Ik ben er weer

Ik krijg weer zin om te bloggen, het kriebelt weer... Ik heb het gevoel weer wat meer tijd te hebben voor alles en iedereen, maar vooral voor mezelf. Ik ben niet elke dag meer moe en zit goed in mijn vel! Ik ben alweer aan het naaien en heb 's avonds energie om iets anders te doen dan in de zetel hangen en in slaap vallen. Helaas was bloggen tot nu toe nog niet gelukt. Nu we een nieuwe laptop hebben en ik overal in huis kan zitten bloggen, wordt het echt tijd!

We hebben hier ondertussen 4 heerlijke kinderen rondlopen in huis (alhoewel lopen... B.riek zet maximaal 3 stappen na elkaar ;-)) Het zijn 4 schatten, echt broers en zusjes, en toch, allemaal zo anders. Zowel uiterlijk, maar voor ons nog meer opvallend innerlijk zijn het 4 individu's. Onze 2 jongens zijn gek op elkaar. Als onze grote jongen met zijn kleine broertje over de speelplaats loopt, dan zie je echt: dat zijn 2 broers! En toch, een buitenstaander zal toch even moeten nadenken over de link tussen beiden: een kerel met een chocoladevel en een zwart kroezelkopje draagt een blond blank jongetje dat zich lekker tegen de grote jongen aan nestelt en brabbelend wijst naar alles om zich heen...
Tussen mijn 4 pagadders zitten, met hen spelen, naar hen kijken, geeft mij het grootste genot en een gelukzalig gevoel! Ik ben de grootste gelukzak ter wereld!

Hoe ze zijn, wat ze doen, hoe ze ineen zitten, zal wel duidelijker worden als ik meer schrijf. Langzaam aan zullen jullie weer kunnen over de schouder meekijken in ons gezin.

Tot gauw!

Stralende glimlach!

Al 2,5 maand oud! Wat gaat de tijd snel... Iedereen lijkt wel te rennen rondom mij en een week is zo voorbij! Ik geniet met volle teugen van mijn 2 kleine pagaddertjes die veel te snel groot worden. Ik kan er uren naar kijken!

Sinds vorige week trakteren A.yko en B.riek ons volop op geluidjes en fantastische glimlachjes. Van die glimlachjes kunnen jullie even mee genieten!

Als eerste: onze fantastische kerel. B.riekje is een klein knorpotje die al goed weet hoe zijn mama te "bespelen". Hij ligt regelmatig te mopperen in zijn bedje, tot mama hem oppakt en hij me een stralende glimlach schenkt. Er was dus niks bijzonder aan de hand, hij wou gewoon uit zijn bedje... Hij is iets zuiniger met zijn glimlachjes en gebrabbel dan zijn zusje, maar dat is dan ook een echte babbelkont. Hij geniet als grote broer of zus naast hem zitten en hem trakteren op liedjes!

Als tweede: onze vrolijke meid. A.yko is een grote brabbelaar en schenkt iedereen die tegen haar praat een mooie glimlach. Bij mama natuurlijk wel het meest en het langst! Ze heeft nog erg veel last van haar buikje, maar als de pijn even weg is, zit ze heerlijk te vertellen. Ze blijft ook een halve kg zwaarder dan haar broertje en slaapt sinds enkele nachten al zo'n 6à7u na elkaar (broertje deed dit ook afgelopen nacht, duimen dus voor alle volgende nachten! Dat zou echt luxe zijn)

En de mama? Ik voel mij vrij goed. De nachten zijn zwaar, maar ik ben gelukkig een erg goede slaper. Ik geef borstvoeding en moet echt mijn best doen om niet in slaap te vallen, want dan word ik soms pas een uur later wakker terwijl, zeker B.riek, slechts een kwartiertje eet. Afgelopen nacht ging het erg goed en lieten ze mij eens wat langer slapen, duimen maar dat dit zo blijft. (nu ja, ik geef hen nog wel wat respijt hoor!) Ik geef hen zoveel mogelijk tegelijk borstvoeding, anders ben ik de ganse dag bezig met enkel voeden. Dit lukt lang niet altijd, vooral aangezien B.riek gemiddeld minder tijd (zo'n 3u) tussen 2 voedingen laat dan A.yko (zij laat meestal 4u tussen, maar soms ook slechts 2u)
Tijd voor mezelf zit er voorlopig nog niet in. Ik ben al blij als ik tijd vind om eens op mijn gemak te douchen! Gelukkig komt de kraamhulp nog een half dagje per week, zodat ik eens zonder de 2 baby's naar school kan om de oudste te brengen of te halen (Zeker op woensdag, als het maar een half dagje school is, vind ik het erg voor onze kleinste prutsen om ze op een voormiddag 2x mee te "sleuren" in de auto. Als ze net goed liggen te slapen moeten ze alweer warm ingeduffeld worden om weg te gaan!) Bovendien kan ik dan al eens snel wat boodschappen doen. Ik zou ontzettend graag weer achter mijn naaimachine gaan zitten, er is vanalles dat ik wil maken. Ik zou ook graag wat vaker bloggen en blogs van anderen lezen. Maar als ik een 2-tal keer per week mijn mail heb gelezen, mag ik al blij zijn (en ik spreek dan echt enkel over lezen, antwoorden duurt nog iets langer...)
Buiten het zorgen voor de 2 kleinste, vul ik mijn tijd met zorgen voor de 2 oudste: lekker samen spelen, verhaaltjes lezen, grote broer helpen met zelf lezen (iets dat hij echt niet graag doet, maar in principe elke dag moet doen om het goed te leren), ze uiteen halen tijdens geruzie... Het huishouden draait op een laag pitje, maar dankzij de poetsvrouw en de kraamhulp blijft mijn huis nog in redelijke staat. Grote beer doet ook ontzettend veel! Hij kookt regelmatig, of doet de voorbereidingen van de maaltijd en hij stopt bijna elke avond de 2 oudsten in hun bed (het lijkt wel alsof de kleintjes mij dan telkens opeisen en plots erg veel honger hebben) Ik probeer verder voldoende te rusten en ook overdag doe ik regelmatig een hazeslaapje.

We doen gewoon nog even verder zoals we bezig zijn! Er komt een periode dat de 2 kleintjes iets minder zorg nodig hebben en dan vind ik wel weer tijd voor mezelf. Ik ga proberen om ruim 4 maand borstvoeding te geven en dit gaat nu gewoon even voor!
Want wat zijn het grote schatten als ze mij met een stralende glimlach aankijken...

2 kleine schatten!

Schaamrood op mijn wangen... ja ik leef nog! maar ik vind gewoon geen tijd om te bloggen, laat staan om andere blogs te volgen...

Alles gaat goed hier! Het is ontzettend druk, maar dat had ik niet anders verwacht. De 2 kleine schatten doen het super en komen heerlijk bij! A.yko woog vorige donderdag 3,7kg en B.riek al 3,3kg. Borstvoeding blijkt dus voldoende voedzaam voor allebei en ik hoop hen dit nog even te kunnen geven. Ik zie wel hoe lang dit nog lukt. 's Nachts lukt het ook allemaal vrij goed, ik geef de laatste voeding rond 23u, daarna maken ze mij wakker rond 2-3u en opnieuw rond 6u. Overdag is er geen uur op vast te pinnen. Tja, borstvoeding is voeding op vraag en ik voel mij daar goed bij! Soms eten ze samen, soms apart. Als ze apart eten ben ik wel veel langer bezig, maar dan krijgen ze even "privé" aandacht en daar hebben ze ook recht op.

Het zijn duidelijk 2 aparte individuen.
B.riek is een rustig kereltje dat alles heel bedachtzaam opneemt met zijn grote, heldere oogjes. Hij zou het liefst de ganse dag in zijn wipper liggen/zitten om alles te bestuderen. Hij wordt daar natuurlijk erg moe van en vaak zelfs oververmoeid zodat hij daarna niet kan slapen. De enige manier is dan met hem rondlopen, op de arm of in de draagdoek en na de volgende voeding ligt hij dan ook onmiddellijk in slaap.
A.yko is een actieve meid die niet graag stil ligt. Ze lacht erg veel (al is dat nog reflexmatig, vermoed ik) en brabbelt sinds enkele dagen, heerlijk om naar te luisteren! Het is een stevige meid die al erg goed haar hoofdje recht kan houden. Ze heeft veel last van buikkrampjes en kan dan echt afzien: huilen, brullen en ook heel zielig gesnik. Dit begint een uurtje na het eten en duurt dan tot de volgende voeding. Ze geeft ook erg veel terug na het eten, maar lijkt daar geen last van te hebben. Gisteren gingen we naar de osteopaat, hopelijk helpt het! Vandaag heeft ze toch nog geen last gehad en dat is al een overwinning voor haar en mij.

Je ziet, het gaat hier goed! Elke dag is anders en toch weer niet. Ik zou graag wat vaker kunnen bloggen/mailen/internetten, maar dat lukt nog niet (alhoewel, gisteren lukte het en vandaag blijkbaar ook weer, zou er een nieuwe fase aangebroken zijn?) Ach, dit is even een drukke periode in mijn leven en er komt wel een moment dat ik weer wat meer tijd heb voor mezelf. Vermoedelijk zal ik dan de fase waarin mijn schatten zo klein zijn heel hard missen... (mijn zwangerschapsperiode mis ik eigenlijk niet)

Kleine piet-perluit (zij heet m.i.t.u, voor de grote nieuwsgierigen) is momenteel wat agressief (bijten, schoppen, slaan), zowel op school als thuis. Enkel bij de onthaalmoeder is ze echt zichzelf. We hebben dan ook besloten dat ze geen ganse dagen meer naar school gaat, maar terug halve dagen. Zo kan ze weer wat tot rust komen. Je plekje als jongste afstaan is namelijk niet zo evident!
Ze is ontzettende lief voor A.yko en B.riek! Ze geeft hen hun tuutje en ze zou ze continu kusjes geven. Als ze huilen, komt ze het mij steeds vertellen (ook al sta ik naast haar...) en 'vertaalt' hun gehuil. "mama, B.riek/A.yko doet hap-hap hoor, hij heeft honger!" of "oei, oei, doet je buikje pijn? Dat is niet fijn"

Grote piet-perluit (hij heet t.a.m.i.r.a.t) is de lieve grote broer zoals we hem kennen. Heel zacht en zorgzaam voor zijn broer en zusjes, hij staat altijd klaar om een liedje te zingen (al is zijn zangtalent niet erg goed...) als ze huilen. Hij zou hen beschermen tegen de ganse wereld, als het nodig is!

(zo nu kennen jullie de namen van die 2 grote schatten, vanaf morgen heten ze hier weer grote en kleine piet-perluit hoor)

luxe-paard

Even enkele feiten op een rijtje zetten:

- Ik ben vandaag al 34weken en 5 dagen zwanger (op naar de 37!) van 2 kleine schatten.

- Mijn buikomtrek bedraagt momenteel 106 cm max

- Ik ben 11kg bijgekomen (ik ben initieel 2 kg afgevallen, die heb ik er niet bijgeteld. Ik dacht dat ik zo'n 15 kg zou bijkomen, maar daarvoor zal ik echt mijn best moeten doen de volgende 2 weken ;-))

En... dit is een foto van mijn buik:


Die foto maakten we vandaag maar eens na er weken over gesproken te hebben: "we moeten dringend eens een foto van je buik maken, voor het te laat is..." Het is maar dat ik nog nergens echt met mijn buikje op de foto sta te pronken en ik vermoed dat dit mijn eerste (nu ja, niet helemaal de eerste, wel de derde keer, maar wel de éérste keer dat ik zo'n kleine schatten zo lang bij mij mag houden) en laatste keer is dat ik zwanger ben. Ons gezinnetje zal hierna wel compleet zijn!

Wie had ooit gedacht dat ik nog eens zwanger zou zijn? IVF werkt prima voor ons, maar er zijn zoveel mensen die het proberen en bij wie het niet lukt. En vooral, bij wie het echt de enige optie is, omdat ze de andere opties (adoptie, pleegzorg) niet echt zien zitten, wat hun volste recht is! Voor ons was adoptie een volwaardig alternatief. Wij hebben gewoon echt chance gehad dat het gelukt is na 2 pogingen (dat was wel het maximum dat ik zelf wou proberen, al die extra hormonen in mijn lijf, leken mij niet zo gezond. Daarna wilden we terug de adoptie-molen in) Bovendien hebben we super geluk, want het wordt gewoon een 2-ling!

Even een kort overzichtje
We hebben altijd gezegd: 3 of 4 kinderen lijkt ons erg fijn. We zijn 7 jaar geleden getrouwd, toen ik nog aan het studeren was. Grote beer was afgestudeerd en had vrij snel een toffe job (die hij ondertussen al verruilde voor 2 andere jobs...) Vanaf dan zijn wij er "werk" van gaan maken om aan dat gezinnetje te beginnen. Ik wou er gerust een jaartje studie voor uitstellen (ik moest nog 2 jaar echt studeren, met nadien nog minimum 2 jaar opleiding) Toen na ruim een jaar het verdict viel: diepe endometriose, type 4, en bleek dat het allemaal niet zo vlot liep, was het eerste wat in ons op kwam: adoptie (en geen ivf, want na een zware operatie wou mijn lichaam even rust!) We kregen na een hele procedure 2 grote schatten toegewezen, echt broer en zus, hij 3,5 jaar oud en zij 7,5 maand oud bij thuiskomst. We zijn hen zelf gaan ophalen en ik sta ze 'nooit' meer af. Ik mag hun mama zijn en vindt dat echt fantastisch! Het zijn 2 schatten! Wij zijn hun buikmama oprecht dankbaar en vinden haar een super moedige vrouw: sta jij je kinderen "zomaar" af om ze een betere toekomst te geven?! Al gauw na hun thuiskomst bleek dat ons gezinnetje nog steeds niet compleet aanvoelde, dus werd er nagedacht over de volgende stap. Een zwangerschap zou goed zijn om ons gezinnetje uit te breiden én het zou de endometriose die weer helemaal terug was ondanks die zware operatie, ook terugdringen. Maar hoe doe je dat, zwanger worden als het niet op de natuurlijke manier kan? Toch weer even de natuur zijn gang laten gaan (je weet nooit hé, een mens moet positief blijven), maar de endometriose werd weer alleen maar erger, ivf was en is onze enige optie. De eerste poging lukte, maar na 9 weken (eind juni 2009) moesten we alweer een klein wondertje afstaan. We gaven onszelf weer even rust en in oktober 2009 starten we een nieuwe poging. Bij de terugplaatsing stelde de arts voor om 2 embryo's terug te plaatsen en er 5 "in de diepvries" te steken. Wat een luxe, zoveel embryo's! Maar de grootste luxe kregen we te horen op 24 december: ik was zwanger! En... het leek al snel om een tweeling te gaan, aangezien de hcg-waarden (zwangerschapshormoon) al erg hoog was in mijn bloed. De eerste echo bevestigde dit fijne nieuws. Er kwamen 12 weken vol spanning aan, zou het deze keer écht gelukt zijn? Het vervolg kennen jullie en kan je ook bewonderen, hier bovenaan, op die "dikke buiken" foto! Nu gaan we er voor om deze dikke buik nog zo'n 2 weken te behouden!

Zal ons gezinnetje compleet zijn op deze manier? Wij vermoeden van wel. We zien wel, zoiets kan je niet voorspellen want dat is een gevoel (praktisch gezien is onze beslissing wel al duidelijk : waar we aan nog een slaapkamer moeten raken in dit huis, wordt dan wel het grootste raadsel... verhuizen vinden we geen optie, dus vermoedelijk blijft het echt bij 4 kinderen) Ik had zelf gedacht dat we ooit nog eens zouden adopteren, binnenlandse of buitenlandse adoptie. Momenteel is dit plan helemaal van de baan geschoven natuurlijk.

Wie had ooit gedacht dat het allemaal zo zou lopen bij ons? Wie had dit voorspeld zo'n 10, bijna 11 jaar geleden toen we elkaar ontmoetten of 7 jaar geleden toen we trouwden? Ik kan hier enkel uit concluderen dat we 2 grote gelukzakken zijn! We houden nog steeds ontzettend veel van elkaar. Er zijn zoveel koppels die uiteen gaan als er problemen blijken te zijn met hun kinderwens, maar wij zijn nog steeds samen en alles wat we meegemaakt hebben, heeft ons enkel sterker gemaakt en nog meer overtuigd dat we gewoon samen horen!

Grote beer zorgt ontzettend goed voor ons allen, zeker nu ik even aan rust toe ben. Ik ben er ook gerust op dat ondanks de drukte die er aan zit te komen, hij er ook steeds zal zijn voor ons allemaal! Het is een echte lieve papa die gekke spelletjes speelt met z'n kinderen, maar die ze ook knuffelt en goed verzorgt. Dat komt dus zeker in orde!

(Ach ja, controle bij de gynaecoloog vandaag: het gaat prima! De lengte van de baarmoederhals bedraagt nog steeds 2 cm. Kleine broer is wel verder ingedaald en zit al goed te duwen in mijn bekken. Het kan elk moment starten, maar even goed nog 2 weken duren. Ik kies persoonlijk voor die laatste optie ;-) Hun gewicht schatten is momenteel erg moeilijk: ze wriemelen voor elkaar heen om toch maar goed op de echo te staan (wat wordt dat als we foto's gaan maken later?) en door hun ligging is het soms erg moeilijk om goed te meten. Hij wordt momenteel op een dikke 2kg geschat en zij op 2,5kg. Ik ben nu al fier op die 2! Ik heb nog steeds harde buiken bij elke kleine inspanning, zoals rechtop komen of draaien in bed, maar deze doen geen pijn. Dus dat is oké. En wat een luxe, alweer, de gyn wil zelf proberen aanwezig te zijn bij mijn bevalling, ook 's nachts of in het weekend als ze niet van wacht is! Ze mogen haar altijd bellen! Tenzij ze ergens vast zit door andere verplichtingen natuurlijk. Ik heb al duidelijk laten weten dat ik dat erg goed begrijp, naast je job is je privé-leven ook erg belangrijk: grenzen trekken is iets wat ik ook altijd doe.)

Ik had het beloofd aan tante Hilde en eigenlijk wil ik het ook gewoon aan iedereen vertellen: ik won vandaag een super cadeau voor onze kleine meid! De blog van tante Hilde bestaat 3 jaar en ik besloot mee te doen aan haar give-away... en IK WON! Ik won gewoonweg... Tante Hilde maakt prachtige poppen. Ik wou er al lang eentje bestellen, maar het kwam er nooit van. Nu krijg ik een pop. Wat denk je (klik eens op de link die ik gemaakt heb), zal onze kleine meid blij zijn? Zij weet natuurlijk nog van niks, ze krijgt haar popje pas als de baby's er zijn, als cadeautje. Zo heeft ze een popje met een heerlijk chocolade velletje (want zo spreken wij hier over hun mooie zwarte kleurtje) en een popje met een wit velletje: kleine piet-perluit zelf én haar kleine zusje...