Ik ben het een beetje beu... Ik wil heel graag het doel van 37 weken halen, begrijp mij niet verkeerd, maar ik ben het toch allemaal een beetje beu.
Ik zou zo graag lekker rond springen en genieten van de zomer! Lekker terrasjes doen, fietstochtjes maken in de zon, met de kinderen de speeltuin onveilig maken, heerlijk op reis gaan met de tent,... niks van: verplichte rust op de zetel of in bed (jaja, ik ben nu al liggend op mijn zij aan het tokkelen op de laptop) Ik hou me alsmaar voor: "Het is voor het goede doel! Blijven liggen jij!" Maar ik moet eerlijk zijn, ik stel me mijn zomers meestal net iets anders voor. We hopen hier dan ook op een heerlijke nazomer en 2 rustige baby's, zodat we nog kunnen gaan wandelen en lekker genieten op terrasjes terwijl we naar de kids kijken op de speeltuin.
De vakantie van grote beer ziet er dus ook net iets anders uit met een partner die verplichte platte rust houdt, hij had dan ook een onvoldaan gevoel gisteren avond na zijn weekje verlof en ik kon hem geen ongelijk geven... Vanaf ik 37 weken zwanger ben, heeft hij nog 2 weekjes verlof op staan én er komen nog 10 dagen vaderschapsverlof voor hem aan, ik gok dat het dan allemaal nét iets drukker zal zijn hier thuis! Net dan, eind aug/begin sept heeft hij eigenlijk veel minder tijd voor verlof wegens drukte op het werk. Het leven kan toch "gecompliceerd" zijn...
En toch, we gaan er voor! Nog 2 weekjes...
Posts tonen met het label zwanger. Alle posts tonen
Posts tonen met het label zwanger. Alle posts tonen
maandag 26 juli 2010
vrijdag 23 juli 2010
luxe-paard
Even enkele feiten op een rijtje zetten:
- Ik ben vandaag al 34weken en 5 dagen zwanger (op naar de 37!) van 2 kleine schatten.
- Mijn buikomtrek bedraagt momenteel 106 cm max
- Ik ben 11kg bijgekomen (ik ben initieel 2 kg afgevallen, die heb ik er niet bijgeteld. Ik dacht dat ik zo'n 15 kg zou bijkomen, maar daarvoor zal ik echt mijn best moeten doen de volgende 2 weken ;-))
En... dit is een foto van mijn buik:
Die foto maakten we vandaag maar eens na er weken over gesproken te hebben: "we moeten dringend eens een foto van je buik maken, voor het te laat is..." Het is maar dat ik nog nergens echt met mijn buikje op de foto sta te pronken en ik vermoed dat dit mijn eerste (nu ja, niet helemaal de eerste, wel de derde keer, maar wel de éérste keer dat ik zo'n kleine schatten zo lang bij mij mag houden) en laatste keer is dat ik zwanger ben. Ons gezinnetje zal hierna wel compleet zijn!
Wie had ooit gedacht dat ik nog eens zwanger zou zijn? IVF werkt prima voor ons, maar er zijn zoveel mensen die het proberen en bij wie het niet lukt. En vooral, bij wie het echt de enige optie is, omdat ze de andere opties (adoptie, pleegzorg) niet echt zien zitten, wat hun volste recht is! Voor ons was adoptie een volwaardig alternatief. Wij hebben gewoon echt chance gehad dat het gelukt is na 2 pogingen (dat was wel het maximum dat ik zelf wou proberen, al die extra hormonen in mijn lijf, leken mij niet zo gezond. Daarna wilden we terug de adoptie-molen in) Bovendien hebben we super geluk, want het wordt gewoon een 2-ling!
Even een kort overzichtje
We hebben altijd gezegd: 3 of 4 kinderen lijkt ons erg fijn. We zijn 7 jaar geleden getrouwd, toen ik nog aan het studeren was. Grote beer was afgestudeerd en had vrij snel een toffe job (die hij ondertussen al verruilde voor 2 andere jobs...) Vanaf dan zijn wij er "werk" van gaan maken om aan dat gezinnetje te beginnen. Ik wou er gerust een jaartje studie voor uitstellen (ik moest nog 2 jaar echt studeren, met nadien nog minimum 2 jaar opleiding) Toen na ruim een jaar het verdict viel: diepe endometriose, type 4, en bleek dat het allemaal niet zo vlot liep, was het eerste wat in ons op kwam: adoptie (en geen ivf, want na een zware operatie wou mijn lichaam even rust!) We kregen na een hele procedure 2 grote schatten toegewezen, echt broer en zus, hij 3,5 jaar oud en zij 7,5 maand oud bij thuiskomst. We zijn hen zelf gaan ophalen en ik sta ze 'nooit' meer af. Ik mag hun mama zijn en vindt dat echt fantastisch! Het zijn 2 schatten! Wij zijn hun buikmama oprecht dankbaar en vinden haar een super moedige vrouw: sta jij je kinderen "zomaar" af om ze een betere toekomst te geven?! Al gauw na hun thuiskomst bleek dat ons gezinnetje nog steeds niet compleet aanvoelde, dus werd er nagedacht over de volgende stap. Een zwangerschap zou goed zijn om ons gezinnetje uit te breiden én het zou de endometriose die weer helemaal terug was ondanks die zware operatie, ook terugdringen. Maar hoe doe je dat, zwanger worden als het niet op de natuurlijke manier kan? Toch weer even de natuur zijn gang laten gaan (je weet nooit hé, een mens moet positief blijven), maar de endometriose werd weer alleen maar erger, ivf was en is onze enige optie. De eerste poging lukte, maar na 9 weken (eind juni 2009) moesten we alweer een klein wondertje afstaan. We gaven onszelf weer even rust en in oktober 2009 starten we een nieuwe poging. Bij de terugplaatsing stelde de arts voor om 2 embryo's terug te plaatsen en er 5 "in de diepvries" te steken. Wat een luxe, zoveel embryo's! Maar de grootste luxe kregen we te horen op 24 december: ik was zwanger! En... het leek al snel om een tweeling te gaan, aangezien de hcg-waarden (zwangerschapshormoon) al erg hoog was in mijn bloed. De eerste echo bevestigde dit fijne nieuws. Er kwamen 12 weken vol spanning aan, zou het deze keer écht gelukt zijn? Het vervolg kennen jullie en kan je ook bewonderen, hier bovenaan, op die "dikke buiken" foto! Nu gaan we er voor om deze dikke buik nog zo'n 2 weken te behouden!
Zal ons gezinnetje compleet zijn op deze manier? Wij vermoeden van wel. We zien wel, zoiets kan je niet voorspellen want dat is een gevoel (praktisch gezien is onze beslissing wel al duidelijk : waar we aan nog een slaapkamer moeten raken in dit huis, wordt dan wel het grootste raadsel... verhuizen vinden we geen optie, dus vermoedelijk blijft het echt bij 4 kinderen) Ik had zelf gedacht dat we ooit nog eens zouden adopteren, binnenlandse of buitenlandse adoptie. Momenteel is dit plan helemaal van de baan geschoven natuurlijk.
Wie had ooit gedacht dat het allemaal zo zou lopen bij ons? Wie had dit voorspeld zo'n 10, bijna 11 jaar geleden toen we elkaar ontmoetten of 7 jaar geleden toen we trouwden? Ik kan hier enkel uit concluderen dat we 2 grote gelukzakken zijn! We houden nog steeds ontzettend veel van elkaar. Er zijn zoveel koppels die uiteen gaan als er problemen blijken te zijn met hun kinderwens, maar wij zijn nog steeds samen en alles wat we meegemaakt hebben, heeft ons enkel sterker gemaakt en nog meer overtuigd dat we gewoon samen horen!
Grote beer zorgt ontzettend goed voor ons allen, zeker nu ik even aan rust toe ben. Ik ben er ook gerust op dat ondanks de drukte die er aan zit te komen, hij er ook steeds zal zijn voor ons allemaal! Het is een echte lieve papa die gekke spelletjes speelt met z'n kinderen, maar die ze ook knuffelt en goed verzorgt. Dat komt dus zeker in orde!
(Ach ja, controle bij de gynaecoloog vandaag: het gaat prima! De lengte van de baarmoederhals bedraagt nog steeds 2 cm. Kleine broer is wel verder ingedaald en zit al goed te duwen in mijn bekken. Het kan elk moment starten, maar even goed nog 2 weken duren. Ik kies persoonlijk voor die laatste optie ;-) Hun gewicht schatten is momenteel erg moeilijk: ze wriemelen voor elkaar heen om toch maar goed op de echo te staan (wat wordt dat als we foto's gaan maken later?) en door hun ligging is het soms erg moeilijk om goed te meten. Hij wordt momenteel op een dikke 2kg geschat en zij op 2,5kg. Ik ben nu al fier op die 2! Ik heb nog steeds harde buiken bij elke kleine inspanning, zoals rechtop komen of draaien in bed, maar deze doen geen pijn. Dus dat is oké. En wat een luxe, alweer, de gyn wil zelf proberen aanwezig te zijn bij mijn bevalling, ook 's nachts of in het weekend als ze niet van wacht is! Ze mogen haar altijd bellen! Tenzij ze ergens vast zit door andere verplichtingen natuurlijk. Ik heb al duidelijk laten weten dat ik dat erg goed begrijp, naast je job is je privé-leven ook erg belangrijk: grenzen trekken is iets wat ik ook altijd doe.)
Ik had het beloofd aan tante Hilde en eigenlijk wil ik het ook gewoon aan iedereen vertellen: ik won vandaag een super cadeau voor onze kleine meid! De blog van tante Hilde bestaat 3 jaar en ik besloot mee te doen aan haar give-away... en IK WON! Ik won gewoonweg... Tante Hilde maakt prachtige poppen. Ik wou er al lang eentje bestellen, maar het kwam er nooit van. Nu krijg ik een pop. Wat denk je (klik eens op de link die ik gemaakt heb), zal onze kleine meid blij zijn? Zij weet natuurlijk nog van niks, ze krijgt haar popje pas als de baby's er zijn, als cadeautje. Zo heeft ze een popje met een heerlijk chocolade velletje (want zo spreken wij hier over hun mooie zwarte kleurtje) en een popje met een wit velletje: kleine piet-perluit zelf én haar kleine zusje...
- Ik ben vandaag al 34weken en 5 dagen zwanger (op naar de 37!) van 2 kleine schatten.
- Mijn buikomtrek bedraagt momenteel 106 cm max
- Ik ben 11kg bijgekomen (ik ben initieel 2 kg afgevallen, die heb ik er niet bijgeteld. Ik dacht dat ik zo'n 15 kg zou bijkomen, maar daarvoor zal ik echt mijn best moeten doen de volgende 2 weken ;-))
En... dit is een foto van mijn buik:
Die foto maakten we vandaag maar eens na er weken over gesproken te hebben: "we moeten dringend eens een foto van je buik maken, voor het te laat is..." Het is maar dat ik nog nergens echt met mijn buikje op de foto sta te pronken en ik vermoed dat dit mijn eerste (nu ja, niet helemaal de eerste, wel de derde keer, maar wel de éérste keer dat ik zo'n kleine schatten zo lang bij mij mag houden) en laatste keer is dat ik zwanger ben. Ons gezinnetje zal hierna wel compleet zijn!
Wie had ooit gedacht dat ik nog eens zwanger zou zijn? IVF werkt prima voor ons, maar er zijn zoveel mensen die het proberen en bij wie het niet lukt. En vooral, bij wie het echt de enige optie is, omdat ze de andere opties (adoptie, pleegzorg) niet echt zien zitten, wat hun volste recht is! Voor ons was adoptie een volwaardig alternatief. Wij hebben gewoon echt chance gehad dat het gelukt is na 2 pogingen (dat was wel het maximum dat ik zelf wou proberen, al die extra hormonen in mijn lijf, leken mij niet zo gezond. Daarna wilden we terug de adoptie-molen in) Bovendien hebben we super geluk, want het wordt gewoon een 2-ling!
Even een kort overzichtje
We hebben altijd gezegd: 3 of 4 kinderen lijkt ons erg fijn. We zijn 7 jaar geleden getrouwd, toen ik nog aan het studeren was. Grote beer was afgestudeerd en had vrij snel een toffe job (die hij ondertussen al verruilde voor 2 andere jobs...) Vanaf dan zijn wij er "werk" van gaan maken om aan dat gezinnetje te beginnen. Ik wou er gerust een jaartje studie voor uitstellen (ik moest nog 2 jaar echt studeren, met nadien nog minimum 2 jaar opleiding) Toen na ruim een jaar het verdict viel: diepe endometriose, type 4, en bleek dat het allemaal niet zo vlot liep, was het eerste wat in ons op kwam: adoptie (en geen ivf, want na een zware operatie wou mijn lichaam even rust!) We kregen na een hele procedure 2 grote schatten toegewezen, echt broer en zus, hij 3,5 jaar oud en zij 7,5 maand oud bij thuiskomst. We zijn hen zelf gaan ophalen en ik sta ze 'nooit' meer af. Ik mag hun mama zijn en vindt dat echt fantastisch! Het zijn 2 schatten! Wij zijn hun buikmama oprecht dankbaar en vinden haar een super moedige vrouw: sta jij je kinderen "zomaar" af om ze een betere toekomst te geven?! Al gauw na hun thuiskomst bleek dat ons gezinnetje nog steeds niet compleet aanvoelde, dus werd er nagedacht over de volgende stap. Een zwangerschap zou goed zijn om ons gezinnetje uit te breiden én het zou de endometriose die weer helemaal terug was ondanks die zware operatie, ook terugdringen. Maar hoe doe je dat, zwanger worden als het niet op de natuurlijke manier kan? Toch weer even de natuur zijn gang laten gaan (je weet nooit hé, een mens moet positief blijven), maar de endometriose werd weer alleen maar erger, ivf was en is onze enige optie. De eerste poging lukte, maar na 9 weken (eind juni 2009) moesten we alweer een klein wondertje afstaan. We gaven onszelf weer even rust en in oktober 2009 starten we een nieuwe poging. Bij de terugplaatsing stelde de arts voor om 2 embryo's terug te plaatsen en er 5 "in de diepvries" te steken. Wat een luxe, zoveel embryo's! Maar de grootste luxe kregen we te horen op 24 december: ik was zwanger! En... het leek al snel om een tweeling te gaan, aangezien de hcg-waarden (zwangerschapshormoon) al erg hoog was in mijn bloed. De eerste echo bevestigde dit fijne nieuws. Er kwamen 12 weken vol spanning aan, zou het deze keer écht gelukt zijn? Het vervolg kennen jullie en kan je ook bewonderen, hier bovenaan, op die "dikke buiken" foto! Nu gaan we er voor om deze dikke buik nog zo'n 2 weken te behouden!
Zal ons gezinnetje compleet zijn op deze manier? Wij vermoeden van wel. We zien wel, zoiets kan je niet voorspellen want dat is een gevoel (praktisch gezien is onze beslissing wel al duidelijk : waar we aan nog een slaapkamer moeten raken in dit huis, wordt dan wel het grootste raadsel... verhuizen vinden we geen optie, dus vermoedelijk blijft het echt bij 4 kinderen) Ik had zelf gedacht dat we ooit nog eens zouden adopteren, binnenlandse of buitenlandse adoptie. Momenteel is dit plan helemaal van de baan geschoven natuurlijk.
Wie had ooit gedacht dat het allemaal zo zou lopen bij ons? Wie had dit voorspeld zo'n 10, bijna 11 jaar geleden toen we elkaar ontmoetten of 7 jaar geleden toen we trouwden? Ik kan hier enkel uit concluderen dat we 2 grote gelukzakken zijn! We houden nog steeds ontzettend veel van elkaar. Er zijn zoveel koppels die uiteen gaan als er problemen blijken te zijn met hun kinderwens, maar wij zijn nog steeds samen en alles wat we meegemaakt hebben, heeft ons enkel sterker gemaakt en nog meer overtuigd dat we gewoon samen horen!
Grote beer zorgt ontzettend goed voor ons allen, zeker nu ik even aan rust toe ben. Ik ben er ook gerust op dat ondanks de drukte die er aan zit te komen, hij er ook steeds zal zijn voor ons allemaal! Het is een echte lieve papa die gekke spelletjes speelt met z'n kinderen, maar die ze ook knuffelt en goed verzorgt. Dat komt dus zeker in orde!
(Ach ja, controle bij de gynaecoloog vandaag: het gaat prima! De lengte van de baarmoederhals bedraagt nog steeds 2 cm. Kleine broer is wel verder ingedaald en zit al goed te duwen in mijn bekken. Het kan elk moment starten, maar even goed nog 2 weken duren. Ik kies persoonlijk voor die laatste optie ;-) Hun gewicht schatten is momenteel erg moeilijk: ze wriemelen voor elkaar heen om toch maar goed op de echo te staan (wat wordt dat als we foto's gaan maken later?) en door hun ligging is het soms erg moeilijk om goed te meten. Hij wordt momenteel op een dikke 2kg geschat en zij op 2,5kg. Ik ben nu al fier op die 2! Ik heb nog steeds harde buiken bij elke kleine inspanning, zoals rechtop komen of draaien in bed, maar deze doen geen pijn. Dus dat is oké. En wat een luxe, alweer, de gyn wil zelf proberen aanwezig te zijn bij mijn bevalling, ook 's nachts of in het weekend als ze niet van wacht is! Ze mogen haar altijd bellen! Tenzij ze ergens vast zit door andere verplichtingen natuurlijk. Ik heb al duidelijk laten weten dat ik dat erg goed begrijp, naast je job is je privé-leven ook erg belangrijk: grenzen trekken is iets wat ik ook altijd doe.)
Ik had het beloofd aan tante Hilde en eigenlijk wil ik het ook gewoon aan iedereen vertellen: ik won vandaag een super cadeau voor onze kleine meid! De blog van tante Hilde bestaat 3 jaar en ik besloot mee te doen aan haar give-away... en IK WON! Ik won gewoonweg... Tante Hilde maakt prachtige poppen. Ik wou er al lang eentje bestellen, maar het kwam er nooit van. Nu krijg ik een pop. Wat denk je (klik eens op de link die ik gemaakt heb), zal onze kleine meid blij zijn? Zij weet natuurlijk nog van niks, ze krijgt haar popje pas als de baby's er zijn, als cadeautje. Zo heeft ze een popje met een heerlijk chocolade velletje (want zo spreken wij hier over hun mooie zwarte kleurtje) en een popje met een wit velletje: kleine piet-perluit zelf én haar kleine zusje...
zondag 18 juli 2010
terug thuis
Ik ben sinds vrijdag namiddag terug thuis! Het is fijn om hier weer te zijn, al mis ik de rust soms een beetje... (en het goeie bed ;-), had ik hier thuis maar zo'n luxe bed dat je in alle posities kan zetten enkel door op een knopje te drukken... hier zit ik te prutsen met kussens om toch maar goed te liggen met die verdomde ribblokkage en een buik die echt in de weg begint te zitten)
Ik moet zoveel mogelijk platte rust houden en dat is best moeilijk als je al 2 kinderen hebt. Ik lig dus vooral in de zetel of in mijn bed. Ik moet het woordje 'vooral' jammer genoeg wel gebruiken, want zoveel rusten als ik in het ziekenhuis deed, dat lukt hier gewoon niet! Grote beer moet nu alles doen en dat is zwaar voor hem (hij heeft net een weekje vakantie nu, ik denk dat hij het zich net iets anders had voorgesteld) Normaal lukt het ons goed om met z'n tweetjes voor de kinderen te zorgen en het huishouden te doen, dit in combinatie met wat vrije tijd voor allebei (iets waar we allebei echt aan verknocht zijn: even tijd voor onszelf. Ik vrees echter wel dat dit ook nog een tijdje afwezig zal zijn als de tweeling er is, maar kom) Nu lijkt het wel alsof enkel ik vrije tijd heb en hij alles moet doen...
Een klein voorbeeldje: Grote beer is aan het koken, ik lig in de zetel wat tv te kijken of een boekje te lezen en plots horen we dat er een "crisis" ontstaat tussen de kinderen buiten. Tja, wat doe je dan? Normaal gaat diegene die niet aan het koken is de crisis oplossen... en nu, hoe doe je dat dan nu? Ik krijg een harde buik als ik recht kom en moet eerst even proberen ontspannen voor ik tot actie over ga. Als grote beer zich nu naar buiten rept, is ons eten "verpieterd" Ik kom dus toch maar recht en probeer het op afstand wat op te lossen (wij hebben een nogal grote tuin, wat er achteraan precies gebeurt, heb je niet goed gezien en dan "wint" de verbaal sterkste nogal makkelijk op dat moment (kleine piet-perluit dus, die gilt gewoon...) en zomaar op afstand wat staan schreeuwen van "en nu houden jullie op", vind ik geen goeie oplossing en wordt meestal snel vervolgd door een nieuwe crisis, bovendien moeten ze leren dat schreeuwen echt niet de juiste manier is om je zin te krijgen ) Ik vraag hen om naar me toe te komen en dan praten we alles even uit. Nadeel? Ik hou me niet aan het voorschrift "platte rust" en kleine piet-perluit weet al niet goed meer waar de crisis over ging als ze bij ons is, zodat grote piet-perluit meestal "wint" Pfffff... moeilijk voor iedereen hier in huis!
Vanaf morgen gaat kleine piet-perluit terug naar de onthaalmoeder en grote piet-perluit gaat overdag op sportkamp. Zo krijgen we hier allebei wat meer rust!
Hoe het verder met me gaat? Ik moet zoveel mogelijk rusten om ons nieuwe doel te proberen halen: 37 weken! Platte rust is ideaal, zodat ik zo weinig mogelijk de trap op en af ga en de dag door kom door te liggen en nog eens te liggen. Alle boodschappen, alle kleine huishoudelijke taken en de verzorging van de kinderen komen op grote beer z'n nek terecht. (gelukkig hebben we een poetsvrouw, anders moest hij dat ook nog doen) Ik ben nu 34 weken ver en als de weeën toch echt zouden doorbreken, is dat geen ramp. Ik zou natuurlijk alles liever nog even uitstellen want op 37 weken zijn tweeling-kindjes voldragen en dan moeten ze normaal niet naar de afdeling neonatologie en is de kans veel groter dat ze echt bij mij mogen blijven en dat ze gewoon met me mee naar huis mogen na 5 dagen! Zeg nu zelf, dat klinkt toch veel beter dan alleen naar huis gaan, zonder je kindjes... Mijn koffer en het koffertje voor de kindjes staan klaar ondertussen en we hebben voor elke nacht een opvangplek voorzien waar grote broer en grote zus zich ook veilig voelen. (doet er mij aan denken dat het koffertje voor grote- en kleine piet-perluit nog niet is gemaakt, oke dan: deze nacht mag ik zeker nog niet bevallen!)
Ik heb nog steeds harde buiken bij elke verandering van houding, bij elke kleine inspanning en soms komen die ook regelmatig terwijl ik gewoon in de zetel lig (maar veel minder!) Maar ze doen geen pijn, en dat is dus oke. Ik wacht nu en heb er goeie hoop op.
Grote beer is overtuigd dat we deze week nog vertrekken naar het verloskwartier (als ik teveel doe is dat zelfs zijn "dreigement": "zullen we deze nacht via spoed binnen gaan of hou je nu op waarmee je bezig bent en ga jij nog even liggen?" Ik moet zeggen, het werkt wel hoor... Hij is duidelijk een grote schat! Hij heeft het liefst dat ik de ganse dag plat lig...) De gynaecoloog is overtuigd dat ik het nog even rek en ik vrijdag gewoon op controle kom bij haar. Afgelopen donderdag bleek dat mijn baarmoederhals nog steeds 2cm lang was en die weeën geen effect hadden gehad, wie ben ik dan om haar tegen te spreken ;-) Ik ga er voor, ik probeer die 37 weken te halen. Nog slechts 3 weekjes! Ik geloof er wel in!
En komen ze vroeger, dan is dat ook maar gewoon zo. Ik heb mezelf al schuldig gevoeld, maar gelukkig is dat gevoel aan het wegebben en bevestigen zowel de gynaecoloog als grote beer dat als dit gebeurt, het echt niet mijn schuld is. En toch hé, als ik nu... een vrouw zit toch ingewikkeld in elkaar!?!
Ik moet zoveel mogelijk platte rust houden en dat is best moeilijk als je al 2 kinderen hebt. Ik lig dus vooral in de zetel of in mijn bed. Ik moet het woordje 'vooral' jammer genoeg wel gebruiken, want zoveel rusten als ik in het ziekenhuis deed, dat lukt hier gewoon niet! Grote beer moet nu alles doen en dat is zwaar voor hem (hij heeft net een weekje vakantie nu, ik denk dat hij het zich net iets anders had voorgesteld) Normaal lukt het ons goed om met z'n tweetjes voor de kinderen te zorgen en het huishouden te doen, dit in combinatie met wat vrije tijd voor allebei (iets waar we allebei echt aan verknocht zijn: even tijd voor onszelf. Ik vrees echter wel dat dit ook nog een tijdje afwezig zal zijn als de tweeling er is, maar kom) Nu lijkt het wel alsof enkel ik vrije tijd heb en hij alles moet doen...
Een klein voorbeeldje: Grote beer is aan het koken, ik lig in de zetel wat tv te kijken of een boekje te lezen en plots horen we dat er een "crisis" ontstaat tussen de kinderen buiten. Tja, wat doe je dan? Normaal gaat diegene die niet aan het koken is de crisis oplossen... en nu, hoe doe je dat dan nu? Ik krijg een harde buik als ik recht kom en moet eerst even proberen ontspannen voor ik tot actie over ga. Als grote beer zich nu naar buiten rept, is ons eten "verpieterd" Ik kom dus toch maar recht en probeer het op afstand wat op te lossen (wij hebben een nogal grote tuin, wat er achteraan precies gebeurt, heb je niet goed gezien en dan "wint" de verbaal sterkste nogal makkelijk op dat moment (kleine piet-perluit dus, die gilt gewoon...) en zomaar op afstand wat staan schreeuwen van "en nu houden jullie op", vind ik geen goeie oplossing en wordt meestal snel vervolgd door een nieuwe crisis, bovendien moeten ze leren dat schreeuwen echt niet de juiste manier is om je zin te krijgen ) Ik vraag hen om naar me toe te komen en dan praten we alles even uit. Nadeel? Ik hou me niet aan het voorschrift "platte rust" en kleine piet-perluit weet al niet goed meer waar de crisis over ging als ze bij ons is, zodat grote piet-perluit meestal "wint" Pfffff... moeilijk voor iedereen hier in huis!
Vanaf morgen gaat kleine piet-perluit terug naar de onthaalmoeder en grote piet-perluit gaat overdag op sportkamp. Zo krijgen we hier allebei wat meer rust!
Hoe het verder met me gaat? Ik moet zoveel mogelijk rusten om ons nieuwe doel te proberen halen: 37 weken! Platte rust is ideaal, zodat ik zo weinig mogelijk de trap op en af ga en de dag door kom door te liggen en nog eens te liggen. Alle boodschappen, alle kleine huishoudelijke taken en de verzorging van de kinderen komen op grote beer z'n nek terecht. (gelukkig hebben we een poetsvrouw, anders moest hij dat ook nog doen) Ik ben nu 34 weken ver en als de weeën toch echt zouden doorbreken, is dat geen ramp. Ik zou natuurlijk alles liever nog even uitstellen want op 37 weken zijn tweeling-kindjes voldragen en dan moeten ze normaal niet naar de afdeling neonatologie en is de kans veel groter dat ze echt bij mij mogen blijven en dat ze gewoon met me mee naar huis mogen na 5 dagen! Zeg nu zelf, dat klinkt toch veel beter dan alleen naar huis gaan, zonder je kindjes... Mijn koffer en het koffertje voor de kindjes staan klaar ondertussen en we hebben voor elke nacht een opvangplek voorzien waar grote broer en grote zus zich ook veilig voelen. (doet er mij aan denken dat het koffertje voor grote- en kleine piet-perluit nog niet is gemaakt, oke dan: deze nacht mag ik zeker nog niet bevallen!)
Ik heb nog steeds harde buiken bij elke verandering van houding, bij elke kleine inspanning en soms komen die ook regelmatig terwijl ik gewoon in de zetel lig (maar veel minder!) Maar ze doen geen pijn, en dat is dus oke. Ik wacht nu en heb er goeie hoop op.
Grote beer is overtuigd dat we deze week nog vertrekken naar het verloskwartier (als ik teveel doe is dat zelfs zijn "dreigement": "zullen we deze nacht via spoed binnen gaan of hou je nu op waarmee je bezig bent en ga jij nog even liggen?" Ik moet zeggen, het werkt wel hoor... Hij is duidelijk een grote schat! Hij heeft het liefst dat ik de ganse dag plat lig...) De gynaecoloog is overtuigd dat ik het nog even rek en ik vrijdag gewoon op controle kom bij haar. Afgelopen donderdag bleek dat mijn baarmoederhals nog steeds 2cm lang was en die weeën geen effect hadden gehad, wie ben ik dan om haar tegen te spreken ;-) Ik ga er voor, ik probeer die 37 weken te halen. Nog slechts 3 weekjes! Ik geloof er wel in!
En komen ze vroeger, dan is dat ook maar gewoon zo. Ik heb mezelf al schuldig gevoeld, maar gelukkig is dat gevoel aan het wegebben en bevestigen zowel de gynaecoloog als grote beer dat als dit gebeurt, het echt niet mijn schuld is. En toch hé, als ik nu... een vrouw zit toch ingewikkeld in elkaar!?!
dinsdag 13 juli 2010
verblijf wordt verlengd...
Ik ben nog steeds in het ziekenhuis, en nog steeds niet bevallen! dat deel "ziekenhuis" is niet zo oke, maar dat deel "niet bevallen", vind ik prima!
Ik heb nog steeds harde buiken, op en af gaand en continu regelmatig (om de 6-7 minuten), maar ze doen momenteel geen pijn. Ik word er enkel heel erg moe van, want eigenlijk is mijn buik continu aan het sporten (je moet het zien als een spier die om de 7 minuten voor een minuut aanspant) Afgelopen zondag heb ik even echte weeën gehad met pijn en afzien, wat gelukkig tot rust is gebracht met N.ifedipine na anderhalf uur. Gisteren namiddag begon ik hetzelfde te voelen, alweer bracht dit pilletje soelaas. Vandaag nog geen pijnlijke harde buiken! We hebben dus wat vooruitgang, elke dag is weer een dag gewonnen. Ik neem nu wel U.trogestan 3x/dag om de baarmoeder wat minder te prikkelen. Ik heb samen met de gynaecologe besloten te blijven tot vrijdag, want zondag ben ik 34 weken en vanaf dan doen ze niks meer om het tegen te houden... Krijg ik deze week dus nog pijn, dan zijn we op tijd om nog iets te geven om het nog wat tegen te houden. Als ik nu naar huis zou gaan, moet ik terugkomen telkens ik pijn zou krijgen en daarom blijf ik liever hier. Ik ben hier gewoon geruster. Krijg ik volgende week pijnlijke harde buiken, dan begin ik vermoedelijk "gewoon" aan de bevalling...
Vanaf 34 weken doen ze niks meer omdat de baby's lichamelijk dan wel klaar zijn, dan moeten ze enkel nog groeien en zwaarder worden, maar qua ontwikkeling gebeurt er niks meer.
De kans is dus wel reeël dat ik volgende week beval (al mag het gerust voor mij nog even duren hoor!) en dan horen jullie daar alles over! De kindjes zullen dan nog zo'n 3 weken naar de afdeling neonatologie moeten, maar waarschijnlijk enkel in warm-houd bedjes en niet echt in de couveuse.
Wij zijn nu druk bezig met etiketten schrijven om op de enveloppen de plakken van de gehoortekaartjes, met het laatste van de doopsuiker in orde maken,... Mijn zus, die de kaartjes heeft ontworpen, is heel hard op zoek gegaan naar een drukker die volgende week géén verlof heeft en van wie ze gerust is dat hij/zij goede kwaliteit levert (mijn zus werkt in Gent, en de Gentse feesten starten daar weer! Gevolg is dat het bedrijfsleven er dan helemaal "op zijn gat" ligt) Zonet liet ze mij weten dat het in orde komt, pffffoeiuwww... De babykamer is helemaal nog niet in orde, maar daar maak ik mij geen zorgen over: laat die kleintjes maar lekker dicht bij ons op de kamer slapen, hun kleertjes zijn al uitgepakt en liggen momenteel geordend in "c.urverbakken" in onze kamer, wegens plaatsgebrek (de kinderkamers op zolder zijn nog niet klaar), maar dat moet allemaal lukken!
En toch, lieve allerkleinste piet-perluitjes, ik zou het toch erg fijn vinden als jullie nog even in mijn buikje willen blijven zitten! Vrijdagavond ga ik naar huis en ik ga mij in bed en op de zetel installeren, enkel voor een douche en toiletbezoek kom ik er nog uit. Als ik zo goed rust, blijven jullie dan nog even heel dicht bij mij? Tot zo'n 37 weken?
Ik heb nog steeds harde buiken, op en af gaand en continu regelmatig (om de 6-7 minuten), maar ze doen momenteel geen pijn. Ik word er enkel heel erg moe van, want eigenlijk is mijn buik continu aan het sporten (je moet het zien als een spier die om de 7 minuten voor een minuut aanspant) Afgelopen zondag heb ik even echte weeën gehad met pijn en afzien, wat gelukkig tot rust is gebracht met N.ifedipine na anderhalf uur. Gisteren namiddag begon ik hetzelfde te voelen, alweer bracht dit pilletje soelaas. Vandaag nog geen pijnlijke harde buiken! We hebben dus wat vooruitgang, elke dag is weer een dag gewonnen. Ik neem nu wel U.trogestan 3x/dag om de baarmoeder wat minder te prikkelen. Ik heb samen met de gynaecologe besloten te blijven tot vrijdag, want zondag ben ik 34 weken en vanaf dan doen ze niks meer om het tegen te houden... Krijg ik deze week dus nog pijn, dan zijn we op tijd om nog iets te geven om het nog wat tegen te houden. Als ik nu naar huis zou gaan, moet ik terugkomen telkens ik pijn zou krijgen en daarom blijf ik liever hier. Ik ben hier gewoon geruster. Krijg ik volgende week pijnlijke harde buiken, dan begin ik vermoedelijk "gewoon" aan de bevalling...
Vanaf 34 weken doen ze niks meer omdat de baby's lichamelijk dan wel klaar zijn, dan moeten ze enkel nog groeien en zwaarder worden, maar qua ontwikkeling gebeurt er niks meer.
De kans is dus wel reeël dat ik volgende week beval (al mag het gerust voor mij nog even duren hoor!) en dan horen jullie daar alles over! De kindjes zullen dan nog zo'n 3 weken naar de afdeling neonatologie moeten, maar waarschijnlijk enkel in warm-houd bedjes en niet echt in de couveuse.
Wij zijn nu druk bezig met etiketten schrijven om op de enveloppen de plakken van de gehoortekaartjes, met het laatste van de doopsuiker in orde maken,... Mijn zus, die de kaartjes heeft ontworpen, is heel hard op zoek gegaan naar een drukker die volgende week géén verlof heeft en van wie ze gerust is dat hij/zij goede kwaliteit levert (mijn zus werkt in Gent, en de Gentse feesten starten daar weer! Gevolg is dat het bedrijfsleven er dan helemaal "op zijn gat" ligt) Zonet liet ze mij weten dat het in orde komt, pffffoeiuwww... De babykamer is helemaal nog niet in orde, maar daar maak ik mij geen zorgen over: laat die kleintjes maar lekker dicht bij ons op de kamer slapen, hun kleertjes zijn al uitgepakt en liggen momenteel geordend in "c.urverbakken" in onze kamer, wegens plaatsgebrek (de kinderkamers op zolder zijn nog niet klaar), maar dat moet allemaal lukken!
En toch, lieve allerkleinste piet-perluitjes, ik zou het toch erg fijn vinden als jullie nog even in mijn buikje willen blijven zitten! Vrijdagavond ga ik naar huis en ik ga mij in bed en op de zetel installeren, enkel voor een douche en toiletbezoek kom ik er nog uit. Als ik zo goed rust, blijven jullie dan nog even heel dicht bij mij? Tot zo'n 37 weken?
vrijdag 9 juli 2010
weeën...
Gisteren avond rond 18u werden de weeënremmers weggehaald en rond 3u deze nacht had ik terug weeën... om de 5 minuten alweer en deze keer ook pijnlijk. Ik lig dus weer aan een kuur voor 48u en zondag starten we dan weer die ultieme 24u. Krijg ik dan toch weer spontaan weeën, gaan ze het proberen met pilletjes, maar dat is niet zo sterk.
Hopelijk mag ik maandag gewoon weeënvrij naar huis, maar ik ben wel bang. Ergens heb ik schrik dat het toch zo ver zal zijn en dat ik volgende week ga bevallen, dat mijn 2 pagadders dan de couveuse in zullen moeten om lekker bij te komen en te groeien. Ik zou het liever anders hebben natuurlijk. Zondag ben ik 33 weken zwanger. Ik weet wel dat ze al groot genoeg zullen zijn en ze vooral in de couveuse zullen moeten om aan te komen en te groeien, maar toch...
Nu hoor ik natuurlijk allerlei aanmoedigende woorden van veel mensen, iedereen kent wel iemand die het met pilletjes nog lang heeft kunnen rekken en soms zelfs over tijd ging. Toch heb ik schrik... Wat gaat het worden? Ik kan enkel rusten, meer niet, houdt de gynaecoloog mij alsmaar voor. Maar dat lijkt zo weinig?!
Hopelijk mag ik maandag gewoon weeënvrij naar huis, maar ik ben wel bang. Ergens heb ik schrik dat het toch zo ver zal zijn en dat ik volgende week ga bevallen, dat mijn 2 pagadders dan de couveuse in zullen moeten om lekker bij te komen en te groeien. Ik zou het liever anders hebben natuurlijk. Zondag ben ik 33 weken zwanger. Ik weet wel dat ze al groot genoeg zullen zijn en ze vooral in de couveuse zullen moeten om aan te komen en te groeien, maar toch...
Nu hoor ik natuurlijk allerlei aanmoedigende woorden van veel mensen, iedereen kent wel iemand die het met pilletjes nog lang heeft kunnen rekken en soms zelfs over tijd ging. Toch heb ik schrik... Wat gaat het worden? Ik kan enkel rusten, meer niet, houdt de gynaecoloog mij alsmaar voor. Maar dat lijkt zo weinig?!
woensdag 7 juli 2010
"uit logeren"...
De titel zegt al "iets", rarara waar ben ik?
Gisteren ging ik, zoals elke 2 weken op controle bij de gynaecoloog. "Tja, die baarmoederhals is weeral korter geworden, nog zo'n 2,1cm... voor de zekerheid, je weet maar nooit, zou je best toch Celestone laten inspuiten om de longen alvast te laten rijpen" Op 32 weken zijn zij en ik gewoon nog niet klaar hoor! Ik zie dat allemaal nog niet zitten! Ik mocht dezelfde dag nog binnen komen, of de volgende dag, dat was om het even. Ik moest 2 nachten blijven. Die inspuitingen worden met 24u tussen gegeven en best blijf je dan nog een extra nachtje nadien, aangezien de baby's als reactie soms wat minder actief zijn en dat toch enkel voor ongerustheid zorgt. Ik besloot mijn valiesje te gaan pakken thuis en door te gaan.
Chance... Ik kreeg de Celestone inspuiting en ik mocht een half uurtje aan de monitor. Wij zagen zelf ook wat de vroedvrouw zag: Ik had weeën om de 5 minuten, en ik merkte hier zelf niks van!!! Ja, inderdaad, mijn buik werd wel wat hard, maar dit deed geen pijn en dus schonk ik er geen aandacht aan.
Nu lig ik hier dus met een weeënremmend infuus gedurende 48u en ik krijg een 3-tal keer per dag een monitor. Gisterenavond rond 21u waren de weeën al verdwenen, alleen nu en dan nog een onregelmatige harde buik. Deze morgen had ik een 3-tal harde buiken te zien op de monitor gedurende 40minuten, maar ze tekenden niet zo sterk als de weeën gisteren. Die zouden dus allemaal nog helemaal moeten verdwijnen...
Spannend en zelfs behoorlijk eng, vind ik het. Onze kleine schatten zijn nog veel te klein om nu al te komen! Hun geschatte gewicht gisteren was 1700g (ons zoontje) en 2000g (ons dochtertje) en dat is gewoon nog veel te klein! Ze groeien dus wel goed, maar dat mogen ze voor mijn part nog zo'n 5 weken volhouden in mijn buik! Ze liggen allebei met hun hoofdje naar beneden en kunnen nu echt niet meer draaien. Als ik moet bevallen zal het normaal gezien een vaginale bevalling worden (maar liefst dus pas over 5 weken), daar ben ik wel al blij om.
Vrijdag mag ik in de loop van de dag (vermoedelijk 's avonds) naar huis als alles goed is en er geen weeën meer te zien zijn op de monitor. Met als grote vereiste: PLATTE RUST. Grote beer gaat hier helemaal mee akkoord en ik vermoed zelfs dat hij mij aan de zetel of het bed zal binden als ik dit niet doe ;-) Hij is al volop opvang aan het regelen voor de kinderen, allemaal dingen waar hij anders niet zo goed in is (die praktische zaken laat hij meestal aan mij over), doet hij nu zomaar... (Moet ik daar iets uit leren? Ik vrees dat ik zelf meestal 'teveel' controle over alles wil en het dan liever allemaal zelf regel. Maar hier blijkt dus maar weer dat hij dat ook allemaal kan! Toch een hele geruststelling, moet ik bekennen)
Duimen jullie mee dat de 2 schatten nog even blijven zitten? (Duimen jullie evt ook mee, maar dit is minder belangrijk, dat ik vrijdag naar huis kan, want ze verwachten hier weer een hittegolf met zo'n 35°C (wij wonen in het warmste deel van Vlaanderen) en dan ben ik liever thuis dan hier in het warme ziekenhuis...
Dus, als jullie mij voor vandaag even willen excuseren, ik hou platte rust!
Gisteren ging ik, zoals elke 2 weken op controle bij de gynaecoloog. "Tja, die baarmoederhals is weeral korter geworden, nog zo'n 2,1cm... voor de zekerheid, je weet maar nooit, zou je best toch Celestone laten inspuiten om de longen alvast te laten rijpen" Op 32 weken zijn zij en ik gewoon nog niet klaar hoor! Ik zie dat allemaal nog niet zitten! Ik mocht dezelfde dag nog binnen komen, of de volgende dag, dat was om het even. Ik moest 2 nachten blijven. Die inspuitingen worden met 24u tussen gegeven en best blijf je dan nog een extra nachtje nadien, aangezien de baby's als reactie soms wat minder actief zijn en dat toch enkel voor ongerustheid zorgt. Ik besloot mijn valiesje te gaan pakken thuis en door te gaan.
Chance... Ik kreeg de Celestone inspuiting en ik mocht een half uurtje aan de monitor. Wij zagen zelf ook wat de vroedvrouw zag: Ik had weeën om de 5 minuten, en ik merkte hier zelf niks van!!! Ja, inderdaad, mijn buik werd wel wat hard, maar dit deed geen pijn en dus schonk ik er geen aandacht aan.
Nu lig ik hier dus met een weeënremmend infuus gedurende 48u en ik krijg een 3-tal keer per dag een monitor. Gisterenavond rond 21u waren de weeën al verdwenen, alleen nu en dan nog een onregelmatige harde buik. Deze morgen had ik een 3-tal harde buiken te zien op de monitor gedurende 40minuten, maar ze tekenden niet zo sterk als de weeën gisteren. Die zouden dus allemaal nog helemaal moeten verdwijnen...
Spannend en zelfs behoorlijk eng, vind ik het. Onze kleine schatten zijn nog veel te klein om nu al te komen! Hun geschatte gewicht gisteren was 1700g (ons zoontje) en 2000g (ons dochtertje) en dat is gewoon nog veel te klein! Ze groeien dus wel goed, maar dat mogen ze voor mijn part nog zo'n 5 weken volhouden in mijn buik! Ze liggen allebei met hun hoofdje naar beneden en kunnen nu echt niet meer draaien. Als ik moet bevallen zal het normaal gezien een vaginale bevalling worden (maar liefst dus pas over 5 weken), daar ben ik wel al blij om.
Vrijdag mag ik in de loop van de dag (vermoedelijk 's avonds) naar huis als alles goed is en er geen weeën meer te zien zijn op de monitor. Met als grote vereiste: PLATTE RUST. Grote beer gaat hier helemaal mee akkoord en ik vermoed zelfs dat hij mij aan de zetel of het bed zal binden als ik dit niet doe ;-) Hij is al volop opvang aan het regelen voor de kinderen, allemaal dingen waar hij anders niet zo goed in is (die praktische zaken laat hij meestal aan mij over), doet hij nu zomaar... (Moet ik daar iets uit leren? Ik vrees dat ik zelf meestal 'teveel' controle over alles wil en het dan liever allemaal zelf regel. Maar hier blijkt dus maar weer dat hij dat ook allemaal kan! Toch een hele geruststelling, moet ik bekennen)
Duimen jullie mee dat de 2 schatten nog even blijven zitten? (Duimen jullie evt ook mee, maar dit is minder belangrijk, dat ik vrijdag naar huis kan, want ze verwachten hier weer een hittegolf met zo'n 35°C (wij wonen in het warmste deel van Vlaanderen) en dan ben ik liever thuis dan hier in het warme ziekenhuis...
Dus, als jullie mij voor vandaag even willen excuseren, ik hou platte rust!
woensdag 23 juni 2010
Onze 2 schatten doen alsof ze eenlingen zijn!
Even heel kort, maar dan echt kort... Ik doe mijn best: eenmaal aan het schrijven/kwetteren blijf ik schrijven/kwetteren.
Maandag weer controle gehad bij de gynaecoloog. Alles gaat nog steeds goed met die 2 kleine schatten. Ze groeien nog steeds zoals eenlingen zouden doen op dit moment, onze jongen zijn geschat gewicht bedraagt 1,480kg en onze kleine meid 1,720kg. Baby's komen vanaf nu blijkbaar zo'n 100 à 150g per week aan, en zoals we hadden kunnen verwachten doet onze meid daar weer wat bovenop en onze jongen volgt dit schema heel gewoon. Dat begint dus echt al goed vooruit te gaan hé! Nu weet ik dus waarom mijn buik al zo tonrond is, ik heb al 3,200kg baby in mijn buik(je) zitten. Een ander kindje is dan al klaar om te komen, maar bij mij mogen ze toch nog even blijven zitten!
Er is een groot verschil in hun beweeglijkheid, zou dat al iets zeggen over later? Onze meid die stampt een ganse dag door, mijn buik gaat vaak op en neer, en heen en weer, een echte voetballer. Een kop koffie of een glas water op mijn buik als ik lig? Dat kan, maar dan met het risico dat er iemand van binnenuit alles omstoot... Onze jongen kriebelt mij eerder, net alsof kleine handjes zitten te wriemelen vanbinnen in je buik. Hij drukt wel goed op mijn blaas met zijn hoofdje en met momenten kan ik echt denken: "oei, ik moet dringend plassen!", om dan enkele minuten later te ontdekken: "hé, ik heb helemaal geen aandrang meer?!" Gelukkig dus dat hij heel wat rustiger is dan zijn zusje, want anders zou ik de ganse dag op de wc mogen zitten... Hun beentjes komen samen op de middellijn, boven mijn navel, net tegen mijn ribbenrooster. Zo geven ze elkaar kleine (en grote) stampjes. Ze kijken op dit moment naar elkaar, hun gezichtjes liggen naar elkaar toe, mooi hé! Er tussenin zit een vlies en voldoende vruchtwater, da's dus nog zo'n goed teken. Ik ben dan al behoorlijk kortademig, doordat ze zo flink groeien en nog niet ingedaald zitten.
Nu ja, die kortademigheid zie ik een beetje als een goede barometer: die zorgt dat ik voldoende rust! Om te zorgen dat mijn baarmoederhals niet verder verstrijkt is rust nu eenmaal noodzakelijk, die kortademigheid verplicht mij tot rust terwijl ikzelf het verstrijken van mijn baarmoederhals niet voel en dan wel eens zou vergeten te rusten... Er is altijd zoveel wat ik nog zou willen doen.
Mijn bekken doet het relatief goed, de laatste tijd (dat rusten zal ook wel hiervoor helpen...) Ik kreeg wat oefeningetjes van de kinesist voor als ik weer eens geblokkeerd sta en als ik die dan even doe, kan ik weer vooruit. Heb ik teveel last, dan doet zij even wat oefeningen met mij samen, maar sinds een 2-tal weken is dat niet meer nodig geweest. Een ander vervelend probleem zijn mijn ribben/schouders: die raken geblokkeerd door het gewicht dat ik moet dragen (ik ben nu zo'n kleine 10kg bijgekomen en alle gewicht zit vooraan) De kinesist kan enkel dwarse fricties geven en heeft mij gisteren voor de eerste maal getaped, want spierversterkende oefeningen hebben nu geen zin (de relaxine zorgt dat mijn gewrichten los komen, maar doet dat net iets te "goed"...) Soms geeft dit zoveel pijn dat ik moeilijk kan ademen. Ach ja, nog heel even (een 8 weken max) en ik heb die 2 pagadders in mijn armen. Dat leed zal ik snel vergeten en mijn plan is om nadien toch eens wat spierversterkende oefeningen te leren bij de kinesist zodat ik nadien weer wat sterker sta! Die gewrichten van mij zijn gewoon te lui.
Deze avond gaan we op babybezoek! Fijn hoor, zo'n lief klein prutsje eens goed bekijken en denken aan wat er aan zit te komen bij ons... Ik kijk er naar uit.
Vandaag nog verder adressen ingeven om de geboortekaartjes te kunnen rondsturen en bedenken wat er in mijn koffertje moet om mee te nemen naar het ziekenhuis. Ik vind dat echt moeilijk, stom hoor, maar zal wel aan mij liggen. Voor de baby's ligt alles klaar, grote beer zal nog wat voor hen moeten meebrengen eenmaal ze er zijn, maar de eerste dagen kan ik verder. Het is gewoon dat ik niet weet in welke kleertjes ze zullen passen (hoe groot zullen ze zijn?) en wat voor weer het zal zijn (de zomers hier in België zijn niet zo voorspelbaar...), maar mijn ventje weet alles goed liggen dus daar heb ik alle vertrouwen in. Maar voor mezelf: waar ga ik zin in hebben? waar ga ik me goed in voelen? Ik heb echt niet alles in zo'n veelvoud liggen dat ik mijn koffer nu volledig kan pakken... Ik ga vermoedelijk een deel inpakken en dan een lijstje erbij leggen met wat er op het laatste nog in moet. Ik ken grote beer al een beetje: toen ik vorig jaar onverwacht werd opgenomen in het ziekenhuis, pakte hij nadien mijn koffer en bracht het mij: wat daar allemaal in zat... echt niet de dingen die ik vaak aan doe of die praktisch zijn in een ziekenhuis, maar hij dacht dus van wel... Ach, grote beer is gewoon een warhoofd, maar wel een erg lief warhoofd!
Maandag weer controle gehad bij de gynaecoloog. Alles gaat nog steeds goed met die 2 kleine schatten. Ze groeien nog steeds zoals eenlingen zouden doen op dit moment, onze jongen zijn geschat gewicht bedraagt 1,480kg en onze kleine meid 1,720kg. Baby's komen vanaf nu blijkbaar zo'n 100 à 150g per week aan, en zoals we hadden kunnen verwachten doet onze meid daar weer wat bovenop en onze jongen volgt dit schema heel gewoon. Dat begint dus echt al goed vooruit te gaan hé! Nu weet ik dus waarom mijn buik al zo tonrond is, ik heb al 3,200kg baby in mijn buik(je) zitten. Een ander kindje is dan al klaar om te komen, maar bij mij mogen ze toch nog even blijven zitten!
Er is een groot verschil in hun beweeglijkheid, zou dat al iets zeggen over later? Onze meid die stampt een ganse dag door, mijn buik gaat vaak op en neer, en heen en weer, een echte voetballer. Een kop koffie of een glas water op mijn buik als ik lig? Dat kan, maar dan met het risico dat er iemand van binnenuit alles omstoot... Onze jongen kriebelt mij eerder, net alsof kleine handjes zitten te wriemelen vanbinnen in je buik. Hij drukt wel goed op mijn blaas met zijn hoofdje en met momenten kan ik echt denken: "oei, ik moet dringend plassen!", om dan enkele minuten later te ontdekken: "hé, ik heb helemaal geen aandrang meer?!" Gelukkig dus dat hij heel wat rustiger is dan zijn zusje, want anders zou ik de ganse dag op de wc mogen zitten... Hun beentjes komen samen op de middellijn, boven mijn navel, net tegen mijn ribbenrooster. Zo geven ze elkaar kleine (en grote) stampjes. Ze kijken op dit moment naar elkaar, hun gezichtjes liggen naar elkaar toe, mooi hé! Er tussenin zit een vlies en voldoende vruchtwater, da's dus nog zo'n goed teken. Ik ben dan al behoorlijk kortademig, doordat ze zo flink groeien en nog niet ingedaald zitten.
Nu ja, die kortademigheid zie ik een beetje als een goede barometer: die zorgt dat ik voldoende rust! Om te zorgen dat mijn baarmoederhals niet verder verstrijkt is rust nu eenmaal noodzakelijk, die kortademigheid verplicht mij tot rust terwijl ikzelf het verstrijken van mijn baarmoederhals niet voel en dan wel eens zou vergeten te rusten... Er is altijd zoveel wat ik nog zou willen doen.
Mijn bekken doet het relatief goed, de laatste tijd (dat rusten zal ook wel hiervoor helpen...) Ik kreeg wat oefeningetjes van de kinesist voor als ik weer eens geblokkeerd sta en als ik die dan even doe, kan ik weer vooruit. Heb ik teveel last, dan doet zij even wat oefeningen met mij samen, maar sinds een 2-tal weken is dat niet meer nodig geweest. Een ander vervelend probleem zijn mijn ribben/schouders: die raken geblokkeerd door het gewicht dat ik moet dragen (ik ben nu zo'n kleine 10kg bijgekomen en alle gewicht zit vooraan) De kinesist kan enkel dwarse fricties geven en heeft mij gisteren voor de eerste maal getaped, want spierversterkende oefeningen hebben nu geen zin (de relaxine zorgt dat mijn gewrichten los komen, maar doet dat net iets te "goed"...) Soms geeft dit zoveel pijn dat ik moeilijk kan ademen. Ach ja, nog heel even (een 8 weken max) en ik heb die 2 pagadders in mijn armen. Dat leed zal ik snel vergeten en mijn plan is om nadien toch eens wat spierversterkende oefeningen te leren bij de kinesist zodat ik nadien weer wat sterker sta! Die gewrichten van mij zijn gewoon te lui.
Deze avond gaan we op babybezoek! Fijn hoor, zo'n lief klein prutsje eens goed bekijken en denken aan wat er aan zit te komen bij ons... Ik kijk er naar uit.
Vandaag nog verder adressen ingeven om de geboortekaartjes te kunnen rondsturen en bedenken wat er in mijn koffertje moet om mee te nemen naar het ziekenhuis. Ik vind dat echt moeilijk, stom hoor, maar zal wel aan mij liggen. Voor de baby's ligt alles klaar, grote beer zal nog wat voor hen moeten meebrengen eenmaal ze er zijn, maar de eerste dagen kan ik verder. Het is gewoon dat ik niet weet in welke kleertjes ze zullen passen (hoe groot zullen ze zijn?) en wat voor weer het zal zijn (de zomers hier in België zijn niet zo voorspelbaar...), maar mijn ventje weet alles goed liggen dus daar heb ik alle vertrouwen in. Maar voor mezelf: waar ga ik zin in hebben? waar ga ik me goed in voelen? Ik heb echt niet alles in zo'n veelvoud liggen dat ik mijn koffer nu volledig kan pakken... Ik ga vermoedelijk een deel inpakken en dan een lijstje erbij leggen met wat er op het laatste nog in moet. Ik ken grote beer al een beetje: toen ik vorig jaar onverwacht werd opgenomen in het ziekenhuis, pakte hij nadien mijn koffer en bracht het mij: wat daar allemaal in zat... echt niet de dingen die ik vaak aan doe of die praktisch zijn in een ziekenhuis, maar hij dacht dus van wel... Ach, grote beer is gewoon een warhoofd, maar wel een erg lief warhoofd!
vrijdag 11 juni 2010
Een 3 en een 0, zomaar cadeau vandaag!
Groot feest vandaag, zou je zo denken... maar we houden het rustig. Ik werd deze morgen wakker in een leeg huis, iedereen was logeren. Zo kon ik op mijn verjaardag toch lekker uitslapen! Deze nacht, om 0u00 kreeg ik alvast een lief berichtje van grote beer (die mee was op bosklas) en vanmorgen was hij de eerste die belde om 9u30, net voor ik onder de douche ging. Hij was er dus eigenlijk wel een beetje bij! Morgen vieren we het wat uitgebreider met een heerlijke brunch en "bespreken" we mijn verjaardagscadeautje (2 nachten lekker met ons 2, ergens als de 2 kleine schatten zo'n 6 maand zijn, bestemming nog nader te bepalen) Nadien maken we een kort uitstapje in Hasselt (zo'n 10 minuten rijden, dus echt een "grote uitstap"...) om op tijd terug in de zetel te gaan liggen. Dat laatste is jammer genoeg nodig, helaas...
Maar straks meer over dat laatste, eerst wat vertellen over mijn 2 lieve piet-perluiten die net 2 super dagen achter de rug hebben en nu alweer op weg zijn naar hun volgende logeeradres van elke vrijdag: oma!
Grote piet-perluit vertrok gisterenochtend op bosklas, dit jaar was het thema A.lfred J. D.okus K.wak (sorry voor de "puntjes" tussenin, maar voor diegene die niet goed weten waarvoor die dienen: dan kom je niet te vlot op deze blog terecht via 1 of andere zoekmachine) De ene juf was verkleed in A.lfred en de andere juf was de verteller. Er werd een korte introductie gedaan op de speelplaats en de kinderen kregen allemaal een eendjescape aan, rond 9u stapten ze de bus op, op weg naar hun logeeradres. Ik zag allemaal vrolijk lachende gezichtjes (tja, hier en daar biggelden toch wel tranen, maar niet bij mijn grote lieve piet-perluit), uitkijkend naar een groot avontuur! Kleine piet-perluit was blij dat ze nog niet mee ging en zwaaide, natuurlijk met haar eendjescape aan, vrolijk naar alle vriendjes op de bus. Broer kreeg extra handkusjes toegeworpen waarop ze mij nog eens goed vastnam en zei "ikke lekke bij mama bjijven hé?!" Ze vond het dus helemaal niet erg om niet mee te mogen op de bus.
Vandaag rond 16u kwam hij thuis, samen met papa (die mocht gisterenavond het gezelschap vervoegen): allebei moe, bezweet en vooral grote piet-perluit klaar om rechtstreeks onder de douche te gaan... Hij protesteerde totaal niet toen ik het hem voorstelde. De aarde en het stof vielen uit zijn kleren bij het uitkleden, de schmink hing meer op zijn t-shirt dan op zijn gezicht. Ik heb goed moeten schrobben om hem proper te krijgen! Hij kon niet veel vertellen over de afgelopen 2 dagen (kan hij ook niet goed over wat hij doet in de klas hoor, het is gewoon geen grote verteller), veel te moe was hij. Hij is nu vertrokken naar oma en hij lag al bijna in slaap toen ze nog maar net de oprit afreden (om 17u30)... 1 ding is zeker, hij heeft super genoten en die verhalen komen morgen wel! (grote beer is ondertussen alweer niet meer thuis, hij is bijles gaan geven, kunnen we morgen zijn "zuur" verdiende centjes lekker gaan uitgeven ;-))
Samen met een andere mama, waarvan het zoontje de leeftijd heeft van kleine piet-perluit en dus ook nog te klein voor zo'n 2 intensieve dagen, besloten we van deze 2 dagen ook superdagen te maken! Maar dan wel op hun niveau... Gisteren voormiddag gingen we zwemmen en deze voormiddag gingen we naar de speeltuin in de buurt, 's namiddags lagen ze telkens heerlijk te bekomen in hun eigen bed. Afgelopen nacht mocht kleine piet-perluit uit logeren gaan bij dat lieve jongetje en ze genoot! Ze is super flink geweest en heeft er heerlijk gespeeld en geslapen. Zij is ook wel moe nu, ze zat zonet lekker met haar duim in de mond en "knojjetje" naast haar in het autostoeltje bij oma.
Zou oma veel moeite hebben om ze straks allebei in dromenland te krijgen? Ik vermoed van niet...
Nu nog even over dat in de zetel liggen.
Het moet, van de gynaecoloog. De 2 schatten in mijn buik doen het prima, ze wegen nu zo'n 1kg200 (ons jongetje) en 1kg400 (ons meisje). Zij ligt helemaal op schema voor 28 weken zwangerschap, zelfs een beetje voorop. Hij ligt een beetje achterop, maar dat is normaal bij een tweeling. Vanaf nu zullen ze stilletjes achterop raken wegens plaatsgebrek. Maar ze doen het allebei prima, ze hebben nog meer dan genoeg vruchtwater, hun hartjes kloppen goed, hun hoofdje, buikje en bovenbeen hebben prima afmetingen. Alleen... mijn baarmoederhals is aan het verstrijken (lees als: wordt korter) en dat hoort lang nog niet! Hij meet nu zo'n 2,5cm en dat is nog net toelaatbaar. Korter is absolute verplichte platte rust. Over 1,5 week alweer controle en het lot ligt in mijn eigen handen. "Ga ervoor!", zei de gynaecoloog nog, "maar dan wel liefst zoveel mogelijk liggend! Ik wil je over een maand nog zien met een dikke buik!". En nu ja, zo'n advies sla je niet in de wind, dus daar gaan wij gewoon voor! Ik lig zoveel mogelijk neer en het bezoek aan het zwembad en de speeltuin bracht ik al zittend door in het kabouter-ploeterbad en op een bankje. Ik ben ook doodop en ondanks zo'n heerlijk uitslapen (vanaf een uur of 4 slaap ik meestal pas echt goed), sliep ik deze namiddag nog zo'n anderhalf uur. Dinsdagavond ontdekte ik trouwens 2 dikke enkels, daar ergens onder die dikke buik... Met je voeten omhoog liggen en je hoofd tegelijk te rusten leggen op een stapel kussens (want het "heerlijke zuur" verbiedt mij gewoon plat te gaan liggen) is best ingewikkeld. Ik sleur dus overal kussens mee en echt goeie nachtrust heb ik niet. Maar ach, het lukt wel als je dan ook nog eens ganse dagen op de zetel mag liggen bijkomen hoor. Nu, dat omhoog liggen met die voeten hielp voor geen meter, een wonderbaarlijke "genezing" ontstond na mijn zitsessie in het kabouter-ploeterbad, vreemd hoor! Dus als ik nu opnieuw last krijg, zet ik mij gewoon in het zwembadje van de kids, buiten (als het weer het toelaat natuurlijk) Laat de zomer maar komen, ik kan er wel tegen, vanuit mijn bad! (trouwens, zo plots ontzwellen van enkels zorgt ook voor een gewichtsverlies van zo'n 2,5kg! Ik was namelijk zo'n 5kg bij op 2 weken en dus moest er volgens de gyn wel ergens vocht zitten dat we gewoon niet zagen... tot ik het 's avonds plots ontdekte daar onder die dikke buik)
Ach ja, vorig weekend was het toneeloptreden van grote beer. Het was super goed! Ik kan nog niet goed een link maken, maar een super filmpje van een professioneel kan je alvast bekijken als je "p.iet b.aete" (zonder die puntjes natuurlijk ;-) ) en "de vierde wand" intikt op g.oogle. Absoluut de moeite en leuke sfeerbeelden. Ga maar eens op zoek naar mijn ventje en mijn zusje... Zij die juist gokken, krijgen een dikke kus van mij!
Grote beer is nu echt toe aan rust en nu ook de regiecursus achter de rug is, krijgt hij die ook alvast in de weekends (door de week blijft het op zijn werk momenteel even druk) Onze 2 piet-perluiten zullen blij zijn hun papa wat meer te zien en ik ben ook blij dat hij er wat meer kan zijn hier vanaf nu.
Volgens grote beer moet ik trouwens mijn koffertje beginnen te pakken, voor het geval dat... Ik vind dat toch wat vroeg hoor en negeer het nog lekker. Ik wil nog niet bevallen! Die 2 schatten zijn nog niet klaar (en ik ook niet)! Dus, ga ik mij nu maar weer braafjes op de zetel leggen om zo te zorgen dat we die koffer voorlopig nog niet nodig hebben. (trouwens, vanaf wanneer stond jullie koffertje klaar?!)
Maar straks meer over dat laatste, eerst wat vertellen over mijn 2 lieve piet-perluiten die net 2 super dagen achter de rug hebben en nu alweer op weg zijn naar hun volgende logeeradres van elke vrijdag: oma!
Grote piet-perluit vertrok gisterenochtend op bosklas, dit jaar was het thema A.lfred J. D.okus K.wak (sorry voor de "puntjes" tussenin, maar voor diegene die niet goed weten waarvoor die dienen: dan kom je niet te vlot op deze blog terecht via 1 of andere zoekmachine) De ene juf was verkleed in A.lfred en de andere juf was de verteller. Er werd een korte introductie gedaan op de speelplaats en de kinderen kregen allemaal een eendjescape aan, rond 9u stapten ze de bus op, op weg naar hun logeeradres. Ik zag allemaal vrolijk lachende gezichtjes (tja, hier en daar biggelden toch wel tranen, maar niet bij mijn grote lieve piet-perluit), uitkijkend naar een groot avontuur! Kleine piet-perluit was blij dat ze nog niet mee ging en zwaaide, natuurlijk met haar eendjescape aan, vrolijk naar alle vriendjes op de bus. Broer kreeg extra handkusjes toegeworpen waarop ze mij nog eens goed vastnam en zei "ikke lekke bij mama bjijven hé?!" Ze vond het dus helemaal niet erg om niet mee te mogen op de bus.
Vandaag rond 16u kwam hij thuis, samen met papa (die mocht gisterenavond het gezelschap vervoegen): allebei moe, bezweet en vooral grote piet-perluit klaar om rechtstreeks onder de douche te gaan... Hij protesteerde totaal niet toen ik het hem voorstelde. De aarde en het stof vielen uit zijn kleren bij het uitkleden, de schmink hing meer op zijn t-shirt dan op zijn gezicht. Ik heb goed moeten schrobben om hem proper te krijgen! Hij kon niet veel vertellen over de afgelopen 2 dagen (kan hij ook niet goed over wat hij doet in de klas hoor, het is gewoon geen grote verteller), veel te moe was hij. Hij is nu vertrokken naar oma en hij lag al bijna in slaap toen ze nog maar net de oprit afreden (om 17u30)... 1 ding is zeker, hij heeft super genoten en die verhalen komen morgen wel! (grote beer is ondertussen alweer niet meer thuis, hij is bijles gaan geven, kunnen we morgen zijn "zuur" verdiende centjes lekker gaan uitgeven ;-))
Samen met een andere mama, waarvan het zoontje de leeftijd heeft van kleine piet-perluit en dus ook nog te klein voor zo'n 2 intensieve dagen, besloten we van deze 2 dagen ook superdagen te maken! Maar dan wel op hun niveau... Gisteren voormiddag gingen we zwemmen en deze voormiddag gingen we naar de speeltuin in de buurt, 's namiddags lagen ze telkens heerlijk te bekomen in hun eigen bed. Afgelopen nacht mocht kleine piet-perluit uit logeren gaan bij dat lieve jongetje en ze genoot! Ze is super flink geweest en heeft er heerlijk gespeeld en geslapen. Zij is ook wel moe nu, ze zat zonet lekker met haar duim in de mond en "knojjetje" naast haar in het autostoeltje bij oma.
Zou oma veel moeite hebben om ze straks allebei in dromenland te krijgen? Ik vermoed van niet...
Nu nog even over dat in de zetel liggen.
Het moet, van de gynaecoloog. De 2 schatten in mijn buik doen het prima, ze wegen nu zo'n 1kg200 (ons jongetje) en 1kg400 (ons meisje). Zij ligt helemaal op schema voor 28 weken zwangerschap, zelfs een beetje voorop. Hij ligt een beetje achterop, maar dat is normaal bij een tweeling. Vanaf nu zullen ze stilletjes achterop raken wegens plaatsgebrek. Maar ze doen het allebei prima, ze hebben nog meer dan genoeg vruchtwater, hun hartjes kloppen goed, hun hoofdje, buikje en bovenbeen hebben prima afmetingen. Alleen... mijn baarmoederhals is aan het verstrijken (lees als: wordt korter) en dat hoort lang nog niet! Hij meet nu zo'n 2,5cm en dat is nog net toelaatbaar. Korter is absolute verplichte platte rust. Over 1,5 week alweer controle en het lot ligt in mijn eigen handen. "Ga ervoor!", zei de gynaecoloog nog, "maar dan wel liefst zoveel mogelijk liggend! Ik wil je over een maand nog zien met een dikke buik!". En nu ja, zo'n advies sla je niet in de wind, dus daar gaan wij gewoon voor! Ik lig zoveel mogelijk neer en het bezoek aan het zwembad en de speeltuin bracht ik al zittend door in het kabouter-ploeterbad en op een bankje. Ik ben ook doodop en ondanks zo'n heerlijk uitslapen (vanaf een uur of 4 slaap ik meestal pas echt goed), sliep ik deze namiddag nog zo'n anderhalf uur. Dinsdagavond ontdekte ik trouwens 2 dikke enkels, daar ergens onder die dikke buik... Met je voeten omhoog liggen en je hoofd tegelijk te rusten leggen op een stapel kussens (want het "heerlijke zuur" verbiedt mij gewoon plat te gaan liggen) is best ingewikkeld. Ik sleur dus overal kussens mee en echt goeie nachtrust heb ik niet. Maar ach, het lukt wel als je dan ook nog eens ganse dagen op de zetel mag liggen bijkomen hoor. Nu, dat omhoog liggen met die voeten hielp voor geen meter, een wonderbaarlijke "genezing" ontstond na mijn zitsessie in het kabouter-ploeterbad, vreemd hoor! Dus als ik nu opnieuw last krijg, zet ik mij gewoon in het zwembadje van de kids, buiten (als het weer het toelaat natuurlijk) Laat de zomer maar komen, ik kan er wel tegen, vanuit mijn bad! (trouwens, zo plots ontzwellen van enkels zorgt ook voor een gewichtsverlies van zo'n 2,5kg! Ik was namelijk zo'n 5kg bij op 2 weken en dus moest er volgens de gyn wel ergens vocht zitten dat we gewoon niet zagen... tot ik het 's avonds plots ontdekte daar onder die dikke buik)
Ach ja, vorig weekend was het toneeloptreden van grote beer. Het was super goed! Ik kan nog niet goed een link maken, maar een super filmpje van een professioneel kan je alvast bekijken als je "p.iet b.aete" (zonder die puntjes natuurlijk ;-) ) en "de vierde wand" intikt op g.oogle. Absoluut de moeite en leuke sfeerbeelden. Ga maar eens op zoek naar mijn ventje en mijn zusje... Zij die juist gokken, krijgen een dikke kus van mij!
Grote beer is nu echt toe aan rust en nu ook de regiecursus achter de rug is, krijgt hij die ook alvast in de weekends (door de week blijft het op zijn werk momenteel even druk) Onze 2 piet-perluiten zullen blij zijn hun papa wat meer te zien en ik ben ook blij dat hij er wat meer kan zijn hier vanaf nu.
Volgens grote beer moet ik trouwens mijn koffertje beginnen te pakken, voor het geval dat... Ik vind dat toch wat vroeg hoor en negeer het nog lekker. Ik wil nog niet bevallen! Die 2 schatten zijn nog niet klaar (en ik ook niet)! Dus, ga ik mij nu maar weer braafjes op de zetel leggen om zo te zorgen dat we die koffer voorlopig nog niet nodig hebben. (trouwens, vanaf wanneer stond jullie koffertje klaar?!)
zaterdag 29 mei 2010
2 x 1kg
Daar zit ik weer: heerlijk alleen thuis op zaterdag ochtend! Ja, daar kan een mens echt van genieten, zeker als je de ganse week volk in huis hebt... Iedereen komt helpen en ik erken dat die hulp broodnodig is, maar af en toe snak ik er gewoon naar even helemaal alleen thuis te zijn... (In normale omstandigheden, als ik aan het werk ben, ben ik woensdag voormiddag alleen thuis en donderdag zijn de kindjes die nog niet naar school gaan bij mij. Wat geniet ik van die momenten!) Een avondje alleen met de kindjes en mijn ventje zijn ook echte genietmomenten, maar zo eens helemaal alleen zijn, dat doet ook gewoon deugd.
Grote beer moet nog een ganse week afzien en moet elke avond weg (zaal klaar zetten, techniek helpen in orde brengen, repeteren en uiteindelijk... optreden!), nadien zal hij genieten van wat meer thuis zijn. Waar klaag ik nu dus weer over?!
Afgelopen donderdag heeft mij wel erg gelukkig gemaakt! En nu geniet ik dan ook volop! Ik ging met een klein hartje op controle bij de gynaecoloog: Had ik wel genoeg gerust? Want wat houdt dat precies in? Deed ik niet teveel?
Maar alles was super goed! Er is geen verandering in de lengte van de baarmoederhals, ik heb geen opening, én de 2 allerkleinste piet-perluitjes zijn op 2 weken tijd elk zo'n 400g bijgekomen en wegen nu zo'n dikke kg elk! Vandaar dat mijn buikje elke dag groeit en mensen die mij 2 weken niet gezien hebben duidelijk een verschil opmerken. Mensen die niet weten dat het een tweeling is, beginnen trouwens te vragen "voor wanneer is het?" en kijken mij altijd met grote ogen aan als ik "eind augustus" zeg, ik laat het dan ook volgen door "maar het is wel een tweeling hoor!" Dan blijven ze wel verschrikt kijken met volgens mij in hun achterhoofd hetzelfde waar ik ook vaak aan denk "Waar gaat dat heen? Hoe ziet dat er uit op het einde?" Tja, we zullen wel zien zeker... Ik ben nu zo'n 7 kg bijgekomen en draag echt alleen vooraan. Mijn buik is al groot, maar voor de rest zie je niet veel bijzonder aan mij (al ben ik volgens sommigen, zo ook volgens mijn ventje, alweer vermagerd in mijn gezicht, maar ik eet echt goed hoor! Grote beer vind dat ik meer tussendoortjes moet eten, maar als ik dan opsom wat ik wanneer eet, dan begrijpt hij gelukkig dat ik echt wel voldoende eet met een 6-tal maaltijden, waaronder 3 tussendoortjes per dag, zowel gezond als ongezond) Er zit gewoon een jongen "heerlijk" in mijn maag te duwen nu en dan, en ik geef toe dat ik dan een kleinere maaltijd eet dan normaal... Ach, 1 groot voordeel tot nu toe: alle kilo's die er nu bij zijn, zullen er achteraf ook vlot weer af gaan. Mijn mama en grote zus kwamen ook telkens niet zoveel bij (het waren natuurlijk eenlingen, dus op 7-8kg konden ze aan de bevalling beginnen) en waren hun kilo's ook weer erg snel kwijt. Verder heb ik weinig last van echt vervelende zwangerschapskwaaltjes: geen dikke voeten of handen, geen aambeien,... en daar ben ik ontzettend blij om. Ik heb last van mijn bekken en mijn rug, vooral 's avonds is mijn buik erg zwaar en krijg ik soms harde buiken, mijn hart slaat zo snel alsof ik continu aan het sporten ben (zo'n 100/min) maar voldoende rust en luisteren naar mijn lichaam brengen veel soelaas! Dat geduw op mijn maag vind ik vervelend maar niet zo erg: die kleine jongen moet zich toch ook nu en dan kunnen uitrekken en eens heerlijk strekken!
Je merkt het, ik heb mij al behoorlijk aangepast aan de situatie zoals die nu is. Ik voel mij vooral 's voormiddags erg goed en dan vergeet ik wel eens dat er een dikke buik vooraan zit, zodat de deur nogal eens tegen mijn buik aankomt en ik in een smalle doorgang wel eens blijf vast zitten omdat ik een onderdeel aan mezelf even over het hoofd had gezien...
Ik ben ondertussen overgestapt van naaien op breien. Het voorovergebogen zitten aan de naaimachine is helaas te zwaar, vooral omdat ik over mijn buik heen moet buigen en mijn maag dan helemaal wordt afgesloten... Maar het breien bevalt mij wel! Ik ben een vestje aan het breien voor 1 van die kleine schatten in mijn buik en het rugpand is al af! (ik begon woensdag avond en gisteren rondde ik dit stuk af, wat een luxe hé thuis zitten, anders was dit mij niet gelukt hoor) Enig probleem: ik brei nog met wat spanning in mijn schouders dus moet ik op tijd en stond eens stoppen en wat ontspannen, een kersenpitkussentje brengt ook nu en dan soelaas en grote beer zorgt voor een kleine drukpuntmassage 's avonds. Een mens moet er iets voor over hebben hé!?
Ik vind het alleen jammer dat ik zal moeten doorgeven dat ik de te naaien vleugeltjes voor op bosklas voor een 15-tal kleutertjes niet zal kunnen afwerken. Da's moeilijk, vind ik. Nu, de meesten begrijpen dat wel, zeker de mama's die ook kunnen naaien en hopelijk lukt het hen nog om ze op tijd af te krijgen (de kleuters gaan op bosklas 10 en 11 juni, er is dus nog wel even tijd)
De bosklassen, ja da's wel iets speciaal hé. Onze kindjes zitten op een f.reinetschool en wij zijn daar super content mee! (en ja, dat is natuurlijk een bewuste keuze) Daar gaan ze dus al vanaf kleuterleeftijd 2 dagen op bosklas (do- en vrijdag). Er wordt natuurlijk wel 1 van de ouders verwacht vanaf de donderdagavond, zij blijven dan mee overnachten en de volgende dag 's namiddags komen ze samen met de kleuters naar huis. Rarara wie van ons mee mag (want ja, dat is niet van "moeten" maar van "mogen", want voor de ouders is dat ook echt super)... Grote beer natuurlijk, want hoe ik dat daar zou moeten doen, geen idee. Jammer! Onze kleine meid gaat wel nog niet mee. We wilden haar eerst wel laten mee gaan, maar gisterenvoormiddag had ze sportdag en toen dat 's middags gevolgd werd door een hyperactieve meid met hysterische driftbuien (en oogjes die al toevielen voor haar hoofdje de matras raakten bij haar namiddagdut), namen we een wijs besluit: zij is hier nog niet klaar voor en blijft beter nog een jaartje thuis. Er komen nadien nog 3 jaren waar ze mee kan! Grote piet-perluit vindt het niet zo erg dat ze niet mee gaat... zo'n kleine zus die al die aandacht naar haar toe trekt, vindt hij maar niks. Al ben ik zeker dat hij haar weer heel hard gaat missen!
Je hoort het, rust kennen ze hier voorlopig nog niet. Maar waar moet een mens zich anders mee bezig houden?! (Ik heb natuurlijk volle rust momenteel, even de drukte van de volgende dagen ontkennen ;-), met een kopje koffie en een kom c.ornflakes lekker ontspannen een blogje plaatsen, seffens nog even langs de w.ereldwinkel gaan en nadien heerlijk lezen of wat breien. Laat alle anderen maar heerlijk druk doen deze keer, ik doe even niet mee!)
Grote beer moet nog een ganse week afzien en moet elke avond weg (zaal klaar zetten, techniek helpen in orde brengen, repeteren en uiteindelijk... optreden!), nadien zal hij genieten van wat meer thuis zijn. Waar klaag ik nu dus weer over?!
Afgelopen donderdag heeft mij wel erg gelukkig gemaakt! En nu geniet ik dan ook volop! Ik ging met een klein hartje op controle bij de gynaecoloog: Had ik wel genoeg gerust? Want wat houdt dat precies in? Deed ik niet teveel?
Maar alles was super goed! Er is geen verandering in de lengte van de baarmoederhals, ik heb geen opening, én de 2 allerkleinste piet-perluitjes zijn op 2 weken tijd elk zo'n 400g bijgekomen en wegen nu zo'n dikke kg elk! Vandaar dat mijn buikje elke dag groeit en mensen die mij 2 weken niet gezien hebben duidelijk een verschil opmerken. Mensen die niet weten dat het een tweeling is, beginnen trouwens te vragen "voor wanneer is het?" en kijken mij altijd met grote ogen aan als ik "eind augustus" zeg, ik laat het dan ook volgen door "maar het is wel een tweeling hoor!" Dan blijven ze wel verschrikt kijken met volgens mij in hun achterhoofd hetzelfde waar ik ook vaak aan denk "Waar gaat dat heen? Hoe ziet dat er uit op het einde?" Tja, we zullen wel zien zeker... Ik ben nu zo'n 7 kg bijgekomen en draag echt alleen vooraan. Mijn buik is al groot, maar voor de rest zie je niet veel bijzonder aan mij (al ben ik volgens sommigen, zo ook volgens mijn ventje, alweer vermagerd in mijn gezicht, maar ik eet echt goed hoor! Grote beer vind dat ik meer tussendoortjes moet eten, maar als ik dan opsom wat ik wanneer eet, dan begrijpt hij gelukkig dat ik echt wel voldoende eet met een 6-tal maaltijden, waaronder 3 tussendoortjes per dag, zowel gezond als ongezond) Er zit gewoon een jongen "heerlijk" in mijn maag te duwen nu en dan, en ik geef toe dat ik dan een kleinere maaltijd eet dan normaal... Ach, 1 groot voordeel tot nu toe: alle kilo's die er nu bij zijn, zullen er achteraf ook vlot weer af gaan. Mijn mama en grote zus kwamen ook telkens niet zoveel bij (het waren natuurlijk eenlingen, dus op 7-8kg konden ze aan de bevalling beginnen) en waren hun kilo's ook weer erg snel kwijt. Verder heb ik weinig last van echt vervelende zwangerschapskwaaltjes: geen dikke voeten of handen, geen aambeien,... en daar ben ik ontzettend blij om. Ik heb last van mijn bekken en mijn rug, vooral 's avonds is mijn buik erg zwaar en krijg ik soms harde buiken, mijn hart slaat zo snel alsof ik continu aan het sporten ben (zo'n 100/min) maar voldoende rust en luisteren naar mijn lichaam brengen veel soelaas! Dat geduw op mijn maag vind ik vervelend maar niet zo erg: die kleine jongen moet zich toch ook nu en dan kunnen uitrekken en eens heerlijk strekken!
Je merkt het, ik heb mij al behoorlijk aangepast aan de situatie zoals die nu is. Ik voel mij vooral 's voormiddags erg goed en dan vergeet ik wel eens dat er een dikke buik vooraan zit, zodat de deur nogal eens tegen mijn buik aankomt en ik in een smalle doorgang wel eens blijf vast zitten omdat ik een onderdeel aan mezelf even over het hoofd had gezien...
Ik ben ondertussen overgestapt van naaien op breien. Het voorovergebogen zitten aan de naaimachine is helaas te zwaar, vooral omdat ik over mijn buik heen moet buigen en mijn maag dan helemaal wordt afgesloten... Maar het breien bevalt mij wel! Ik ben een vestje aan het breien voor 1 van die kleine schatten in mijn buik en het rugpand is al af! (ik begon woensdag avond en gisteren rondde ik dit stuk af, wat een luxe hé thuis zitten, anders was dit mij niet gelukt hoor) Enig probleem: ik brei nog met wat spanning in mijn schouders dus moet ik op tijd en stond eens stoppen en wat ontspannen, een kersenpitkussentje brengt ook nu en dan soelaas en grote beer zorgt voor een kleine drukpuntmassage 's avonds. Een mens moet er iets voor over hebben hé!?
Ik vind het alleen jammer dat ik zal moeten doorgeven dat ik de te naaien vleugeltjes voor op bosklas voor een 15-tal kleutertjes niet zal kunnen afwerken. Da's moeilijk, vind ik. Nu, de meesten begrijpen dat wel, zeker de mama's die ook kunnen naaien en hopelijk lukt het hen nog om ze op tijd af te krijgen (de kleuters gaan op bosklas 10 en 11 juni, er is dus nog wel even tijd)
De bosklassen, ja da's wel iets speciaal hé. Onze kindjes zitten op een f.reinetschool en wij zijn daar super content mee! (en ja, dat is natuurlijk een bewuste keuze) Daar gaan ze dus al vanaf kleuterleeftijd 2 dagen op bosklas (do- en vrijdag). Er wordt natuurlijk wel 1 van de ouders verwacht vanaf de donderdagavond, zij blijven dan mee overnachten en de volgende dag 's namiddags komen ze samen met de kleuters naar huis. Rarara wie van ons mee mag (want ja, dat is niet van "moeten" maar van "mogen", want voor de ouders is dat ook echt super)... Grote beer natuurlijk, want hoe ik dat daar zou moeten doen, geen idee. Jammer! Onze kleine meid gaat wel nog niet mee. We wilden haar eerst wel laten mee gaan, maar gisterenvoormiddag had ze sportdag en toen dat 's middags gevolgd werd door een hyperactieve meid met hysterische driftbuien (en oogjes die al toevielen voor haar hoofdje de matras raakten bij haar namiddagdut), namen we een wijs besluit: zij is hier nog niet klaar voor en blijft beter nog een jaartje thuis. Er komen nadien nog 3 jaren waar ze mee kan! Grote piet-perluit vindt het niet zo erg dat ze niet mee gaat... zo'n kleine zus die al die aandacht naar haar toe trekt, vindt hij maar niks. Al ben ik zeker dat hij haar weer heel hard gaat missen!
Je hoort het, rust kennen ze hier voorlopig nog niet. Maar waar moet een mens zich anders mee bezig houden?! (Ik heb natuurlijk volle rust momenteel, even de drukte van de volgende dagen ontkennen ;-), met een kopje koffie en een kom c.ornflakes lekker ontspannen een blogje plaatsen, seffens nog even langs de w.ereldwinkel gaan en nadien heerlijk lezen of wat breien. Laat alle anderen maar heerlijk druk doen deze keer, ik doe even niet mee!)
zaterdag 22 mei 2010
Rustige morgen!
Deze morgen is het hier heerlijk rustig! Na een rotnacht met een maag die niet tot rust wou komen en een blaas die (te) vaak op springen stond, mocht ik uitslapen deze morgen en dat is echt een grote luxe!
Onze 2 piet-perluitjes gaan vanaf nu logeren bij oma en opa op vrijdag en komen pas terug thuis 's zaterdags rond 15u30! Toen bleek dat ik meer moest rusten, keek ik samen met grote beer eens na wat de zwaarste momenten zijn als ik een week bekijk: nou, dan is dat heel snel duidelijk: zaterdag... Grote beer volgt dan een regiecursus, hij vertrekt rond 8u15 en is pas terug thuis rond 15u. Ik gun het hem enorm, want hij wil al veel langer deze cursus volgen. Alleen is zaterdag gewoon druk met de enkele boodschappen die nog moeten worden gedaan, het grote badritueel dat er bijhoort op zaterdag (en kinderen houden nu eenmaal vast aan gewoontes) en de "verplichtingen" af en toe op vrijdag- of zaterdagavond die ik nog niet wil/kan missen. Gewoon teveel dus, vooral als je weet dat grote beer op zondag ochtend van 9u tot 13u weg moet naar de toneelrepetitie en ik er weer alleen voor sta... (gelukkig is die cursus afgelopen na 5 juni en is het toneeloptreden op 4 en 5 juni, daarna zijn de weekends er gewoon weer voor het gezin!) Deze morgen was het voor de eerste keer zover: sinds maanden mocht ik eens heerlijk uitslapen in een stil en rustig huis! Grote beer stond op tijd op en kwam mij nog een kusje geven vlak voor vertrek. Ik bleef heerlijk tot 9u30 in bed liggen, het laatste half uurtje met de radio op. Heerlijk op mijn gemakje wakker worden! De allerkleinste piet-perluitjes voelen volgens mij ook goed het verschil: normaal hebben ze geen kans om 's morgens lekker te bewegen wegens te drukke buitenwereld, deze morgen zijn ze al heel actief en trappelen in het rond! Fijn hoor. Ik zit ondertussen met een kommetje c.ornflakes en een kopje koffie voor de computer, lekker in mijn pyjama luisteren naar de radio. Zo dadelijk ga ik mezelf even verwennen met een lekkere douche, helemaal op mijn eigen tempo. Nadien ga ik enkele boodschappen doen, waaronder even de nieuwe stoffenwinkel binnenlopen, hier in het dorp... zo zonder kinderen, zal dat toch allemaal meer relaxt gaan!
Gisteren avond kwam ik tot een jammerlijke conclusie:
Toen de kindjes vertrokken naar oma stelde ik grote beer voor om van een avondje buiten zitten te genieten en even iets lekker te gaan eten, gewoon nog eens met z'n tweetjes! (allee, die allerkleinste piet-perluitjes gaan natuurlijk altijd "in het geniep" mee ;-) ) Mijn avondritueel is normaal op de zetel liggen omdat dat hetgene is wat ik dan het beste aankan gezien mijn buik dan zo zwaar wordt, mijn bekken meer gaat kraken en ik gewoon niet goed meer van plek kan. Maar ik had hier zoveel zin in en ik had echt goed gerust overdag! Het werd helaas de laatste keer, moest ik besluiten toen we al om 21u thuis kwamen... Ik kreeg gewoon harde buiken van de korte afstand van de auto naar een terrasstoel stappen, ik moest echt aan grote beer z'n arm hangen om verder te raken wegens een onstabiel bekken en ik kon geen goede houding vinden op zo'n (normaal best aangename) terrasstoel. Mijn maag liet het nadien ook afweten. Stom hoor!
Een moeilijke maar zo noodzakelijke conclusie dus: geen avondlijke uitstapjes meer... geen helpen tijdens het toneeloptreden van onze groep (ik speel niet mee dit jaar, grote beer wel zoals ik daarnet al zei, maar ik zorg wel voor het decor en tussendoor help ik dus bij de nodige wissels en zorg dat alles op de juiste plek staat op het juiste moment) Vanaf nu zijn de avonden verplichte "platte" rust op de zetel! Die harde buiken doen zo'n avond toch vergallen, vooral als je weet dat de oorzaak 'te druk' is... Maar zo lijkt mijn wereldje nog maar eens in te krimpen.
"Voorlopig" moet ik er zelf maar bij bedenken en denken aan de volgende zomer met 4 heerlijke kinderen om me heen! Dit jaar heb ik nog het recht (want ja, verplichte rust) om lekker in een zeteltje te liggen met een heerlijk boek of een breiwerkje, volgend jaar zal het daar iets te druk voor zijn...
Ik ga jullie laten, zodat mijn dag echt kan beginnen en ik kan doen wat ik allemaal zou willen doen zonder dat het teveel wordt!
Ach ja, die verbouwingen: het gaat goed! Er zijn al 2 kamertjes goed gevorderd en ze zijn groter dan ik dacht, er komt ook lekker veel licht binnen. Het worden echt fijne plekjes voor onze 2 grote pagadders! De electricien komt volgende week en nadien kunnen mijn neef en nonkel ze verder afwerken met gyproc. Daarna is er veel werk voor grote beer: plamuren en schilderen... Wordt vervolgd!
Onze 2 piet-perluitjes gaan vanaf nu logeren bij oma en opa op vrijdag en komen pas terug thuis 's zaterdags rond 15u30! Toen bleek dat ik meer moest rusten, keek ik samen met grote beer eens na wat de zwaarste momenten zijn als ik een week bekijk: nou, dan is dat heel snel duidelijk: zaterdag... Grote beer volgt dan een regiecursus, hij vertrekt rond 8u15 en is pas terug thuis rond 15u. Ik gun het hem enorm, want hij wil al veel langer deze cursus volgen. Alleen is zaterdag gewoon druk met de enkele boodschappen die nog moeten worden gedaan, het grote badritueel dat er bijhoort op zaterdag (en kinderen houden nu eenmaal vast aan gewoontes) en de "verplichtingen" af en toe op vrijdag- of zaterdagavond die ik nog niet wil/kan missen. Gewoon teveel dus, vooral als je weet dat grote beer op zondag ochtend van 9u tot 13u weg moet naar de toneelrepetitie en ik er weer alleen voor sta... (gelukkig is die cursus afgelopen na 5 juni en is het toneeloptreden op 4 en 5 juni, daarna zijn de weekends er gewoon weer voor het gezin!) Deze morgen was het voor de eerste keer zover: sinds maanden mocht ik eens heerlijk uitslapen in een stil en rustig huis! Grote beer stond op tijd op en kwam mij nog een kusje geven vlak voor vertrek. Ik bleef heerlijk tot 9u30 in bed liggen, het laatste half uurtje met de radio op. Heerlijk op mijn gemakje wakker worden! De allerkleinste piet-perluitjes voelen volgens mij ook goed het verschil: normaal hebben ze geen kans om 's morgens lekker te bewegen wegens te drukke buitenwereld, deze morgen zijn ze al heel actief en trappelen in het rond! Fijn hoor. Ik zit ondertussen met een kommetje c.ornflakes en een kopje koffie voor de computer, lekker in mijn pyjama luisteren naar de radio. Zo dadelijk ga ik mezelf even verwennen met een lekkere douche, helemaal op mijn eigen tempo. Nadien ga ik enkele boodschappen doen, waaronder even de nieuwe stoffenwinkel binnenlopen, hier in het dorp... zo zonder kinderen, zal dat toch allemaal meer relaxt gaan!
Gisteren avond kwam ik tot een jammerlijke conclusie:
Toen de kindjes vertrokken naar oma stelde ik grote beer voor om van een avondje buiten zitten te genieten en even iets lekker te gaan eten, gewoon nog eens met z'n tweetjes! (allee, die allerkleinste piet-perluitjes gaan natuurlijk altijd "in het geniep" mee ;-) ) Mijn avondritueel is normaal op de zetel liggen omdat dat hetgene is wat ik dan het beste aankan gezien mijn buik dan zo zwaar wordt, mijn bekken meer gaat kraken en ik gewoon niet goed meer van plek kan. Maar ik had hier zoveel zin in en ik had echt goed gerust overdag! Het werd helaas de laatste keer, moest ik besluiten toen we al om 21u thuis kwamen... Ik kreeg gewoon harde buiken van de korte afstand van de auto naar een terrasstoel stappen, ik moest echt aan grote beer z'n arm hangen om verder te raken wegens een onstabiel bekken en ik kon geen goede houding vinden op zo'n (normaal best aangename) terrasstoel. Mijn maag liet het nadien ook afweten. Stom hoor!
Een moeilijke maar zo noodzakelijke conclusie dus: geen avondlijke uitstapjes meer... geen helpen tijdens het toneeloptreden van onze groep (ik speel niet mee dit jaar, grote beer wel zoals ik daarnet al zei, maar ik zorg wel voor het decor en tussendoor help ik dus bij de nodige wissels en zorg dat alles op de juiste plek staat op het juiste moment) Vanaf nu zijn de avonden verplichte "platte" rust op de zetel! Die harde buiken doen zo'n avond toch vergallen, vooral als je weet dat de oorzaak 'te druk' is... Maar zo lijkt mijn wereldje nog maar eens in te krimpen.
"Voorlopig" moet ik er zelf maar bij bedenken en denken aan de volgende zomer met 4 heerlijke kinderen om me heen! Dit jaar heb ik nog het recht (want ja, verplichte rust) om lekker in een zeteltje te liggen met een heerlijk boek of een breiwerkje, volgend jaar zal het daar iets te druk voor zijn...
Ik ga jullie laten, zodat mijn dag echt kan beginnen en ik kan doen wat ik allemaal zou willen doen zonder dat het teveel wordt!
Ach ja, die verbouwingen: het gaat goed! Er zijn al 2 kamertjes goed gevorderd en ze zijn groter dan ik dacht, er komt ook lekker veel licht binnen. Het worden echt fijne plekjes voor onze 2 grote pagadders! De electricien komt volgende week en nadien kunnen mijn neef en nonkel ze verder afwerken met gyproc. Daarna is er veel werk voor grote beer: plamuren en schilderen... Wordt vervolgd!
donderdag 13 mei 2010
Omdat... Omdat... en verplichte rust...
Waarom ik zo lang niet blogde? Omdat het hier druk is, door de verbouwingen en het opruimen/gerommel dat daar bij hoort... Omdat ik allerlei volk over de vloer krijg, waar ik voor wil/moet zorgen (als ik niet mee kan helpen, kan ik wel zorgen voor iets lekkers, niet?)... Omdat grote beer het super druk heeft met de (tijdelijke) combinatie van regiecursus/toneelrepetities (optreden 4 en 5 juni!)/verbouwen/rommelen en opruimen/huishouden en ik dus ook in de weekends en op vrije dagen alleen zorg voor de kindjes... Omdat mijn mama hier elke week 3 dagen logeert en ik het dan zo raar vind om lang aan de computer te zitten... Omdat ik begonnen ben met breien (eerst een proeflapje uiteraard! nadien wil ik een vestje maken voor de allerkleinste piet-perluitjes)... Omdat ik zo graag een fijn verhaal over moederdag wou schrijven maar hier gewoon niet werd aan gedacht door een grote beer die het veel te druk heeft en kindjes die daar op de freinetschool niet aan mee doen... en ik daarom een beetje zielig was, maar dat niet wou delen met anderen omdat ik mijn "verdrietig zijn" niet gegrond vond gezien het geluk dat hier overal rond hangt en ik in ruil dan maar genoten heb van al die mooie moederdagverhalen op de andere blogs!
Alweer 2 dagen geleden ging ik op controle bij de gynaecoloog en door al dat toch druk gedoe hier kreeg ik het bericht dat ik meer moet rusten... pfff, al diegene die mij goed kennen weten dat dat eigenlijk niet echt aan mij besteed is en ik dat ontzettend moeilijk vind. Ik had het gevoel van echt meer dan genoeg te rusten, maar niet dus.
Ik ben nu 24 weken en enkele dagen zwanger. Onze kleine schatten doen het prima! Ze groeien zoals het hoort en volgen nog steeds de curve die een eenling moet volgen. Ze wegen elk zo'n ruime 600g en zijn lekker beweeglijk (ik voel ze elk apart, meestal, maar ook samen en kan ze dus echt onderscheiden!) Hun hartje klopt precies zoals het hoort. Mijn baarmoederhals is nog lang genoeg en ik heb geen opening, maar... onze jongen ligt erg laag, waardoor het allemaal toch erg plots zou kunnen starten... Het vlies van de vruchtzak ligt net tegen mijn baarmoederhals aan. Harde buiken of vaginaal vochtverlies moet ik onmiddellijk melden en ik moet langskomen (ik stelde gewoon bellen voor, maar daar ging ze niet mee akkoord... ik ga toch maar, zo nodig, op voorhand eens bellen als ik het niet zou vertrouwen hoor, dan weten ze tenminste dat ik kom)
Volgende controle is alweer over 2 weken.
Dan zal ik maar gaan rusten zeker? (en zorgen dat er een goede internetverbinding is bij de zetel... zodat ik in de toekomst al liggend kan bloggen/mailen/internetten. Nóg een werkje voor grote beer...)
(en toch moet vandaag nog de zolder worden opgeruimd! Alles moet van een groot oppervlak naar ongeveer 1/4de van dit oppervlak worden verplaatst wegens dringende nood aan slaapkamertjes die vanaf morgen écht worden gebouwd! Grote beer wil er een stoel/zeteltje voor mij installeren zodat ik hem kan commanderen waar alles moet komen. Zij die ons persoonlijk kennen weten dat grote beer van opruimen niet veel kaas gegeten heeft en dat gelukkig zelf erkent... Hij wil er mij dus liefs bij, voor dat hij vanalles "fout" zet en ik achteraf lastig rondloop omdat ik niks terugvind. Ik ben zo'n klasseermens dat graag alles onmiddellijk terugvind en nogal geordend is, grote beer rekent trouwens op mij om alles terug te vinden en weet hier echt erg weinig liggen...)
Alweer 2 dagen geleden ging ik op controle bij de gynaecoloog en door al dat toch druk gedoe hier kreeg ik het bericht dat ik meer moet rusten... pfff, al diegene die mij goed kennen weten dat dat eigenlijk niet echt aan mij besteed is en ik dat ontzettend moeilijk vind. Ik had het gevoel van echt meer dan genoeg te rusten, maar niet dus.
Ik ben nu 24 weken en enkele dagen zwanger. Onze kleine schatten doen het prima! Ze groeien zoals het hoort en volgen nog steeds de curve die een eenling moet volgen. Ze wegen elk zo'n ruime 600g en zijn lekker beweeglijk (ik voel ze elk apart, meestal, maar ook samen en kan ze dus echt onderscheiden!) Hun hartje klopt precies zoals het hoort. Mijn baarmoederhals is nog lang genoeg en ik heb geen opening, maar... onze jongen ligt erg laag, waardoor het allemaal toch erg plots zou kunnen starten... Het vlies van de vruchtzak ligt net tegen mijn baarmoederhals aan. Harde buiken of vaginaal vochtverlies moet ik onmiddellijk melden en ik moet langskomen (ik stelde gewoon bellen voor, maar daar ging ze niet mee akkoord... ik ga toch maar, zo nodig, op voorhand eens bellen als ik het niet zou vertrouwen hoor, dan weten ze tenminste dat ik kom)
Volgende controle is alweer over 2 weken.
Dan zal ik maar gaan rusten zeker? (en zorgen dat er een goede internetverbinding is bij de zetel... zodat ik in de toekomst al liggend kan bloggen/mailen/internetten. Nóg een werkje voor grote beer...)
(en toch moet vandaag nog de zolder worden opgeruimd! Alles moet van een groot oppervlak naar ongeveer 1/4de van dit oppervlak worden verplaatst wegens dringende nood aan slaapkamertjes die vanaf morgen écht worden gebouwd! Grote beer wil er een stoel/zeteltje voor mij installeren zodat ik hem kan commanderen waar alles moet komen. Zij die ons persoonlijk kennen weten dat grote beer van opruimen niet veel kaas gegeten heeft en dat gelukkig zelf erkent... Hij wil er mij dus liefs bij, voor dat hij vanalles "fout" zet en ik achteraf lastig rondloop omdat ik niks terugvind. Ik ben zo'n klasseermens dat graag alles onmiddellijk terugvind en nogal geordend is, grote beer rekent trouwens op mij om alles terug te vinden en weet hier echt erg weinig liggen...)
maandag 26 april 2010
Eentonige dagen...
Ik zit ondertussen 2 weken thuis en begin er stillekes aan te wennen. Alleen had ik gehoopt zoveel te kunnen doen en da's dus niet het geval (nu ja, de reden dat ik thuis ben, is natuurlijk om het rustiger aan te doen...)
Hoe ziet mijn dag er dan uit? Ik sta op rond 7u om de 2 grote lieve pagadders klaar te maken om naar school te gaan. Ik heb 's ochtends altijd even tijd voor mezelf nodig voor de kindjes erbij mogen, gewoon even op mijn gemak wakker worden zonder hun lieve "ge-mama hier en ge-mama daar" en minder lieve geruzie... want ja, ook 's morgens begint dat al, vooral omdat kleine piet-perluit altijd zin heeft om aan de dag te beginnen en vrolijk aan het zingen is, terwijl grote piet-perluit een vreselijk ochtendhumeur heeft. Dus, rond 7u20 mogen zij ook uit hun bedjes (kleine piet-perluit houdt zich hier meestal niet zo goed aan, maar zit dan gewoon op het bankje naast mij in de badkamer een beker melk te drinken en wat te zingen of te kwetteren... ik geef toe dat ik er dan niet altijd bij ben met mijn hoofd en ze al eens iets moet herhalen als ze iets vraagt of vertelt waar ik moet op reageren) Dan start de rush hier en zorg ik om rond 8u30 op school aan te komen. Om 8u40 gaat de bel en rond 8u50 stap ik meestal terug mijn auto in. Ik zeg "meestal", want soms blijf ik wel iets langer kwetteren met de andere mama's. (ideaal voor mijn sociale contacten, want anders zou ik het contact met andere volwassenen toch wel ontzettend missen hoor!) Daarna doe ik wat noodzakelijke boodschappen en ga naar huis. Hier "rommel" ik wat, breng papieren in orde, lees mijn mails, struin eens door alle blogs en dan al laat mijn bekken weten dat het genoeg is! Stom hoor, maar meestal lig ik al in de zetel rond 11u... grrrrrrrrr, dus lees ik maar wat (da's dan wel weer een voordeel, daar maak ik anders veel te weinig tijd voor) 's Middags eet ik een boke en rond 13u-13u30 moet ik gewoon even slapen. Dat even duurt al snel een 2-tal uur... Ik moet mijn wekker zetten, anders slaap ik te lang en staat grote piet-perluit tevergeefs te wachten op school... Rond 15u40 vertrek ik naar school en pik er grote piet-perluit op, daarna rij ik naar de onthaalmoeder om er kleine piet-perluit op te pikken. Thuisgekomen eten we een 4-uurtje, ik speel met de kindjes of schrijf een blogje (zoals nu) en kook het avondmaal. We proberen om 18u te eten, zodat de kindjes op tijd hun bed in kunnen. Rond 19u15 liggen ze er meestal in (ja, ik weet het, ik heb geluk... het zijn echte slaapkoppen!) en daarna lees ik nog wat en babbel bij met grote beer. Rond 22u sleep ik mezelf de trap op (naar het einde van de dag toe gaat dat echt wat moeizamer dankzij dat bekken) en start mijn (hopelijk!) rustige nacht. (dat "hopelijk" is een utopie, en toch wens ik mezelf elke avond opnieuw een rustige nacht toe: draaien en goed liggen met een los bekken is echt geen pretje... bovendien is er volop actie in mijn buik 's avonds en 's nachts, wat natuurlijk wel erg fijn is maar soms ongelegen komt als er zo eentje continu op je blaas drukt...)
Zo zien mijn dagen er uit en eerlijk gezegd wou ik toch nét iets meer actie! Ik zou wat meer willen naaien en het al eens aankunnen om ergens op mijn gemakje heen te gaan. Maar momenteel vraagt dat of teveel energie of mijn bekken geeft zoveel last achteraf dat ik het niet meer doe. Nu heb ik toch besloten om eens na te kijken of ik er toch iets aan kan doen: ik heb deze morgen bloed laten prikken, eens kijken of mijn ijzergehalte voldoende is en of mijn schildklier niet in overdrive zit. Mijn bekken liet ik vorige week al onrechtstreeks behandelen door de voetreflexologe en dat voelt sinds het weekend al iets beter aan (gek hoor, hoe ze dat doet, mijn wetenschappelijk brein kan hier niet bij, maar het helpt wel)
Dus: deze week hoop ik toch iets meer te kunnen doen! Misschien dat ik begin te breien of zo, iemand een leuk ideetje? Het is geleden van toen ik 12 was dat ik dit gedaan heb, dus best wel spannend of ik het nog kan. Het is maar dat ik eens iets anders kan doen dan lezen. Dat het naaien tijdelijk minder is, daar heb ik mij al bij neergelegd (letterlijk ;-) ), maar ik wil wel creatief bezig blijven!
Ik zou het zo fijn vinden om een supertijd te hebben tijdens mijn zwangerschap... en dat moet ik er dan maar zelf van proberen maken, mét de beperkingen die er momenteel gewoon even bijhoren! (amai, dat kan ik nu wel zeggen, gelukkig dat ik afgelopen vrijdag niet blogde, dit berichtje had een gans andere toon gehad... de tranen hebben goed gebiggeld toen)
Hoe ziet mijn dag er dan uit? Ik sta op rond 7u om de 2 grote lieve pagadders klaar te maken om naar school te gaan. Ik heb 's ochtends altijd even tijd voor mezelf nodig voor de kindjes erbij mogen, gewoon even op mijn gemak wakker worden zonder hun lieve "ge-mama hier en ge-mama daar" en minder lieve geruzie... want ja, ook 's morgens begint dat al, vooral omdat kleine piet-perluit altijd zin heeft om aan de dag te beginnen en vrolijk aan het zingen is, terwijl grote piet-perluit een vreselijk ochtendhumeur heeft. Dus, rond 7u20 mogen zij ook uit hun bedjes (kleine piet-perluit houdt zich hier meestal niet zo goed aan, maar zit dan gewoon op het bankje naast mij in de badkamer een beker melk te drinken en wat te zingen of te kwetteren... ik geef toe dat ik er dan niet altijd bij ben met mijn hoofd en ze al eens iets moet herhalen als ze iets vraagt of vertelt waar ik moet op reageren) Dan start de rush hier en zorg ik om rond 8u30 op school aan te komen. Om 8u40 gaat de bel en rond 8u50 stap ik meestal terug mijn auto in. Ik zeg "meestal", want soms blijf ik wel iets langer kwetteren met de andere mama's. (ideaal voor mijn sociale contacten, want anders zou ik het contact met andere volwassenen toch wel ontzettend missen hoor!) Daarna doe ik wat noodzakelijke boodschappen en ga naar huis. Hier "rommel" ik wat, breng papieren in orde, lees mijn mails, struin eens door alle blogs en dan al laat mijn bekken weten dat het genoeg is! Stom hoor, maar meestal lig ik al in de zetel rond 11u... grrrrrrrrr, dus lees ik maar wat (da's dan wel weer een voordeel, daar maak ik anders veel te weinig tijd voor) 's Middags eet ik een boke en rond 13u-13u30 moet ik gewoon even slapen. Dat even duurt al snel een 2-tal uur... Ik moet mijn wekker zetten, anders slaap ik te lang en staat grote piet-perluit tevergeefs te wachten op school... Rond 15u40 vertrek ik naar school en pik er grote piet-perluit op, daarna rij ik naar de onthaalmoeder om er kleine piet-perluit op te pikken. Thuisgekomen eten we een 4-uurtje, ik speel met de kindjes of schrijf een blogje (zoals nu) en kook het avondmaal. We proberen om 18u te eten, zodat de kindjes op tijd hun bed in kunnen. Rond 19u15 liggen ze er meestal in (ja, ik weet het, ik heb geluk... het zijn echte slaapkoppen!) en daarna lees ik nog wat en babbel bij met grote beer. Rond 22u sleep ik mezelf de trap op (naar het einde van de dag toe gaat dat echt wat moeizamer dankzij dat bekken) en start mijn (hopelijk!) rustige nacht. (dat "hopelijk" is een utopie, en toch wens ik mezelf elke avond opnieuw een rustige nacht toe: draaien en goed liggen met een los bekken is echt geen pretje... bovendien is er volop actie in mijn buik 's avonds en 's nachts, wat natuurlijk wel erg fijn is maar soms ongelegen komt als er zo eentje continu op je blaas drukt...)
Zo zien mijn dagen er uit en eerlijk gezegd wou ik toch nét iets meer actie! Ik zou wat meer willen naaien en het al eens aankunnen om ergens op mijn gemakje heen te gaan. Maar momenteel vraagt dat of teveel energie of mijn bekken geeft zoveel last achteraf dat ik het niet meer doe. Nu heb ik toch besloten om eens na te kijken of ik er toch iets aan kan doen: ik heb deze morgen bloed laten prikken, eens kijken of mijn ijzergehalte voldoende is en of mijn schildklier niet in overdrive zit. Mijn bekken liet ik vorige week al onrechtstreeks behandelen door de voetreflexologe en dat voelt sinds het weekend al iets beter aan (gek hoor, hoe ze dat doet, mijn wetenschappelijk brein kan hier niet bij, maar het helpt wel)
Dus: deze week hoop ik toch iets meer te kunnen doen! Misschien dat ik begin te breien of zo, iemand een leuk ideetje? Het is geleden van toen ik 12 was dat ik dit gedaan heb, dus best wel spannend of ik het nog kan. Het is maar dat ik eens iets anders kan doen dan lezen. Dat het naaien tijdelijk minder is, daar heb ik mij al bij neergelegd (letterlijk ;-) ), maar ik wil wel creatief bezig blijven!
Ik zou het zo fijn vinden om een supertijd te hebben tijdens mijn zwangerschap... en dat moet ik er dan maar zelf van proberen maken, mét de beperkingen die er momenteel gewoon even bijhoren! (amai, dat kan ik nu wel zeggen, gelukkig dat ik afgelopen vrijdag niet blogde, dit berichtje had een gans andere toon gehad... de tranen hebben goed gebiggeld toen)
maandag 19 april 2010
3 mijlpalen
Weer een grote mijlpaal gisteren! Grote beer heeft 1 van ons kleine schatten in mijn buik kunnen voelen! Ik stond in de badkamer en voelde gewoel vanbinnen, toen ik in de spiegel keek, zag je echt mijn buik bewegen op die plaats. Snel naar beneden en grote beer z'n hand er op gelegd, na een tijdje voelde hij het ook. Ik denk dat het ons kleine meisje was, want het zat behoorlijk hoog (enkele cm boven mijn navel), maar wel op de middenlijn... dus het kan ook nog onze kleine jongen geweest zijn. Hij vond het echt ireeël, en eigenlijk is het dat ook wel: er groeien 2 kleine schatten in mijn buik en die bewegen en leven echt! Dat wij zoiets mooi mogen meemaken, hadden we nooit gedacht. Dat dit ons kindjes zullen zijn, moet nog goed doordringen. Ik denk dat dit pas echt zo zal zijn als ik ze vast heb, en wie weet pas enkele dagen/weken (?) na de geboorte (bij de adoptie duurde het enkele dagen, toen pas besefte ik dat ik echt de mama mocht zijn van die 2 pagadders)
Vandaag was er een kleine mijlpaal in het leven van kleine piet-perluit, maar ook van grote piet-perluit.
Als ik kleine piet-perluit voor de vakantie afzette op school (voor de Nederlandse lezers: wij hebben net 2 weken paasvakantie achter de rug) wou ze enkel in de armen van de juf of even op de schoot van de juf om afscheid te nemen. Vandaag ging ze flink op een stoeltje zitten in de kring en zwaaide vrolijk naar mij aan het raam (da's zo'n gewoonte op school, dat je nog even aan het raam zwaait nadat je je kindje afzette in de klas) Flink hé!
Grote piet-perluit besloot toen ik hem een kusje gaf voor hij de klas in ging (want ja, ik breng kleine piet-perluit wel nog tot in haar klasje, maar kan echt onmogelijk op 2 plekken tegelijk zijn, dus hij gaat alleen binnen), dat ik niet meer mocht komen zwaaien aan het raam van zijn klas. "Als ik volgend jaar bij I.lse zit (de juf van de 1ste graad), kan je ook niet meer zwaaien" (ah nee, want die zit op het 1ste verdiep) Knap hé! Wij waren hem aan het voorbereiden dat we volgend jaar niet meer naar boven komen, dat kindjes van de 1ste graad al erg flink zijn en dat allemaal zelf kunnen. Sinds de krokusvakantie vertellen we dat af en toe (zie je mij bovendien al naar boven sleuren met de 2 baby's erbij?) en blijkbaar heeft hij besloten dat het nu ook al kan, want dat hij langzaamaan toch groot wordt!
Ach ja, nog even over afgelopen weekend:
Het weer was heerlijk en het trouwfeest van onze goeie kameraden, de peter van kleine piet-perluit, was super! Ons meisje mocht voorop lopen en was fier (en mooi, en lief, en...) Wij hebben met z'n allen genoten en kleine piet-perluit heeft de ringen net niet rondgezwierd in de kerk (als ze niet in zo'n stevig doosje zaten, was dat wel het geval geweest... dankjewel lieve praktische peter!) Het koppeltje straalde van liefde en geluk!
Zondag hebben we het rustig aan gedaan, op ons gemakje bekomen van die drukke, maar o zo heerlijke zaterdag.
Nu maar duimen voor die 2 lieve mensen dat ze morgen op huwelijksreis kunnen vertrekken, dat de vliegtuigen terug de lucht in kunnen, maar eerlijk gezegd vrees ik ervoor... Nu ja, uitstel is geen afstel hé! Jullie zijn al welkom voor een weekendje Bonn, hoorde ik, maar ook hier mag je komen genieten van de bloesems hoor!
Vandaag was er een kleine mijlpaal in het leven van kleine piet-perluit, maar ook van grote piet-perluit.
Als ik kleine piet-perluit voor de vakantie afzette op school (voor de Nederlandse lezers: wij hebben net 2 weken paasvakantie achter de rug) wou ze enkel in de armen van de juf of even op de schoot van de juf om afscheid te nemen. Vandaag ging ze flink op een stoeltje zitten in de kring en zwaaide vrolijk naar mij aan het raam (da's zo'n gewoonte op school, dat je nog even aan het raam zwaait nadat je je kindje afzette in de klas) Flink hé!
Grote piet-perluit besloot toen ik hem een kusje gaf voor hij de klas in ging (want ja, ik breng kleine piet-perluit wel nog tot in haar klasje, maar kan echt onmogelijk op 2 plekken tegelijk zijn, dus hij gaat alleen binnen), dat ik niet meer mocht komen zwaaien aan het raam van zijn klas. "Als ik volgend jaar bij I.lse zit (de juf van de 1ste graad), kan je ook niet meer zwaaien" (ah nee, want die zit op het 1ste verdiep) Knap hé! Wij waren hem aan het voorbereiden dat we volgend jaar niet meer naar boven komen, dat kindjes van de 1ste graad al erg flink zijn en dat allemaal zelf kunnen. Sinds de krokusvakantie vertellen we dat af en toe (zie je mij bovendien al naar boven sleuren met de 2 baby's erbij?) en blijkbaar heeft hij besloten dat het nu ook al kan, want dat hij langzaamaan toch groot wordt!
Ach ja, nog even over afgelopen weekend:
Het weer was heerlijk en het trouwfeest van onze goeie kameraden, de peter van kleine piet-perluit, was super! Ons meisje mocht voorop lopen en was fier (en mooi, en lief, en...) Wij hebben met z'n allen genoten en kleine piet-perluit heeft de ringen net niet rondgezwierd in de kerk (als ze niet in zo'n stevig doosje zaten, was dat wel het geval geweest... dankjewel lieve praktische peter!) Het koppeltje straalde van liefde en geluk!
Zondag hebben we het rustig aan gedaan, op ons gemakje bekomen van die drukke, maar o zo heerlijke zaterdag.
Nu maar duimen voor die 2 lieve mensen dat ze morgen op huwelijksreis kunnen vertrekken, dat de vliegtuigen terug de lucht in kunnen, maar eerlijk gezegd vrees ik ervoor... Nu ja, uitstel is geen afstel hé! Jullie zijn al welkom voor een weekendje Bonn, hoorde ik, maar ook hier mag je komen genieten van de bloesems hoor!
donderdag 15 april 2010
20 weken en 3 dagen, of is het al iets meer?
Ik wil al de ganse dag bloggen, maar ik was druk-druk-druk! Ik kreeg gisteren een opdracht van mijn grote zus: kan jij, als je het ziet zitten, tegen morgenavond (want dan moet het op de post, voor sluitingstijd) 27 medailles/oorkondes maken? Ja, dat wou ik wel. Een creatieve uitdaging is altijd fijn! Het allerlaatste deeltje, het kaartje dat bovenop komt, daar zorgt ze zelf voor. Het deel eronder, de 2 schijfjes uit vilt, de lintjes, het knippen, het aaneen naaien en de speld om te bevestigen, mocht ik allemaal doen. Ik ben er van 9u30 tot 15u zoet mee geweest en ik heb er best van genoten! Ondertussen zit alles op de post en dankzij bijbetalen (op kosten van de zaak van mijn zusje natuurlijk...) hebben ze mij verzekerd dat ze morgen voor 11u het pakketje ontvangt! Ik ben nu alleen erg moe en mijn bekken/rug zijn aan het zeuren, maar hé, het was gewoon fijn om te doen!
Gisteren had ik niet veel tijd om aan de opdracht van mijn zus te werken, wij hadden 's namiddags een afspraak bij de gynaecoloog! We kregen de uitgebreide 20 weken echo. Uitgebreid was het zeker... We waren bijna anderhalf uur binnen! Gezien de vorige keer het neusbeentje van onze kleine jongen nog niet voldoende was aangelegd en dit soms een teken is van het syndroom van Down (verder had ze geen reden om hier aan te denken hoor, dus eigenlijk waren wij best gerust en als het zo was, dan was hij ook welkom hoor!) werd alles nóg eens extra gecheckt: de lengte van zijn armen en beentjes werden 2x gemeten, zijn hartje werd extra lang bestudeerd, zijn tenen en vingers werden verscheidene keren geteld en het aantal kootjes en de stand ervan werden met extra zorg bekeken (zo was er nog wel meer dat extra aandacht kreeg) Zijn neusbeentje had nu wel een normale lengte en er was geen enkel teken meer dat nog maar in de richting van het syndroom van Down doet denken! Hij werd dus helemaal goedgekeurd en liet ons duidelijk zien dat hij een jongetje is.
Daarna was het aan baby 2, ZIJ zat met haar poep gewoon op ZIJN hoofdje... Hij ligt onderaan, lekker op mijn blaas te duwen, maar voelt zich daar duidelijk prima.
Ja, je hebt het goed gelezen: het is een meisje! Ik ben zwanger van een jongen en een meisje! Voor mij en grote beer maakte het niet zo erg uit, maar ik ben zo blij voor kleine piet-perluit dat ze er ook een klein zusje bij krijgt. Kleine piet-perluit is gek op haar poppen en wie weet vindt ze in deze kleine zus een goed vriendinnetje voor later (kleine broer mag ook met poppen spelen hoor, maar ik vermoed dat de kans iets groter is met een kleine zusje...) Zij (kleine zus), maakt het ook goed. Alle organen waren goed aangelegd en waren, net zoals bij haar broertje, prima van grootte. Ze was lekker aan het bewegen en zit daar duidelijk goed.
Hun geschatte gewicht is nu voor kleine broer 370 g en voor kleine zus 410g. Ze zijn op dit moment al zo'n 25 cm lang. Uit het gemiddelde van alle metingen lijken ze eerder een dikke 21 weken dan 20 weken en 3 dagen (en ja, dat weten wij precies, gezien het ivf is natuurlijk...)
En dat nu allemaal samen maakt mij erg gelukkig: ze ontwikkelen zich allebei prima en ze liggen voor op de curve! (zodat ze, op het moment dat ze niet veel plaats meer hebben of te vroeg geboren worden, misschien toch al een kleine voorsprong hebben?!) Het steunt mij alleszinds in mijn besluit om vroeger te stoppen met werken, dat komt enkel ten goede van deze 2 kleine lieve schatten! Alle papieren werden ingevuld en sinds maandag zit ik dus echt thuis in ziekenverlof, het doet deugd.
We kregen ook een 3D beeldje mee van hun gezichtjes, ze zien er allebei echt anders uit! Knap hoe je dat al kan zien, al zijn ze nog zo klein. Als het mij lukt (met wat hulp van grote beer want ik deed dit nog nooit, maar voor alles moet er eens een eerste keer zijn, niet?), zet ik de "foto" van hun gezichtjes op mijn blog. Maar ik beloof dus nog niks...
Gisteren had ik niet veel tijd om aan de opdracht van mijn zus te werken, wij hadden 's namiddags een afspraak bij de gynaecoloog! We kregen de uitgebreide 20 weken echo. Uitgebreid was het zeker... We waren bijna anderhalf uur binnen! Gezien de vorige keer het neusbeentje van onze kleine jongen nog niet voldoende was aangelegd en dit soms een teken is van het syndroom van Down (verder had ze geen reden om hier aan te denken hoor, dus eigenlijk waren wij best gerust en als het zo was, dan was hij ook welkom hoor!) werd alles nóg eens extra gecheckt: de lengte van zijn armen en beentjes werden 2x gemeten, zijn hartje werd extra lang bestudeerd, zijn tenen en vingers werden verscheidene keren geteld en het aantal kootjes en de stand ervan werden met extra zorg bekeken (zo was er nog wel meer dat extra aandacht kreeg) Zijn neusbeentje had nu wel een normale lengte en er was geen enkel teken meer dat nog maar in de richting van het syndroom van Down doet denken! Hij werd dus helemaal goedgekeurd en liet ons duidelijk zien dat hij een jongetje is.
Daarna was het aan baby 2, ZIJ zat met haar poep gewoon op ZIJN hoofdje... Hij ligt onderaan, lekker op mijn blaas te duwen, maar voelt zich daar duidelijk prima.
Ja, je hebt het goed gelezen: het is een meisje! Ik ben zwanger van een jongen en een meisje! Voor mij en grote beer maakte het niet zo erg uit, maar ik ben zo blij voor kleine piet-perluit dat ze er ook een klein zusje bij krijgt. Kleine piet-perluit is gek op haar poppen en wie weet vindt ze in deze kleine zus een goed vriendinnetje voor later (kleine broer mag ook met poppen spelen hoor, maar ik vermoed dat de kans iets groter is met een kleine zusje...) Zij (kleine zus), maakt het ook goed. Alle organen waren goed aangelegd en waren, net zoals bij haar broertje, prima van grootte. Ze was lekker aan het bewegen en zit daar duidelijk goed.
Hun geschatte gewicht is nu voor kleine broer 370 g en voor kleine zus 410g. Ze zijn op dit moment al zo'n 25 cm lang. Uit het gemiddelde van alle metingen lijken ze eerder een dikke 21 weken dan 20 weken en 3 dagen (en ja, dat weten wij precies, gezien het ivf is natuurlijk...)
En dat nu allemaal samen maakt mij erg gelukkig: ze ontwikkelen zich allebei prima en ze liggen voor op de curve! (zodat ze, op het moment dat ze niet veel plaats meer hebben of te vroeg geboren worden, misschien toch al een kleine voorsprong hebben?!) Het steunt mij alleszinds in mijn besluit om vroeger te stoppen met werken, dat komt enkel ten goede van deze 2 kleine lieve schatten! Alle papieren werden ingevuld en sinds maandag zit ik dus echt thuis in ziekenverlof, het doet deugd.
We kregen ook een 3D beeldje mee van hun gezichtjes, ze zien er allebei echt anders uit! Knap hoe je dat al kan zien, al zijn ze nog zo klein. Als het mij lukt (met wat hulp van grote beer want ik deed dit nog nooit, maar voor alles moet er eens een eerste keer zijn, niet?), zet ik de "foto" van hun gezichtjes op mijn blog. Maar ik beloof dus nog niks...
woensdag 7 april 2010
Mijn fijne werk en lekker fier!
Bijna... bijna stop ik met werken. Het zal zo vreemd doen!
Niet meer de kinderen snel naar school op maandagochtend, maar lekker kunnen wachten en ze echt naar de klas brengen, niet meer op dinsdagavond de kindjes te laat oppikken bij de oppas om ze thuis snel te wassen, een verhaaltje voorlezen en in bed "gooien", niet meer rennen op woensdagavond en snel een kus wisselen met grote beer terwijl de kindjes van auto wisselen en ze 's avonds enkel een kusje kunnen geven op hen lieve slapende snoetje, niet meer op vrijdagochtend wachten op oma die telkens te laat is zodat ook mijn werkdag te laat begint... Gewoon het rustig aan doen 's morgens, de lieve schatten 's namiddags oppikken op school en bij de onthaalmoeder (want kleine piet-perluit blijft daar gewoon 's namiddags heen gaan om te slapen: stel dat ik moet plat liggen en ze dan plots terug moet gaan, lijkt mij veel moeilijker voor haar), samen een vieruurtje eten en de kindjes lekker laten (buiten?) spelen!
Zeg nu zelf, wat klinkt het meest relax? En toch... Ik ga mijn werk missen! Dat ben ik nu al zeker. Het contact met de mensen en gewoon de waardering die ik er krijg (die krijg ik ook hoor thuis, maar daar is het net anders natuurlijk) ga ik echt missen. Mijn job is momenteel mijn uitdaging en mijn uitlaatklep. Ik heb super collega's, we zijn er echt voor elkaar. Zowel voor de kleine als de grote zaken kunnen we altijd bij elkaar terecht en lekker gekken om het leed dat we vaak te horen krijgen (en waar we ons meestal ook echt bij betrokken voelen), wat te verzachten, is gewoon echt fijn! Iedere vrijdagmiddag eten we samen ons bokes op en elke keer weer loopt onze middagpauze uit (we moeten daarna vergaderen) omdat het zo gezellig is. Elke keer weer nemen we ons voor vroeger te beginnen vergaderen want nadien is het telkens weer rennen om alles nog gedaan te krijgen. Een echt gezellige bende dus! Ik ben zeker dat er nu en dan iemand zal binnen springen hier thuis (ik woon maar een dikke 5 minuten rijden van het werk) en Nele, een collega, zal elke week komen slapen (maar da's na haar avondwerk en tijdens haar nachtwacht, dus meestal is het al na 10u en dan lig ik al in dromenland, 's morgens moet ze haar weer haasten om terug met spreekuur te beginnen en belandt ze hier in de ochtenddrukte, dus haar echt "zien en spreken" zal er niet bij zijn) Tja, ik zal zelf regelmatig moeten binnen springen hé! Maar ja, dan hoor je er niet écht bij, want iedereen om je heen is bezig...
Gek hoor, want toch kijk ik er naar uit te stoppen met werken, mijn lijf snakt er naar. Mijn bekken is stillekes uiteen aan het vallen (al helpt de houding die de gynaecoloog mij aanraadde er goed) en ik ben continu moe. De oprispingen zijn er nog steeds "heerlijk", vooral als ik wat wil rusten.
Maar... ik heb ook heerlijk zwangerschapsnieuws: IK VOEL DIE 2 GROTE SCHATTEN IN MIJN BUIKJE! Onze jongen is duidelijk een actieve kerel... hij duwt met tussenpozen "heerlijk" op mijn blaas en mijn uteriene banden. Ach, dan weet ik tenminste dat hij leeft en lekker wakker is. Het andere allerkleinste piet-perluitje beweegt minder, maar zit ook minder laag waardoor hij/zij mij minder 'last' kan geven. Als ik hem/haar voel bewegen, ben ik altijd weer gelukkig, want soms maak ik mij wel zorgen dat ik hem/haar minder voel. Stel je voor dat... Tja, die onrust in mijn hoofd zal pas verdwijnen als ik ze echt in mijn armen heb, vermoed ik. Mijn buikje groeit ondertussen goed (volgens mijn collega's kan je soms echt het verschil tussen gisteren en vandaag zien...) en da's natuurlijk ook een geruststelling. Al zeggen ze ook allemaal dat het nog erg goed meevalt voor een tweeling. Maar wat dat ooit zal worden?! Als ik foto's zie van buiken van tweelingmoeders die op het einde zijn van hun zwangerschap, klik ik ze snel weg, want: ai, ik ben nog niet klaar om zo'n buik te hebben! Wat moet komen zal komen en dat zien we dan wel weer...
Volgende week hebben we alweer de uitgebreide 20 weken echo! Het zou ook in 3D zijn, maar dat moet voor mij niet echt (ik heb in mijn opleiding leren echo's interpreteren en maak er altijd in mijn hoofd een 3D voorstelling van) Ik kijk er wel naar uit en hopelijk weten we dan het geslacht van ons 2de allerkleinste piet-perluitje... We hebben een afspraak van een uur (een half uur per kind), dus we zullen ze wel uitgebreid mogen bewonderen!
Ondertussen wil ik nog even over grote en kleine piet-perluit vertellen dat ik SUPER FIER op ze ben! We gingen vandaag naar de tandarts voor de jaarlijkse controle. Ze deden allebei super flink hun mondje open en kregen het bericht dat ze erg goed poetsen. Flink hé! (kleine piet-perluit wou wel enkel op de stoel als ze op mijn schoot mocht zitten, maar toch: om nog maar net 2,5 jaar oud te zijn, is het toch wel flink dat ze onmiddellijk haar mondje open deed en de tandarts goed liet kijken met z'n spiegeltje!)
Niet meer de kinderen snel naar school op maandagochtend, maar lekker kunnen wachten en ze echt naar de klas brengen, niet meer op dinsdagavond de kindjes te laat oppikken bij de oppas om ze thuis snel te wassen, een verhaaltje voorlezen en in bed "gooien", niet meer rennen op woensdagavond en snel een kus wisselen met grote beer terwijl de kindjes van auto wisselen en ze 's avonds enkel een kusje kunnen geven op hen lieve slapende snoetje, niet meer op vrijdagochtend wachten op oma die telkens te laat is zodat ook mijn werkdag te laat begint... Gewoon het rustig aan doen 's morgens, de lieve schatten 's namiddags oppikken op school en bij de onthaalmoeder (want kleine piet-perluit blijft daar gewoon 's namiddags heen gaan om te slapen: stel dat ik moet plat liggen en ze dan plots terug moet gaan, lijkt mij veel moeilijker voor haar), samen een vieruurtje eten en de kindjes lekker laten (buiten?) spelen!
Zeg nu zelf, wat klinkt het meest relax? En toch... Ik ga mijn werk missen! Dat ben ik nu al zeker. Het contact met de mensen en gewoon de waardering die ik er krijg (die krijg ik ook hoor thuis, maar daar is het net anders natuurlijk) ga ik echt missen. Mijn job is momenteel mijn uitdaging en mijn uitlaatklep. Ik heb super collega's, we zijn er echt voor elkaar. Zowel voor de kleine als de grote zaken kunnen we altijd bij elkaar terecht en lekker gekken om het leed dat we vaak te horen krijgen (en waar we ons meestal ook echt bij betrokken voelen), wat te verzachten, is gewoon echt fijn! Iedere vrijdagmiddag eten we samen ons bokes op en elke keer weer loopt onze middagpauze uit (we moeten daarna vergaderen) omdat het zo gezellig is. Elke keer weer nemen we ons voor vroeger te beginnen vergaderen want nadien is het telkens weer rennen om alles nog gedaan te krijgen. Een echt gezellige bende dus! Ik ben zeker dat er nu en dan iemand zal binnen springen hier thuis (ik woon maar een dikke 5 minuten rijden van het werk) en Nele, een collega, zal elke week komen slapen (maar da's na haar avondwerk en tijdens haar nachtwacht, dus meestal is het al na 10u en dan lig ik al in dromenland, 's morgens moet ze haar weer haasten om terug met spreekuur te beginnen en belandt ze hier in de ochtenddrukte, dus haar echt "zien en spreken" zal er niet bij zijn) Tja, ik zal zelf regelmatig moeten binnen springen hé! Maar ja, dan hoor je er niet écht bij, want iedereen om je heen is bezig...
Gek hoor, want toch kijk ik er naar uit te stoppen met werken, mijn lijf snakt er naar. Mijn bekken is stillekes uiteen aan het vallen (al helpt de houding die de gynaecoloog mij aanraadde er goed) en ik ben continu moe. De oprispingen zijn er nog steeds "heerlijk", vooral als ik wat wil rusten.
Maar... ik heb ook heerlijk zwangerschapsnieuws: IK VOEL DIE 2 GROTE SCHATTEN IN MIJN BUIKJE! Onze jongen is duidelijk een actieve kerel... hij duwt met tussenpozen "heerlijk" op mijn blaas en mijn uteriene banden. Ach, dan weet ik tenminste dat hij leeft en lekker wakker is. Het andere allerkleinste piet-perluitje beweegt minder, maar zit ook minder laag waardoor hij/zij mij minder 'last' kan geven. Als ik hem/haar voel bewegen, ben ik altijd weer gelukkig, want soms maak ik mij wel zorgen dat ik hem/haar minder voel. Stel je voor dat... Tja, die onrust in mijn hoofd zal pas verdwijnen als ik ze echt in mijn armen heb, vermoed ik. Mijn buikje groeit ondertussen goed (volgens mijn collega's kan je soms echt het verschil tussen gisteren en vandaag zien...) en da's natuurlijk ook een geruststelling. Al zeggen ze ook allemaal dat het nog erg goed meevalt voor een tweeling. Maar wat dat ooit zal worden?! Als ik foto's zie van buiken van tweelingmoeders die op het einde zijn van hun zwangerschap, klik ik ze snel weg, want: ai, ik ben nog niet klaar om zo'n buik te hebben! Wat moet komen zal komen en dat zien we dan wel weer...
Volgende week hebben we alweer de uitgebreide 20 weken echo! Het zou ook in 3D zijn, maar dat moet voor mij niet echt (ik heb in mijn opleiding leren echo's interpreteren en maak er altijd in mijn hoofd een 3D voorstelling van) Ik kijk er wel naar uit en hopelijk weten we dan het geslacht van ons 2de allerkleinste piet-perluitje... We hebben een afspraak van een uur (een half uur per kind), dus we zullen ze wel uitgebreid mogen bewonderen!
Ondertussen wil ik nog even over grote en kleine piet-perluit vertellen dat ik SUPER FIER op ze ben! We gingen vandaag naar de tandarts voor de jaarlijkse controle. Ze deden allebei super flink hun mondje open en kregen het bericht dat ze erg goed poetsen. Flink hé! (kleine piet-perluit wou wel enkel op de stoel als ze op mijn schoot mocht zitten, maar toch: om nog maar net 2,5 jaar oud te zijn, is het toch wel flink dat ze onmiddellijk haar mondje open deed en de tandarts goed liet kijken met z'n spiegeltje!)
donderdag 25 maart 2010
Ellendige afgelopen dagen, maar nu genieten van de zon!
Ik heb tot nu toe een ellendige week achter de rug, ondanks het mooie weer.
Ik voel me gewoon niet lekker in mijn vel, mijn lichaam en geest zijn momenteel niet helemaal in evenwicht.
Het begon afgelopen weekend met een humeur dat tot onder nul ging (erg fijn voor de mensen hier in huis...) Ik kon alleen maar grommelen zodat ik zaterdagnamiddag "ontsnapt" ben door me even terug te trekken boven: een bad nemen, een boekje lezen,... en 's avonds was ik weer mezelf. De volgende dag gingen we eten met de schoonouders, iedereen kreeg zijn bord leeg en ondanks dat het heerlijk was, moest ik na een tijdje gewoon ophouden: mijn maag zat vol tot in mijn keel. Sindsdien bleef dat gewoon zo. Ik zou graag willen eten, maar heel wat blijft zo hoog staan dat ik het uren nadien nog proef. Als ik regelmatig kleine hapjes eet, gaat het natuurlijk beter. En ik hou zo ontzettend van lekker eten...
Ik ben nog steeds moe, lang niet zo meer als in het begin, maar toch meer dan ik meestal ben. Da's natuurlijk normaal tijdens de zwangerschap, maar slapen gaat niet goed als je je eten nog proeft en continu oprispingen hebt... Rechtop zittend slapen helpt wel iets, maar ik vind het niet zo simpel en doorslapen doe je dan niet echt. Bovendien vindt mijn bekken rechtop zitten niet zo fijn.
Wat mijn bekken ook niet zo fijn vindt is mijn tas voor het werk dragen (en ik verzeker je, een d.okterstas is niet zo licht); zitten, opstaan, mensen onderzoeken en weer gaan zitten; een kleuter in en uit de auto tillen;... en dat is momenteel gewoon de realiteit. Het moet gewoon. Ganse dagen liggen is niet aan mij besteed en is niet vol te houden.
Die confrontatie heeft mij verplicht om na te denken en een beslissing te nemen: ik stop nog iets vroeger met werken, ik stop reeds op 20 weken (wat de gynaecoloog trouwens ook een goed idee vindt) en blijf thuis vanaf 12 april.
Ik vind het best moeilijk, want ik laat mijn collega's gewoon in de steek (tja, zo voelt het...) Zij zullen een behoorlijk tandje moeten bijsteken. De patiënten achterlaten vind ik ook moeilijk, maar ik ben zeker dat iedereen hen goed opvangt en ik had hen via het krantje reeds laten weten dat ik binnenkort tijdelijk van het toneel verdwijn. Gelukkig snappen ze op het werk goed dat ik dit gewoon moet doen. "Je hebt hier zoveel moeite voor moeten doen, nu moet je het ook koesteren en als dat betekent dat je dan moet stoppen met werken, moet je dat gewoon doen" Wat zijn het toch een schatten! (en toch is het emotioneel best moeilijk, voelt het een beetje als falen: ik wou werken tot 1 mei en nu moet ik gewoon vroeger "opgeven"...) Pfff, een mens zit ingewikkeld in elkaar.
Weet je wat wel gek is en mijn beslissing absoluut ondersteund: sinds ik die beslissing genomen heb, zakt mijn eten weer een beetje en staat het niet meer tot in mijn keel... Lichaam en geest hangen echt samen!
Deze namiddag ga ik toch even genieten buiten! Ik installeer me straks in mijn tuinstoel (met de hoop dat ik er nog uit raak natuurlijk ;-) ) en ga de zonnestralen opvangen. Dat gaat volgens mij goed doen.
Morgen ga ik met mijn grote zus naar een stockverkoop van kinderkleertjes en dat zal zeker ook deugd doen (alweer niet aan mijn bekken denken op die manier, maar dat trekt voorlopig maar z'n plan!) Lekker bijbabbelen en even de steunende woorden van mijn zus horen (want ja, dat doen ze wel mijn 2 lieve zusjes!) Genieten van de verhalen van mijn neefje en nichtje, dat zal mij opladen, dat ben ik zeker!
Nu nog even aftellen, nog 2 weekjes werken: enkel consultaties houden, geen huisbezoeken meer (geen gesleur meer met mijn tas), iedereen bedanken op mijn werk (en hier thuis natuurlijk, want mijn ventje staat volledig achter mij) dat ze mij zo hard steunen!
Zie, na een vervelende start van deze week, mag ik toch weer ontdekken dat alles wel goed komt!
Ik voel me gewoon niet lekker in mijn vel, mijn lichaam en geest zijn momenteel niet helemaal in evenwicht.
Het begon afgelopen weekend met een humeur dat tot onder nul ging (erg fijn voor de mensen hier in huis...) Ik kon alleen maar grommelen zodat ik zaterdagnamiddag "ontsnapt" ben door me even terug te trekken boven: een bad nemen, een boekje lezen,... en 's avonds was ik weer mezelf. De volgende dag gingen we eten met de schoonouders, iedereen kreeg zijn bord leeg en ondanks dat het heerlijk was, moest ik na een tijdje gewoon ophouden: mijn maag zat vol tot in mijn keel. Sindsdien bleef dat gewoon zo. Ik zou graag willen eten, maar heel wat blijft zo hoog staan dat ik het uren nadien nog proef. Als ik regelmatig kleine hapjes eet, gaat het natuurlijk beter. En ik hou zo ontzettend van lekker eten...
Ik ben nog steeds moe, lang niet zo meer als in het begin, maar toch meer dan ik meestal ben. Da's natuurlijk normaal tijdens de zwangerschap, maar slapen gaat niet goed als je je eten nog proeft en continu oprispingen hebt... Rechtop zittend slapen helpt wel iets, maar ik vind het niet zo simpel en doorslapen doe je dan niet echt. Bovendien vindt mijn bekken rechtop zitten niet zo fijn.
Wat mijn bekken ook niet zo fijn vindt is mijn tas voor het werk dragen (en ik verzeker je, een d.okterstas is niet zo licht); zitten, opstaan, mensen onderzoeken en weer gaan zitten; een kleuter in en uit de auto tillen;... en dat is momenteel gewoon de realiteit. Het moet gewoon. Ganse dagen liggen is niet aan mij besteed en is niet vol te houden.
Die confrontatie heeft mij verplicht om na te denken en een beslissing te nemen: ik stop nog iets vroeger met werken, ik stop reeds op 20 weken (wat de gynaecoloog trouwens ook een goed idee vindt) en blijf thuis vanaf 12 april.
Ik vind het best moeilijk, want ik laat mijn collega's gewoon in de steek (tja, zo voelt het...) Zij zullen een behoorlijk tandje moeten bijsteken. De patiënten achterlaten vind ik ook moeilijk, maar ik ben zeker dat iedereen hen goed opvangt en ik had hen via het krantje reeds laten weten dat ik binnenkort tijdelijk van het toneel verdwijn. Gelukkig snappen ze op het werk goed dat ik dit gewoon moet doen. "Je hebt hier zoveel moeite voor moeten doen, nu moet je het ook koesteren en als dat betekent dat je dan moet stoppen met werken, moet je dat gewoon doen" Wat zijn het toch een schatten! (en toch is het emotioneel best moeilijk, voelt het een beetje als falen: ik wou werken tot 1 mei en nu moet ik gewoon vroeger "opgeven"...) Pfff, een mens zit ingewikkeld in elkaar.
Weet je wat wel gek is en mijn beslissing absoluut ondersteund: sinds ik die beslissing genomen heb, zakt mijn eten weer een beetje en staat het niet meer tot in mijn keel... Lichaam en geest hangen echt samen!
Deze namiddag ga ik toch even genieten buiten! Ik installeer me straks in mijn tuinstoel (met de hoop dat ik er nog uit raak natuurlijk ;-) ) en ga de zonnestralen opvangen. Dat gaat volgens mij goed doen.
Morgen ga ik met mijn grote zus naar een stockverkoop van kinderkleertjes en dat zal zeker ook deugd doen (alweer niet aan mijn bekken denken op die manier, maar dat trekt voorlopig maar z'n plan!) Lekker bijbabbelen en even de steunende woorden van mijn zus horen (want ja, dat doen ze wel mijn 2 lieve zusjes!) Genieten van de verhalen van mijn neefje en nichtje, dat zal mij opladen, dat ben ik zeker!
Nu nog even aftellen, nog 2 weekjes werken: enkel consultaties houden, geen huisbezoeken meer (geen gesleur meer met mijn tas), iedereen bedanken op mijn werk (en hier thuis natuurlijk, want mijn ventje staat volledig achter mij) dat ze mij zo hard steunen!
Zie, na een vervelende start van deze week, mag ik toch weer ontdekken dat alles wel goed komt!
dinsdag 16 maart 2010
Het leven gaat zijn gewone gangetje
Eigenlijk gebeurt hier momenteel zo weinig dat ik niet tot bloggen kom. Ik wou jullie veel vertellen over de super blogmeeting afgelopen zondag... Maar ik heb gewoon moeten afzeggen, stom stom stom! Maar gelukkig, blijkt achteraf: mijn bekken deed ontzettend pijn afgelopen zondag, lang in de auto zitten en nadien op een feestje zitten was echt geen optie. In de zetel liggen met mijn benen omhoog en wat instructies geven aan mijn ventje was het enige wat lukte. Een rotnamiddag/-avond dus. Vooral omdat ik zo dacht aan al die fijne medebloggers die ik zo graag wou ontmoeten... Hopelijk wordt het nog eens herhaald en dan wil ik er echt bij zijn!
Dan maar "weer" een blogje over mijn 2 grote schatten, want creatief zijn vanuit mijn zetel (wat naaien ed betreft), valt ook behoorlijk tegen...
Grote piet-perluit blijft brommen en grommelen, maar heeft toch door dat stout zijn niet zo'n fijne gevolgen heeft, zodat hij het meestal slechts bij dat grommelen en "boze gezichten trekken" houdt. Ach, hij mag wel van mij hoor! Hij kent ook zoveel fijne momenten waarbij hij lacht en vrolijk is, momenten waarop hij me wel verteld wat er scheelt en ik even in zijn kleine kopje mee mag kijken. Hij is gewoon wat introverter dan zijn zusje, ook als is hij een grote kwebbelkont (over vanalles, maar dus niet over zijn gevoelens...) We hebben al wat dingen geregeld voor de paasvakantie: zo kijkt onze sportman ontzettend uit naar het sportkamp en in de andere week mag er een vriendje komen logeren en gaat hij ook spelen bij een vriendje. Zijn manier om om te gaan met de zwangerschap? 's Morgens mijn buik bestuderen en mij laten weten als die weer wat groter is geworden: "Mama, ik zie het al hoor, de baby's zijn weer gegroeid deze nacht!" We hebben een boekje geleend in de bib waar hij kon zien dat de baby's grote gelukzakken zijn (zo zei hij het zelf), want ze mogen altijd "zwemmen" in mijn buik!
Kleine piet-perluit geniet volop op school. Ze heeft er echt haar plekje gevonden en vertelt 's avonds over haar klasgenootjes. Gisteren was er pedagogische vergadering en grote beer ging (ja, zie je mij al zitten op die lage kinderstoeltjes? Ik zou wel kunnen gaan zitten, maar recht raken... het zou nogal een zicht zijn) Aline, haar juf vertelde dat ze zich thuis voelt in het klasje en graag met de poppen speelt (ja, zo kennen we haar wel) Ze speelt nog niet echt met andere kindjes, maar gaat haar eigen weg (ja, zo kennen we ze ook) Ze babbelt graag en kan heerlijk lachen!
Haar manier om om te gaan met de zwangerschap? Rondlopen met 2 poppen (ja, hier zijn ze alweer, die poppen) en vertellen dat dit haar 2 baby's zijn! Regelmatig komt ze een kusje geven op mijn buik en nu en dan helpt ze mijn buik(je) insmeren met amandelolie (het zou maar eens moeten werken tegen striemen...)
En ik? Tja, afzien met dat bekken... Maar voorlopig werk ik nog steeds! Ik werk +/- halve dagen en probeer genoeg te rusten (tju, we hebben dringend een goeie laptop nodig, zodat ik ook kan bloggen vanuit mijn zetel) Ik heb geen idee of ik (allee, vooral mijn bekken) het volhou tot 1 mei, maar dat zijn maar 6,5 weken meer. De tijd gaat snel!
Morgen hebben we weer controle bij de gynaecoloog, de 1ste keer bij die arts die we dus nog niet kennen... Maar ik kijk er wel naar uit. Normaal wordt er geen echo gedaan (jaja, lieve mensen uit Nederland, in België worden er al snel meer echo's gedaan dan bij jullie en dat is toch wel fijn), maar als ze de hartslag niet hoort met de doppler doet ze normaal wel een echo en misschien zien we dan wel het geslacht... Morgen meer nieuws! (tenzij ik geen tijd vind om te bloggen of mijn bekken helemaal uit de kom is geschoten)
Dan maar "weer" een blogje over mijn 2 grote schatten, want creatief zijn vanuit mijn zetel (wat naaien ed betreft), valt ook behoorlijk tegen...
Grote piet-perluit blijft brommen en grommelen, maar heeft toch door dat stout zijn niet zo'n fijne gevolgen heeft, zodat hij het meestal slechts bij dat grommelen en "boze gezichten trekken" houdt. Ach, hij mag wel van mij hoor! Hij kent ook zoveel fijne momenten waarbij hij lacht en vrolijk is, momenten waarop hij me wel verteld wat er scheelt en ik even in zijn kleine kopje mee mag kijken. Hij is gewoon wat introverter dan zijn zusje, ook als is hij een grote kwebbelkont (over vanalles, maar dus niet over zijn gevoelens...) We hebben al wat dingen geregeld voor de paasvakantie: zo kijkt onze sportman ontzettend uit naar het sportkamp en in de andere week mag er een vriendje komen logeren en gaat hij ook spelen bij een vriendje. Zijn manier om om te gaan met de zwangerschap? 's Morgens mijn buik bestuderen en mij laten weten als die weer wat groter is geworden: "Mama, ik zie het al hoor, de baby's zijn weer gegroeid deze nacht!" We hebben een boekje geleend in de bib waar hij kon zien dat de baby's grote gelukzakken zijn (zo zei hij het zelf), want ze mogen altijd "zwemmen" in mijn buik!
Kleine piet-perluit geniet volop op school. Ze heeft er echt haar plekje gevonden en vertelt 's avonds over haar klasgenootjes. Gisteren was er pedagogische vergadering en grote beer ging (ja, zie je mij al zitten op die lage kinderstoeltjes? Ik zou wel kunnen gaan zitten, maar recht raken... het zou nogal een zicht zijn) Aline, haar juf vertelde dat ze zich thuis voelt in het klasje en graag met de poppen speelt (ja, zo kennen we haar wel) Ze speelt nog niet echt met andere kindjes, maar gaat haar eigen weg (ja, zo kennen we ze ook) Ze babbelt graag en kan heerlijk lachen!
Haar manier om om te gaan met de zwangerschap? Rondlopen met 2 poppen (ja, hier zijn ze alweer, die poppen) en vertellen dat dit haar 2 baby's zijn! Regelmatig komt ze een kusje geven op mijn buik en nu en dan helpt ze mijn buik(je) insmeren met amandelolie (het zou maar eens moeten werken tegen striemen...)
En ik? Tja, afzien met dat bekken... Maar voorlopig werk ik nog steeds! Ik werk +/- halve dagen en probeer genoeg te rusten (tju, we hebben dringend een goeie laptop nodig, zodat ik ook kan bloggen vanuit mijn zetel) Ik heb geen idee of ik (allee, vooral mijn bekken) het volhou tot 1 mei, maar dat zijn maar 6,5 weken meer. De tijd gaat snel!
Morgen hebben we weer controle bij de gynaecoloog, de 1ste keer bij die arts die we dus nog niet kennen... Maar ik kijk er wel naar uit. Normaal wordt er geen echo gedaan (jaja, lieve mensen uit Nederland, in België worden er al snel meer echo's gedaan dan bij jullie en dat is toch wel fijn), maar als ze de hartslag niet hoort met de doppler doet ze normaal wel een echo en misschien zien we dan wel het geslacht... Morgen meer nieuws! (tenzij ik geen tijd vind om te bloggen of mijn bekken helemaal uit de kom is geschoten)
maandag 22 februari 2010
1ste schooldag en zo
Vandaag was het de eerste schooldag van onze kleine piet-perluit! Ze sprong deze morgen dolenthousiast uit haar bed en zag het helemaal zitten...
Grote beer bracht haar naar school, omdat ik maandag moeilijk kan wachten en veel minder verlof heb dan hem. Ze wou onmiddellijk in de kring zitten, maar "papa hie bjijven" was toch haar boodschap. Hij is stilletjes vertrokken toen ze het niet zag, waarna ze toch even traantjes moest laten. Ze mocht onmiddellijk bij Aline op de schoot, wat een schat! Toen papa alle papieren had ingevuld (verdere inschrijving en zo) , zag hij door het raam van haar klasje dat ze al weer op een stoeltje zat in de kring en geen traantjes meer liet.
Deze middag haalde de man van de onthaalmoeder haar op, ze was dolenthousiast, maar doodop. Ze is dan ook onmiddellijk gaan slapen (ze had al in de klas haar middagmaal gegeten), zelfs voor de andere, jongere kindjes en sliep even lang als de andere kindjes... Deze avond raakt haar duimpje amper uit haar mond, ze is nog steeds stikop.
Ze heeft blij verteld over Aline en over de puzzelhoek, natuurlijk ook over het vallen op de speelplaats ;-).
"En morgen?" vroeg ik haar, "Mogen ook sjool hé, mama!" Ze heeft er dus echt van genoten en daar wordt een mama blij en fier van vanbinnen! (ik moet toegeven dat ik deze morgen toch een knoop in mijn maag voelde...)
Afgelopen zaterdag vertelden we onze piet-perluiten over de 2 baby's in mijn buik.
Kleine Piet-Perluit deed alsof ze het al lang wist (wij hebben zo de indruk dat dat een meid is met enorme antennes) Ze geeft nu aaikes aan mijn buik en vraagt of ze niet huilen. Ik heb haar verteld dat ze een dikke kus op mijn buik geven als ze dat wil en dat de baby's dan zeker zullen lachen.
Grote Piet-Perluit had het eerst allemaal niet zo goed door... Hij was dolenthousiast toen hij hoorde over een baby en helemaal toen hij eindelijk begreep dat het er 2 zijn. Hij wil het liefste een broertje en een zusje, maar we hebben hem toch voorzichtig uitgelegd dat je zoiets niet kan kiezen... We hadden wel vermoed dat hij erg blij zou zijn, want hij had zijn juf onlangs verteld dat hij zo graag een broer of een zusje wou maar dat mama dat niet wou... (hij moest eens weten, de juf wist ook beter en had het best moeilijk om haar lach in te houden)
Op school vandaag, vertelde hij zijn grote nieuws en hij vertelde er bij dat dit wel moet betekenen dat iedereen 2 doosjes met snoepjes zou krijgen (dat kwam hij mij deze avond uitleggen)... Tja, het is maar dat wij het weten zeker!
Mijn bekken is ondertussen echt al los aan het komen (iemand een goede behandeling hiervoor?) Ik kan met momenten amper stappen en 's avonds kan ik gewoon niet slapen van de pijn.
Mijn buikje is ook al aan het groeien, mijn gewone kleren (gewone broeken en rokken) heb ik al aan de kant gelegd. Ik verdraag gewoon niks spannend op mijn buik. En dan zie je mensen wel eens gluren naar je buikje, maar niks durven zeggen... Ik wacht op de eerste die iets durft te vragen!
Grote beer bracht haar naar school, omdat ik maandag moeilijk kan wachten en veel minder verlof heb dan hem. Ze wou onmiddellijk in de kring zitten, maar "papa hie bjijven" was toch haar boodschap. Hij is stilletjes vertrokken toen ze het niet zag, waarna ze toch even traantjes moest laten. Ze mocht onmiddellijk bij Aline op de schoot, wat een schat! Toen papa alle papieren had ingevuld (verdere inschrijving en zo) , zag hij door het raam van haar klasje dat ze al weer op een stoeltje zat in de kring en geen traantjes meer liet.
Deze middag haalde de man van de onthaalmoeder haar op, ze was dolenthousiast, maar doodop. Ze is dan ook onmiddellijk gaan slapen (ze had al in de klas haar middagmaal gegeten), zelfs voor de andere, jongere kindjes en sliep even lang als de andere kindjes... Deze avond raakt haar duimpje amper uit haar mond, ze is nog steeds stikop.
Ze heeft blij verteld over Aline en over de puzzelhoek, natuurlijk ook over het vallen op de speelplaats ;-).
"En morgen?" vroeg ik haar, "Mogen ook sjool hé, mama!" Ze heeft er dus echt van genoten en daar wordt een mama blij en fier van vanbinnen! (ik moet toegeven dat ik deze morgen toch een knoop in mijn maag voelde...)
Afgelopen zaterdag vertelden we onze piet-perluiten over de 2 baby's in mijn buik.
Kleine Piet-Perluit deed alsof ze het al lang wist (wij hebben zo de indruk dat dat een meid is met enorme antennes) Ze geeft nu aaikes aan mijn buik en vraagt of ze niet huilen. Ik heb haar verteld dat ze een dikke kus op mijn buik geven als ze dat wil en dat de baby's dan zeker zullen lachen.
Grote Piet-Perluit had het eerst allemaal niet zo goed door... Hij was dolenthousiast toen hij hoorde over een baby en helemaal toen hij eindelijk begreep dat het er 2 zijn. Hij wil het liefste een broertje en een zusje, maar we hebben hem toch voorzichtig uitgelegd dat je zoiets niet kan kiezen... We hadden wel vermoed dat hij erg blij zou zijn, want hij had zijn juf onlangs verteld dat hij zo graag een broer of een zusje wou maar dat mama dat niet wou... (hij moest eens weten, de juf wist ook beter en had het best moeilijk om haar lach in te houden)
Op school vandaag, vertelde hij zijn grote nieuws en hij vertelde er bij dat dit wel moet betekenen dat iedereen 2 doosjes met snoepjes zou krijgen (dat kwam hij mij deze avond uitleggen)... Tja, het is maar dat wij het weten zeker!
Mijn bekken is ondertussen echt al los aan het komen (iemand een goede behandeling hiervoor?) Ik kan met momenten amper stappen en 's avonds kan ik gewoon niet slapen van de pijn.
Mijn buikje is ook al aan het groeien, mijn gewone kleren (gewone broeken en rokken) heb ik al aan de kant gelegd. Ik verdraag gewoon niks spannend op mijn buik. En dan zie je mensen wel eens gluren naar je buikje, maar niks durven zeggen... Ik wacht op de eerste die iets durft te vragen!
woensdag 17 februari 2010
Iedereen mag het weten!
Eindelijk, ik mag het van de daken schreeuwen en voor mijn part mag echt iedereen het weten!
Wij zijn zwanger van een tweeling en de "kritieke" periode is voorbij!
Hun hartjes kloppen, hun bloed stroomt goed, ze hebben allebei 2 armpjes met handjes en vingertjes, 2 beentjes met voetjes, een buikje met een zichtbaar maagje, een normale nekplooi, een mooi recht rugje, een neusje (al is het duidelijk kleiner bij het ene kindje dan bij het andere, maar ik heb ook een kleine neus, net zoals mijn zussen en mijn mama en volgens de gyn zal het dus een neusje zoals mama hebben...), vlindervormige hersentjes, een goed gevormde schedel, een navelstreng met bloed dat duidelijk in 2 richtingen stroomt en alles zoals het hoort! De gynaecoloog was een uur bezig met de echo, wat een luxe! Over een 8-tal weken krijgen we weer een echo van een uur. Tussendoor gaan we naar onze eigen gynaecoloog (alhoewel dit niet helemaal klopt voor ons, maar lees dat maar in mijn vorig blogje) Over 4 weken hebben we een afspraak bij dr. S.chreurs en we gaan er gewoon het beste van maken. Ik ben zelf een behoorlijk nuchtere en dat is zij ook naar het schijnt, volgens mij komt dat contact dus wel wel in orde.
De baby's kregen ook een nummer, gek hé. Baby 1 ligt onderaan, en zal daar normaal blijven liggen. Bij een gewone bevalling zal hij/zij dus ook als eerste ter wereld komen. Baby 2 ligt iets hoger en zal dus normaal gezien de 2de zijn die de wereld ziet! Vanaf nu spreekt de gynaecoloog dus over baby 1 en 2, zodat er geen verwarring ontstaat als de gynaecologen onderling iets moeten bespreken. Als alles goed gaat, verwachten wij hen tegen 29 aug 2010!
Ten laatste 1 mei blijf ik thuis, vandaag sprak ze zelfs al over nog 2 weken vroeger stoppen omdat ik niet bijgekomen ben (ik denk dat dat de reden is, of het is omdat ze vindt dat mijn werk teveel stress geeft), maar daar kan ik dus niks aan doen! Ik eet voldoende, vind ik, misschien kleinere porties, maar ik eet vaker, zodus?! Ik ben wel nog steeds ontzettend moe. Ik ga dan ook zodadelijk mijn bedje in voor een uur of 2-3, zodat ik mijn avondshift aankan... Gelukkig logeren de kindjes bij oma zodat ik weer helemaal kan recupereren. Wat een schat!
Wij zijn zwanger van een tweeling en de "kritieke" periode is voorbij!
Hun hartjes kloppen, hun bloed stroomt goed, ze hebben allebei 2 armpjes met handjes en vingertjes, 2 beentjes met voetjes, een buikje met een zichtbaar maagje, een normale nekplooi, een mooi recht rugje, een neusje (al is het duidelijk kleiner bij het ene kindje dan bij het andere, maar ik heb ook een kleine neus, net zoals mijn zussen en mijn mama en volgens de gyn zal het dus een neusje zoals mama hebben...), vlindervormige hersentjes, een goed gevormde schedel, een navelstreng met bloed dat duidelijk in 2 richtingen stroomt en alles zoals het hoort! De gynaecoloog was een uur bezig met de echo, wat een luxe! Over een 8-tal weken krijgen we weer een echo van een uur. Tussendoor gaan we naar onze eigen gynaecoloog (alhoewel dit niet helemaal klopt voor ons, maar lees dat maar in mijn vorig blogje) Over 4 weken hebben we een afspraak bij dr. S.chreurs en we gaan er gewoon het beste van maken. Ik ben zelf een behoorlijk nuchtere en dat is zij ook naar het schijnt, volgens mij komt dat contact dus wel wel in orde.
De baby's kregen ook een nummer, gek hé. Baby 1 ligt onderaan, en zal daar normaal blijven liggen. Bij een gewone bevalling zal hij/zij dus ook als eerste ter wereld komen. Baby 2 ligt iets hoger en zal dus normaal gezien de 2de zijn die de wereld ziet! Vanaf nu spreekt de gynaecoloog dus over baby 1 en 2, zodat er geen verwarring ontstaat als de gynaecologen onderling iets moeten bespreken. Als alles goed gaat, verwachten wij hen tegen 29 aug 2010!
Ten laatste 1 mei blijf ik thuis, vandaag sprak ze zelfs al over nog 2 weken vroeger stoppen omdat ik niet bijgekomen ben (ik denk dat dat de reden is, of het is omdat ze vindt dat mijn werk teveel stress geeft), maar daar kan ik dus niks aan doen! Ik eet voldoende, vind ik, misschien kleinere porties, maar ik eet vaker, zodus?! Ik ben wel nog steeds ontzettend moe. Ik ga dan ook zodadelijk mijn bedje in voor een uur of 2-3, zodat ik mijn avondshift aankan... Gelukkig logeren de kindjes bij oma zodat ik weer helemaal kan recupereren. Wat een schat!
maandag 25 januari 2010
Op...
Ik kan niet meer.
Ik raak niet meer vooruit, ik ben gewoon ontzettend moe en zag mijn werk even niet meer zitten. Na overleg thuis heb ik besloten om tem woensdag thuis te blijven: de gewone dagelijkse dingen doen en vooral heel veel rusten in de zetel en mijn bed. Donderdag werk ik nooit en vrijdag "vlucht" ik een dagje naar mijn werk omdat kleine piet-perluit zoals altijd op vrijdag thuis is samen met oma en grote piet-perluit heeft net dan een dagje vrij... Thuis rust vinden, zit er dan niet in, vrees ik. Vrijdag is gelukkig niet zo druk voor mij op het werk.
Mijn besluit is makkelijker geworden toen ik de weegschaal in de gaten kreeg... Normaal geef ik niet snel op, maar nu ik mij met per dag zie afvallen, moet ik gewoon luisteren. Dit is niet oke, toch? Het ging redelijk, maar sinds vorige week ben ik anderhalve kg kwijt. Ik eet nochtans nog elke maaltijd mee(wel kleinere porties dan voorheen, gewoon omdat ik er niet meer in krijg) en tussendoor eet ik droge koekjes tegen de misselijkheid. Ik probeer echt gezond te zijn en eet ook voldoende fruit (zo'n 2 stukken per dag), ook al smaakt mij dit niet altijd. Tja, da's zwanger zijn zeker, je de eerste weken moeten slepen (nog zo'n 3 tot 5 weken te gaan, hoop ik, liefst minder natuurlijk...)
We hebben ondertussen besloten nog eens bij mijn eigen gynaecologe langs te gaan. Zij is een grote schat, maar is minder gaan werken nu ze getrouwd is en ondertussen zelf zwanger! Ik gun het haar van harte, maar ik vind het toch jammer dat zij mij niet zal kunnen opvolgen. Ik ga eens proberen langsgaan 1 van de volgende dagen en vragen of ze nog een echo tussendoor wil maken. We zijn ondertussen toch weer ongerust, ook al was vorige week zo goed. Gewoon, na alles wat we de vorige keren meegemaakt hebben, vind ik het erg moeilijk 4 weken te wachten. De vorige keer liep het nu ongeveer fout... Dat zit toch steeds in je achterhoofd hoor.
Maar we zijn ons ook stilletjes aan het voorbereiden op 2 kindjes bij in ons gezin, eigenlijk zien we het echt wel zitten! Het zal heel wat praktische beslommeringen met zich meebrengen, maar dat kunnen we wel aan. Ik ben een boek aan het lezen over het verloop van tweelingzwangerschappen en -bevallingen en kan de horror-scenario's wat uit mijn hoofd wissen (door mijn job zag ik weer allerlei complicaties, ipv al die gevallen waar het allemaal prima gaat), want meestal gaat het wel goed! Grote beer is bezig met namen zoeken, dat stel ik zelf nog even uit of hij vindt de allerbeste namen ooit?
Ik ga me nu gewoon op de zetel installeren: wat slapen, wat hangen en straks als de school uit is, weer in het drukke leven van alledag stappen.
Ik raak niet meer vooruit, ik ben gewoon ontzettend moe en zag mijn werk even niet meer zitten. Na overleg thuis heb ik besloten om tem woensdag thuis te blijven: de gewone dagelijkse dingen doen en vooral heel veel rusten in de zetel en mijn bed. Donderdag werk ik nooit en vrijdag "vlucht" ik een dagje naar mijn werk omdat kleine piet-perluit zoals altijd op vrijdag thuis is samen met oma en grote piet-perluit heeft net dan een dagje vrij... Thuis rust vinden, zit er dan niet in, vrees ik. Vrijdag is gelukkig niet zo druk voor mij op het werk.
Mijn besluit is makkelijker geworden toen ik de weegschaal in de gaten kreeg... Normaal geef ik niet snel op, maar nu ik mij met per dag zie afvallen, moet ik gewoon luisteren. Dit is niet oke, toch? Het ging redelijk, maar sinds vorige week ben ik anderhalve kg kwijt. Ik eet nochtans nog elke maaltijd mee(wel kleinere porties dan voorheen, gewoon omdat ik er niet meer in krijg) en tussendoor eet ik droge koekjes tegen de misselijkheid. Ik probeer echt gezond te zijn en eet ook voldoende fruit (zo'n 2 stukken per dag), ook al smaakt mij dit niet altijd. Tja, da's zwanger zijn zeker, je de eerste weken moeten slepen (nog zo'n 3 tot 5 weken te gaan, hoop ik, liefst minder natuurlijk...)
We hebben ondertussen besloten nog eens bij mijn eigen gynaecologe langs te gaan. Zij is een grote schat, maar is minder gaan werken nu ze getrouwd is en ondertussen zelf zwanger! Ik gun het haar van harte, maar ik vind het toch jammer dat zij mij niet zal kunnen opvolgen. Ik ga eens proberen langsgaan 1 van de volgende dagen en vragen of ze nog een echo tussendoor wil maken. We zijn ondertussen toch weer ongerust, ook al was vorige week zo goed. Gewoon, na alles wat we de vorige keren meegemaakt hebben, vind ik het erg moeilijk 4 weken te wachten. De vorige keer liep het nu ongeveer fout... Dat zit toch steeds in je achterhoofd hoor.
Maar we zijn ons ook stilletjes aan het voorbereiden op 2 kindjes bij in ons gezin, eigenlijk zien we het echt wel zitten! Het zal heel wat praktische beslommeringen met zich meebrengen, maar dat kunnen we wel aan. Ik ben een boek aan het lezen over het verloop van tweelingzwangerschappen en -bevallingen en kan de horror-scenario's wat uit mijn hoofd wissen (door mijn job zag ik weer allerlei complicaties, ipv al die gevallen waar het allemaal prima gaat), want meestal gaat het wel goed! Grote beer is bezig met namen zoeken, dat stel ik zelf nog even uit of hij vindt de allerbeste namen ooit?
Ik ga me nu gewoon op de zetel installeren: wat slapen, wat hangen en straks als de school uit is, weer in het drukke leven van alledag stappen.
Abonneren op:
Posts (Atom)