3 mijlpalen

Weer een grote mijlpaal gisteren! Grote beer heeft 1 van ons kleine schatten in mijn buik kunnen voelen! Ik stond in de badkamer en voelde gewoel vanbinnen, toen ik in de spiegel keek, zag je echt mijn buik bewegen op die plaats. Snel naar beneden en grote beer z'n hand er op gelegd, na een tijdje voelde hij het ook. Ik denk dat het ons kleine meisje was, want het zat behoorlijk hoog (enkele cm boven mijn navel), maar wel op de middenlijn... dus het kan ook nog onze kleine jongen geweest zijn. Hij vond het echt ireeël, en eigenlijk is het dat ook wel: er groeien 2 kleine schatten in mijn buik en die bewegen en leven echt! Dat wij zoiets mooi mogen meemaken, hadden we nooit gedacht. Dat dit ons kindjes zullen zijn, moet nog goed doordringen. Ik denk dat dit pas echt zo zal zijn als ik ze vast heb, en wie weet pas enkele dagen/weken (?) na de geboorte (bij de adoptie duurde het enkele dagen, toen pas besefte ik dat ik echt de mama mocht zijn van die 2 pagadders)

Vandaag was er een kleine mijlpaal in het leven van kleine piet-perluit, maar ook van grote piet-perluit.
Als ik kleine piet-perluit voor de vakantie afzette op school (voor de Nederlandse lezers: wij hebben net 2 weken paasvakantie achter de rug) wou ze enkel in de armen van de juf of even op de schoot van de juf om afscheid te nemen. Vandaag ging ze flink op een stoeltje zitten in de kring en zwaaide vrolijk naar mij aan het raam (da's zo'n gewoonte op school, dat je nog even aan het raam zwaait nadat je je kindje afzette in de klas) Flink hé!
Grote piet-perluit besloot toen ik hem een kusje gaf voor hij de klas in ging (want ja, ik breng kleine piet-perluit wel nog tot in haar klasje, maar kan echt onmogelijk op 2 plekken tegelijk zijn, dus hij gaat alleen binnen), dat ik niet meer mocht komen zwaaien aan het raam van zijn klas. "Als ik volgend jaar bij I.lse zit (de juf van de 1ste graad), kan je ook niet meer zwaaien" (ah nee, want die zit op het 1ste verdiep) Knap hé! Wij waren hem aan het voorbereiden dat we volgend jaar niet meer naar boven komen, dat kindjes van de 1ste graad al erg flink zijn en dat allemaal zelf kunnen. Sinds de krokusvakantie vertellen we dat af en toe (zie je mij bovendien al naar boven sleuren met de 2 baby's erbij?) en blijkbaar heeft hij besloten dat het nu ook al kan, want dat hij langzaamaan toch groot wordt!

Ach ja, nog even over afgelopen weekend:
Het weer was heerlijk en het trouwfeest van onze goeie kameraden, de peter van kleine piet-perluit, was super! Ons meisje mocht voorop lopen en was fier (en mooi, en lief, en...) Wij hebben met z'n allen genoten en kleine piet-perluit heeft de ringen net niet rondgezwierd in de kerk (als ze niet in zo'n stevig doosje zaten, was dat wel het geval geweest... dankjewel lieve praktische peter!) Het koppeltje straalde van liefde en geluk!
Zondag hebben we het rustig aan gedaan, op ons gemakje bekomen van die drukke, maar o zo heerlijke zaterdag.
Nu maar duimen voor die 2 lieve mensen dat ze morgen op huwelijksreis kunnen vertrekken, dat de vliegtuigen terug de lucht in kunnen, maar eerlijk gezegd vrees ik ervoor... Nu ja, uitstel is geen afstel hé! Jullie zijn al welkom voor een weekendje Bonn, hoorde ik, maar ook hier mag je komen genieten van de bloesems hoor!