"Kop in 't zand"

"Mijn kop in't zand steken", dat is wat ik op dit moment zou willen doen. Ik zou van alle extra zorgen willen worden verlost en me enkel met mijn gezin willen bezig houden. Met alle kleine en grote zorgen die een gezin en een zwangerschap van een tweeling al met zich meebrengen, alleen daarmee wil ik mij bezig houden want daar zit mijn hoofd al vol mee.

Maar dat kan dus even niet. Ik probeer het en grote beer schermt mij wat af, maar het lukt hem niet helemaal. Gewoon, omdat anderen mij niet met rust kunnen (mogen?) laten. Er is iets in gang gezet wat ik liever nooit in gang had zien zetten, ik had een bepaald issue nooit willen oprakelen/bespreken. Ik kon het niet bewijzen en wou het laten voor wat het was, gewoon als een voorval zonder beschuldigende vinger, gewoon als voorbij is voorbij. Niemand willen beschuldigen. Nu is het door omstandigheden toch boven gekomen en sla ik emotioneel helemaal door. Ik kan enkel piekeren en huilen. Da's niet goed voor die kleine en grote zorgen in mijn eigen gezinnetje, zo ben ik niet de mama die ik wil zijn. Volgens grote beer moet ik het allemaal gewoon even laten rusten en alle betrokken partijen dit gewoon via sms laten weten, want praten erover kan ik niet. Mijn vent is zo rationeel, sms gewoon "Sorry, ik kan er nu even niet over praten, misschien later maar ik weet niet wanneer." naar de betrokken partijen, zegt hij. Maar ik wil er eigenlijk gewoon nooit meer over praten... Mijn kop in 't zand steken zoals ik eerder zei (alles even laten rusten, tot alles en iedereen wat gekalmeerd is, volgens grote beer) Maar zo ben ik normaal helemaal niet. "De koe bij de horens pakken", is eerder mijn motto in niet-zwangere omstandigheden.

Ik kan eigenlijk niet vertellen waar het precies over gaat, gewoon omdat het om iets gaat dat ondanks dat het buiten mijn gezin of familie ligt, wel heel erg privé is. Het zou veel makkelijker zijn als ik meer kon vertellen, want dit lijkt echt wel een blog van niks.

Stom hoor. Normaal ben ik vrij rationeel, maar nu schieten de emoties zo omhoog dat ik alweer moet huilen. Ik weet geen blijf met mezelf. Dit is niet goed voor die 2 schatten in mijn buik. Ik heb gelukkig geen harde buiken, maar ze schieten sinds een 2-3uur, sinds mijn hoofd op hol is geslagen, rond in mijn buik. Net alsof ze mee op hol zijn geslagen. "Laat het los en slaap er een nachtje over" is het advies hier thuis, maar hoe doe je dat? Juist ja, je kop in't zand steken, maar dat lost dus echt niks op...

Pffffff...

Wat adrenaline door je lijf en rennen maar...

Gisterenavond ontdekte ik dat ik nog behoorlijk kan rennen met mijn dikke buik voorop. Nadien heb ik wel afgezien: hijgen als een oud vrouwtje en buikspieren die "lekker" gingen trekken (wat alleen maar "beter" werd toen die 2 schatten eens lekker gingen bewegen en wie weet, eigenlijk ook wel aan het rennen waren?) Vandaag heb ik geen last meer, dus het kan nog! Wat adrenaline allemaal met je doet!

Waarom ik zo aan het rennen ging? Omdat onze normaal zo lieve en nog-nooit-eerder- onstnapte-hond ontsnapte...
Wij hebben een zwarte laberador van zo'n 3, bijna 4 jaar oud. Ze is erg lief met de kinderen en luistert behoorlijk goed. Ze blijft een laberador natuurlijk en is altijd heerlijk actief (nu ligt ze wel lekker in de zon uit te rusten, wachtend tot de kinderen uit school komen) en een beetje eigenzinnig. Ze mag nooit alleen buiten met de kinderen (het blijft wel een hond hé! Je weet nooit dat die 2 piet-perluitjes besluiten een potlood in haar oor te stoppen met alle te verwachten gevolgen vandien... ze weten dat ze nooit mogen schoppen of slaan naar haar, maar je weet nooit...) Ze luistert normaal goed en komt als je roept. Kleine piet-perluit is haar ook de baas, net zoals grote beer en ik. Onze hond luistert naar juffrouw's commando's terwijl ze zelf amper boven haar uitkomt, kleine piet-perluit mag op haar gaan zitten en ligt vaak lekker naast haar te knuffelen, alleen moet ze dan af en toe een liefdevol likje verdragen en dat vindt ons piet-perluitje niet zo leuk. Maar ach, het is toch zo lief bedoeld! Naar grote piet-perluit luistert ze minder goed, hij mag haar ook lekker knuffelen, maar naar de commando's "zit" en "blijf" luistert ze bij hem niet zo goed. Ze (de hond) is wel gek op de renspelletjes naast grote piet-perluit zijn fiets of de gooispelletjes met de bal (maar het commando "los" aanvaardt ze dan ook weer niet van hem, zodat het soms een meer ruw spelletje wordt...) Ik vermoed dat het er mee te maken heeft dat grote piet-perluit reeds 3 was toen hij bij ons aankwam en kleine piet-perluit slechts7,5 maand. Zij zat 's avonds nog op onze schoot haar flesje te drinken en als onze hond dan binnen kwam 's avonds kwam ze voorzichtig snuffelen bij ons klein piet-perluitje zonder haar aan te raken. Voor grote piet-perluit heeft ze gewoon nooit zoveel respect getoond omdat ze hem nooit zo klein en fragiel gekend heeft, maar hem altijd als een speelkameraad heeft beschouwd.

Gisterenavond was onze hond niet zo lief, wel enthousiast en vrolijk als altijd, maar niet zo lief... We (kleine- en grote piet-perluit, onze hond en ik) waren mijn mama aan het uitzwaaien toen grote beer haar naar de trein bracht. Normaal blijft onze hond dan flink aan mijn voeten zitten en rent ze niet weg. Gisteren had ze plots zin om toch eens op verkenning te gaan... Ze rende de straat over, naar de vuilniszakken (altijd honger hé, een laberador) van de overburen. Daar kreeg ik haar gelukkig weer te pakken. Maar ze maakte zich weer los toen ik aan de voordeur was (bukken met die dikke buik wordt moeilijker) en vertrok opnieuw. De straat door (wij wonen niet langs een erg rustige weg, het is een verbindingsweg tussen 2 dorpen), op bezoek bij de andere honden in de buurt (die wel allemaal in hun tuin achter het hek zaten, gelukkig) en plots achter een fietser aan... Ze stak een paar keer de straat over, gelukkig konden de auto's op tijd remmen. Ik zette de kinderen binnen, greep haar riem en nam 2 loksnoepjes en sloot de deur achter mij (2 op straat rondrennende kinderen er nog bij zag ik niet zitten) Gelukkig besloot ze zo'n 200m verder, aan de hoek van de straat, te stoppen en draaide zich om (ik had al zo'n 100m gerend). Ik probeerde haar lief te lokken door op mijn hurken te gaan zitten (ook dat gaat op zo'n moment verbazend goed) en haar te roepen, dolenthousiast kwam ze naar mij toegerend (niet op de stoep wel te verstaan maar in het midden van de straat) tot ze een grote hond, zo'n hond waarvan je schrik hebt, ontdekte waar ze nog even gedag moest zeggen. Dan maar tot daar rennen en toen kreeg ik ze eindelijk aangelijnd. Ik was zo boos, maar ook zo opgelucht... Op weg naar huis kwamen we langs de boerderij een paar huizen verder hier in de straat, waar de boeren buiten stonden. Zij hadden alles gezien en hadden schrik dat hun Duitse Herdershond, een echte waker, eentje om schrik van te hebben (dat zeiden de eigenaars zelf) zou ontsnappen door alle commotie. Ik praatte heel even met hen om mijn hart te luchten, waarop hun hond inderdaad ontsnapte en recht op de keel van onze hond af vloog! Ze hebben hun hond gewoon met stokken van onze hond moeten slaan. Gelukkig stonden we er bij en had ze niks! Met de belofte later eens langs te komen voor een babbeltje (ik vind contact met de buren echt belangrijk! Als er iets is moet je bij elkaar terecht kunnen.), vertrok ik onmiddellijk naar huis, snel weg van de aanvaller.
Daar vond ik 2 zielige kindjes in de zetel. Huilend en dicht tegen elkaar aan gekropen. Ze hadden schrik dat onze hond dood zou zijn! Onze hond kreeg dus niet echt een straf toen ze thuis kwam, maar een dikke knuffel van onze piet-perluitjes en een heerlijk snoepje van allebei... Zou ze het afgeleerd hebben nu? Na de aanval van die Duitse Herder bleef ze ook kwispelen... De goedheid zelve, vrees ik, maar af en toe een beetje té enthousiast en speels.
Wij hebben ons les geleerd: nooit meer mee uitwuiven of dan toch enkel met de leiband aan!

Puffend en zo ontspannen en luchtig mogelijk naar de kindjes toe (probeer dat maar eens als je je gewoon uitgeput voelt), stopte ik de 2 piet-perluitjes in bed. Grote beer kwam gelukkig snel thuis en hielp mee om ze helemaal gerustgesteld te laten gaan slapen. Een verhaaltje van Jip en Janneke later, lagen ze snel in dromenland.

En ik? Tja, adrenaline doet wonderen, dat blijkt nog maar eens. Maar vandaag hoop ik toch op een iets rustiger dag en lekker bekomen op de bank... Dat rennen zal toch niet helemaal passen in de voorgeschreven "relatieve rust", vrees ik.

Onze 2 schatten doen alsof ze eenlingen zijn!

Even heel kort, maar dan echt kort... Ik doe mijn best: eenmaal aan het schrijven/kwetteren blijf ik schrijven/kwetteren.

Maandag weer controle gehad bij de gynaecoloog. Alles gaat nog steeds goed met die 2 kleine schatten. Ze groeien nog steeds zoals eenlingen zouden doen op dit moment, onze jongen zijn geschat gewicht bedraagt 1,480kg en onze kleine meid 1,720kg. Baby's komen vanaf nu blijkbaar zo'n 100 à 150g per week aan, en zoals we hadden kunnen verwachten doet onze meid daar weer wat bovenop en onze jongen volgt dit schema heel gewoon. Dat begint dus echt al goed vooruit te gaan hé! Nu weet ik dus waarom mijn buik al zo tonrond is, ik heb al 3,200kg baby in mijn buik(je) zitten. Een ander kindje is dan al klaar om te komen, maar bij mij mogen ze toch nog even blijven zitten!
Er is een groot verschil in hun beweeglijkheid, zou dat al iets zeggen over later? Onze meid die stampt een ganse dag door, mijn buik gaat vaak op en neer, en heen en weer, een echte voetballer. Een kop koffie of een glas water op mijn buik als ik lig? Dat kan, maar dan met het risico dat er iemand van binnenuit alles omstoot... Onze jongen kriebelt mij eerder, net alsof kleine handjes zitten te wriemelen vanbinnen in je buik. Hij drukt wel goed op mijn blaas met zijn hoofdje en met momenten kan ik echt denken: "oei, ik moet dringend plassen!", om dan enkele minuten later te ontdekken: "hé, ik heb helemaal geen aandrang meer?!" Gelukkig dus dat hij heel wat rustiger is dan zijn zusje, want anders zou ik de ganse dag op de wc mogen zitten... Hun beentjes komen samen op de middellijn, boven mijn navel, net tegen mijn ribbenrooster. Zo geven ze elkaar kleine (en grote) stampjes. Ze kijken op dit moment naar elkaar, hun gezichtjes liggen naar elkaar toe, mooi hé! Er tussenin zit een vlies en voldoende vruchtwater, da's dus nog zo'n goed teken. Ik ben dan al behoorlijk kortademig, doordat ze zo flink groeien en nog niet ingedaald zitten.
Nu ja, die kortademigheid zie ik een beetje als een goede barometer: die zorgt dat ik voldoende rust! Om te zorgen dat mijn baarmoederhals niet verder verstrijkt is rust nu eenmaal noodzakelijk, die kortademigheid verplicht mij tot rust terwijl ikzelf het verstrijken van mijn baarmoederhals niet voel en dan wel eens zou vergeten te rusten... Er is altijd zoveel wat ik nog zou willen doen.

Mijn bekken doet het relatief goed, de laatste tijd (dat rusten zal ook wel hiervoor helpen...) Ik kreeg wat oefeningetjes van de kinesist voor als ik weer eens geblokkeerd sta en als ik die dan even doe, kan ik weer vooruit. Heb ik teveel last, dan doet zij even wat oefeningen met mij samen, maar sinds een 2-tal weken is dat niet meer nodig geweest. Een ander vervelend probleem zijn mijn ribben/schouders: die raken geblokkeerd door het gewicht dat ik moet dragen (ik ben nu zo'n kleine 10kg bijgekomen en alle gewicht zit vooraan) De kinesist kan enkel dwarse fricties geven en heeft mij gisteren voor de eerste maal getaped, want spierversterkende oefeningen hebben nu geen zin (de relaxine zorgt dat mijn gewrichten los komen, maar doet dat net iets te "goed"...) Soms geeft dit zoveel pijn dat ik moeilijk kan ademen. Ach ja, nog heel even (een 8 weken max) en ik heb die 2 pagadders in mijn armen. Dat leed zal ik snel vergeten en mijn plan is om nadien toch eens wat spierversterkende oefeningen te leren bij de kinesist zodat ik nadien weer wat sterker sta! Die gewrichten van mij zijn gewoon te lui.

Deze avond gaan we op babybezoek! Fijn hoor, zo'n lief klein prutsje eens goed bekijken en denken aan wat er aan zit te komen bij ons... Ik kijk er naar uit.

Vandaag nog verder adressen ingeven om de geboortekaartjes te kunnen rondsturen en bedenken wat er in mijn koffertje moet om mee te nemen naar het ziekenhuis. Ik vind dat echt moeilijk, stom hoor, maar zal wel aan mij liggen. Voor de baby's ligt alles klaar, grote beer zal nog wat voor hen moeten meebrengen eenmaal ze er zijn, maar de eerste dagen kan ik verder. Het is gewoon dat ik niet weet in welke kleertjes ze zullen passen (hoe groot zullen ze zijn?) en wat voor weer het zal zijn (de zomers hier in België zijn niet zo voorspelbaar...), maar mijn ventje weet alles goed liggen dus daar heb ik alle vertrouwen in. Maar voor mezelf: waar ga ik zin in hebben? waar ga ik me goed in voelen? Ik heb echt niet alles in zo'n veelvoud liggen dat ik mijn koffer nu volledig kan pakken... Ik ga vermoedelijk een deel inpakken en dan een lijstje erbij leggen met wat er op het laatste nog in moet. Ik ken grote beer al een beetje: toen ik vorig jaar onverwacht werd opgenomen in het ziekenhuis, pakte hij nadien mijn koffer en bracht het mij: wat daar allemaal in zat... echt niet de dingen die ik vaak aan doe of die praktisch zijn in een ziekenhuis, maar hij dacht dus van wel... Ach, grote beer is gewoon een warhoofd, maar wel een erg lief warhoofd!

meter en peter: gevonden!

Voila, we kunnen gerust zijn. Alle toekomstige meters en peters hebben toegezegd! Onze kleine meid en kleine jongen krijgen allebei de meter en peter die wij in gedachten hadden, mensen waar wij vertrouwen in hebben dat ze van onze kinderen gaan houden en er voor hen zullen zijn op die momenten dat dat echt nodig is (en op alle andere momenten natuurlijk) Da's toch een fijn gevoel, vind ik.
Ikzelf vind het ook een eer om de meter te mogen zijn van mijn kleine neefje en, raar hoor, je hebt toch net een grotere band met dát kind dan met vb zijn zusje, terwijl ze allebei mijn neefje en nichtje zijn. Kan iemand het mij uitleggen? Als het er op aan komt sta ik natuurlijk klaar voor allebei, absoluut. Maar dat kleine ventje verwen ik net iets meer... Hij is nu bijna 3, net zoals onze kleine piet-perluit (ze verschillen slechts 6 dagen volgens hun geboorte-akte [van onze kleine piet-perluit zullen we nooit zeker zijn dat die datum klopt]) en toch is hij zo anders dan haar. Anders in wat hij kan en al doet, dat maakt het zo mooi! Lekker een eigen karaktertje en een heerlijk kereltje. Ik vind dat ze een zalige leeftijd hebben, die 2, maar eigenlijk heb ik nog geen leeftijd gehad die ik niet graag had. Elke leeftijd heeft zijn charme, gaat soms gepaard met driftbuien, maar is telkens weer leuk! Allebei zijn het lieve schatten die lekker knuffelen, dus wat wil je dan nog meer?

Mijn 2 piet-perluitjes zijn trouwens grote knuffelaars. Ze knuffelen elkaar regelmatig en geven graag een dikke kus aan de mensen die ze vertrouwen. Wij krijgen allemaal verscheidene keren per dag een "pannenkoeken-kus" waarbij we heerlijk worden plat genepen (vooral kleine piet-perluit kan hier iets van) Ik hou ook wel van knuffelen en kan hier ontzettend van genieten! 's Avonds geven we elkaar altijd een dikke kus en ook 's morgens hoort dat bij het ritueel. Vlak voor ze gaat slapen en ik de deur van hun kamertje dicht doe, roept onze kleine piet-perluit: "Ik hou van jullie!" Zo lief, maar of ze al echt beseft wat het inhoudt? Ze merkt gewoon dat we van dit zinnetje genieten en dat is toch het belangrijkste!

"Ik hou van jou!", daar gaat het uiteindelijk om, dan voel je je goed in je vel. Nu zijn we dan ook gerust dat de meters en peters hetzelfde in gedachten hebben als ons! En net dat zochten wij in die meters en peters die wij gekozen hebben voor onze kinderen: onvoorwaardelijke liefde. Voor grote- en kleine piet-perluit zijn we gerust, die meters en peters doen het super. Voor die 2 kleine schatten in mijn buik komt het ook wel in orde!

Een 3 en een 0, zomaar cadeau vandaag!

Groot feest vandaag, zou je zo denken... maar we houden het rustig. Ik werd deze morgen wakker in een leeg huis, iedereen was logeren. Zo kon ik op mijn verjaardag toch lekker uitslapen! Deze nacht, om 0u00 kreeg ik alvast een lief berichtje van grote beer (die mee was op bosklas) en vanmorgen was hij de eerste die belde om 9u30, net voor ik onder de douche ging. Hij was er dus eigenlijk wel een beetje bij! Morgen vieren we het wat uitgebreider met een heerlijke brunch en "bespreken" we mijn verjaardagscadeautje (2 nachten lekker met ons 2, ergens als de 2 kleine schatten zo'n 6 maand zijn, bestemming nog nader te bepalen) Nadien maken we een kort uitstapje in Hasselt (zo'n 10 minuten rijden, dus echt een "grote uitstap"...) om op tijd terug in de zetel te gaan liggen. Dat laatste is jammer genoeg nodig, helaas...

Maar straks meer over dat laatste, eerst wat vertellen over mijn 2 lieve piet-perluiten die net 2 super dagen achter de rug hebben en nu alweer op weg zijn naar hun volgende logeeradres van elke vrijdag: oma!
Grote piet-perluit vertrok gisterenochtend op bosklas, dit jaar was het thema A.lfred J. D.okus K.wak (sorry voor de "puntjes" tussenin, maar voor diegene die niet goed weten waarvoor die dienen: dan kom je niet te vlot op deze blog terecht via 1 of andere zoekmachine) De ene juf was verkleed in A.lfred en de andere juf was de verteller. Er werd een korte introductie gedaan op de speelplaats en de kinderen kregen allemaal een eendjescape aan, rond 9u stapten ze de bus op, op weg naar hun logeeradres. Ik zag allemaal vrolijk lachende gezichtjes (tja, hier en daar biggelden toch wel tranen, maar niet bij mijn grote lieve piet-perluit), uitkijkend naar een groot avontuur! Kleine piet-perluit was blij dat ze nog niet mee ging en zwaaide, natuurlijk met haar eendjescape aan, vrolijk naar alle vriendjes op de bus. Broer kreeg extra handkusjes toegeworpen waarop ze mij nog eens goed vastnam en zei "ikke lekke bij mama bjijven hé?!" Ze vond het dus helemaal niet erg om niet mee te mogen op de bus.
Vandaag rond 16u kwam hij thuis, samen met papa (die mocht gisterenavond het gezelschap vervoegen): allebei moe, bezweet en vooral grote piet-perluit klaar om rechtstreeks onder de douche te gaan... Hij protesteerde totaal niet toen ik het hem voorstelde. De aarde en het stof vielen uit zijn kleren bij het uitkleden, de schmink hing meer op zijn t-shirt dan op zijn gezicht. Ik heb goed moeten schrobben om hem proper te krijgen! Hij kon niet veel vertellen over de afgelopen 2 dagen (kan hij ook niet goed over wat hij doet in de klas hoor, het is gewoon geen grote verteller), veel te moe was hij. Hij is nu vertrokken naar oma en hij lag al bijna in slaap toen ze nog maar net de oprit afreden (om 17u30)... 1 ding is zeker, hij heeft super genoten en die verhalen komen morgen wel! (grote beer is ondertussen alweer niet meer thuis, hij is bijles gaan geven, kunnen we morgen zijn "zuur" verdiende centjes lekker gaan uitgeven ;-))
Samen met een andere mama, waarvan het zoontje de leeftijd heeft van kleine piet-perluit en dus ook nog te klein voor zo'n 2 intensieve dagen, besloten we van deze 2 dagen ook superdagen te maken! Maar dan wel op hun niveau... Gisteren voormiddag gingen we zwemmen en deze voormiddag gingen we naar de speeltuin in de buurt, 's namiddags lagen ze telkens heerlijk te bekomen in hun eigen bed. Afgelopen nacht mocht kleine piet-perluit uit logeren gaan bij dat lieve jongetje en ze genoot! Ze is super flink geweest en heeft er heerlijk gespeeld en geslapen. Zij is ook wel moe nu, ze zat zonet lekker met haar duim in de mond en "knojjetje" naast haar in het autostoeltje bij oma.
Zou oma veel moeite hebben om ze straks allebei in dromenland te krijgen? Ik vermoed van niet...

Nu nog even over dat in de zetel liggen.
Het moet, van de gynaecoloog. De 2 schatten in mijn buik doen het prima, ze wegen nu zo'n 1kg200 (ons jongetje) en 1kg400 (ons meisje). Zij ligt helemaal op schema voor 28 weken zwangerschap, zelfs een beetje voorop. Hij ligt een beetje achterop, maar dat is normaal bij een tweeling. Vanaf nu zullen ze stilletjes achterop raken wegens plaatsgebrek. Maar ze doen het allebei prima, ze hebben nog meer dan genoeg vruchtwater, hun hartjes kloppen goed, hun hoofdje, buikje en bovenbeen hebben prima afmetingen. Alleen... mijn baarmoederhals is aan het verstrijken (lees als: wordt korter) en dat hoort lang nog niet! Hij meet nu zo'n 2,5cm en dat is nog net toelaatbaar. Korter is absolute verplichte platte rust. Over 1,5 week alweer controle en het lot ligt in mijn eigen handen. "Ga ervoor!", zei de gynaecoloog nog, "maar dan wel liefst zoveel mogelijk liggend! Ik wil je over een maand nog zien met een dikke buik!". En nu ja, zo'n advies sla je niet in de wind, dus daar gaan wij gewoon voor! Ik lig zoveel mogelijk neer en het bezoek aan het zwembad en de speeltuin bracht ik al zittend door in het kabouter-ploeterbad en op een bankje. Ik ben ook doodop en ondanks zo'n heerlijk uitslapen (vanaf een uur of 4 slaap ik meestal pas echt goed), sliep ik deze namiddag nog zo'n anderhalf uur. Dinsdagavond ontdekte ik trouwens 2 dikke enkels, daar ergens onder die dikke buik... Met je voeten omhoog liggen en je hoofd tegelijk te rusten leggen op een stapel kussens (want het "heerlijke zuur" verbiedt mij gewoon plat te gaan liggen) is best ingewikkeld. Ik sleur dus overal kussens mee en echt goeie nachtrust heb ik niet. Maar ach, het lukt wel als je dan ook nog eens ganse dagen op de zetel mag liggen bijkomen hoor. Nu, dat omhoog liggen met die voeten hielp voor geen meter, een wonderbaarlijke "genezing" ontstond na mijn zitsessie in het kabouter-ploeterbad, vreemd hoor! Dus als ik nu opnieuw last krijg, zet ik mij gewoon in het zwembadje van de kids, buiten (als het weer het toelaat natuurlijk) Laat de zomer maar komen, ik kan er wel tegen, vanuit mijn bad! (trouwens, zo plots ontzwellen van enkels zorgt ook voor een gewichtsverlies van zo'n 2,5kg! Ik was namelijk zo'n 5kg bij op 2 weken en dus moest er volgens de gyn wel ergens vocht zitten dat we gewoon niet zagen... tot ik het 's avonds plots ontdekte daar onder die dikke buik)

Ach ja, vorig weekend was het toneeloptreden van grote beer. Het was super goed! Ik kan nog niet goed een link maken, maar een super filmpje van een professioneel kan je alvast bekijken als je "p.iet b.aete" (zonder die puntjes natuurlijk ;-) ) en "de vierde wand" intikt op g.oogle. Absoluut de moeite en leuke sfeerbeelden. Ga maar eens op zoek naar mijn ventje en mijn zusje... Zij die juist gokken, krijgen een dikke kus van mij!
Grote beer is nu echt toe aan rust en nu ook de regiecursus achter de rug is, krijgt hij die ook alvast in de weekends (door de week blijft het op zijn werk momenteel even druk) Onze 2 piet-perluiten zullen blij zijn hun papa wat meer te zien en ik ben ook blij dat hij er wat meer kan zijn hier vanaf nu.

Volgens grote beer moet ik trouwens mijn koffertje beginnen te pakken, voor het geval dat... Ik vind dat toch wat vroeg hoor en negeer het nog lekker. Ik wil nog niet bevallen! Die 2 schatten zijn nog niet klaar (en ik ook niet)! Dus, ga ik mij nu maar weer braafjes op de zetel leggen om zo te zorgen dat we die koffer voorlopig nog niet nodig hebben. (trouwens, vanaf wanneer stond jullie koffertje klaar?!)