Stralende glimlach!

Al 2,5 maand oud! Wat gaat de tijd snel... Iedereen lijkt wel te rennen rondom mij en een week is zo voorbij! Ik geniet met volle teugen van mijn 2 kleine pagaddertjes die veel te snel groot worden. Ik kan er uren naar kijken!

Sinds vorige week trakteren A.yko en B.riek ons volop op geluidjes en fantastische glimlachjes. Van die glimlachjes kunnen jullie even mee genieten!

Als eerste: onze fantastische kerel. B.riekje is een klein knorpotje die al goed weet hoe zijn mama te "bespelen". Hij ligt regelmatig te mopperen in zijn bedje, tot mama hem oppakt en hij me een stralende glimlach schenkt. Er was dus niks bijzonder aan de hand, hij wou gewoon uit zijn bedje... Hij is iets zuiniger met zijn glimlachjes en gebrabbel dan zijn zusje, maar dat is dan ook een echte babbelkont. Hij geniet als grote broer of zus naast hem zitten en hem trakteren op liedjes!

Als tweede: onze vrolijke meid. A.yko is een grote brabbelaar en schenkt iedereen die tegen haar praat een mooie glimlach. Bij mama natuurlijk wel het meest en het langst! Ze heeft nog erg veel last van haar buikje, maar als de pijn even weg is, zit ze heerlijk te vertellen. Ze blijft ook een halve kg zwaarder dan haar broertje en slaapt sinds enkele nachten al zo'n 6à7u na elkaar (broertje deed dit ook afgelopen nacht, duimen dus voor alle volgende nachten! Dat zou echt luxe zijn)

En de mama? Ik voel mij vrij goed. De nachten zijn zwaar, maar ik ben gelukkig een erg goede slaper. Ik geef borstvoeding en moet echt mijn best doen om niet in slaap te vallen, want dan word ik soms pas een uur later wakker terwijl, zeker B.riek, slechts een kwartiertje eet. Afgelopen nacht ging het erg goed en lieten ze mij eens wat langer slapen, duimen maar dat dit zo blijft. (nu ja, ik geef hen nog wel wat respijt hoor!) Ik geef hen zoveel mogelijk tegelijk borstvoeding, anders ben ik de ganse dag bezig met enkel voeden. Dit lukt lang niet altijd, vooral aangezien B.riek gemiddeld minder tijd (zo'n 3u) tussen 2 voedingen laat dan A.yko (zij laat meestal 4u tussen, maar soms ook slechts 2u)
Tijd voor mezelf zit er voorlopig nog niet in. Ik ben al blij als ik tijd vind om eens op mijn gemak te douchen! Gelukkig komt de kraamhulp nog een half dagje per week, zodat ik eens zonder de 2 baby's naar school kan om de oudste te brengen of te halen (Zeker op woensdag, als het maar een half dagje school is, vind ik het erg voor onze kleinste prutsen om ze op een voormiddag 2x mee te "sleuren" in de auto. Als ze net goed liggen te slapen moeten ze alweer warm ingeduffeld worden om weg te gaan!) Bovendien kan ik dan al eens snel wat boodschappen doen. Ik zou ontzettend graag weer achter mijn naaimachine gaan zitten, er is vanalles dat ik wil maken. Ik zou ook graag wat vaker bloggen en blogs van anderen lezen. Maar als ik een 2-tal keer per week mijn mail heb gelezen, mag ik al blij zijn (en ik spreek dan echt enkel over lezen, antwoorden duurt nog iets langer...)
Buiten het zorgen voor de 2 kleinste, vul ik mijn tijd met zorgen voor de 2 oudste: lekker samen spelen, verhaaltjes lezen, grote broer helpen met zelf lezen (iets dat hij echt niet graag doet, maar in principe elke dag moet doen om het goed te leren), ze uiteen halen tijdens geruzie... Het huishouden draait op een laag pitje, maar dankzij de poetsvrouw en de kraamhulp blijft mijn huis nog in redelijke staat. Grote beer doet ook ontzettend veel! Hij kookt regelmatig, of doet de voorbereidingen van de maaltijd en hij stopt bijna elke avond de 2 oudsten in hun bed (het lijkt wel alsof de kleintjes mij dan telkens opeisen en plots erg veel honger hebben) Ik probeer verder voldoende te rusten en ook overdag doe ik regelmatig een hazeslaapje.

We doen gewoon nog even verder zoals we bezig zijn! Er komt een periode dat de 2 kleintjes iets minder zorg nodig hebben en dan vind ik wel weer tijd voor mezelf. Ik ga proberen om ruim 4 maand borstvoeding te geven en dit gaat nu gewoon even voor!
Want wat zijn het grote schatten als ze mij met een stralende glimlach aankijken...

2 kleine schatten!

Schaamrood op mijn wangen... ja ik leef nog! maar ik vind gewoon geen tijd om te bloggen, laat staan om andere blogs te volgen...

Alles gaat goed hier! Het is ontzettend druk, maar dat had ik niet anders verwacht. De 2 kleine schatten doen het super en komen heerlijk bij! A.yko woog vorige donderdag 3,7kg en B.riek al 3,3kg. Borstvoeding blijkt dus voldoende voedzaam voor allebei en ik hoop hen dit nog even te kunnen geven. Ik zie wel hoe lang dit nog lukt. 's Nachts lukt het ook allemaal vrij goed, ik geef de laatste voeding rond 23u, daarna maken ze mij wakker rond 2-3u en opnieuw rond 6u. Overdag is er geen uur op vast te pinnen. Tja, borstvoeding is voeding op vraag en ik voel mij daar goed bij! Soms eten ze samen, soms apart. Als ze apart eten ben ik wel veel langer bezig, maar dan krijgen ze even "privé" aandacht en daar hebben ze ook recht op.

Het zijn duidelijk 2 aparte individuen.
B.riek is een rustig kereltje dat alles heel bedachtzaam opneemt met zijn grote, heldere oogjes. Hij zou het liefst de ganse dag in zijn wipper liggen/zitten om alles te bestuderen. Hij wordt daar natuurlijk erg moe van en vaak zelfs oververmoeid zodat hij daarna niet kan slapen. De enige manier is dan met hem rondlopen, op de arm of in de draagdoek en na de volgende voeding ligt hij dan ook onmiddellijk in slaap.
A.yko is een actieve meid die niet graag stil ligt. Ze lacht erg veel (al is dat nog reflexmatig, vermoed ik) en brabbelt sinds enkele dagen, heerlijk om naar te luisteren! Het is een stevige meid die al erg goed haar hoofdje recht kan houden. Ze heeft veel last van buikkrampjes en kan dan echt afzien: huilen, brullen en ook heel zielig gesnik. Dit begint een uurtje na het eten en duurt dan tot de volgende voeding. Ze geeft ook erg veel terug na het eten, maar lijkt daar geen last van te hebben. Gisteren gingen we naar de osteopaat, hopelijk helpt het! Vandaag heeft ze toch nog geen last gehad en dat is al een overwinning voor haar en mij.

Je ziet, het gaat hier goed! Elke dag is anders en toch weer niet. Ik zou graag wat vaker kunnen bloggen/mailen/internetten, maar dat lukt nog niet (alhoewel, gisteren lukte het en vandaag blijkbaar ook weer, zou er een nieuwe fase aangebroken zijn?) Ach, dit is even een drukke periode in mijn leven en er komt wel een moment dat ik weer wat meer tijd heb voor mezelf. Vermoedelijk zal ik dan de fase waarin mijn schatten zo klein zijn heel hard missen... (mijn zwangerschapsperiode mis ik eigenlijk niet)

Kleine piet-perluit (zij heet m.i.t.u, voor de grote nieuwsgierigen) is momenteel wat agressief (bijten, schoppen, slaan), zowel op school als thuis. Enkel bij de onthaalmoeder is ze echt zichzelf. We hebben dan ook besloten dat ze geen ganse dagen meer naar school gaat, maar terug halve dagen. Zo kan ze weer wat tot rust komen. Je plekje als jongste afstaan is namelijk niet zo evident!
Ze is ontzettende lief voor A.yko en B.riek! Ze geeft hen hun tuutje en ze zou ze continu kusjes geven. Als ze huilen, komt ze het mij steeds vertellen (ook al sta ik naast haar...) en 'vertaalt' hun gehuil. "mama, B.riek/A.yko doet hap-hap hoor, hij heeft honger!" of "oei, oei, doet je buikje pijn? Dat is niet fijn"

Grote piet-perluit (hij heet t.a.m.i.r.a.t) is de lieve grote broer zoals we hem kennen. Heel zacht en zorgzaam voor zijn broer en zusjes, hij staat altijd klaar om een liedje te zingen (al is zijn zangtalent niet erg goed...) als ze huilen. Hij zou hen beschermen tegen de ganse wereld, als het nodig is!

(zo nu kennen jullie de namen van die 2 grote schatten, vanaf morgen heten ze hier weer grote en kleine piet-perluit hoor)

Bevallingsverhaal en foto's! Eindelijk...

Dit schreef ik afgelopen maandag, ondertussen is het al woensdag..."Bijna 4 weken geleden ben ik bevallen... Volgende nacht is het alweer 4 weken geleden dat alles begon. Het wordt dus dringend tijd voor mijn bevallingsverhaal, niet?"
...en toch moest het verhaal nog even wachten.
Tja, het is hier nu eenmaal erg druk. Ik denk altijd: nu heb ik even tijd, een minuut of 10, maar dan hebben de 2 allerkleinste weer honger of heb ik onze 2 grotere schatten een verhaaltje beloofd of "moet" ik gewoon even met hen spelen omdat dat gewoon moet, vind ik. Of... het is 14u en ik ben nog steeds niet aan wassen toegekomen zodat ik me eerst zelf even ga opfrissen ipv bloggen.
Ik hoop dat jullie het begrijpen, want ook jullie heb ik even genegeerd. Het kon gewoon niet anders. Ik heb het gevoel dat de energie stilletjes terug aan het komen is, dus hopelijk ben ik in de toekomst weer meer actief aanwezig!

Hoe het allemaal begon, zo'n 4 weken geleden? Met plotse enorme maagpijn om 0u30 op 27 juli 2010. Ik dacht dat de pijn lager zou zitten, maar initieel was dat dus niet het geval. Ik was net ingedommeld, rechtop zittend, want dat was de enige houding die nog een beetje lukte met die maag die altijd protesteerde, maar plots was er echt enorme pijn. Die hield een 15 minuten aan en daarna kwam de eerste wee. Ik was eerst niet echt ongerust, want ik had wel vaker een pijnlijke contractie. Ik probeerde dus maar weer wat te slapen. Al gauw ontdekte ik dat die pijnlijke contracties regelmatig kwamen en toen ik het een beetje begon te checken op de klok, bleken ze te komen om de 7 minuten, bovendien werden ze heviger. "Is dit het nu? Is het echt begonnen?", vroeg ik me af. Nog even afwachten, leek mij de beste optie. rond 1u30 maakte ik grote beer wakker. Hij raakt normaal niet goed uit zijn bed, maar nu sprong hij er uit... Om 1u45 zaten we echt in de auto, op weg naar het ziekenhuis (tja, ik moest snel naar het ziekenhuis komen, volgens de gynaecoloog: weeën om de 10 minuten waren al een reden om te vertrekken, verzekerde ze mij op de controle enkele dagen ervoor) Ik zat mezelf steeds af te vragen of ik niet veel te vroeg vertrokken was, want wat als het nu stil zou vallen en "vals alarm" was? Op het verloskwartier begon ik mij dan ook meteen te verontschuldigen (tussen 2 weeën in...): het leek mij gewoon zo stom om daar te zijn zonder reden.
Bij controle bleek ik "al" 2cm opening te hebben en om 2u50 braken spontaan de vruchtvliezen die rond ons kleine ventje zaten. "Zie je, alle reden dus om hier te zijn!", zei de verloskundige. De weeën werden ondertussen heviger en iets frequenter, ze deden ook meer en meer pijn. Ik had vooral pijn aan mijn rug, ontzettende pijn. Ik kreeg meer en meer opening, maar de weeën kwamen nog steeds niet erg snel (om de 5 minuten) zodat, na overleg met de gynaecoloog besloten werd om weeënversterker via infuus toe te dienen. De weeën werden heviger, frequenter en vooral nog pijnlijker thv mijn rug. Ik ben in bad gegaan en besloot om een epidurale te vragen (wat een luxe hier in België: je vraagt het en een klein half uurtje later heb je je epidurale, zonder dat er al te veel vragen rond worden gesteld. In Nederland doen ze hier iets moeilijker over, heb ik hier en daar al gelezen) Rond 7u30 kreeg ik die epidurale. Wat een pijnverlichting! De plaatsing zelf viel ook erg goed mee, ik had het erger verwacht. Alleen reageerde mijn bloeddruk nogal door enorm te zakken, de anesthesist is nog een tijdje in de buurt gebleven en ik kreeg wat extra medicatie toegediend. Nu kon ik wat rusten... Ik kreeg ondertussen meer en meer opening en om 11u had ik 9cm. De neonato werd verwittigd (ik was nog maar 35 weken en 2 dagen ver, we wisten dus met zekerheid dat onze schatten daar nog even gingen terecht komen) en de gynaecoloog kwam nog even langs: ik zou bevallen tijdens haar middagpauze, daar was ze gerust in... Om 12u30 had ik 10cm opening, nu zou ik ze bijna zien en vast kunnen nemen, dacht ik... Niet dus! B.riek bleek goed ingedaald, maar niet goed gedraaid te zitten, hij zat dwars. Een eenling kunnen ze dan door druk op je buik wat proberen draaien, maar bij een tweeling lukt dat niet aangezien ze niet weten op wie ze dan zitten te duwen. "Wachten", was de boodschap en op mijn zij liggen. Een uurtje later was hij nog niet gedraaid, dus probeerden ze hem vaginaal te draaien. Het lukte voor even, maar hij draaide terug tot halverwege: niet meer dwars, maar ook nog niet zoals het hoort. Nog even wachten... De druk van de persweeën werd harder, ik was dus echt blij met die epidurale! Daarna "mocht" ik even op ellebogen en knieën gaan zitten: alles om die kleine vent te draaien! Uiteindelijk om 15u30 mocht ik beginnen persen. B.riek bleek vlot voorbij de smalste opening te gaan, maar daarna bleef hij vast zitten. Iedereen mij maar aanmoedigen, maar hij zat gewoon vast. Gelukkig bleven de 2 kleine schatten het wel super doen in mijn buik, hun hartslag bleef tip top in orde! Er werd nog een gynaecologe bij gehaald voor advies, want de "zuignap" mocht nog niet worden gebruikt omdat hij nog te klein was, de forceps (tang) leek de enige optie. Uiteindelijk was hij daar! Ons kleine mannetje! Hij had een erg korte navelstreng en werd dus naar 2 kanten getrokken tijdens de geboorte: ik wou hem er uit, maar de placenta hield dat gewoon tegen. De kleine duts! Ik mocht hem heel even zien, daarna werd hij meegenomen door de pediater. Ik kreeg heel snel het bericht dat hij het erg goed deed! Ondertussen kreeg ik alweer weeën. Ik wou even pauze en werd boos op de gynaecoloog: ik wou en kon even niet meer. Een gynaecologe en een vroedvrouw stelden zich klaar om mij wat te helpen en op mijn buik te duwen, ik vond het maar niks! (op dat moment natuurlijk, achteraf ben ik blij dat ze me zo goed geholpen hebben, want ik was gewoon op) Mijn gynaecologe wou de vruchtvliezen breken, de andere wou even wachten, maar op dat moment braken ze alweer spontaan. Onze meid kwam er aan! Dankzij wat hulp werd A.yko een kwartier na haar tweelingbroertje geboren! Ik kreeg B.riek op mijn buik en A.yko werd meegenomen door de pediater. Zij deed het niet zo goed: ze had koorts en had het even moeilijk met ademen (dit zien ze blijkbaar vaker bij het 2de kindje tijdens een tweeling-bevalling. Het trok gelukkig allemaal spontaan weg en een 12u later werd ze helemaal gezond verklaard, ze had gewoon nog even rust nodig) Zij mocht slechts heel even bij mij liggen en werd toen snel naar de neonato over gebracht. B.riek bleef nog even dicht bij me. De airco was uitgezet tijdens de bevalling zodat het warm genoeg zou zijn voor mijn 2 kleine schatten, ondertussen zat iedereen wel te puffen van de hitte, maar zo mocht hij toch even, stevig ingewikkeld in een dekentje en met een mutsje op, dicht bij me liggen.
Toen pas ontdekte ik hoeveel volk er aanwezig was tijdens mijn bevalling: 2 gynaecologen, een assistente gynaecologie, een stagiair gynaecologie, 2 vroedvrouwen en een pediater (allemaal vrouwen) en mijn eigenste grote vent. Het was daar een drukte, iedereen was even lief en ze hebben mij echt allemaal aangemoedigd en gesteund.

Ik deed nog een aantal bloeddrukvallen (terwijl ik al lag) en moest echt bekomen (de dagen nadien bleef het nog van hetzelfde hoor: op mijn gemak rechtop gaan staan en dan nog een bloeddruk die regelmatig de dieperik in dook, met gelukkig slechts eenmalig een "bezoekje" aan de badkamervloer) Ik was veel bloed verloren en echt kapot. B.riek en A.yko lagen ondertussen zelf te bekomen op de neonato afdeling, elk in een eigen couveuse, maar naast elkaar. Na een uurtje werd ik met mijn bed naar ze toe gereden en kon ik ze even goed bekijken en aaien. Wat een schatten!

Enkele foto's van 1-08-2010:

Onze "grote" meid A.yko, dicht bij haar papa:
Onze "kleine" vent, Briek, dicht bij zijn papa:

Samen op mama's schoot:

Een foto van afgelopen zaterdag, lekker samen thuis in de wieg!

allemaal aansterken

Alweer een kort berichtje, want over een kwartiertje ten laatste vertrek ik alweer naar het ziekenhuis.

Alles gaat goed hier, ik ben nog ontzettend moe want de bevalling was zwaar... (lange arbeid, veel bloedverlies en geregelde bloeddrukvallen) Dat verhaal komt nog wel.

Onze allerkleinste piet-perluitjes doen het erg goed! A.yko weegt ondertussen alweer 2, 595kg en B.riek zit al terug boven zijn geboortegewicht en woog deze morgen na een heerlijk badje (dat ik vandaag voor het eerst zelf mocht geven!) 2,150kg. Ze liggen nu allebei in een verwarmd bedje en drinken samen lekker aan de borst. Ze zitten dan naar elkaar te kijken en vallen er op het einde heerlijk in slaap. A.yko drinkt enkel nog aan de borst (als ik er ben natuurlijk, want ik ga geen 8x per dag naar daar... ik ga slechts 2x, meer is niet haalbaar, en tussendoor krijgen ze afgekolfde melk. We zijn telkens zo'n 2u-2u30 bezig en onderweg, bovendien hebben we ook nog onze 2 andere lieve piet-perluitjes die nu ook veel aandacht verdienen!) B.riek heeft het nog erg moeilijk en drinkt weinig aan de borst, het vreet energie van hem. Hij krijgt daarna telkens nog even een flesje aangeboden en als dat niet lukt, krijgt hij verder zijn eten via een maagsonde. Zo kan hij eerst wat aansterken en uiteindelijk zal de borst wel volstaan in de toekomst!

We vroegen vandaag of ze een idee hadden wanneer ze naar huis zouden kunnen en het ziet er nu naar uit, als alles blijft lopen zoals nu, dat A.yko nog een week zal moeten blijven (zodat ze 37 weken oud is) en B.riek nog een 3-tal weken. Hij moet eerst aan zijn gewicht raken (ze mogen er pas naar huis als ze 2,600kg wegen) Nu ja, ik hou me altijd voor dat ze daar in goede handen zijn! Hen achter laten deed en doet nog steeds ontzettend pijn, ik heb al heel wat tranen vergoten... De hormonen razen nu nog regelmatig door mijn lijf zodat de tranen nog geregeld komen. Ze komen voor domme zaken (zoals het niet kunnen kiezen wat er 's avonds op tafel moet komen en een grote beer die vindt dat ik moet beslissen...), maar ook om het gemis van mijn kindjes. Wat is er fijner dan hen ruiken en ze heerlijk knuffelen?!

En voila, dat laatste ga ik nu weer eens doen!

PS: een foto komt zeker nog!

Ze zijn er, te nieuwsgierig zeker...

Ze zijn er!

Gisteren, 27 juli 2010 mochten wij onze 2 kleine schatten in de armen nemen. Ze maken het allebei goed, maar liggen wel in de couveuse.

De kleine schatten heten:
Briek (geboren om 16u35, 2,055kg)
Ayko (geboren om 16u50, 2,610kg)

Het verhaal krijgen jullie later, eerst even genieten en proberen wat te rusten tussendoor.

verblijf wordt verlengd...

Ik ben nog steeds in het ziekenhuis, en nog steeds niet bevallen! dat deel "ziekenhuis" is niet zo oke, maar dat deel "niet bevallen", vind ik prima!

Ik heb nog steeds harde buiken, op en af gaand en continu regelmatig (om de 6-7 minuten), maar ze doen momenteel geen pijn. Ik word er enkel heel erg moe van, want eigenlijk is mijn buik continu aan het sporten (je moet het zien als een spier die om de 7 minuten voor een minuut aanspant) Afgelopen zondag heb ik even echte weeën gehad met pijn en afzien, wat gelukkig tot rust is gebracht met N.ifedipine na anderhalf uur. Gisteren namiddag begon ik hetzelfde te voelen, alweer bracht dit pilletje soelaas. Vandaag nog geen pijnlijke harde buiken! We hebben dus wat vooruitgang, elke dag is weer een dag gewonnen. Ik neem nu wel U.trogestan 3x/dag om de baarmoeder wat minder te prikkelen. Ik heb samen met de gynaecologe besloten te blijven tot vrijdag, want zondag ben ik 34 weken en vanaf dan doen ze niks meer om het tegen te houden... Krijg ik deze week dus nog pijn, dan zijn we op tijd om nog iets te geven om het nog wat tegen te houden. Als ik nu naar huis zou gaan, moet ik terugkomen telkens ik pijn zou krijgen en daarom blijf ik liever hier. Ik ben hier gewoon geruster. Krijg ik volgende week pijnlijke harde buiken, dan begin ik vermoedelijk "gewoon" aan de bevalling...

Vanaf 34 weken doen ze niks meer omdat de baby's lichamelijk dan wel klaar zijn, dan moeten ze enkel nog groeien en zwaarder worden, maar qua ontwikkeling gebeurt er niks meer.

De kans is dus wel reeël dat ik volgende week beval (al mag het gerust voor mij nog even duren hoor!) en dan horen jullie daar alles over! De kindjes zullen dan nog zo'n 3 weken naar de afdeling neonatologie moeten, maar waarschijnlijk enkel in warm-houd bedjes en niet echt in de couveuse.

Wij zijn nu druk bezig met etiketten schrijven om op de enveloppen de plakken van de gehoortekaartjes, met het laatste van de doopsuiker in orde maken,... Mijn zus, die de kaartjes heeft ontworpen, is heel hard op zoek gegaan naar een drukker die volgende week géén verlof heeft en van wie ze gerust is dat hij/zij goede kwaliteit levert (mijn zus werkt in Gent, en de Gentse feesten starten daar weer! Gevolg is dat het bedrijfsleven er dan helemaal "op zijn gat" ligt) Zonet liet ze mij weten dat het in orde komt, pffffoeiuwww... De babykamer is helemaal nog niet in orde, maar daar maak ik mij geen zorgen over: laat die kleintjes maar lekker dicht bij ons op de kamer slapen, hun kleertjes zijn al uitgepakt en liggen momenteel geordend in "c.urverbakken" in onze kamer, wegens plaatsgebrek (de kinderkamers op zolder zijn nog niet klaar), maar dat moet allemaal lukken!

En toch, lieve allerkleinste piet-perluitjes, ik zou het toch erg fijn vinden als jullie nog even in mijn buikje willen blijven zitten! Vrijdagavond ga ik naar huis en ik ga mij in bed en op de zetel installeren, enkel voor een douche en toiletbezoek kom ik er nog uit. Als ik zo goed rust, blijven jullie dan nog even heel dicht bij mij? Tot zo'n 37 weken?

"uit logeren"...

De titel zegt al "iets", rarara waar ben ik?

Gisteren ging ik, zoals elke 2 weken op controle bij de gynaecoloog. "Tja, die baarmoederhals is weeral korter geworden, nog zo'n 2,1cm... voor de zekerheid, je weet maar nooit, zou je best toch Celestone laten inspuiten om de longen alvast te laten rijpen" Op 32 weken zijn zij en ik gewoon nog niet klaar hoor! Ik zie dat allemaal nog niet zitten! Ik mocht dezelfde dag nog binnen komen, of de volgende dag, dat was om het even. Ik moest 2 nachten blijven. Die inspuitingen worden met 24u tussen gegeven en best blijf je dan nog een extra nachtje nadien, aangezien de baby's als reactie soms wat minder actief zijn en dat toch enkel voor ongerustheid zorgt. Ik besloot mijn valiesje te gaan pakken thuis en door te gaan.

Chance... Ik kreeg de Celestone inspuiting en ik mocht een half uurtje aan de monitor. Wij zagen zelf ook wat de vroedvrouw zag: Ik had weeën om de 5 minuten, en ik merkte hier zelf niks van!!! Ja, inderdaad, mijn buik werd wel wat hard, maar dit deed geen pijn en dus schonk ik er geen aandacht aan.

Nu lig ik hier dus met een weeënremmend infuus gedurende 48u en ik krijg een 3-tal keer per dag een monitor. Gisterenavond rond 21u waren de weeën al verdwenen, alleen nu en dan nog een onregelmatige harde buik. Deze morgen had ik een 3-tal harde buiken te zien op de monitor gedurende 40minuten, maar ze tekenden niet zo sterk als de weeën gisteren. Die zouden dus allemaal nog helemaal moeten verdwijnen...

Spannend en zelfs behoorlijk eng, vind ik het. Onze kleine schatten zijn nog veel te klein om nu al te komen! Hun geschatte gewicht gisteren was 1700g (ons zoontje) en 2000g (ons dochtertje) en dat is gewoon nog veel te klein! Ze groeien dus wel goed, maar dat mogen ze voor mijn part nog zo'n 5 weken volhouden in mijn buik! Ze liggen allebei met hun hoofdje naar beneden en kunnen nu echt niet meer draaien. Als ik moet bevallen zal het normaal gezien een vaginale bevalling worden (maar liefst dus pas over 5 weken), daar ben ik wel al blij om.

Vrijdag mag ik in de loop van de dag (vermoedelijk 's avonds) naar huis als alles goed is en er geen weeën meer te zien zijn op de monitor. Met als grote vereiste: PLATTE RUST. Grote beer gaat hier helemaal mee akkoord en ik vermoed zelfs dat hij mij aan de zetel of het bed zal binden als ik dit niet doe ;-) Hij is al volop opvang aan het regelen voor de kinderen, allemaal dingen waar hij anders niet zo goed in is (die praktische zaken laat hij meestal aan mij over), doet hij nu zomaar... (Moet ik daar iets uit leren? Ik vrees dat ik zelf meestal 'teveel' controle over alles wil en het dan liever allemaal zelf regel. Maar hier blijkt dus maar weer dat hij dat ook allemaal kan! Toch een hele geruststelling, moet ik bekennen)

Duimen jullie mee dat de 2 schatten nog even blijven zitten? (Duimen jullie evt ook mee, maar dit is minder belangrijk, dat ik vrijdag naar huis kan, want ze verwachten hier weer een hittegolf met zo'n 35°C (wij wonen in het warmste deel van Vlaanderen) en dan ben ik liever thuis dan hier in het warme ziekenhuis...

Dus, als jullie mij voor vandaag even willen excuseren, ik hou platte rust!

2 x 1kg

Daar zit ik weer: heerlijk alleen thuis op zaterdag ochtend! Ja, daar kan een mens echt van genieten, zeker als je de ganse week volk in huis hebt... Iedereen komt helpen en ik erken dat die hulp broodnodig is, maar af en toe snak ik er gewoon naar even helemaal alleen thuis te zijn... (In normale omstandigheden, als ik aan het werk ben, ben ik woensdag voormiddag alleen thuis en donderdag zijn de kindjes die nog niet naar school gaan bij mij. Wat geniet ik van die momenten!) Een avondje alleen met de kindjes en mijn ventje zijn ook echte genietmomenten, maar zo eens helemaal alleen zijn, dat doet ook gewoon deugd.
Grote beer moet nog een ganse week afzien en moet elke avond weg (zaal klaar zetten, techniek helpen in orde brengen, repeteren en uiteindelijk... optreden!), nadien zal hij genieten van wat meer thuis zijn. Waar klaag ik nu dus weer over?!

Afgelopen donderdag heeft mij wel erg gelukkig gemaakt! En nu geniet ik dan ook volop! Ik ging met een klein hartje op controle bij de gynaecoloog: Had ik wel genoeg gerust? Want wat houdt dat precies in? Deed ik niet teveel?
Maar alles was super goed! Er is geen verandering in de lengte van de baarmoederhals, ik heb geen opening, én de 2 allerkleinste piet-perluitjes zijn op 2 weken tijd elk zo'n 400g bijgekomen en wegen nu zo'n dikke kg elk! Vandaar dat mijn buikje elke dag groeit en mensen die mij 2 weken niet gezien hebben duidelijk een verschil opmerken. Mensen die niet weten dat het een tweeling is, beginnen trouwens te vragen "voor wanneer is het?" en kijken mij altijd met grote ogen aan als ik "eind augustus" zeg, ik laat het dan ook volgen door "maar het is wel een tweeling hoor!" Dan blijven ze wel verschrikt kijken met volgens mij in hun achterhoofd hetzelfde waar ik ook vaak aan denk "Waar gaat dat heen? Hoe ziet dat er uit op het einde?" Tja, we zullen wel zien zeker... Ik ben nu zo'n 7 kg bijgekomen en draag echt alleen vooraan. Mijn buik is al groot, maar voor de rest zie je niet veel bijzonder aan mij (al ben ik volgens sommigen, zo ook volgens mijn ventje, alweer vermagerd in mijn gezicht, maar ik eet echt goed hoor! Grote beer vind dat ik meer tussendoortjes moet eten, maar als ik dan opsom wat ik wanneer eet, dan begrijpt hij gelukkig dat ik echt wel voldoende eet met een 6-tal maaltijden, waaronder 3 tussendoortjes per dag, zowel gezond als ongezond) Er zit gewoon een jongen "heerlijk" in mijn maag te duwen nu en dan, en ik geef toe dat ik dan een kleinere maaltijd eet dan normaal... Ach, 1 groot voordeel tot nu toe: alle kilo's die er nu bij zijn, zullen er achteraf ook vlot weer af gaan. Mijn mama en grote zus kwamen ook telkens niet zoveel bij (het waren natuurlijk eenlingen, dus op 7-8kg konden ze aan de bevalling beginnen) en waren hun kilo's ook weer erg snel kwijt. Verder heb ik weinig last van echt vervelende zwangerschapskwaaltjes: geen dikke voeten of handen, geen aambeien,... en daar ben ik ontzettend blij om. Ik heb last van mijn bekken en mijn rug, vooral 's avonds is mijn buik erg zwaar en krijg ik soms harde buiken, mijn hart slaat zo snel alsof ik continu aan het sporten ben (zo'n 100/min) maar voldoende rust en luisteren naar mijn lichaam brengen veel soelaas! Dat geduw op mijn maag vind ik vervelend maar niet zo erg: die kleine jongen moet zich toch ook nu en dan kunnen uitrekken en eens heerlijk strekken!
Je merkt het, ik heb mij al behoorlijk aangepast aan de situatie zoals die nu is. Ik voel mij vooral 's voormiddags erg goed en dan vergeet ik wel eens dat er een dikke buik vooraan zit, zodat de deur nogal eens tegen mijn buik aankomt en ik in een smalle doorgang wel eens blijf vast zitten omdat ik een onderdeel aan mezelf even over het hoofd had gezien...

Ik ben ondertussen overgestapt van naaien op breien. Het voorovergebogen zitten aan de naaimachine is helaas te zwaar, vooral omdat ik over mijn buik heen moet buigen en mijn maag dan helemaal wordt afgesloten... Maar het breien bevalt mij wel! Ik ben een vestje aan het breien voor 1 van die kleine schatten in mijn buik en het rugpand is al af! (ik begon woensdag avond en gisteren rondde ik dit stuk af, wat een luxe hé thuis zitten, anders was dit mij niet gelukt hoor) Enig probleem: ik brei nog met wat spanning in mijn schouders dus moet ik op tijd en stond eens stoppen en wat ontspannen, een kersenpitkussentje brengt ook nu en dan soelaas en grote beer zorgt voor een kleine drukpuntmassage 's avonds. Een mens moet er iets voor over hebben hé!?
Ik vind het alleen jammer dat ik zal moeten doorgeven dat ik de te naaien vleugeltjes voor op bosklas voor een 15-tal kleutertjes niet zal kunnen afwerken. Da's moeilijk, vind ik. Nu, de meesten begrijpen dat wel, zeker de mama's die ook kunnen naaien en hopelijk lukt het hen nog om ze op tijd af te krijgen (de kleuters gaan op bosklas 10 en 11 juni, er is dus nog wel even tijd)

De bosklassen, ja da's wel iets speciaal hé. Onze kindjes zitten op een f.reinetschool en wij zijn daar super content mee! (en ja, dat is natuurlijk een bewuste keuze) Daar gaan ze dus al vanaf kleuterleeftijd 2 dagen op bosklas (do- en vrijdag). Er wordt natuurlijk wel 1 van de ouders verwacht vanaf de donderdagavond, zij blijven dan mee overnachten en de volgende dag 's namiddags komen ze samen met de kleuters naar huis. Rarara wie van ons mee mag (want ja, dat is niet van "moeten" maar van "mogen", want voor de ouders is dat ook echt super)... Grote beer natuurlijk, want hoe ik dat daar zou moeten doen, geen idee. Jammer! Onze kleine meid gaat wel nog niet mee. We wilden haar eerst wel laten mee gaan, maar gisterenvoormiddag had ze sportdag en toen dat 's middags gevolgd werd door een hyperactieve meid met hysterische driftbuien (en oogjes die al toevielen voor haar hoofdje de matras raakten bij haar namiddagdut), namen we een wijs besluit: zij is hier nog niet klaar voor en blijft beter nog een jaartje thuis. Er komen nadien nog 3 jaren waar ze mee kan! Grote piet-perluit vindt het niet zo erg dat ze niet mee gaat... zo'n kleine zus die al die aandacht naar haar toe trekt, vindt hij maar niks. Al ben ik zeker dat hij haar weer heel hard gaat missen!

Je hoort het, rust kennen ze hier voorlopig nog niet. Maar waar moet een mens zich anders mee bezig houden?! (Ik heb natuurlijk volle rust momenteel, even de drukte van de volgende dagen ontkennen ;-), met een kopje koffie en een kom c.ornflakes lekker ontspannen een blogje plaatsen, seffens nog even langs de w.ereldwinkel gaan en nadien heerlijk lezen of wat breien. Laat alle anderen maar heerlijk druk doen deze keer, ik doe even niet mee!)

de "grote" verbouwing

De "grote" werken zijn begonnen (tja, in vergelijking met vele medebloggers nog behoorlijk klein) : Gisteren werd de eerste stap gezet tot het ombouwen van de zolder tot slaapkamertjes!

De bedoeling is dat grote broer en grote zus elk een eigen kamertje krijgen op zolder (en er al 1 extra klaar staat voor een kleine broer of zus later, als hij/zij wat groter is), de kleinste piet-perluitjes krijgen de huidige kamer van hun grote broer en zus. Zo moet ik niet een verdieping naar boven als er iets aan de hand is of als ik borstvoeding moet/wil geven. Zo hoor ik ze ook beter en kunnen we tijdig reageren. Het lijkt ons ook fijn dat de "grote" kindjes lekker rustig kunnen slapen en niet wakker gehuild worden door die 2 kleintjes.

Nu, ik wil wel niet dat de kinderen het gevoel hadden van: "nu zijn die 2 kleine baby's er en moeten wij maar ergens anders gaan liggen... we worden gewoon weg gestuurd..." Daarom proberen we ze er echt bij te betrekken en, nog veel belangrijker, willen we hen al zo snel mogelijk in hun eigen kamertje laten slapen, dus al even vóór de baby's er zijn. Ze mogen mee een kleurtje verf kiezen en ze zullen ook mogen kiezen welk kamertje echt van hen wordt. We gaan voorlopig nog geen deuren hangen, zodat ze toch het gevoel hebben samen te zijn (want dat wordt volgens mij ook nog een behoorlijke stap) Ik vermoed trouwens dat ze initieel toch nog samen in een kamertje zullen liggen... Grote piet-perluit zeurt regelmatig om een eigen kamer, net zoals zijn vriendjes, "maar mijn zus moet dan ook wel bij mij slapen hoor" (snap jij het?)

Als alles goed loopt, dan is de planning de volgende:
1. 2 mei: afbreken van de zolderdeur en het 'hok' dat er aan vast zat zodat de zolder beter werd geïsoleerd (een vaste trap is er al, wat een luxe!) , door grote beer en 2 kameraden=> DONE!
2. 3 mei: raam dicht metselen, door opa (papa van papa) en een vriend van opa => DONE!
3. 9 mei-10 mei: profielen leggen en alles uitmeten, zodat er bij de opbouw onmiddellijk kan begonnen worden, door vake (papa van mama) en grote beer
4. 10 of 11 of 12 mei: buizen aanleggen zodat we later radiatoren kunnen installeren (de radiatoren installeren doen we voorlopig nog niet, want de kindjes zullen toch nog maar enkel slapen op zolder en nog niet spelen/studeren/...), door loodgieter (die reeds beloofde dan langs te komen)
5. 14-15 mei: 3 veluxen plaatsen en gyproc wanden installeren zodat er 3 slaapkamertjes en 1 zolderkamertje ontstaan (isolatie is reeds gebeurd, eventueel brengen ze nog een extra laag aan), door nonkel en neef van mij (luxe hoor, schrijnwerkers in de familie...)
6. nog te plannen, electriciteit laten leggen (de overburen vragen)
7. nog te plannen, plamuren en schilderen (gaat grote beer doen)
8. nog te plannen, vast tapijt leggen (om wat kosten te sparen, later komt er dan wel klikparket of zo)

En ik, waar sta ik in het plan? Ik coördineer alles en regel dat iedereen op het juiste moment op de juiste plek is, en alles doet zoals wij (euhm ik...) het wil(len). Ik kom met allerlei ideeën aan die anderen dan mogen uitvoeren... Wat zou ik graag helpen (afbreken, materiaal aanslepen, schilderen,...) , maar het kan gewoon niet en iedereen vindt bovendien dat ik niet mag helpen (bekken, rug, buiten adem als je de trap op gaat,...). Maar helpen is toch veel fijner dan er enkel op staan kijken.

Nadat deze kamertjes klaar zijn, moeten er nog enkele kleine dingen gebeuren in het kamertje voor de baby's, maar dat werk valt goed mee. Daar zal ik toch iets meer kunnen helpen!
We willen zorgen dat ze ook een eigen plekje hebben en niet gewoon "de oude kamer" van broer en zus. Dus, ik wil de bedjes graag een ander kleurtje geven (we mogen ze "lenen" van een nicht en een nieuw kleur geven, als we willen. Nu zijn ze nog wit, maar de mensen die ons goed kennen, weten dat we meer van kleur houden... felle kleuren :-) ) misschien elk een verschillend kleurtje of toch maar hetzelfde? Heeft iemand tips? Ik dacht zelf alvast aan rood, omdat dit past bij de kamer en een kleur is dat kinderen vrij snel kunnen onderscheiden (de kamer zelf is in het oranje en geel geschilderd en de verf is nog in prima staat, de muren krijgen dus zeker geen nieuw kleurtje) Ik zou graag boven het hoofduiteinde van hun bedje een (simpel) symbooltje schilderen, wat precies, weet ik nog niet goed.

Ben ik iets vergeten? Heeft er iemand tips? Laat maar weten!
Ik vind het alvast fijn dat alle plannen nu wat vorm krijgen!

20 weken en 3 dagen, of is het al iets meer?

Ik wil al de ganse dag bloggen, maar ik was druk-druk-druk! Ik kreeg gisteren een opdracht van mijn grote zus: kan jij, als je het ziet zitten, tegen morgenavond (want dan moet het op de post, voor sluitingstijd) 27 medailles/oorkondes maken? Ja, dat wou ik wel. Een creatieve uitdaging is altijd fijn! Het allerlaatste deeltje, het kaartje dat bovenop komt, daar zorgt ze zelf voor. Het deel eronder, de 2 schijfjes uit vilt, de lintjes, het knippen, het aaneen naaien en de speld om te bevestigen, mocht ik allemaal doen. Ik ben er van 9u30 tot 15u zoet mee geweest en ik heb er best van genoten! Ondertussen zit alles op de post en dankzij bijbetalen (op kosten van de zaak van mijn zusje natuurlijk...) hebben ze mij verzekerd dat ze morgen voor 11u het pakketje ontvangt! Ik ben nu alleen erg moe en mijn bekken/rug zijn aan het zeuren, maar hé, het was gewoon fijn om te doen!

Gisteren had ik niet veel tijd om aan de opdracht van mijn zus te werken, wij hadden 's namiddags een afspraak bij de gynaecoloog! We kregen de uitgebreide 20 weken echo. Uitgebreid was het zeker... We waren bijna anderhalf uur binnen! Gezien de vorige keer het neusbeentje van onze kleine jongen nog niet voldoende was aangelegd en dit soms een teken is van het syndroom van Down (verder had ze geen reden om hier aan te denken hoor, dus eigenlijk waren wij best gerust en als het zo was, dan was hij ook welkom hoor!) werd alles nóg eens extra gecheckt: de lengte van zijn armen en beentjes werden 2x gemeten, zijn hartje werd extra lang bestudeerd, zijn tenen en vingers werden verscheidene keren geteld en het aantal kootjes en de stand ervan werden met extra zorg bekeken (zo was er nog wel meer dat extra aandacht kreeg) Zijn neusbeentje had nu wel een normale lengte en er was geen enkel teken meer dat nog maar in de richting van het syndroom van Down doet denken! Hij werd dus helemaal goedgekeurd en liet ons duidelijk zien dat hij een jongetje is.
Daarna was het aan baby 2, ZIJ zat met haar poep gewoon op ZIJN hoofdje... Hij ligt onderaan, lekker op mijn blaas te duwen, maar voelt zich daar duidelijk prima.
Ja, je hebt het goed gelezen: het is een meisje! Ik ben zwanger van een jongen en een meisje! Voor mij en grote beer maakte het niet zo erg uit, maar ik ben zo blij voor kleine piet-perluit dat ze er ook een klein zusje bij krijgt. Kleine piet-perluit is gek op haar poppen en wie weet vindt ze in deze kleine zus een goed vriendinnetje voor later (kleine broer mag ook met poppen spelen hoor, maar ik vermoed dat de kans iets groter is met een kleine zusje...) Zij (kleine zus), maakt het ook goed. Alle organen waren goed aangelegd en waren, net zoals bij haar broertje, prima van grootte. Ze was lekker aan het bewegen en zit daar duidelijk goed.

Hun geschatte gewicht is nu voor kleine broer 370 g en voor kleine zus 410g. Ze zijn op dit moment al zo'n 25 cm lang. Uit het gemiddelde van alle metingen lijken ze eerder een dikke 21 weken dan 20 weken en 3 dagen (en ja, dat weten wij precies, gezien het ivf is natuurlijk...)
En dat nu allemaal samen maakt mij erg gelukkig: ze ontwikkelen zich allebei prima en ze liggen voor op de curve! (zodat ze, op het moment dat ze niet veel plaats meer hebben of te vroeg geboren worden, misschien toch al een kleine voorsprong hebben?!) Het steunt mij alleszinds in mijn besluit om vroeger te stoppen met werken, dat komt enkel ten goede van deze 2 kleine lieve schatten! Alle papieren werden ingevuld en sinds maandag zit ik dus echt thuis in ziekenverlof, het doet deugd.

We kregen ook een 3D beeldje mee van hun gezichtjes, ze zien er allebei echt anders uit! Knap hoe je dat al kan zien, al zijn ze nog zo klein. Als het mij lukt (met wat hulp van grote beer want ik deed dit nog nooit, maar voor alles moet er eens een eerste keer zijn, niet?), zet ik de "foto" van hun gezichtjes op mijn blog. Maar ik beloof dus nog niks...

Mijn fijne werk en lekker fier!

Bijna... bijna stop ik met werken. Het zal zo vreemd doen!

Niet meer de kinderen snel naar school op maandagochtend, maar lekker kunnen wachten en ze echt naar de klas brengen, niet meer op dinsdagavond de kindjes te laat oppikken bij de oppas om ze thuis snel te wassen, een verhaaltje voorlezen en in bed "gooien", niet meer rennen op woensdagavond en snel een kus wisselen met grote beer terwijl de kindjes van auto wisselen en ze 's avonds enkel een kusje kunnen geven op hen lieve slapende snoetje, niet meer op vrijdagochtend wachten op oma die telkens te laat is zodat ook mijn werkdag te laat begint... Gewoon het rustig aan doen 's morgens, de lieve schatten 's namiddags oppikken op school en bij de onthaalmoeder (want kleine piet-perluit blijft daar gewoon 's namiddags heen gaan om te slapen: stel dat ik moet plat liggen en ze dan plots terug moet gaan, lijkt mij veel moeilijker voor haar), samen een vieruurtje eten en de kindjes lekker laten (buiten?) spelen!

Zeg nu zelf, wat klinkt het meest relax? En toch... Ik ga mijn werk missen! Dat ben ik nu al zeker. Het contact met de mensen en gewoon de waardering die ik er krijg (die krijg ik ook hoor thuis, maar daar is het net anders natuurlijk) ga ik echt missen. Mijn job is momenteel mijn uitdaging en mijn uitlaatklep. Ik heb super collega's, we zijn er echt voor elkaar. Zowel voor de kleine als de grote zaken kunnen we altijd bij elkaar terecht en lekker gekken om het leed dat we vaak te horen krijgen (en waar we ons meestal ook echt bij betrokken voelen), wat te verzachten, is gewoon echt fijn! Iedere vrijdagmiddag eten we samen ons bokes op en elke keer weer loopt onze middagpauze uit (we moeten daarna vergaderen) omdat het zo gezellig is. Elke keer weer nemen we ons voor vroeger te beginnen vergaderen want nadien is het telkens weer rennen om alles nog gedaan te krijgen. Een echt gezellige bende dus! Ik ben zeker dat er nu en dan iemand zal binnen springen hier thuis (ik woon maar een dikke 5 minuten rijden van het werk) en Nele, een collega, zal elke week komen slapen (maar da's na haar avondwerk en tijdens haar nachtwacht, dus meestal is het al na 10u en dan lig ik al in dromenland, 's morgens moet ze haar weer haasten om terug met spreekuur te beginnen en belandt ze hier in de ochtenddrukte, dus haar echt "zien en spreken" zal er niet bij zijn) Tja, ik zal zelf regelmatig moeten binnen springen hé! Maar ja, dan hoor je er niet écht bij, want iedereen om je heen is bezig...

Gek hoor, want toch kijk ik er naar uit te stoppen met werken, mijn lijf snakt er naar. Mijn bekken is stillekes uiteen aan het vallen (al helpt de houding die de gynaecoloog mij aanraadde er goed) en ik ben continu moe. De oprispingen zijn er nog steeds "heerlijk", vooral als ik wat wil rusten.
Maar... ik heb ook heerlijk zwangerschapsnieuws: IK VOEL DIE 2 GROTE SCHATTEN IN MIJN BUIKJE! Onze jongen is duidelijk een actieve kerel... hij duwt met tussenpozen "heerlijk" op mijn blaas en mijn uteriene banden. Ach, dan weet ik tenminste dat hij leeft en lekker wakker is. Het andere allerkleinste piet-perluitje beweegt minder, maar zit ook minder laag waardoor hij/zij mij minder 'last' kan geven. Als ik hem/haar voel bewegen, ben ik altijd weer gelukkig, want soms maak ik mij wel zorgen dat ik hem/haar minder voel. Stel je voor dat... Tja, die onrust in mijn hoofd zal pas verdwijnen als ik ze echt in mijn armen heb, vermoed ik. Mijn buikje groeit ondertussen goed (volgens mijn collega's kan je soms echt het verschil tussen gisteren en vandaag zien...) en da's natuurlijk ook een geruststelling. Al zeggen ze ook allemaal dat het nog erg goed meevalt voor een tweeling. Maar wat dat ooit zal worden?! Als ik foto's zie van buiken van tweelingmoeders die op het einde zijn van hun zwangerschap, klik ik ze snel weg, want: ai, ik ben nog niet klaar om zo'n buik te hebben! Wat moet komen zal komen en dat zien we dan wel weer...

Volgende week hebben we alweer de uitgebreide 20 weken echo! Het zou ook in 3D zijn, maar dat moet voor mij niet echt (ik heb in mijn opleiding leren echo's interpreteren en maak er altijd in mijn hoofd een 3D voorstelling van) Ik kijk er wel naar uit en hopelijk weten we dan het geslacht van ons 2de allerkleinste piet-perluitje... We hebben een afspraak van een uur (een half uur per kind), dus we zullen ze wel uitgebreid mogen bewonderen!

Ondertussen wil ik nog even over grote en kleine piet-perluit vertellen dat ik SUPER FIER op ze ben! We gingen vandaag naar de tandarts voor de jaarlijkse controle. Ze deden allebei super flink hun mondje open en kregen het bericht dat ze erg goed poetsen. Flink hé! (kleine piet-perluit wou wel enkel op de stoel als ze op mijn schoot mocht zitten, maar toch: om nog maar net 2,5 jaar oud te zijn, is het toch wel flink dat ze onmiddellijk haar mondje open deed en de tandarts goed liet kijken met z'n spiegeltje!)

Goedgekeurd!

Zoals beloofd, een blogje over gisteren! Ik had toen de energie niet meer om iets te schrijven. 's Namiddags heb ik een 2-tal uur geslapen en woensdag-avond is mijn werkavond. Het was druk! Nu de patiënten weten dat ik 1 mei tijdelijk stop, zijn allerlei preventieve zaken die al lang uitgesteld werden, plots prioriteit geworden... Zo doe ik veel meer uitstrijkjes en vaccineer ik meer. Wel, als dat de methode is om mensen aan te zetten preventief iets te doen aan hun gezondheid, dan wil ik wel vaker even stoppen met werken. Het is best grappig, maar ik vind het wel goed dat de mensen nu toch de stap zetten. Ik heb de coördinator het voorstel gedaan om jaarlijks 2 maand, betaald, thuis te zitten, maar ze ging niet akkoord ;-)

Gisteren zijn we op controle geweest bij de gynaecoloog, ik ben nu 16 weken zwanger. We gingen voor het eerst bij de gyn die ons verder zal begeleiden tijdens de zwangerschap en het contact viel echt goed mee! Ze is vriendelijk en geïnteresseerd in wat je doet en waar je mee bezig bent. Je krijgt de kans om je vragen te stellen en heeft een kort maar duidelijk antwoord. Ik zie het dus wel zitten. Bovendien hoordde ik dat ze in juni 3 weken verlof neemt, dus hoop ik dat ze in juli en augustus geen verlof meer neemt, zodat ze er eventueel bij kan zijn tijdens de bevalling. Het is toch altijd fijner dat diegene die je begeleidt er ook daadwerkelijk is!
En... van baby 1 weten we nu wat het wordt: een jongetje! Hij was lekker aan het zwemmen en het bewegen, waardoor we verschillende keren zijn piemeltje konden zien. Baby 2 lag heerlijk te slapen, in een kikkerhouding. Tja, dan zie je natuurlijk niks. We hebben haar/hem maar lekker laten slapen en over 4 weken hebben we de uitgebreide 20 weken echo van een uur (omdat het er dus 2 zijn), dan zullen we het wel zien! De vorige keer dacht ze dat het een meisje zal zijn, maar dat wou ze toen niet met zekerheid zeggen. Spannend hoor!
Gisterenavond vertelde grote beer aan grote piet-perluit dat hij al zeker 1 broertje krijgt en hij was door het dolle heen! Hij vindt wel dat het andere baby'tje nu een meisje moet zijn, anders is het niet eerlijk voor kleine piet-perluit... (da's toch nen grote schat hé, die grote piet-perluit! Zelfs op zo'n moment denkt hij aan zijn zusje!) We zijn open over het geslacht van onze babies tegen iedereen. We vinden dat best makkelijk, al die geheimdoenerij vind ik moeilijk (maar best spannend bij anderen!), bovendien zou ik mij al snel misspreken... De namen blijven nog ons groot geheim natuurlijk!

Ik moet nu op controle over 4 weken, daarna nog eens na 4 weken en vanaf dan om de 2 weken (gelukkig ben ik dan al thuis, want anders is het toch behoorlijk geregel telkens) en vanaf 30 weken om de week. Ze willen telkens kijken of ik nog geen opening heb en dus kans maak om vroeger te bevallen, want daar heb ik meer kans op met een tweeling. Ik krijg ook telkens een echo, want als ze enkel naar de harttoontjes luistert, weet ze niet of ze niet 2 x naar dezelfde baby luistert. Nu ja, als ik niet telkens 2 uur moet wachten (zoals gisteren, omdat ze een spoed-keizersnede had) is het wel doenbaar!

Gisteren vermeldde ze toch ook nog maar eens dat ik echt moet stoppen met werken op 22 weken zwangerschap. Dat zijn nu al 3 gynaecologen na elkaar die dit vertellen, dat maakt het voor mij net iets makkelijker om echt te luisteren. Zo thuis zitten, da's niks voor mij... Vooral omdat ik het dan echt rustig moet aandoen en niet vanalles en nog wat ondernemen. Ik ben graag met vanalles en nog wat bezig! Nu ja, als ik maar niet echt moet plat liggen, dan zou ik het veel erger vinden.
We gaan de 1ste week van mei nog een midweekje weg (centerparcs, sunparks,...), een last minute. Een vakantie niet zo ver van huis, zodat ik altijd kan terugkomen als er iets is. Zo krijgen de kinderen nog even echt vakantie met papa en mama! (en krijgt mama ook nog eens een klein weekje weg) Ik ga dat echt missen, op vakantie gaan, maar ik heb het er voor over! Vakantie moet voor mij niet ver zijn, maar het liefst ga ik kamperen en even écht weg van huis. Ik durf niet ver meer weg gaan, ik wil snel in het mij vertrouwde ziekenhuis zijn, als er iets aan de hand is.

Mijn buikje is echt aan het groeien en de spontane opmerkingen en vragen, beginnen te komen. We zullen nog zien hoe dik ik zal zijn op het einde. Ik ben tot nu toe 1kg zwaarder dan mijn startgewicht (ik ben tussenin 3,5 kg vermagerd) maar dat gewicht zit dus echt nog op mijn buik want mijn gezicht is nog steeds wat "getrokken" zoals vele mensen zeggen (ik zie er dus nog mager uit in mijn gezicht, voor diegene die dit niet begrijpen) Op die manier mag het wel van mij! Ik wil best de nodige kilo's bijkomen, maar nu ook weer niet teveel (liever geen 20-25 kg erbij). Die moeten er achteraf toch gewoon weer af. Ik dieet niet of zo hoor, ik probeer gewoon even gezond als voorheen te eten want daar voel ik mij zelf het beste bij. Ik geniet nog steeds erg van de ijsjes, desserts en chipjes nu en dan. Ik heb gewoon het geluk van nature niet zo zwaar te zijn. In de boeken lees ik dat ik gemiddeld zo'n 15 tot 18kg bij zal komen, dat zie ik wel zitten. Ik heb nog wel even te gaan dus... Nu ja, dat bijkomen is toch eerder naar het einde toe.

(het valt mij altijd op dat mijn blogjes zo lang worden... tja, als ik aan het "kwetteren" ben, dan hou ik niet op hé!)

Iedereen mag het weten!

Eindelijk, ik mag het van de daken schreeuwen en voor mijn part mag echt iedereen het weten!

Wij zijn zwanger van een tweeling en de "kritieke" periode is voorbij!
Hun hartjes kloppen, hun bloed stroomt goed, ze hebben allebei 2 armpjes met handjes en vingertjes, 2 beentjes met voetjes, een buikje met een zichtbaar maagje, een normale nekplooi, een mooi recht rugje, een neusje (al is het duidelijk kleiner bij het ene kindje dan bij het andere, maar ik heb ook een kleine neus, net zoals mijn zussen en mijn mama en volgens de gyn zal het dus een neusje zoals mama hebben...), vlindervormige hersentjes, een goed gevormde schedel, een navelstreng met bloed dat duidelijk in 2 richtingen stroomt en alles zoals het hoort! De gynaecoloog was een uur bezig met de echo, wat een luxe! Over een 8-tal weken krijgen we weer een echo van een uur. Tussendoor gaan we naar onze eigen gynaecoloog (alhoewel dit niet helemaal klopt voor ons, maar lees dat maar in mijn vorig blogje) Over 4 weken hebben we een afspraak bij dr. S.chreurs en we gaan er gewoon het beste van maken. Ik ben zelf een behoorlijk nuchtere en dat is zij ook naar het schijnt, volgens mij komt dat contact dus wel wel in orde.

De baby's kregen ook een nummer, gek hé. Baby 1 ligt onderaan, en zal daar normaal blijven liggen. Bij een gewone bevalling zal hij/zij dus ook als eerste ter wereld komen. Baby 2 ligt iets hoger en zal dus normaal gezien de 2de zijn die de wereld ziet! Vanaf nu spreekt de gynaecoloog dus over baby 1 en 2, zodat er geen verwarring ontstaat als de gynaecologen onderling iets moeten bespreken. Als alles goed gaat, verwachten wij hen tegen 29 aug 2010!
Ten laatste 1 mei blijf ik thuis, vandaag sprak ze zelfs al over nog 2 weken vroeger stoppen omdat ik niet bijgekomen ben (ik denk dat dat de reden is, of het is omdat ze vindt dat mijn werk teveel stress geeft), maar daar kan ik dus niks aan doen! Ik eet voldoende, vind ik, misschien kleinere porties, maar ik eet vaker, zodus?! Ik ben wel nog steeds ontzettend moe. Ik ga dan ook zodadelijk mijn bedje in voor een uur of 2-3, zodat ik mijn avondshift aankan... Gelukkig logeren de kindjes bij oma zodat ik weer helemaal kan recupereren. Wat een schat!

4 armpjes, 4 beentjes, 2 buikjes, 2 hoofdjes!

We waren allebei doodzenuwachtig... Na een slechte nacht en een rush deze morgen langs allerlei sluipwegen, waren we nog te vroeg in de praktijk. Je kan het je wel voorstellen.

Mijn vroegere gynaecologe, Hilde, is echt gespecialiseerd in echo's, en amai, dat merkten we wel. Ze keek en zij onmiddellijk: "ja, hier is het oké", enkele seconden later, "ja, hier is het ook oké". Er viel gewoon een pak van ons hart, we kregen allebei een stralende glimlach op ons gezicht! Daarna begon ze uit te leggen wat ze allemaal zag: Ze zijn allebei goed gegroeid en zijn normaal ontwikkeld. Ze vermoedt op dit moment geen te grote nekplooi te verwachten, gezien er geen vocht rond de nek zat. Maar dat weet ze op 12,5 weken zeker en volgende week laten we eerst al een tripple test uitvoeren. We zagen bij ons ene kindje mooi de 2 hersenhelften (bij het andere niet, omdat het daar niet goed voor lag), bij allebei konden we hun hoofdje, buikje, armpjes en benen zien. Ons ene piet-perluitje lag heerlijk te slapen, het andere was vrolijk aan het zwemmen en dansen... dat belooft ;-) Hun hartjes klopten allebei goed en regelmatig.

De planning nu: volgende week bloedafname (tripple test), over 2 weken de 12 weken echo met oa nekplooimeting, en dan kiezen bij welke gynaecoloog we gaan... We legden ook al onze afspraak vast voor de 20 weken echo, want dan trekt ze een uur uit voor ons, gezien het een tweeling is! Amai, dan zullen we ze nogal eens uitgebreid kunnen bewonderen!
De keuze van gynaecoloog wordt nog moeilijk. Ze stelde voor om evt bij de ivf specialist te blijven als wij dat willen, want hij volgt nu en dan wel zwangeren op (klinkt toch niet erg veelbelovend hé?), en we kennen hem al. Haar alternatief zijn 2 andere gynaecologen in de praktijk, die allebei niet gekend staan om hun vlotte communicatie maar die technisch erg goed zijn en dat is voor ons, nu het een tweeling is, erg belangrijk. Tja, daar zullen we het hier thuis nog eens uitgebreid over moeten hebben.

Hilde vertelde ook dat ik ten laatste vanaf 22 weken zwangerschap thuis moet blijven, da's dus 1 mei, zoals mijn collega's al voorstelden. Nu nog alles goed regelen op financieel vlak. Ik ben namelijk zelfstandige en zolang op 1 inkomen is best moeilijk, blijkbaar zal ik wel iets krijgen van de ziekenkas en ik heb gelukkig een inkomensvervangende verzekering en daar krijg ik ook een redelijk bedragje van vóór de bevalling. De periode dat ik nadien thuis blijf is zwangerschapsverlof (9 weken bij een meerling, voor een zelfstandige, met max 3 weken vóór de bevalling op te nemen) en daarna gewoon voor niks, noppes, nada... Nu ja, we hebben het er voor over! Normaal is de afspraak bij ons max 4 maanden na de bevalling thuis , dus dat ga ik toch gewoon doen.

Amai amai, het moet allemaal nog wat doordringen, maar ik ben ontzettend gelukkig!

Kleine meisjes worden groot

Na de krokusvakantie (22 feb) mag kleine piet-perluit naar school. Ze is er helemaal klaar voor! Op een accidenteel kaka-broekje nu en dan (ze moeten helemaal proper zijn op school), ziet ze het zelf helemaal zitten (meer dan mama natuurlijk: waar is mijn kleine meisje?)

Nadat we grote piet-perluit deze morgen naar zijn klasje brachten, gingen we even naar haar klasje. Ze ging direct de haren kammen van de pop en toen ze de puzzelhoek ontdekte wou ze zich installeren. Toen Aline, haar toekomstige juf, voorstelde of ze even mee in de praatronde wou zitten, koos ze met plezier een plekje uit. Toen we moesten vertrekken, om het dagelijkse leven in zo'n klasje niet teveel te verstoren, wou ze niet mee. Gelukkig kon ze naar de onthaalmoeder om er te spelen met haar grote vriend "atuu"...

Tja, normaal is het de bedoeling dat kinderen af en toe even binnen gaan in het klasje om wat te wennen en meer vertrouwd te raken met de klasgenootjes en de juf. Gewoon, een 5-tal minuutjes 1 of 2 x per week gedurende enkele weekjes. Aline ging er mee akkoord toen ik voorstelde om dit beter niet meer te doen met kleine piet-perluit... De volgende keer komt ze gewoon niet meer mee naar huis (of de onthaalmoeder)! Ze mag nu eenmaal nog niet starten, ze wordt pas 2,5 jaar op 12 februari en da's nu eenmaal de wettelijke grens! Eigenlijk, vind ik dat zelf al behoorlijk vroeg: mijn kleine meid wordt veel te snel groot.

Nu ja, gelukkig zijn er nog 2 allerkleinste piet-perluitjes onder weg!
Ik overlegde met mijn gynaecologe en ik mag volgende week even langs gaan voor een echo, fijn! Ze vermoedt zelf dat het allemaal in orde komt omdat ze het zo prima deden op 8,5 week, maar ze begrijpt onze ongerustheid. Zij is zelf gespecialiseerd in echo's (ze werkt ook in een universitair ziekenhuis 1x/week om er enkel gespecialiseerde echo's te doen) en wil perse zelf de echo van 12,5 week doen. Zij doet in de praktijk alle echo's op 20 weken en de "speciallekes" op 12 weken. Zij vindt een tweeling tot de categorie "specialleke" horen... Tja, dat wordt nog uitvechten met de gynaecoloog die mij (voorlopig?) opvolgt. Hij doet alle vruchtbaarheidsbehandelingen en volgt af en toe mensen op tot bij (en tijdens) de bevalling. Ik heb de indruk dat hij mij nu ook wil volgen, nu mijn eigen gyn nog slechts de echo's doet in de praktijk wegens verhuis en eigen zwangerschap. Grote beer ziet het niet zitten om bij hem te blijven, hij had veel meer vertrouwen in haar. Hij vindt dat hij teveel gespecialiseerd is in zijn vak en dus niet meer zo bezig is met opvolgen van zwangere vrouwen. Ik weet het zelf allemaal niet zo goed. Ik voel mij beter en beter bij hem, en ik vermoed dat hij als ivf specialist wel vaker 2-ling zwangerschappen opvolgt. We hebben dan ook besloten om woensdag bij mijn eigen gyn dit probleem voor te leggen, we kunnen eens horen hoe zij er over denkt!

Nog een klein weekje en we kunnen onze 2 allerkleinste piet-perluitjes weer bewonderen!

Op...

Ik kan niet meer.

Ik raak niet meer vooruit, ik ben gewoon ontzettend moe en zag mijn werk even niet meer zitten. Na overleg thuis heb ik besloten om tem woensdag thuis te blijven: de gewone dagelijkse dingen doen en vooral heel veel rusten in de zetel en mijn bed. Donderdag werk ik nooit en vrijdag "vlucht" ik een dagje naar mijn werk omdat kleine piet-perluit zoals altijd op vrijdag thuis is samen met oma en grote piet-perluit heeft net dan een dagje vrij... Thuis rust vinden, zit er dan niet in, vrees ik. Vrijdag is gelukkig niet zo druk voor mij op het werk.

Mijn besluit is makkelijker geworden toen ik de weegschaal in de gaten kreeg... Normaal geef ik niet snel op, maar nu ik mij met per dag zie afvallen, moet ik gewoon luisteren. Dit is niet oke, toch? Het ging redelijk, maar sinds vorige week ben ik anderhalve kg kwijt. Ik eet nochtans nog elke maaltijd mee(wel kleinere porties dan voorheen, gewoon omdat ik er niet meer in krijg) en tussendoor eet ik droge koekjes tegen de misselijkheid. Ik probeer echt gezond te zijn en eet ook voldoende fruit (zo'n 2 stukken per dag), ook al smaakt mij dit niet altijd. Tja, da's zwanger zijn zeker, je de eerste weken moeten slepen (nog zo'n 3 tot 5 weken te gaan, hoop ik, liefst minder natuurlijk...)

We hebben ondertussen besloten nog eens bij mijn eigen gynaecologe langs te gaan. Zij is een grote schat, maar is minder gaan werken nu ze getrouwd is en ondertussen zelf zwanger! Ik gun het haar van harte, maar ik vind het toch jammer dat zij mij niet zal kunnen opvolgen. Ik ga eens proberen langsgaan 1 van de volgende dagen en vragen of ze nog een echo tussendoor wil maken. We zijn ondertussen toch weer ongerust, ook al was vorige week zo goed. Gewoon, na alles wat we de vorige keren meegemaakt hebben, vind ik het erg moeilijk 4 weken te wachten. De vorige keer liep het nu ongeveer fout... Dat zit toch steeds in je achterhoofd hoor.

Maar we zijn ons ook stilletjes aan het voorbereiden op 2 kindjes bij in ons gezin, eigenlijk zien we het echt wel zitten! Het zal heel wat praktische beslommeringen met zich meebrengen, maar dat kunnen we wel aan. Ik ben een boek aan het lezen over het verloop van tweelingzwangerschappen en -bevallingen en kan de horror-scenario's wat uit mijn hoofd wissen (door mijn job zag ik weer allerlei complicaties, ipv al die gevallen waar het allemaal prima gaat), want meestal gaat het wel goed! Grote beer is bezig met namen zoeken, dat stel ik zelf nog even uit of hij vindt de allerbeste namen ooit?

Ik ga me nu gewoon op de zetel installeren: wat slapen, wat hangen en straks als de school uit is, weer in het drukke leven van alledag stappen.

2 x 1,75 cm groot!

Wat kregen wij een heerlijk nieuws te horen vandaag! Ik ben 8 weken en 3 dagen zwanger van een tweeling! Ze maken het goed, zitten allebei prima op de curve: 1,75 cm groot, en hun hartje horen kloppen was pas echt zalig. Ik ben uitgeteld voor 29 augustus 2010, we doen ons best dit te halen!

Over 3 weken opnieuw controle. De gynaecoloog was er gerust in, wij dus ook maar hé.
Ik kreeg wel al het bericht dat ik ten laatste op 6 maand zwangerschap zal moeten stoppen met werken, om prematuriteit te voorkomen. Dat betekent dus al eind mei... Amai, da's wel vroeg lijkt mij, maar ik heb het er met plezier voor over. Even informeren of mijn vervanger van tijdens het adoptieverlof terug zin heeft om tijdelijk te komen werken bij ons! We zullen maar regelen dat hij iets vroeger begint, dan ben ik ook gerust.

Nu weet ik ook waarom ik deze keer wat extremer reageer: echt misselijk, wat ik de vorige keren niet had, nog veel méér moe dan de vorige keren volgens mijn lieve ventje (ik kan altijd en overal slapen, zelfs deze voormiddag toen ik zo nerveus aan het uitkijken was naar onze afspraak bij de gynaecoloog...) Maar het mag, het mag allemaal!

En verder... lekker dromen op mijn wolk en stapels boeken aanleggen om mij bezig te houden de laatste maanden. (ik vrees dat naaien en lang op mijn stoel zitten achter mijn naai- en lockmachine niet zal gelden als rust...) Het moet allemaal nog een beetje doordringen, maar wij zien het eigenlijk wel zitten: onze adoptiekindjes kwamen met 2, dan is het maar eerlijk dat ook onze biologisch eigen kindjes met 2 komen, niet?

(1 probleem, onze nieuwe auto van nog maar slechts 1 maand oud zal al aan vervanging toe zijn wegens plaatsgebrek, vrees ik...Iemand een busje in aanbieding?)

Stress, wat doe je er aan?

De afspraak voor de eerste echo ligt vast, 20 januari om 12u30, zodat grote beer van zijn middagpauze kan profiteren om even mee te komen en te genieten!

Stress heb ik wel, niet te doen! Ik word boos op mijn eigen, maar dat helpt dus niet... Mijn buik rommelt en rammelt dat het een lieve lust is (nee, geen diarree of zo, maar echt krampen en afzien) Gelukkig kent grote beer dit al een beetje en 's morgens als hij opstaat voor de kindjes (wat een luxe toch die vent van mij), brengt hij een heerlijk kersenpittenkussentje zodat alles wat tot rust kan komen voor ik mij uit mijn bedje sleep. Ik ben gewoon al ontzettend moe en een dutje 's namiddags, samen met kleine Piet-Perluit is geen optie, maar een echte verplichting.

De vroedvrouw, bij de gynaecoloog, is de enige die mij een beetje tot rust heeft gebracht afgelopen dinsdag. Ze zei: "Kijk, dat jij super gestresseerd bent, dat begrijp ik volledig. Daar heb je zelfs alle recht op na de vorige 2 keer. Maar, de eerste 12 weken zijn erg belangrijk voor de ontwikkeling en daar is alle rust bij gebaat en daar kan enkel jij voor zorgen. Waarom zou het deze keer fout lopen? Er is nooit een reden gevonden en je bloedwaardes waren schitterend. Wij gaan er hier van uit dat jij gezond zwanger bent en je dit zo zal blijven. Geniet van alles en neem je rust, luister naar je lichaam en ga er van uit dat het deze keer wel allemaal goed komt. Niet denken aan doemscenario's maar aan alle goede dingen. Wij duimen hier voor jou en ik ben zeker dat iedereen in je omgeving dit ook doet. Als er iets is, mag je altijd bellen en al is het om wat te zagen, we luisteren!" (wat een schat hé!)
Sindsdien probeer ik er echt voor te gaan en niet meer te piekeren. Alleen 's nachts hebben mijn darmen dat nog niet goed begrepen. Lichaam en geest hangen samen, toch? Ik ga er nu ook van uit dat alles goed komt en durf stilletjes plannen te maken: Zal het er eentje of twee zijn? Wanneer worden die allerkleinste pietperluitje(s) verwacht? Wat zou hun geslacht zijn? Wat zal hun naam worden? Grote beer mocht hier tot gisteren gewoon niet over praten, maar nu laat ik het toch stilletjes toe. En, ik geniet er eigenlijk wel van... We zien wel hoe het loopt, maar waarom zou het bij ons niet eens goed mogen gaan?

Ondertussen genieten we van vakantie en slapen grote en kleine piet-perluit uit tot 8u30! Wat een luxe, anders zijn ze er altijd rond 6u30 - 7u! 's Avonds in bed lukt ook redelijk, ze zijn alleen stikop van het spelen, het feesten met overdadig eten en de donkere dagen, maar wie heeft daar nu geen last van?

Ik ga nog wat naaien (mijn ventje zijn broek eens wat inkorten en een broche à la Polkadotjes proberen maken: http://polkadotjes.blogspot.com/2009/12/broche.html )

PS: hoe ik zo'n link naar een andere blog of site moet maken zoals velen doen in hun blog, laten jullie mij dat eens weten? ik heb niet zoveel zin om het nu uit te zoeken en ik ben zeker dat het zoiets makkelijks is eenmaal je het weet. Ik heb nu zin om te naaien! Merci!