Ik kan niet meer.
Ik raak niet meer vooruit, ik ben gewoon ontzettend moe en zag mijn werk even niet meer zitten. Na overleg thuis heb ik besloten om tem woensdag thuis te blijven: de gewone dagelijkse dingen doen en vooral heel veel rusten in de zetel en mijn bed. Donderdag werk ik nooit en vrijdag "vlucht" ik een dagje naar mijn werk omdat kleine piet-perluit zoals altijd op vrijdag thuis is samen met oma en grote piet-perluit heeft net dan een dagje vrij... Thuis rust vinden, zit er dan niet in, vrees ik. Vrijdag is gelukkig niet zo druk voor mij op het werk.
Mijn besluit is makkelijker geworden toen ik de weegschaal in de gaten kreeg... Normaal geef ik niet snel op, maar nu ik mij met per dag zie afvallen, moet ik gewoon luisteren. Dit is niet oke, toch? Het ging redelijk, maar sinds vorige week ben ik anderhalve kg kwijt. Ik eet nochtans nog elke maaltijd mee(wel kleinere porties dan voorheen, gewoon omdat ik er niet meer in krijg) en tussendoor eet ik droge koekjes tegen de misselijkheid. Ik probeer echt gezond te zijn en eet ook voldoende fruit (zo'n 2 stukken per dag), ook al smaakt mij dit niet altijd. Tja, da's zwanger zijn zeker, je de eerste weken moeten slepen (nog zo'n 3 tot 5 weken te gaan, hoop ik, liefst minder natuurlijk...)
We hebben ondertussen besloten nog eens bij mijn eigen gynaecologe langs te gaan. Zij is een grote schat, maar is minder gaan werken nu ze getrouwd is en ondertussen zelf zwanger! Ik gun het haar van harte, maar ik vind het toch jammer dat zij mij niet zal kunnen opvolgen. Ik ga eens proberen langsgaan 1 van de volgende dagen en vragen of ze nog een echo tussendoor wil maken. We zijn ondertussen toch weer ongerust, ook al was vorige week zo goed. Gewoon, na alles wat we de vorige keren meegemaakt hebben, vind ik het erg moeilijk 4 weken te wachten. De vorige keer liep het nu ongeveer fout... Dat zit toch steeds in je achterhoofd hoor.
Maar we zijn ons ook stilletjes aan het voorbereiden op 2 kindjes bij in ons gezin, eigenlijk zien we het echt wel zitten! Het zal heel wat praktische beslommeringen met zich meebrengen, maar dat kunnen we wel aan. Ik ben een boek aan het lezen over het verloop van tweelingzwangerschappen en -bevallingen en kan de horror-scenario's wat uit mijn hoofd wissen (door mijn job zag ik weer allerlei complicaties, ipv al die gevallen waar het allemaal prima gaat), want meestal gaat het wel goed! Grote beer is bezig met namen zoeken, dat stel ik zelf nog even uit of hij vindt de allerbeste namen ooit?
Ik ga me nu gewoon op de zetel installeren: wat slapen, wat hangen en straks als de school uit is, weer in het drukke leven van alledag stappen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Groot gelijk dat je jezelf de nodige rust gunt.
BeantwoordenVerwijderenGeniet ervan. Die vermoeidheid in niet te onderschatten.
En de ongerustheid... ook niet niks.
Je zal waarschijnlijk maar echt op je gemak zijn als je die twee prutskes voelt stampen en bewegen.
In tussentijd hoop ik dat de tijd vliegt voor jou.
Gewoon even luisteren naar je lichaam... dat lijkt me het beste. Zet die 'muizenissen' uit je hoofd, het lukt jullie wel!
BeantwoordenVerwijderenVerstandig hoor dat je goed voor jezelf zorgt en even aan de rem trekt. Je kunt niet zuinig genoeg zijn op je lijf én je twee kleine kindjes! En je kunt maar beter een maand teveel rusten dan een dag te weinig, je zou het jezelf nooit vergeven, toch?
BeantwoordenVerwijderenInderdaad gewoon luisteren naar je lichaam en doen waar je je goed bijvoelt en probeer bovenal wat te genieten ervan!
BeantwoordenVerwijderenVeel groetjes!
ah neem je rust hoor! heel belanrijk, wees maar zuinig op jezelf,en ik voel met je mee kwa ongerustheid, ik had daar ook( met reden) veel last van, durfde soms bijna niet blij te zijn, uit angst... dat ik het dan verliezen zou....maar uiteindleijk werd dat bij het vorderen der zwangerschap(pen) wel steeds beter .
BeantwoordenVerwijderenWens je veel rust toe , succes!!!!!
gr sillie