Griep!

Griep, griep en nog eens griep in het land... Gelukkig (nog) niet in huis, wel volop op het werk aanwezig natuurlijk. Dat betekent voor ons niet dubbel, maar 3 dubbel zo hard werken! (en dat is niet omdat de collega's ziek zijn of zo, wij zijn zelf allemaal behoorlijk immuun na al die jaren tussen de virussen en bacteriën.)

Geen tijd om te bloggen...

koekjes

T.a.m.irat en M.i.tu hadden bij de slager (at all places...) een set kaartjes gekregen omdat ze zo flink gewacht hadden. Ze waren beide enthousiast. Grote piet-perluit probeerde te lezen wat er op stond, dit gesprek volgde in de auto:

"mama, er staat happie britttai"

"niet helemaal, het is Engels, er staat happy birthday"

"ah, ja, dat betekent gelukkige verjaardag, da's van dat liedje!" (M.i.tu begon heel begrijpend te knikken) "en... zoals de birthday koekjes"
Ik was wat verwonderd, maar toch wel geïnteresseerd "Van de koekjes? Mmmh... Welke koekjes bedoel je precies?"
"Wel, de birthday koekjes, de petit birthday koekjes!"

Frans en Engels, het kan op elkaar lijken...

busje

Een groot gezin heeft een grote wagen nodig. Mensen bekijken ons nogal eens als we iedereen aan het "uitladen" zijn. 2 kinderen met een prachtig chocoladevel en een tweeling... Wij rijden dus met een "busje" zoals onze kinderen zeggen. Een O.pel V.ivaro met 9 zitplaatsen. Het is een zalige auto: hij rijdt goed, je hebt een goed zicht op de weg, er is plaats voor de kinderen en nog een aantal vriendjes die mee komen spelen na school, en er is nog lekker veel ruimte in de koffer. Helaas wel niet zo goed voor het milieu...

Nu het vriest is er wel 1 groot minpunt: onze schuifdeur vriest dicht! Zeker nu het tot -9°C gaat 's morgens. Daar sta je dan, vlak voor je naar school moet vertrekken (al op het laatste nippertje natuurlijk, zo zijn we wel...) De schuifdeur is onmogelijk te openen. Enkel de 2 deuren vooraan gaan open! Iedereen wordt dan maar langs voor ingeladen, over de zetels heen getild en in zijn/haar stoeltje gezet. Er zijn 3 zitplaatsen vooraan, plaats om makkelijk naar achter te raken is er niet. Een beetje acrobatie is nodig. Pffff.... Gelukkig hielp grote broer, die natuurlijk zelf tussen de zetels door naar achter kon kruipen. In anderhalf jaar tijd zijn mijn armspieren al behoorlijk verstevigd nu ik regelmatig 2 prutsen tegelijk optil, dat kwam van pas!

Deze morgen lukte het beter, dankzij de goede laag vaseline die we aan de binnenzijde van de deur aanbrachten gisterenavond. Ik moest nog goed trekken, maar de deur ging toch open. Wie had ooit gedacht dat vaseline nog echt nuttig zou zijn?