Griep!

Griep, griep en nog eens griep in het land... Gelukkig (nog) niet in huis, wel volop op het werk aanwezig natuurlijk. Dat betekent voor ons niet dubbel, maar 3 dubbel zo hard werken! (en dat is niet omdat de collega's ziek zijn of zo, wij zijn zelf allemaal behoorlijk immuun na al die jaren tussen de virussen en bacteriën.)

Geen tijd om te bloggen...

Mijn fijne werk en lekker fier!

Bijna... bijna stop ik met werken. Het zal zo vreemd doen!

Niet meer de kinderen snel naar school op maandagochtend, maar lekker kunnen wachten en ze echt naar de klas brengen, niet meer op dinsdagavond de kindjes te laat oppikken bij de oppas om ze thuis snel te wassen, een verhaaltje voorlezen en in bed "gooien", niet meer rennen op woensdagavond en snel een kus wisselen met grote beer terwijl de kindjes van auto wisselen en ze 's avonds enkel een kusje kunnen geven op hen lieve slapende snoetje, niet meer op vrijdagochtend wachten op oma die telkens te laat is zodat ook mijn werkdag te laat begint... Gewoon het rustig aan doen 's morgens, de lieve schatten 's namiddags oppikken op school en bij de onthaalmoeder (want kleine piet-perluit blijft daar gewoon 's namiddags heen gaan om te slapen: stel dat ik moet plat liggen en ze dan plots terug moet gaan, lijkt mij veel moeilijker voor haar), samen een vieruurtje eten en de kindjes lekker laten (buiten?) spelen!

Zeg nu zelf, wat klinkt het meest relax? En toch... Ik ga mijn werk missen! Dat ben ik nu al zeker. Het contact met de mensen en gewoon de waardering die ik er krijg (die krijg ik ook hoor thuis, maar daar is het net anders natuurlijk) ga ik echt missen. Mijn job is momenteel mijn uitdaging en mijn uitlaatklep. Ik heb super collega's, we zijn er echt voor elkaar. Zowel voor de kleine als de grote zaken kunnen we altijd bij elkaar terecht en lekker gekken om het leed dat we vaak te horen krijgen (en waar we ons meestal ook echt bij betrokken voelen), wat te verzachten, is gewoon echt fijn! Iedere vrijdagmiddag eten we samen ons bokes op en elke keer weer loopt onze middagpauze uit (we moeten daarna vergaderen) omdat het zo gezellig is. Elke keer weer nemen we ons voor vroeger te beginnen vergaderen want nadien is het telkens weer rennen om alles nog gedaan te krijgen. Een echt gezellige bende dus! Ik ben zeker dat er nu en dan iemand zal binnen springen hier thuis (ik woon maar een dikke 5 minuten rijden van het werk) en Nele, een collega, zal elke week komen slapen (maar da's na haar avondwerk en tijdens haar nachtwacht, dus meestal is het al na 10u en dan lig ik al in dromenland, 's morgens moet ze haar weer haasten om terug met spreekuur te beginnen en belandt ze hier in de ochtenddrukte, dus haar echt "zien en spreken" zal er niet bij zijn) Tja, ik zal zelf regelmatig moeten binnen springen hé! Maar ja, dan hoor je er niet écht bij, want iedereen om je heen is bezig...

Gek hoor, want toch kijk ik er naar uit te stoppen met werken, mijn lijf snakt er naar. Mijn bekken is stillekes uiteen aan het vallen (al helpt de houding die de gynaecoloog mij aanraadde er goed) en ik ben continu moe. De oprispingen zijn er nog steeds "heerlijk", vooral als ik wat wil rusten.
Maar... ik heb ook heerlijk zwangerschapsnieuws: IK VOEL DIE 2 GROTE SCHATTEN IN MIJN BUIKJE! Onze jongen is duidelijk een actieve kerel... hij duwt met tussenpozen "heerlijk" op mijn blaas en mijn uteriene banden. Ach, dan weet ik tenminste dat hij leeft en lekker wakker is. Het andere allerkleinste piet-perluitje beweegt minder, maar zit ook minder laag waardoor hij/zij mij minder 'last' kan geven. Als ik hem/haar voel bewegen, ben ik altijd weer gelukkig, want soms maak ik mij wel zorgen dat ik hem/haar minder voel. Stel je voor dat... Tja, die onrust in mijn hoofd zal pas verdwijnen als ik ze echt in mijn armen heb, vermoed ik. Mijn buikje groeit ondertussen goed (volgens mijn collega's kan je soms echt het verschil tussen gisteren en vandaag zien...) en da's natuurlijk ook een geruststelling. Al zeggen ze ook allemaal dat het nog erg goed meevalt voor een tweeling. Maar wat dat ooit zal worden?! Als ik foto's zie van buiken van tweelingmoeders die op het einde zijn van hun zwangerschap, klik ik ze snel weg, want: ai, ik ben nog niet klaar om zo'n buik te hebben! Wat moet komen zal komen en dat zien we dan wel weer...

Volgende week hebben we alweer de uitgebreide 20 weken echo! Het zou ook in 3D zijn, maar dat moet voor mij niet echt (ik heb in mijn opleiding leren echo's interpreteren en maak er altijd in mijn hoofd een 3D voorstelling van) Ik kijk er wel naar uit en hopelijk weten we dan het geslacht van ons 2de allerkleinste piet-perluitje... We hebben een afspraak van een uur (een half uur per kind), dus we zullen ze wel uitgebreid mogen bewonderen!

Ondertussen wil ik nog even over grote en kleine piet-perluit vertellen dat ik SUPER FIER op ze ben! We gingen vandaag naar de tandarts voor de jaarlijkse controle. Ze deden allebei super flink hun mondje open en kregen het bericht dat ze erg goed poetsen. Flink hé! (kleine piet-perluit wou wel enkel op de stoel als ze op mijn schoot mocht zitten, maar toch: om nog maar net 2,5 jaar oud te zijn, is het toch wel flink dat ze onmiddellijk haar mondje open deed en de tandarts goed liet kijken met z'n spiegeltje!)