koekjes

T.a.m.irat en M.i.tu hadden bij de slager (at all places...) een set kaartjes gekregen omdat ze zo flink gewacht hadden. Ze waren beide enthousiast. Grote piet-perluit probeerde te lezen wat er op stond, dit gesprek volgde in de auto:

"mama, er staat happie britttai"

"niet helemaal, het is Engels, er staat happy birthday"

"ah, ja, dat betekent gelukkige verjaardag, da's van dat liedje!" (M.i.tu begon heel begrijpend te knikken) "en... zoals de birthday koekjes"
Ik was wat verwonderd, maar toch wel geïnteresseerd "Van de koekjes? Mmmh... Welke koekjes bedoel je precies?"
"Wel, de birthday koekjes, de petit birthday koekjes!"

Frans en Engels, het kan op elkaar lijken...

Een 3 en een 0, zomaar cadeau vandaag!

Groot feest vandaag, zou je zo denken... maar we houden het rustig. Ik werd deze morgen wakker in een leeg huis, iedereen was logeren. Zo kon ik op mijn verjaardag toch lekker uitslapen! Deze nacht, om 0u00 kreeg ik alvast een lief berichtje van grote beer (die mee was op bosklas) en vanmorgen was hij de eerste die belde om 9u30, net voor ik onder de douche ging. Hij was er dus eigenlijk wel een beetje bij! Morgen vieren we het wat uitgebreider met een heerlijke brunch en "bespreken" we mijn verjaardagscadeautje (2 nachten lekker met ons 2, ergens als de 2 kleine schatten zo'n 6 maand zijn, bestemming nog nader te bepalen) Nadien maken we een kort uitstapje in Hasselt (zo'n 10 minuten rijden, dus echt een "grote uitstap"...) om op tijd terug in de zetel te gaan liggen. Dat laatste is jammer genoeg nodig, helaas...

Maar straks meer over dat laatste, eerst wat vertellen over mijn 2 lieve piet-perluiten die net 2 super dagen achter de rug hebben en nu alweer op weg zijn naar hun volgende logeeradres van elke vrijdag: oma!
Grote piet-perluit vertrok gisterenochtend op bosklas, dit jaar was het thema A.lfred J. D.okus K.wak (sorry voor de "puntjes" tussenin, maar voor diegene die niet goed weten waarvoor die dienen: dan kom je niet te vlot op deze blog terecht via 1 of andere zoekmachine) De ene juf was verkleed in A.lfred en de andere juf was de verteller. Er werd een korte introductie gedaan op de speelplaats en de kinderen kregen allemaal een eendjescape aan, rond 9u stapten ze de bus op, op weg naar hun logeeradres. Ik zag allemaal vrolijk lachende gezichtjes (tja, hier en daar biggelden toch wel tranen, maar niet bij mijn grote lieve piet-perluit), uitkijkend naar een groot avontuur! Kleine piet-perluit was blij dat ze nog niet mee ging en zwaaide, natuurlijk met haar eendjescape aan, vrolijk naar alle vriendjes op de bus. Broer kreeg extra handkusjes toegeworpen waarop ze mij nog eens goed vastnam en zei "ikke lekke bij mama bjijven hé?!" Ze vond het dus helemaal niet erg om niet mee te mogen op de bus.
Vandaag rond 16u kwam hij thuis, samen met papa (die mocht gisterenavond het gezelschap vervoegen): allebei moe, bezweet en vooral grote piet-perluit klaar om rechtstreeks onder de douche te gaan... Hij protesteerde totaal niet toen ik het hem voorstelde. De aarde en het stof vielen uit zijn kleren bij het uitkleden, de schmink hing meer op zijn t-shirt dan op zijn gezicht. Ik heb goed moeten schrobben om hem proper te krijgen! Hij kon niet veel vertellen over de afgelopen 2 dagen (kan hij ook niet goed over wat hij doet in de klas hoor, het is gewoon geen grote verteller), veel te moe was hij. Hij is nu vertrokken naar oma en hij lag al bijna in slaap toen ze nog maar net de oprit afreden (om 17u30)... 1 ding is zeker, hij heeft super genoten en die verhalen komen morgen wel! (grote beer is ondertussen alweer niet meer thuis, hij is bijles gaan geven, kunnen we morgen zijn "zuur" verdiende centjes lekker gaan uitgeven ;-))
Samen met een andere mama, waarvan het zoontje de leeftijd heeft van kleine piet-perluit en dus ook nog te klein voor zo'n 2 intensieve dagen, besloten we van deze 2 dagen ook superdagen te maken! Maar dan wel op hun niveau... Gisteren voormiddag gingen we zwemmen en deze voormiddag gingen we naar de speeltuin in de buurt, 's namiddags lagen ze telkens heerlijk te bekomen in hun eigen bed. Afgelopen nacht mocht kleine piet-perluit uit logeren gaan bij dat lieve jongetje en ze genoot! Ze is super flink geweest en heeft er heerlijk gespeeld en geslapen. Zij is ook wel moe nu, ze zat zonet lekker met haar duim in de mond en "knojjetje" naast haar in het autostoeltje bij oma.
Zou oma veel moeite hebben om ze straks allebei in dromenland te krijgen? Ik vermoed van niet...

Nu nog even over dat in de zetel liggen.
Het moet, van de gynaecoloog. De 2 schatten in mijn buik doen het prima, ze wegen nu zo'n 1kg200 (ons jongetje) en 1kg400 (ons meisje). Zij ligt helemaal op schema voor 28 weken zwangerschap, zelfs een beetje voorop. Hij ligt een beetje achterop, maar dat is normaal bij een tweeling. Vanaf nu zullen ze stilletjes achterop raken wegens plaatsgebrek. Maar ze doen het allebei prima, ze hebben nog meer dan genoeg vruchtwater, hun hartjes kloppen goed, hun hoofdje, buikje en bovenbeen hebben prima afmetingen. Alleen... mijn baarmoederhals is aan het verstrijken (lees als: wordt korter) en dat hoort lang nog niet! Hij meet nu zo'n 2,5cm en dat is nog net toelaatbaar. Korter is absolute verplichte platte rust. Over 1,5 week alweer controle en het lot ligt in mijn eigen handen. "Ga ervoor!", zei de gynaecoloog nog, "maar dan wel liefst zoveel mogelijk liggend! Ik wil je over een maand nog zien met een dikke buik!". En nu ja, zo'n advies sla je niet in de wind, dus daar gaan wij gewoon voor! Ik lig zoveel mogelijk neer en het bezoek aan het zwembad en de speeltuin bracht ik al zittend door in het kabouter-ploeterbad en op een bankje. Ik ben ook doodop en ondanks zo'n heerlijk uitslapen (vanaf een uur of 4 slaap ik meestal pas echt goed), sliep ik deze namiddag nog zo'n anderhalf uur. Dinsdagavond ontdekte ik trouwens 2 dikke enkels, daar ergens onder die dikke buik... Met je voeten omhoog liggen en je hoofd tegelijk te rusten leggen op een stapel kussens (want het "heerlijke zuur" verbiedt mij gewoon plat te gaan liggen) is best ingewikkeld. Ik sleur dus overal kussens mee en echt goeie nachtrust heb ik niet. Maar ach, het lukt wel als je dan ook nog eens ganse dagen op de zetel mag liggen bijkomen hoor. Nu, dat omhoog liggen met die voeten hielp voor geen meter, een wonderbaarlijke "genezing" ontstond na mijn zitsessie in het kabouter-ploeterbad, vreemd hoor! Dus als ik nu opnieuw last krijg, zet ik mij gewoon in het zwembadje van de kids, buiten (als het weer het toelaat natuurlijk) Laat de zomer maar komen, ik kan er wel tegen, vanuit mijn bad! (trouwens, zo plots ontzwellen van enkels zorgt ook voor een gewichtsverlies van zo'n 2,5kg! Ik was namelijk zo'n 5kg bij op 2 weken en dus moest er volgens de gyn wel ergens vocht zitten dat we gewoon niet zagen... tot ik het 's avonds plots ontdekte daar onder die dikke buik)

Ach ja, vorig weekend was het toneeloptreden van grote beer. Het was super goed! Ik kan nog niet goed een link maken, maar een super filmpje van een professioneel kan je alvast bekijken als je "p.iet b.aete" (zonder die puntjes natuurlijk ;-) ) en "de vierde wand" intikt op g.oogle. Absoluut de moeite en leuke sfeerbeelden. Ga maar eens op zoek naar mijn ventje en mijn zusje... Zij die juist gokken, krijgen een dikke kus van mij!
Grote beer is nu echt toe aan rust en nu ook de regiecursus achter de rug is, krijgt hij die ook alvast in de weekends (door de week blijft het op zijn werk momenteel even druk) Onze 2 piet-perluiten zullen blij zijn hun papa wat meer te zien en ik ben ook blij dat hij er wat meer kan zijn hier vanaf nu.

Volgens grote beer moet ik trouwens mijn koffertje beginnen te pakken, voor het geval dat... Ik vind dat toch wat vroeg hoor en negeer het nog lekker. Ik wil nog niet bevallen! Die 2 schatten zijn nog niet klaar (en ik ook niet)! Dus, ga ik mij nu maar weer braafjes op de zetel leggen om zo te zorgen dat we die koffer voorlopig nog niet nodig hebben. (trouwens, vanaf wanneer stond jullie koffertje klaar?!)

2 x 1kg

Daar zit ik weer: heerlijk alleen thuis op zaterdag ochtend! Ja, daar kan een mens echt van genieten, zeker als je de ganse week volk in huis hebt... Iedereen komt helpen en ik erken dat die hulp broodnodig is, maar af en toe snak ik er gewoon naar even helemaal alleen thuis te zijn... (In normale omstandigheden, als ik aan het werk ben, ben ik woensdag voormiddag alleen thuis en donderdag zijn de kindjes die nog niet naar school gaan bij mij. Wat geniet ik van die momenten!) Een avondje alleen met de kindjes en mijn ventje zijn ook echte genietmomenten, maar zo eens helemaal alleen zijn, dat doet ook gewoon deugd.
Grote beer moet nog een ganse week afzien en moet elke avond weg (zaal klaar zetten, techniek helpen in orde brengen, repeteren en uiteindelijk... optreden!), nadien zal hij genieten van wat meer thuis zijn. Waar klaag ik nu dus weer over?!

Afgelopen donderdag heeft mij wel erg gelukkig gemaakt! En nu geniet ik dan ook volop! Ik ging met een klein hartje op controle bij de gynaecoloog: Had ik wel genoeg gerust? Want wat houdt dat precies in? Deed ik niet teveel?
Maar alles was super goed! Er is geen verandering in de lengte van de baarmoederhals, ik heb geen opening, én de 2 allerkleinste piet-perluitjes zijn op 2 weken tijd elk zo'n 400g bijgekomen en wegen nu zo'n dikke kg elk! Vandaar dat mijn buikje elke dag groeit en mensen die mij 2 weken niet gezien hebben duidelijk een verschil opmerken. Mensen die niet weten dat het een tweeling is, beginnen trouwens te vragen "voor wanneer is het?" en kijken mij altijd met grote ogen aan als ik "eind augustus" zeg, ik laat het dan ook volgen door "maar het is wel een tweeling hoor!" Dan blijven ze wel verschrikt kijken met volgens mij in hun achterhoofd hetzelfde waar ik ook vaak aan denk "Waar gaat dat heen? Hoe ziet dat er uit op het einde?" Tja, we zullen wel zien zeker... Ik ben nu zo'n 7 kg bijgekomen en draag echt alleen vooraan. Mijn buik is al groot, maar voor de rest zie je niet veel bijzonder aan mij (al ben ik volgens sommigen, zo ook volgens mijn ventje, alweer vermagerd in mijn gezicht, maar ik eet echt goed hoor! Grote beer vind dat ik meer tussendoortjes moet eten, maar als ik dan opsom wat ik wanneer eet, dan begrijpt hij gelukkig dat ik echt wel voldoende eet met een 6-tal maaltijden, waaronder 3 tussendoortjes per dag, zowel gezond als ongezond) Er zit gewoon een jongen "heerlijk" in mijn maag te duwen nu en dan, en ik geef toe dat ik dan een kleinere maaltijd eet dan normaal... Ach, 1 groot voordeel tot nu toe: alle kilo's die er nu bij zijn, zullen er achteraf ook vlot weer af gaan. Mijn mama en grote zus kwamen ook telkens niet zoveel bij (het waren natuurlijk eenlingen, dus op 7-8kg konden ze aan de bevalling beginnen) en waren hun kilo's ook weer erg snel kwijt. Verder heb ik weinig last van echt vervelende zwangerschapskwaaltjes: geen dikke voeten of handen, geen aambeien,... en daar ben ik ontzettend blij om. Ik heb last van mijn bekken en mijn rug, vooral 's avonds is mijn buik erg zwaar en krijg ik soms harde buiken, mijn hart slaat zo snel alsof ik continu aan het sporten ben (zo'n 100/min) maar voldoende rust en luisteren naar mijn lichaam brengen veel soelaas! Dat geduw op mijn maag vind ik vervelend maar niet zo erg: die kleine jongen moet zich toch ook nu en dan kunnen uitrekken en eens heerlijk strekken!
Je merkt het, ik heb mij al behoorlijk aangepast aan de situatie zoals die nu is. Ik voel mij vooral 's voormiddags erg goed en dan vergeet ik wel eens dat er een dikke buik vooraan zit, zodat de deur nogal eens tegen mijn buik aankomt en ik in een smalle doorgang wel eens blijf vast zitten omdat ik een onderdeel aan mezelf even over het hoofd had gezien...

Ik ben ondertussen overgestapt van naaien op breien. Het voorovergebogen zitten aan de naaimachine is helaas te zwaar, vooral omdat ik over mijn buik heen moet buigen en mijn maag dan helemaal wordt afgesloten... Maar het breien bevalt mij wel! Ik ben een vestje aan het breien voor 1 van die kleine schatten in mijn buik en het rugpand is al af! (ik begon woensdag avond en gisteren rondde ik dit stuk af, wat een luxe hé thuis zitten, anders was dit mij niet gelukt hoor) Enig probleem: ik brei nog met wat spanning in mijn schouders dus moet ik op tijd en stond eens stoppen en wat ontspannen, een kersenpitkussentje brengt ook nu en dan soelaas en grote beer zorgt voor een kleine drukpuntmassage 's avonds. Een mens moet er iets voor over hebben hé!?
Ik vind het alleen jammer dat ik zal moeten doorgeven dat ik de te naaien vleugeltjes voor op bosklas voor een 15-tal kleutertjes niet zal kunnen afwerken. Da's moeilijk, vind ik. Nu, de meesten begrijpen dat wel, zeker de mama's die ook kunnen naaien en hopelijk lukt het hen nog om ze op tijd af te krijgen (de kleuters gaan op bosklas 10 en 11 juni, er is dus nog wel even tijd)

De bosklassen, ja da's wel iets speciaal hé. Onze kindjes zitten op een f.reinetschool en wij zijn daar super content mee! (en ja, dat is natuurlijk een bewuste keuze) Daar gaan ze dus al vanaf kleuterleeftijd 2 dagen op bosklas (do- en vrijdag). Er wordt natuurlijk wel 1 van de ouders verwacht vanaf de donderdagavond, zij blijven dan mee overnachten en de volgende dag 's namiddags komen ze samen met de kleuters naar huis. Rarara wie van ons mee mag (want ja, dat is niet van "moeten" maar van "mogen", want voor de ouders is dat ook echt super)... Grote beer natuurlijk, want hoe ik dat daar zou moeten doen, geen idee. Jammer! Onze kleine meid gaat wel nog niet mee. We wilden haar eerst wel laten mee gaan, maar gisterenvoormiddag had ze sportdag en toen dat 's middags gevolgd werd door een hyperactieve meid met hysterische driftbuien (en oogjes die al toevielen voor haar hoofdje de matras raakten bij haar namiddagdut), namen we een wijs besluit: zij is hier nog niet klaar voor en blijft beter nog een jaartje thuis. Er komen nadien nog 3 jaren waar ze mee kan! Grote piet-perluit vindt het niet zo erg dat ze niet mee gaat... zo'n kleine zus die al die aandacht naar haar toe trekt, vindt hij maar niks. Al ben ik zeker dat hij haar weer heel hard gaat missen!

Je hoort het, rust kennen ze hier voorlopig nog niet. Maar waar moet een mens zich anders mee bezig houden?! (Ik heb natuurlijk volle rust momenteel, even de drukte van de volgende dagen ontkennen ;-), met een kopje koffie en een kom c.ornflakes lekker ontspannen een blogje plaatsen, seffens nog even langs de w.ereldwinkel gaan en nadien heerlijk lezen of wat breien. Laat alle anderen maar heerlijk druk doen deze keer, ik doe even niet mee!)

de "grote" verbouwing

De "grote" werken zijn begonnen (tja, in vergelijking met vele medebloggers nog behoorlijk klein) : Gisteren werd de eerste stap gezet tot het ombouwen van de zolder tot slaapkamertjes!

De bedoeling is dat grote broer en grote zus elk een eigen kamertje krijgen op zolder (en er al 1 extra klaar staat voor een kleine broer of zus later, als hij/zij wat groter is), de kleinste piet-perluitjes krijgen de huidige kamer van hun grote broer en zus. Zo moet ik niet een verdieping naar boven als er iets aan de hand is of als ik borstvoeding moet/wil geven. Zo hoor ik ze ook beter en kunnen we tijdig reageren. Het lijkt ons ook fijn dat de "grote" kindjes lekker rustig kunnen slapen en niet wakker gehuild worden door die 2 kleintjes.

Nu, ik wil wel niet dat de kinderen het gevoel hadden van: "nu zijn die 2 kleine baby's er en moeten wij maar ergens anders gaan liggen... we worden gewoon weg gestuurd..." Daarom proberen we ze er echt bij te betrekken en, nog veel belangrijker, willen we hen al zo snel mogelijk in hun eigen kamertje laten slapen, dus al even vóór de baby's er zijn. Ze mogen mee een kleurtje verf kiezen en ze zullen ook mogen kiezen welk kamertje echt van hen wordt. We gaan voorlopig nog geen deuren hangen, zodat ze toch het gevoel hebben samen te zijn (want dat wordt volgens mij ook nog een behoorlijke stap) Ik vermoed trouwens dat ze initieel toch nog samen in een kamertje zullen liggen... Grote piet-perluit zeurt regelmatig om een eigen kamer, net zoals zijn vriendjes, "maar mijn zus moet dan ook wel bij mij slapen hoor" (snap jij het?)

Als alles goed loopt, dan is de planning de volgende:
1. 2 mei: afbreken van de zolderdeur en het 'hok' dat er aan vast zat zodat de zolder beter werd geïsoleerd (een vaste trap is er al, wat een luxe!) , door grote beer en 2 kameraden=> DONE!
2. 3 mei: raam dicht metselen, door opa (papa van papa) en een vriend van opa => DONE!
3. 9 mei-10 mei: profielen leggen en alles uitmeten, zodat er bij de opbouw onmiddellijk kan begonnen worden, door vake (papa van mama) en grote beer
4. 10 of 11 of 12 mei: buizen aanleggen zodat we later radiatoren kunnen installeren (de radiatoren installeren doen we voorlopig nog niet, want de kindjes zullen toch nog maar enkel slapen op zolder en nog niet spelen/studeren/...), door loodgieter (die reeds beloofde dan langs te komen)
5. 14-15 mei: 3 veluxen plaatsen en gyproc wanden installeren zodat er 3 slaapkamertjes en 1 zolderkamertje ontstaan (isolatie is reeds gebeurd, eventueel brengen ze nog een extra laag aan), door nonkel en neef van mij (luxe hoor, schrijnwerkers in de familie...)
6. nog te plannen, electriciteit laten leggen (de overburen vragen)
7. nog te plannen, plamuren en schilderen (gaat grote beer doen)
8. nog te plannen, vast tapijt leggen (om wat kosten te sparen, later komt er dan wel klikparket of zo)

En ik, waar sta ik in het plan? Ik coördineer alles en regel dat iedereen op het juiste moment op de juiste plek is, en alles doet zoals wij (euhm ik...) het wil(len). Ik kom met allerlei ideeën aan die anderen dan mogen uitvoeren... Wat zou ik graag helpen (afbreken, materiaal aanslepen, schilderen,...) , maar het kan gewoon niet en iedereen vindt bovendien dat ik niet mag helpen (bekken, rug, buiten adem als je de trap op gaat,...). Maar helpen is toch veel fijner dan er enkel op staan kijken.

Nadat deze kamertjes klaar zijn, moeten er nog enkele kleine dingen gebeuren in het kamertje voor de baby's, maar dat werk valt goed mee. Daar zal ik toch iets meer kunnen helpen!
We willen zorgen dat ze ook een eigen plekje hebben en niet gewoon "de oude kamer" van broer en zus. Dus, ik wil de bedjes graag een ander kleurtje geven (we mogen ze "lenen" van een nicht en een nieuw kleur geven, als we willen. Nu zijn ze nog wit, maar de mensen die ons goed kennen, weten dat we meer van kleur houden... felle kleuren :-) ) misschien elk een verschillend kleurtje of toch maar hetzelfde? Heeft iemand tips? Ik dacht zelf alvast aan rood, omdat dit past bij de kamer en een kleur is dat kinderen vrij snel kunnen onderscheiden (de kamer zelf is in het oranje en geel geschilderd en de verf is nog in prima staat, de muren krijgen dus zeker geen nieuw kleurtje) Ik zou graag boven het hoofduiteinde van hun bedje een (simpel) symbooltje schilderen, wat precies, weet ik nog niet goed.

Ben ik iets vergeten? Heeft er iemand tips? Laat maar weten!
Ik vind het alvast fijn dat alle plannen nu wat vorm krijgen!

3 mijlpalen

Weer een grote mijlpaal gisteren! Grote beer heeft 1 van ons kleine schatten in mijn buik kunnen voelen! Ik stond in de badkamer en voelde gewoel vanbinnen, toen ik in de spiegel keek, zag je echt mijn buik bewegen op die plaats. Snel naar beneden en grote beer z'n hand er op gelegd, na een tijdje voelde hij het ook. Ik denk dat het ons kleine meisje was, want het zat behoorlijk hoog (enkele cm boven mijn navel), maar wel op de middenlijn... dus het kan ook nog onze kleine jongen geweest zijn. Hij vond het echt ireeël, en eigenlijk is het dat ook wel: er groeien 2 kleine schatten in mijn buik en die bewegen en leven echt! Dat wij zoiets mooi mogen meemaken, hadden we nooit gedacht. Dat dit ons kindjes zullen zijn, moet nog goed doordringen. Ik denk dat dit pas echt zo zal zijn als ik ze vast heb, en wie weet pas enkele dagen/weken (?) na de geboorte (bij de adoptie duurde het enkele dagen, toen pas besefte ik dat ik echt de mama mocht zijn van die 2 pagadders)

Vandaag was er een kleine mijlpaal in het leven van kleine piet-perluit, maar ook van grote piet-perluit.
Als ik kleine piet-perluit voor de vakantie afzette op school (voor de Nederlandse lezers: wij hebben net 2 weken paasvakantie achter de rug) wou ze enkel in de armen van de juf of even op de schoot van de juf om afscheid te nemen. Vandaag ging ze flink op een stoeltje zitten in de kring en zwaaide vrolijk naar mij aan het raam (da's zo'n gewoonte op school, dat je nog even aan het raam zwaait nadat je je kindje afzette in de klas) Flink hé!
Grote piet-perluit besloot toen ik hem een kusje gaf voor hij de klas in ging (want ja, ik breng kleine piet-perluit wel nog tot in haar klasje, maar kan echt onmogelijk op 2 plekken tegelijk zijn, dus hij gaat alleen binnen), dat ik niet meer mocht komen zwaaien aan het raam van zijn klas. "Als ik volgend jaar bij I.lse zit (de juf van de 1ste graad), kan je ook niet meer zwaaien" (ah nee, want die zit op het 1ste verdiep) Knap hé! Wij waren hem aan het voorbereiden dat we volgend jaar niet meer naar boven komen, dat kindjes van de 1ste graad al erg flink zijn en dat allemaal zelf kunnen. Sinds de krokusvakantie vertellen we dat af en toe (zie je mij bovendien al naar boven sleuren met de 2 baby's erbij?) en blijkbaar heeft hij besloten dat het nu ook al kan, want dat hij langzaamaan toch groot wordt!

Ach ja, nog even over afgelopen weekend:
Het weer was heerlijk en het trouwfeest van onze goeie kameraden, de peter van kleine piet-perluit, was super! Ons meisje mocht voorop lopen en was fier (en mooi, en lief, en...) Wij hebben met z'n allen genoten en kleine piet-perluit heeft de ringen net niet rondgezwierd in de kerk (als ze niet in zo'n stevig doosje zaten, was dat wel het geval geweest... dankjewel lieve praktische peter!) Het koppeltje straalde van liefde en geluk!
Zondag hebben we het rustig aan gedaan, op ons gemakje bekomen van die drukke, maar o zo heerlijke zaterdag.
Nu maar duimen voor die 2 lieve mensen dat ze morgen op huwelijksreis kunnen vertrekken, dat de vliegtuigen terug de lucht in kunnen, maar eerlijk gezegd vrees ik ervoor... Nu ja, uitstel is geen afstel hé! Jullie zijn al welkom voor een weekendje Bonn, hoorde ik, maar ook hier mag je komen genieten van de bloesems hoor!

Mijn fijne werk en lekker fier!

Bijna... bijna stop ik met werken. Het zal zo vreemd doen!

Niet meer de kinderen snel naar school op maandagochtend, maar lekker kunnen wachten en ze echt naar de klas brengen, niet meer op dinsdagavond de kindjes te laat oppikken bij de oppas om ze thuis snel te wassen, een verhaaltje voorlezen en in bed "gooien", niet meer rennen op woensdagavond en snel een kus wisselen met grote beer terwijl de kindjes van auto wisselen en ze 's avonds enkel een kusje kunnen geven op hen lieve slapende snoetje, niet meer op vrijdagochtend wachten op oma die telkens te laat is zodat ook mijn werkdag te laat begint... Gewoon het rustig aan doen 's morgens, de lieve schatten 's namiddags oppikken op school en bij de onthaalmoeder (want kleine piet-perluit blijft daar gewoon 's namiddags heen gaan om te slapen: stel dat ik moet plat liggen en ze dan plots terug moet gaan, lijkt mij veel moeilijker voor haar), samen een vieruurtje eten en de kindjes lekker laten (buiten?) spelen!

Zeg nu zelf, wat klinkt het meest relax? En toch... Ik ga mijn werk missen! Dat ben ik nu al zeker. Het contact met de mensen en gewoon de waardering die ik er krijg (die krijg ik ook hoor thuis, maar daar is het net anders natuurlijk) ga ik echt missen. Mijn job is momenteel mijn uitdaging en mijn uitlaatklep. Ik heb super collega's, we zijn er echt voor elkaar. Zowel voor de kleine als de grote zaken kunnen we altijd bij elkaar terecht en lekker gekken om het leed dat we vaak te horen krijgen (en waar we ons meestal ook echt bij betrokken voelen), wat te verzachten, is gewoon echt fijn! Iedere vrijdagmiddag eten we samen ons bokes op en elke keer weer loopt onze middagpauze uit (we moeten daarna vergaderen) omdat het zo gezellig is. Elke keer weer nemen we ons voor vroeger te beginnen vergaderen want nadien is het telkens weer rennen om alles nog gedaan te krijgen. Een echt gezellige bende dus! Ik ben zeker dat er nu en dan iemand zal binnen springen hier thuis (ik woon maar een dikke 5 minuten rijden van het werk) en Nele, een collega, zal elke week komen slapen (maar da's na haar avondwerk en tijdens haar nachtwacht, dus meestal is het al na 10u en dan lig ik al in dromenland, 's morgens moet ze haar weer haasten om terug met spreekuur te beginnen en belandt ze hier in de ochtenddrukte, dus haar echt "zien en spreken" zal er niet bij zijn) Tja, ik zal zelf regelmatig moeten binnen springen hé! Maar ja, dan hoor je er niet écht bij, want iedereen om je heen is bezig...

Gek hoor, want toch kijk ik er naar uit te stoppen met werken, mijn lijf snakt er naar. Mijn bekken is stillekes uiteen aan het vallen (al helpt de houding die de gynaecoloog mij aanraadde er goed) en ik ben continu moe. De oprispingen zijn er nog steeds "heerlijk", vooral als ik wat wil rusten.
Maar... ik heb ook heerlijk zwangerschapsnieuws: IK VOEL DIE 2 GROTE SCHATTEN IN MIJN BUIKJE! Onze jongen is duidelijk een actieve kerel... hij duwt met tussenpozen "heerlijk" op mijn blaas en mijn uteriene banden. Ach, dan weet ik tenminste dat hij leeft en lekker wakker is. Het andere allerkleinste piet-perluitje beweegt minder, maar zit ook minder laag waardoor hij/zij mij minder 'last' kan geven. Als ik hem/haar voel bewegen, ben ik altijd weer gelukkig, want soms maak ik mij wel zorgen dat ik hem/haar minder voel. Stel je voor dat... Tja, die onrust in mijn hoofd zal pas verdwijnen als ik ze echt in mijn armen heb, vermoed ik. Mijn buikje groeit ondertussen goed (volgens mijn collega's kan je soms echt het verschil tussen gisteren en vandaag zien...) en da's natuurlijk ook een geruststelling. Al zeggen ze ook allemaal dat het nog erg goed meevalt voor een tweeling. Maar wat dat ooit zal worden?! Als ik foto's zie van buiken van tweelingmoeders die op het einde zijn van hun zwangerschap, klik ik ze snel weg, want: ai, ik ben nog niet klaar om zo'n buik te hebben! Wat moet komen zal komen en dat zien we dan wel weer...

Volgende week hebben we alweer de uitgebreide 20 weken echo! Het zou ook in 3D zijn, maar dat moet voor mij niet echt (ik heb in mijn opleiding leren echo's interpreteren en maak er altijd in mijn hoofd een 3D voorstelling van) Ik kijk er wel naar uit en hopelijk weten we dan het geslacht van ons 2de allerkleinste piet-perluitje... We hebben een afspraak van een uur (een half uur per kind), dus we zullen ze wel uitgebreid mogen bewonderen!

Ondertussen wil ik nog even over grote en kleine piet-perluit vertellen dat ik SUPER FIER op ze ben! We gingen vandaag naar de tandarts voor de jaarlijkse controle. Ze deden allebei super flink hun mondje open en kregen het bericht dat ze erg goed poetsen. Flink hé! (kleine piet-perluit wou wel enkel op de stoel als ze op mijn schoot mocht zitten, maar toch: om nog maar net 2,5 jaar oud te zijn, is het toch wel flink dat ze onmiddellijk haar mondje open deed en de tandarts goed liet kijken met z'n spiegeltje!)

Het leven gaat zijn gewone gangetje

Eigenlijk gebeurt hier momenteel zo weinig dat ik niet tot bloggen kom. Ik wou jullie veel vertellen over de super blogmeeting afgelopen zondag... Maar ik heb gewoon moeten afzeggen, stom stom stom! Maar gelukkig, blijkt achteraf: mijn bekken deed ontzettend pijn afgelopen zondag, lang in de auto zitten en nadien op een feestje zitten was echt geen optie. In de zetel liggen met mijn benen omhoog en wat instructies geven aan mijn ventje was het enige wat lukte. Een rotnamiddag/-avond dus. Vooral omdat ik zo dacht aan al die fijne medebloggers die ik zo graag wou ontmoeten... Hopelijk wordt het nog eens herhaald en dan wil ik er echt bij zijn!

Dan maar "weer" een blogje over mijn 2 grote schatten, want creatief zijn vanuit mijn zetel (wat naaien ed betreft), valt ook behoorlijk tegen...

Grote piet-perluit blijft brommen en grommelen, maar heeft toch door dat stout zijn niet zo'n fijne gevolgen heeft, zodat hij het meestal slechts bij dat grommelen en "boze gezichten trekken" houdt. Ach, hij mag wel van mij hoor! Hij kent ook zoveel fijne momenten waarbij hij lacht en vrolijk is, momenten waarop hij me wel verteld wat er scheelt en ik even in zijn kleine kopje mee mag kijken. Hij is gewoon wat introverter dan zijn zusje, ook als is hij een grote kwebbelkont (over vanalles, maar dus niet over zijn gevoelens...) We hebben al wat dingen geregeld voor de paasvakantie: zo kijkt onze sportman ontzettend uit naar het sportkamp en in de andere week mag er een vriendje komen logeren en gaat hij ook spelen bij een vriendje. Zijn manier om om te gaan met de zwangerschap? 's Morgens mijn buik bestuderen en mij laten weten als die weer wat groter is geworden: "Mama, ik zie het al hoor, de baby's zijn weer gegroeid deze nacht!" We hebben een boekje geleend in de bib waar hij kon zien dat de baby's grote gelukzakken zijn (zo zei hij het zelf), want ze mogen altijd "zwemmen" in mijn buik!

Kleine piet-perluit geniet volop op school. Ze heeft er echt haar plekje gevonden en vertelt 's avonds over haar klasgenootjes. Gisteren was er pedagogische vergadering en grote beer ging (ja, zie je mij al zitten op die lage kinderstoeltjes? Ik zou wel kunnen gaan zitten, maar recht raken... het zou nogal een zicht zijn) Aline, haar juf vertelde dat ze zich thuis voelt in het klasje en graag met de poppen speelt (ja, zo kennen we haar wel) Ze speelt nog niet echt met andere kindjes, maar gaat haar eigen weg (ja, zo kennen we ze ook) Ze babbelt graag en kan heerlijk lachen!
Haar manier om om te gaan met de zwangerschap? Rondlopen met 2 poppen (ja, hier zijn ze alweer, die poppen) en vertellen dat dit haar 2 baby's zijn! Regelmatig komt ze een kusje geven op mijn buik en nu en dan helpt ze mijn buik(je) insmeren met amandelolie (het zou maar eens moeten werken tegen striemen...)

En ik? Tja, afzien met dat bekken... Maar voorlopig werk ik nog steeds! Ik werk +/- halve dagen en probeer genoeg te rusten (tju, we hebben dringend een goeie laptop nodig, zodat ik ook kan bloggen vanuit mijn zetel) Ik heb geen idee of ik (allee, vooral mijn bekken) het volhou tot 1 mei, maar dat zijn maar 6,5 weken meer. De tijd gaat snel!
Morgen hebben we weer controle bij de gynaecoloog, de 1ste keer bij die arts die we dus nog niet kennen... Maar ik kijk er wel naar uit. Normaal wordt er geen echo gedaan (jaja, lieve mensen uit Nederland, in België worden er al snel meer echo's gedaan dan bij jullie en dat is toch wel fijn), maar als ze de hartslag niet hoort met de doppler doet ze normaal wel een echo en misschien zien we dan wel het geslacht... Morgen meer nieuws! (tenzij ik geen tijd vind om te bloggen of mijn bekken helemaal uit de kom is geschoten)

Grote Piet-Perluit ook eens aan de beurt

Ik heb de indruk dat er weinig blogjes over onze grote Piet-Perluit gaan, wel vandaag ga ik daar verandering in brengen. Da's maar eerlijk!

Onze grote Piet-Perluit is een schat van een kerel! 't Is een toffe vent met veel vriendjes en altijd een lief woordje klaar voor iedereen. Hij doet het goed op school en heeft er echt zijn plekje gevonden. Hij geniet van sport (turnen op school, zwemmen, judo) wat ik heel fijn vind, en je kan overal met hem heen omdat hij zich op verplaatsing (thuis moet je zeker eens uit je bol kunnen gaan he, ter compensatie) altijd heel flink gedraagt (hij weet heel goed dat er nadien vaak een beloningkje komt onder de vorm van in de hemel prijzen of een snoepje of zo)
Alleen heeft hij het de laatste tijd moeilijk. Ik denk dat het er mee te maken heeft dat hij zijn unieke plekje op school kwijt is en het feit dat zijn zus vollop vertelt over school en hij dat altijd wat meer voor zichzelf hield. Nu ja, het zal wel een fase zijn en altijd duidelijk lezen wat er allemaal in zo'n kopje omgaat is onmogelijk.
Zo huilt hij op dit moment om het minste: het is altijd oneerlijk wat hem overkomt!Dat hij het aan zichzelf te danken heeft door oa ergens over te liegen en er te blijven over liegen, vergeet hij liever. De "straf" is afgesproken met hem, oa bij dat liegen, omdat het "in de hoek staan" geen probleem meer vormt en de 5 minuten in de hoek heerlijk worden weggelachen... Zo verliest hij zijn uurtje tv, iets waar hij enorm van kan genieten (mama ook hoor, want dan is het plots heerlijk rustig in huis) maar hij mag wel lekker verder spelen met wat hij bezig is op dat moment. Maar ja, da's dus wel niet eerlijk volgens hem hé... (Dat kleine Piet-Perluit op zo'n moment wel mag kijken, maar na 5 minuten het al "opgeeft" en lekker met hem gaat verder spelen, vergeet hij natuurlijk)
Hij heeft het ook erg moeilijk om te aanvaarden dat kleine Piet-Perluit iets meemaakt waar hij niks van weet omdat hij er gewoon niet bij was (zoals wat ze allemaal doet in haar klasje of het moment waarop zij al bij mama in de badkamer is 's morgens en hij nog heerlijk slaapt (ik haal haar gewoon weg bij hem omdat ze ligt te kwebbelen en dan haar grote broer zou wakker maken terwijl hij lekker nog wat slaapt...))

We proberen hier nu echt ons best te doen om hem nog méér apart te nemen en lekker te knuffelen, eens alleen voor hem een verhaaltje lezen, hem op te hemelen als hij zijn bordje leeg eet (iets waar kleine piet-perluit vaak veel moeite mee heeft), eens alleen met papa naar de film,... Maar op dit moment ziet hij dit allemaal niet.
We zullen dus maar gewoon doorzetten zeker en het tij zal keren... hopelijk binnenkort. Want dit vraagt behoorlijk energie en het is meestal veel makkelijker om je geduld te verliezen... (vooral als je moe bent en last hebt van het chronisch-zwangerschapsvermoeidheid-syndroom)

En toch, hij is zo'n schat!

1ste schooldag en zo

Vandaag was het de eerste schooldag van onze kleine piet-perluit! Ze sprong deze morgen dolenthousiast uit haar bed en zag het helemaal zitten...

Grote beer bracht haar naar school, omdat ik maandag moeilijk kan wachten en veel minder verlof heb dan hem. Ze wou onmiddellijk in de kring zitten, maar "papa hie bjijven" was toch haar boodschap. Hij is stilletjes vertrokken toen ze het niet zag, waarna ze toch even traantjes moest laten. Ze mocht onmiddellijk bij Aline op de schoot, wat een schat! Toen papa alle papieren had ingevuld (verdere inschrijving en zo) , zag hij door het raam van haar klasje dat ze al weer op een stoeltje zat in de kring en geen traantjes meer liet.

Deze middag haalde de man van de onthaalmoeder haar op, ze was dolenthousiast, maar doodop. Ze is dan ook onmiddellijk gaan slapen (ze had al in de klas haar middagmaal gegeten), zelfs voor de andere, jongere kindjes en sliep even lang als de andere kindjes... Deze avond raakt haar duimpje amper uit haar mond, ze is nog steeds stikop.

Ze heeft blij verteld over Aline en over de puzzelhoek, natuurlijk ook over het vallen op de speelplaats ;-).
"En morgen?" vroeg ik haar, "Mogen ook sjool hé, mama!" Ze heeft er dus echt van genoten en daar wordt een mama blij en fier van vanbinnen! (ik moet toegeven dat ik deze morgen toch een knoop in mijn maag voelde...)


Afgelopen zaterdag vertelden we onze piet-perluiten over de 2 baby's in mijn buik.
Kleine Piet-Perluit deed alsof ze het al lang wist (wij hebben zo de indruk dat dat een meid is met enorme antennes) Ze geeft nu aaikes aan mijn buik en vraagt of ze niet huilen. Ik heb haar verteld dat ze een dikke kus op mijn buik geven als ze dat wil en dat de baby's dan zeker zullen lachen.
Grote Piet-Perluit had het eerst allemaal niet zo goed door... Hij was dolenthousiast toen hij hoorde over een baby en helemaal toen hij eindelijk begreep dat het er 2 zijn. Hij wil het liefste een broertje en een zusje, maar we hebben hem toch voorzichtig uitgelegd dat je zoiets niet kan kiezen... We hadden wel vermoed dat hij erg blij zou zijn, want hij had zijn juf onlangs verteld dat hij zo graag een broer of een zusje wou maar dat mama dat niet wou... (hij moest eens weten, de juf wist ook beter en had het best moeilijk om haar lach in te houden)
Op school vandaag, vertelde hij zijn grote nieuws en hij vertelde er bij dat dit wel moet betekenen dat iedereen 2 doosjes met snoepjes zou krijgen (dat kwam hij mij deze avond uitleggen)... Tja, het is maar dat wij het weten zeker!

Mijn bekken is ondertussen echt al los aan het komen (iemand een goede behandeling hiervoor?) Ik kan met momenten amper stappen en 's avonds kan ik gewoon niet slapen van de pijn.
Mijn buikje is ook al aan het groeien, mijn gewone kleren (gewone broeken en rokken) heb ik al aan de kant gelegd. Ik verdraag gewoon niks spannend op mijn buik. En dan zie je mensen wel eens gluren naar je buikje, maar niks durven zeggen... Ik wacht op de eerste die iets durft te vragen!

Fier!

Wat ben ik fier op grote Piet-perluit! Afgelopen zondag liep hij 1 km tijdens 'Dwars door Hasselt' en hij is pas 5.

We kregen via school een briefje mee en hij was onmiddellijk overtuigd dat hij mee wou lopen. Ik was eerst wat ongerust, 'kon hij dat wel?' , maar hij was zelf al overtuigd... Grote beer zag ook geen probleem en wou wel even oefenenen met hem. 2x is hij gaan lopen met zijn papa en zijn oma (mama is geen held in joggen...) en hij zag het nog steeds zitten.

Hij was dolenthousiast afgelopen zondag, er waren nog een 5-tal kindjes van zijn klasje, er liepen 2 leerkrachten mee van school en er was een mama die zich opofferde om mee te lopen. Maar bij hem hoefde niemand mee te lopen: "je kan niet fout lopen hoor, mama. Er staan overal hekkens en linten en zo weet je precies de weg die je moet volgen", vertelde hij om mij gerust te stellen. Ik stond langs het traject met kleine Piet-Perluit en grote beer stond bij de aankomst. Ik probeerde hem 2x te zien maar zag hem niet de eerste keer. De tweede keer wel, en daar liep hij, helemaal op zijn gemak, rustig rondkijkend, "fier als een gieter". Bij aankomst kreeg hij een medaille, een echte gouden... en een tasje met wat lekkers en een springbal in.

"Volgende keer wil ik wel verder lopen hé mama, want dit was wel niet ver hoor..."

We zijn gewaarschuwd... (volgend jaar gaan we hem met atletiek laten starten, want als je hem vraagt wat het leukste was op de training bij judo, dan antwoordt hij de laatste tijd telkens "lopen!" Het is een echt sportmannetje want de leukste dagen van de week zijn die waarop ze gaan sporten met de klas, die waarop hij naar de judo training gaat en de dag van zijn zwemles. Laat hem maar genieten van zoveel sport!)

Grote Piet-Perluit begint te vertellen

Grote Piet-Perluit is nogal "uit zijn doen" de laatste tijd, hij heeft vaak een rothumeur en start om het minste met huilen en zielig doen. In het begin denk je dat het vermoeidheid is, het schooljaar is net bezig en dat vraagt veel van zo'n kind. Woensdagnamiddag en in het weekend stellen we een "dutje" voor, en meestal lukt dat ook erg vlot (wat wel zo'n teken is van vermoeidheid, anders heeft hij daar geen zin in).

Maar we merken ook dat hij met vanalles zit en vermoeden dat dit een veel belangrijkere oorzaak is en hem waarschijnlijk gewoon erg moe maakt . Op de meest "ongepaste" momenten komt hij met vragen rond zijn adoptie. Met "ongepast" bedoel ik vooral moeilijke momenten om er veel aandacht aan te kunnen besteden (als we aan het rijden zijn in de auto en ik zit achter het stuur, als ik onder de douche sta, als we snel moeten vertrekken naar school,...) Voorheen sprak hij niet over zijn verleden en wou hij er eigenlijk ook niet over praten. Wij hebben het zo gelaten, maar telkens heel open gepraat over wat wij beleefd hebben in Ethiopië en foto's over hun aankomst laten "rondslingeren". Een 2-tal maand geleden wou hij in een boek kijken over Ethiopië en nu is hij begonnen met vragen stellen en vertellen over zijn verleden.
Zo vroeg hij of wij hem gekozen hadden en een tijdje later vroeg hij zich af of wij hem gekocht hadden. Best moeilijke vragen hoor, hoe leg je goed uit hoe zo'n adoptie loopt en hoe dan wordt bepaald welk kind waar terecht komt. Ik heb maar uitgelegd dat zij daar als eerste in een rij stonden en wij hier in België ook als eerste, en dat wij dus samen hoorden. Want "de eerste" en "de laatste" en "voor" en "achter" in een rij begint hij nu goed te snappen. De uitleg over leeftijdsgrenzen en zo die wij en andere mensen stellen, en dat wij daardoor sneller dan mensen die voor ons op de lijst stonden, konden adopteren, heb ik maar weggelaten. En die vraag over dat kopen, tja wij hebben best een behoorlijk bedrag betaald, maar hem niet gekocht hé! (over dat bedrag heb ik niet gesproken hoor) Kindjes zijn toch niet te koop in de winkel?!
Hij vertelt nu ook over het weeshuis, over de schrik die hij en de andere kindjes hadden als er een auto aankwam: "misschien brengen ze dan wel de kindjes terug die eerst mee mochten met een nieuwe mama en papa omdat ze niet blij waren met die kindjes" Wat een horror, wat gaat daar allemaal om in zijn hoofdje! Erg dat hij hier nu nog mee zit. Ik knuffel hem dan op zo'n moment bijna plat en zeg dat hij nóóit weg moet bij ons en dat wij altijd van hem zullen houden, ook als hij wij eens boos op hem moeten zijn omdat hij iets doet waar wij niet mee akkoord gaan.
Er komen ook mooie dingen hoor. Maanden of zelfs bijna een jaar geleden, bij het eerste aanblik van een stapelbed sinds hij bij ons is, vertelde hij dat zij boven in het bed moesten slapen als ze stout waren geweest (in het weeshuis waren er stapelbedden voor de 'grote' kinderen, ze sliepen met 4 à 5 kinderen in zo'n stapelbed. Aan elk uiteinde een kind en de kleinste kinderen, zoals grote Piet-Perluit kregen soms ook nog een vriendje naast hen) Een paar dagen geleden vertelde hij dat als als hij dan wakker werd en er was nog licht, dan mocht hij lekker tv kijken. Dus dat boven "moeten" liggen vond hij niet zo erg...
Toen hij gisteren cornflakes at, vertelde hij dat ze ook een soort cornflakes aten in het huis (hij spreekt zelf niet over het weeshuis), maar dat hij er niet zoveel kreeg en dat hij deze hier veel lekkerder vindt. Hij zei dat hij daar soms honger had, want daar was er nooit zoveel. Hij vroeg ook hoe hij eigenlijk in dat huis was terecht gekomen en of hij daar altijd had gewoond. Was hij ook zo klein als kleine Piet-Perluit toen hij er kwam? Nee dus, dan verteld over zijn buikmama en uitgelegd dat dat een hele lieve mama moet zijn geweest want dat zij gezorgd heeft dat hij bij ons is mogen komen wonen. Daar ging hij volledig mee akkoord en vertrok huppelend van tafel...

Benieuwd wat hij ons nog gaat vertellen of vragen...

vlak voor het slapen gaan

Zoals de meeste mama's heb ik 's avonds zo'n moment waarop ik altijd even mag beseffen hoe gelukkig ik ben... Dat is het moment waarop ik de kamer van mijn 2 liefste schatten binnen stap, vlak voor ik zelf ga slapen.

Ik vermoed dat alle mama's wel even checken of hun kroost lekker slaapt en alles oké is voor ze zelf hun bed in kruipen. Wel, dát moment is voor mij altijd weer even genieten.
Helemaal ontspannen liggen ze daar dan: uitgestrekt met de armen en benen op hun rug, lekker snurkend of heerlijk in een bolletje gerold. Kleine Piet-Perluit haar knuffel (een kinderzakdoekje van Micky Mouse of Pooh beer en "Kojeke"= Knorretje) ligt dicht bij haar, de duim in haar mondje. Grote Piet-Perluit heeft zo'n knuffel niet nodig, als hij gaat slapen wil hij er graag 1, diegene die die dag zijn favoriet was, maar als ik dan ga kijken is die meestal ergens op de grond verzeild geraakt. Ze liggen allebei bovenop of naast hun dekbed en toch hebben ze het altijd lekker warm als ik nog even aan hun voetjes voel. Hoe doen ze het toch? Mama kruipt altijd diep onder de deken, anders heeft ze het koud.
Ik geef ze allebei nog een kusje en ga soms (als ik niet té lang vanalles en nog wat heb gedaan beneden en dus op tijd mijn eigen bed in zal raken) nog even zitten in de zetel die tussen hun bedjes in staat. Even genietend luisteren naar hun diepe slaapademhaling, genieten van de rust die die 2 kleine lijfjes uitstralen.

Wat kan een mama toch élke dag weer haar dag gelukkig afsluiten!