Alweer een kort berichtje, want over een kwartiertje ten laatste vertrek ik alweer naar het ziekenhuis.
Alles gaat goed hier, ik ben nog ontzettend moe want de bevalling was zwaar... (lange arbeid, veel bloedverlies en geregelde bloeddrukvallen) Dat verhaal komt nog wel.
Onze allerkleinste piet-perluitjes doen het erg goed! A.yko weegt ondertussen alweer 2, 595kg en B.riek zit al terug boven zijn geboortegewicht en woog deze morgen na een heerlijk badje (dat ik vandaag voor het eerst zelf mocht geven!) 2,150kg. Ze liggen nu allebei in een verwarmd bedje en drinken samen lekker aan de borst. Ze zitten dan naar elkaar te kijken en vallen er op het einde heerlijk in slaap. A.yko drinkt enkel nog aan de borst (als ik er ben natuurlijk, want ik ga geen 8x per dag naar daar... ik ga slechts 2x, meer is niet haalbaar, en tussendoor krijgen ze afgekolfde melk. We zijn telkens zo'n 2u-2u30 bezig en onderweg, bovendien hebben we ook nog onze 2 andere lieve piet-perluitjes die nu ook veel aandacht verdienen!) B.riek heeft het nog erg moeilijk en drinkt weinig aan de borst, het vreet energie van hem. Hij krijgt daarna telkens nog even een flesje aangeboden en als dat niet lukt, krijgt hij verder zijn eten via een maagsonde. Zo kan hij eerst wat aansterken en uiteindelijk zal de borst wel volstaan in de toekomst!
We vroegen vandaag of ze een idee hadden wanneer ze naar huis zouden kunnen en het ziet er nu naar uit, als alles blijft lopen zoals nu, dat A.yko nog een week zal moeten blijven (zodat ze 37 weken oud is) en B.riek nog een 3-tal weken. Hij moet eerst aan zijn gewicht raken (ze mogen er pas naar huis als ze 2,600kg wegen) Nu ja, ik hou me altijd voor dat ze daar in goede handen zijn! Hen achter laten deed en doet nog steeds ontzettend pijn, ik heb al heel wat tranen vergoten... De hormonen razen nu nog regelmatig door mijn lijf zodat de tranen nog geregeld komen. Ze komen voor domme zaken (zoals het niet kunnen kiezen wat er 's avonds op tafel moet komen en een grote beer die vindt dat ik moet beslissen...), maar ook om het gemis van mijn kindjes. Wat is er fijner dan hen ruiken en ze heerlijk knuffelen?!
En voila, dat laatste ga ik nu weer eens doen!
PS: een foto komt zeker nog!
Posts tonen met het label uit handen geven. Alle posts tonen
Posts tonen met het label uit handen geven. Alle posts tonen
woensdag 4 augustus 2010
zondag 18 juli 2010
terug thuis
Ik ben sinds vrijdag namiddag terug thuis! Het is fijn om hier weer te zijn, al mis ik de rust soms een beetje... (en het goeie bed ;-), had ik hier thuis maar zo'n luxe bed dat je in alle posities kan zetten enkel door op een knopje te drukken... hier zit ik te prutsen met kussens om toch maar goed te liggen met die verdomde ribblokkage en een buik die echt in de weg begint te zitten)
Ik moet zoveel mogelijk platte rust houden en dat is best moeilijk als je al 2 kinderen hebt. Ik lig dus vooral in de zetel of in mijn bed. Ik moet het woordje 'vooral' jammer genoeg wel gebruiken, want zoveel rusten als ik in het ziekenhuis deed, dat lukt hier gewoon niet! Grote beer moet nu alles doen en dat is zwaar voor hem (hij heeft net een weekje vakantie nu, ik denk dat hij het zich net iets anders had voorgesteld) Normaal lukt het ons goed om met z'n tweetjes voor de kinderen te zorgen en het huishouden te doen, dit in combinatie met wat vrije tijd voor allebei (iets waar we allebei echt aan verknocht zijn: even tijd voor onszelf. Ik vrees echter wel dat dit ook nog een tijdje afwezig zal zijn als de tweeling er is, maar kom) Nu lijkt het wel alsof enkel ik vrije tijd heb en hij alles moet doen...
Een klein voorbeeldje: Grote beer is aan het koken, ik lig in de zetel wat tv te kijken of een boekje te lezen en plots horen we dat er een "crisis" ontstaat tussen de kinderen buiten. Tja, wat doe je dan? Normaal gaat diegene die niet aan het koken is de crisis oplossen... en nu, hoe doe je dat dan nu? Ik krijg een harde buik als ik recht kom en moet eerst even proberen ontspannen voor ik tot actie over ga. Als grote beer zich nu naar buiten rept, is ons eten "verpieterd" Ik kom dus toch maar recht en probeer het op afstand wat op te lossen (wij hebben een nogal grote tuin, wat er achteraan precies gebeurt, heb je niet goed gezien en dan "wint" de verbaal sterkste nogal makkelijk op dat moment (kleine piet-perluit dus, die gilt gewoon...) en zomaar op afstand wat staan schreeuwen van "en nu houden jullie op", vind ik geen goeie oplossing en wordt meestal snel vervolgd door een nieuwe crisis, bovendien moeten ze leren dat schreeuwen echt niet de juiste manier is om je zin te krijgen ) Ik vraag hen om naar me toe te komen en dan praten we alles even uit. Nadeel? Ik hou me niet aan het voorschrift "platte rust" en kleine piet-perluit weet al niet goed meer waar de crisis over ging als ze bij ons is, zodat grote piet-perluit meestal "wint" Pfffff... moeilijk voor iedereen hier in huis!
Vanaf morgen gaat kleine piet-perluit terug naar de onthaalmoeder en grote piet-perluit gaat overdag op sportkamp. Zo krijgen we hier allebei wat meer rust!
Hoe het verder met me gaat? Ik moet zoveel mogelijk rusten om ons nieuwe doel te proberen halen: 37 weken! Platte rust is ideaal, zodat ik zo weinig mogelijk de trap op en af ga en de dag door kom door te liggen en nog eens te liggen. Alle boodschappen, alle kleine huishoudelijke taken en de verzorging van de kinderen komen op grote beer z'n nek terecht. (gelukkig hebben we een poetsvrouw, anders moest hij dat ook nog doen) Ik ben nu 34 weken ver en als de weeën toch echt zouden doorbreken, is dat geen ramp. Ik zou natuurlijk alles liever nog even uitstellen want op 37 weken zijn tweeling-kindjes voldragen en dan moeten ze normaal niet naar de afdeling neonatologie en is de kans veel groter dat ze echt bij mij mogen blijven en dat ze gewoon met me mee naar huis mogen na 5 dagen! Zeg nu zelf, dat klinkt toch veel beter dan alleen naar huis gaan, zonder je kindjes... Mijn koffer en het koffertje voor de kindjes staan klaar ondertussen en we hebben voor elke nacht een opvangplek voorzien waar grote broer en grote zus zich ook veilig voelen. (doet er mij aan denken dat het koffertje voor grote- en kleine piet-perluit nog niet is gemaakt, oke dan: deze nacht mag ik zeker nog niet bevallen!)
Ik heb nog steeds harde buiken bij elke verandering van houding, bij elke kleine inspanning en soms komen die ook regelmatig terwijl ik gewoon in de zetel lig (maar veel minder!) Maar ze doen geen pijn, en dat is dus oke. Ik wacht nu en heb er goeie hoop op.
Grote beer is overtuigd dat we deze week nog vertrekken naar het verloskwartier (als ik teveel doe is dat zelfs zijn "dreigement": "zullen we deze nacht via spoed binnen gaan of hou je nu op waarmee je bezig bent en ga jij nog even liggen?" Ik moet zeggen, het werkt wel hoor... Hij is duidelijk een grote schat! Hij heeft het liefst dat ik de ganse dag plat lig...) De gynaecoloog is overtuigd dat ik het nog even rek en ik vrijdag gewoon op controle kom bij haar. Afgelopen donderdag bleek dat mijn baarmoederhals nog steeds 2cm lang was en die weeën geen effect hadden gehad, wie ben ik dan om haar tegen te spreken ;-) Ik ga er voor, ik probeer die 37 weken te halen. Nog slechts 3 weekjes! Ik geloof er wel in!
En komen ze vroeger, dan is dat ook maar gewoon zo. Ik heb mezelf al schuldig gevoeld, maar gelukkig is dat gevoel aan het wegebben en bevestigen zowel de gynaecoloog als grote beer dat als dit gebeurt, het echt niet mijn schuld is. En toch hé, als ik nu... een vrouw zit toch ingewikkeld in elkaar!?!
Ik moet zoveel mogelijk platte rust houden en dat is best moeilijk als je al 2 kinderen hebt. Ik lig dus vooral in de zetel of in mijn bed. Ik moet het woordje 'vooral' jammer genoeg wel gebruiken, want zoveel rusten als ik in het ziekenhuis deed, dat lukt hier gewoon niet! Grote beer moet nu alles doen en dat is zwaar voor hem (hij heeft net een weekje vakantie nu, ik denk dat hij het zich net iets anders had voorgesteld) Normaal lukt het ons goed om met z'n tweetjes voor de kinderen te zorgen en het huishouden te doen, dit in combinatie met wat vrije tijd voor allebei (iets waar we allebei echt aan verknocht zijn: even tijd voor onszelf. Ik vrees echter wel dat dit ook nog een tijdje afwezig zal zijn als de tweeling er is, maar kom) Nu lijkt het wel alsof enkel ik vrije tijd heb en hij alles moet doen...
Een klein voorbeeldje: Grote beer is aan het koken, ik lig in de zetel wat tv te kijken of een boekje te lezen en plots horen we dat er een "crisis" ontstaat tussen de kinderen buiten. Tja, wat doe je dan? Normaal gaat diegene die niet aan het koken is de crisis oplossen... en nu, hoe doe je dat dan nu? Ik krijg een harde buik als ik recht kom en moet eerst even proberen ontspannen voor ik tot actie over ga. Als grote beer zich nu naar buiten rept, is ons eten "verpieterd" Ik kom dus toch maar recht en probeer het op afstand wat op te lossen (wij hebben een nogal grote tuin, wat er achteraan precies gebeurt, heb je niet goed gezien en dan "wint" de verbaal sterkste nogal makkelijk op dat moment (kleine piet-perluit dus, die gilt gewoon...) en zomaar op afstand wat staan schreeuwen van "en nu houden jullie op", vind ik geen goeie oplossing en wordt meestal snel vervolgd door een nieuwe crisis, bovendien moeten ze leren dat schreeuwen echt niet de juiste manier is om je zin te krijgen ) Ik vraag hen om naar me toe te komen en dan praten we alles even uit. Nadeel? Ik hou me niet aan het voorschrift "platte rust" en kleine piet-perluit weet al niet goed meer waar de crisis over ging als ze bij ons is, zodat grote piet-perluit meestal "wint" Pfffff... moeilijk voor iedereen hier in huis!
Vanaf morgen gaat kleine piet-perluit terug naar de onthaalmoeder en grote piet-perluit gaat overdag op sportkamp. Zo krijgen we hier allebei wat meer rust!
Hoe het verder met me gaat? Ik moet zoveel mogelijk rusten om ons nieuwe doel te proberen halen: 37 weken! Platte rust is ideaal, zodat ik zo weinig mogelijk de trap op en af ga en de dag door kom door te liggen en nog eens te liggen. Alle boodschappen, alle kleine huishoudelijke taken en de verzorging van de kinderen komen op grote beer z'n nek terecht. (gelukkig hebben we een poetsvrouw, anders moest hij dat ook nog doen) Ik ben nu 34 weken ver en als de weeën toch echt zouden doorbreken, is dat geen ramp. Ik zou natuurlijk alles liever nog even uitstellen want op 37 weken zijn tweeling-kindjes voldragen en dan moeten ze normaal niet naar de afdeling neonatologie en is de kans veel groter dat ze echt bij mij mogen blijven en dat ze gewoon met me mee naar huis mogen na 5 dagen! Zeg nu zelf, dat klinkt toch veel beter dan alleen naar huis gaan, zonder je kindjes... Mijn koffer en het koffertje voor de kindjes staan klaar ondertussen en we hebben voor elke nacht een opvangplek voorzien waar grote broer en grote zus zich ook veilig voelen. (doet er mij aan denken dat het koffertje voor grote- en kleine piet-perluit nog niet is gemaakt, oke dan: deze nacht mag ik zeker nog niet bevallen!)
Ik heb nog steeds harde buiken bij elke verandering van houding, bij elke kleine inspanning en soms komen die ook regelmatig terwijl ik gewoon in de zetel lig (maar veel minder!) Maar ze doen geen pijn, en dat is dus oke. Ik wacht nu en heb er goeie hoop op.
Grote beer is overtuigd dat we deze week nog vertrekken naar het verloskwartier (als ik teveel doe is dat zelfs zijn "dreigement": "zullen we deze nacht via spoed binnen gaan of hou je nu op waarmee je bezig bent en ga jij nog even liggen?" Ik moet zeggen, het werkt wel hoor... Hij is duidelijk een grote schat! Hij heeft het liefst dat ik de ganse dag plat lig...) De gynaecoloog is overtuigd dat ik het nog even rek en ik vrijdag gewoon op controle kom bij haar. Afgelopen donderdag bleek dat mijn baarmoederhals nog steeds 2cm lang was en die weeën geen effect hadden gehad, wie ben ik dan om haar tegen te spreken ;-) Ik ga er voor, ik probeer die 37 weken te halen. Nog slechts 3 weekjes! Ik geloof er wel in!
En komen ze vroeger, dan is dat ook maar gewoon zo. Ik heb mezelf al schuldig gevoeld, maar gelukkig is dat gevoel aan het wegebben en bevestigen zowel de gynaecoloog als grote beer dat als dit gebeurt, het echt niet mijn schuld is. En toch hé, als ik nu... een vrouw zit toch ingewikkeld in elkaar!?!
Abonneren op:
Posts (Atom)