luxe-paard

Even enkele feiten op een rijtje zetten:

- Ik ben vandaag al 34weken en 5 dagen zwanger (op naar de 37!) van 2 kleine schatten.

- Mijn buikomtrek bedraagt momenteel 106 cm max

- Ik ben 11kg bijgekomen (ik ben initieel 2 kg afgevallen, die heb ik er niet bijgeteld. Ik dacht dat ik zo'n 15 kg zou bijkomen, maar daarvoor zal ik echt mijn best moeten doen de volgende 2 weken ;-))

En... dit is een foto van mijn buik:


Die foto maakten we vandaag maar eens na er weken over gesproken te hebben: "we moeten dringend eens een foto van je buik maken, voor het te laat is..." Het is maar dat ik nog nergens echt met mijn buikje op de foto sta te pronken en ik vermoed dat dit mijn eerste (nu ja, niet helemaal de eerste, wel de derde keer, maar wel de éérste keer dat ik zo'n kleine schatten zo lang bij mij mag houden) en laatste keer is dat ik zwanger ben. Ons gezinnetje zal hierna wel compleet zijn!

Wie had ooit gedacht dat ik nog eens zwanger zou zijn? IVF werkt prima voor ons, maar er zijn zoveel mensen die het proberen en bij wie het niet lukt. En vooral, bij wie het echt de enige optie is, omdat ze de andere opties (adoptie, pleegzorg) niet echt zien zitten, wat hun volste recht is! Voor ons was adoptie een volwaardig alternatief. Wij hebben gewoon echt chance gehad dat het gelukt is na 2 pogingen (dat was wel het maximum dat ik zelf wou proberen, al die extra hormonen in mijn lijf, leken mij niet zo gezond. Daarna wilden we terug de adoptie-molen in) Bovendien hebben we super geluk, want het wordt gewoon een 2-ling!

Even een kort overzichtje
We hebben altijd gezegd: 3 of 4 kinderen lijkt ons erg fijn. We zijn 7 jaar geleden getrouwd, toen ik nog aan het studeren was. Grote beer was afgestudeerd en had vrij snel een toffe job (die hij ondertussen al verruilde voor 2 andere jobs...) Vanaf dan zijn wij er "werk" van gaan maken om aan dat gezinnetje te beginnen. Ik wou er gerust een jaartje studie voor uitstellen (ik moest nog 2 jaar echt studeren, met nadien nog minimum 2 jaar opleiding) Toen na ruim een jaar het verdict viel: diepe endometriose, type 4, en bleek dat het allemaal niet zo vlot liep, was het eerste wat in ons op kwam: adoptie (en geen ivf, want na een zware operatie wou mijn lichaam even rust!) We kregen na een hele procedure 2 grote schatten toegewezen, echt broer en zus, hij 3,5 jaar oud en zij 7,5 maand oud bij thuiskomst. We zijn hen zelf gaan ophalen en ik sta ze 'nooit' meer af. Ik mag hun mama zijn en vindt dat echt fantastisch! Het zijn 2 schatten! Wij zijn hun buikmama oprecht dankbaar en vinden haar een super moedige vrouw: sta jij je kinderen "zomaar" af om ze een betere toekomst te geven?! Al gauw na hun thuiskomst bleek dat ons gezinnetje nog steeds niet compleet aanvoelde, dus werd er nagedacht over de volgende stap. Een zwangerschap zou goed zijn om ons gezinnetje uit te breiden én het zou de endometriose die weer helemaal terug was ondanks die zware operatie, ook terugdringen. Maar hoe doe je dat, zwanger worden als het niet op de natuurlijke manier kan? Toch weer even de natuur zijn gang laten gaan (je weet nooit hé, een mens moet positief blijven), maar de endometriose werd weer alleen maar erger, ivf was en is onze enige optie. De eerste poging lukte, maar na 9 weken (eind juni 2009) moesten we alweer een klein wondertje afstaan. We gaven onszelf weer even rust en in oktober 2009 starten we een nieuwe poging. Bij de terugplaatsing stelde de arts voor om 2 embryo's terug te plaatsen en er 5 "in de diepvries" te steken. Wat een luxe, zoveel embryo's! Maar de grootste luxe kregen we te horen op 24 december: ik was zwanger! En... het leek al snel om een tweeling te gaan, aangezien de hcg-waarden (zwangerschapshormoon) al erg hoog was in mijn bloed. De eerste echo bevestigde dit fijne nieuws. Er kwamen 12 weken vol spanning aan, zou het deze keer écht gelukt zijn? Het vervolg kennen jullie en kan je ook bewonderen, hier bovenaan, op die "dikke buiken" foto! Nu gaan we er voor om deze dikke buik nog zo'n 2 weken te behouden!

Zal ons gezinnetje compleet zijn op deze manier? Wij vermoeden van wel. We zien wel, zoiets kan je niet voorspellen want dat is een gevoel (praktisch gezien is onze beslissing wel al duidelijk : waar we aan nog een slaapkamer moeten raken in dit huis, wordt dan wel het grootste raadsel... verhuizen vinden we geen optie, dus vermoedelijk blijft het echt bij 4 kinderen) Ik had zelf gedacht dat we ooit nog eens zouden adopteren, binnenlandse of buitenlandse adoptie. Momenteel is dit plan helemaal van de baan geschoven natuurlijk.

Wie had ooit gedacht dat het allemaal zo zou lopen bij ons? Wie had dit voorspeld zo'n 10, bijna 11 jaar geleden toen we elkaar ontmoetten of 7 jaar geleden toen we trouwden? Ik kan hier enkel uit concluderen dat we 2 grote gelukzakken zijn! We houden nog steeds ontzettend veel van elkaar. Er zijn zoveel koppels die uiteen gaan als er problemen blijken te zijn met hun kinderwens, maar wij zijn nog steeds samen en alles wat we meegemaakt hebben, heeft ons enkel sterker gemaakt en nog meer overtuigd dat we gewoon samen horen!

Grote beer zorgt ontzettend goed voor ons allen, zeker nu ik even aan rust toe ben. Ik ben er ook gerust op dat ondanks de drukte die er aan zit te komen, hij er ook steeds zal zijn voor ons allemaal! Het is een echte lieve papa die gekke spelletjes speelt met z'n kinderen, maar die ze ook knuffelt en goed verzorgt. Dat komt dus zeker in orde!

(Ach ja, controle bij de gynaecoloog vandaag: het gaat prima! De lengte van de baarmoederhals bedraagt nog steeds 2 cm. Kleine broer is wel verder ingedaald en zit al goed te duwen in mijn bekken. Het kan elk moment starten, maar even goed nog 2 weken duren. Ik kies persoonlijk voor die laatste optie ;-) Hun gewicht schatten is momenteel erg moeilijk: ze wriemelen voor elkaar heen om toch maar goed op de echo te staan (wat wordt dat als we foto's gaan maken later?) en door hun ligging is het soms erg moeilijk om goed te meten. Hij wordt momenteel op een dikke 2kg geschat en zij op 2,5kg. Ik ben nu al fier op die 2! Ik heb nog steeds harde buiken bij elke kleine inspanning, zoals rechtop komen of draaien in bed, maar deze doen geen pijn. Dus dat is oké. En wat een luxe, alweer, de gyn wil zelf proberen aanwezig te zijn bij mijn bevalling, ook 's nachts of in het weekend als ze niet van wacht is! Ze mogen haar altijd bellen! Tenzij ze ergens vast zit door andere verplichtingen natuurlijk. Ik heb al duidelijk laten weten dat ik dat erg goed begrijp, naast je job is je privé-leven ook erg belangrijk: grenzen trekken is iets wat ik ook altijd doe.)

Ik had het beloofd aan tante Hilde en eigenlijk wil ik het ook gewoon aan iedereen vertellen: ik won vandaag een super cadeau voor onze kleine meid! De blog van tante Hilde bestaat 3 jaar en ik besloot mee te doen aan haar give-away... en IK WON! Ik won gewoonweg... Tante Hilde maakt prachtige poppen. Ik wou er al lang eentje bestellen, maar het kwam er nooit van. Nu krijg ik een pop. Wat denk je (klik eens op de link die ik gemaakt heb), zal onze kleine meid blij zijn? Zij weet natuurlijk nog van niks, ze krijgt haar popje pas als de baby's er zijn, als cadeautje. Zo heeft ze een popje met een heerlijk chocolade velletje (want zo spreken wij hier over hun mooie zwarte kleurtje) en een popje met een wit velletje: kleine piet-perluit zelf én haar kleine zusje...

Onze 2 schatten doen alsof ze eenlingen zijn!

Even heel kort, maar dan echt kort... Ik doe mijn best: eenmaal aan het schrijven/kwetteren blijf ik schrijven/kwetteren.

Maandag weer controle gehad bij de gynaecoloog. Alles gaat nog steeds goed met die 2 kleine schatten. Ze groeien nog steeds zoals eenlingen zouden doen op dit moment, onze jongen zijn geschat gewicht bedraagt 1,480kg en onze kleine meid 1,720kg. Baby's komen vanaf nu blijkbaar zo'n 100 à 150g per week aan, en zoals we hadden kunnen verwachten doet onze meid daar weer wat bovenop en onze jongen volgt dit schema heel gewoon. Dat begint dus echt al goed vooruit te gaan hé! Nu weet ik dus waarom mijn buik al zo tonrond is, ik heb al 3,200kg baby in mijn buik(je) zitten. Een ander kindje is dan al klaar om te komen, maar bij mij mogen ze toch nog even blijven zitten!
Er is een groot verschil in hun beweeglijkheid, zou dat al iets zeggen over later? Onze meid die stampt een ganse dag door, mijn buik gaat vaak op en neer, en heen en weer, een echte voetballer. Een kop koffie of een glas water op mijn buik als ik lig? Dat kan, maar dan met het risico dat er iemand van binnenuit alles omstoot... Onze jongen kriebelt mij eerder, net alsof kleine handjes zitten te wriemelen vanbinnen in je buik. Hij drukt wel goed op mijn blaas met zijn hoofdje en met momenten kan ik echt denken: "oei, ik moet dringend plassen!", om dan enkele minuten later te ontdekken: "hé, ik heb helemaal geen aandrang meer?!" Gelukkig dus dat hij heel wat rustiger is dan zijn zusje, want anders zou ik de ganse dag op de wc mogen zitten... Hun beentjes komen samen op de middellijn, boven mijn navel, net tegen mijn ribbenrooster. Zo geven ze elkaar kleine (en grote) stampjes. Ze kijken op dit moment naar elkaar, hun gezichtjes liggen naar elkaar toe, mooi hé! Er tussenin zit een vlies en voldoende vruchtwater, da's dus nog zo'n goed teken. Ik ben dan al behoorlijk kortademig, doordat ze zo flink groeien en nog niet ingedaald zitten.
Nu ja, die kortademigheid zie ik een beetje als een goede barometer: die zorgt dat ik voldoende rust! Om te zorgen dat mijn baarmoederhals niet verder verstrijkt is rust nu eenmaal noodzakelijk, die kortademigheid verplicht mij tot rust terwijl ikzelf het verstrijken van mijn baarmoederhals niet voel en dan wel eens zou vergeten te rusten... Er is altijd zoveel wat ik nog zou willen doen.

Mijn bekken doet het relatief goed, de laatste tijd (dat rusten zal ook wel hiervoor helpen...) Ik kreeg wat oefeningetjes van de kinesist voor als ik weer eens geblokkeerd sta en als ik die dan even doe, kan ik weer vooruit. Heb ik teveel last, dan doet zij even wat oefeningen met mij samen, maar sinds een 2-tal weken is dat niet meer nodig geweest. Een ander vervelend probleem zijn mijn ribben/schouders: die raken geblokkeerd door het gewicht dat ik moet dragen (ik ben nu zo'n kleine 10kg bijgekomen en alle gewicht zit vooraan) De kinesist kan enkel dwarse fricties geven en heeft mij gisteren voor de eerste maal getaped, want spierversterkende oefeningen hebben nu geen zin (de relaxine zorgt dat mijn gewrichten los komen, maar doet dat net iets te "goed"...) Soms geeft dit zoveel pijn dat ik moeilijk kan ademen. Ach ja, nog heel even (een 8 weken max) en ik heb die 2 pagadders in mijn armen. Dat leed zal ik snel vergeten en mijn plan is om nadien toch eens wat spierversterkende oefeningen te leren bij de kinesist zodat ik nadien weer wat sterker sta! Die gewrichten van mij zijn gewoon te lui.

Deze avond gaan we op babybezoek! Fijn hoor, zo'n lief klein prutsje eens goed bekijken en denken aan wat er aan zit te komen bij ons... Ik kijk er naar uit.

Vandaag nog verder adressen ingeven om de geboortekaartjes te kunnen rondsturen en bedenken wat er in mijn koffertje moet om mee te nemen naar het ziekenhuis. Ik vind dat echt moeilijk, stom hoor, maar zal wel aan mij liggen. Voor de baby's ligt alles klaar, grote beer zal nog wat voor hen moeten meebrengen eenmaal ze er zijn, maar de eerste dagen kan ik verder. Het is gewoon dat ik niet weet in welke kleertjes ze zullen passen (hoe groot zullen ze zijn?) en wat voor weer het zal zijn (de zomers hier in België zijn niet zo voorspelbaar...), maar mijn ventje weet alles goed liggen dus daar heb ik alle vertrouwen in. Maar voor mezelf: waar ga ik zin in hebben? waar ga ik me goed in voelen? Ik heb echt niet alles in zo'n veelvoud liggen dat ik mijn koffer nu volledig kan pakken... Ik ga vermoedelijk een deel inpakken en dan een lijstje erbij leggen met wat er op het laatste nog in moet. Ik ken grote beer al een beetje: toen ik vorig jaar onverwacht werd opgenomen in het ziekenhuis, pakte hij nadien mijn koffer en bracht het mij: wat daar allemaal in zat... echt niet de dingen die ik vaak aan doe of die praktisch zijn in een ziekenhuis, maar hij dacht dus van wel... Ach, grote beer is gewoon een warhoofd, maar wel een erg lief warhoofd!

meter en peter: gevonden!

Voila, we kunnen gerust zijn. Alle toekomstige meters en peters hebben toegezegd! Onze kleine meid en kleine jongen krijgen allebei de meter en peter die wij in gedachten hadden, mensen waar wij vertrouwen in hebben dat ze van onze kinderen gaan houden en er voor hen zullen zijn op die momenten dat dat echt nodig is (en op alle andere momenten natuurlijk) Da's toch een fijn gevoel, vind ik.
Ikzelf vind het ook een eer om de meter te mogen zijn van mijn kleine neefje en, raar hoor, je hebt toch net een grotere band met dát kind dan met vb zijn zusje, terwijl ze allebei mijn neefje en nichtje zijn. Kan iemand het mij uitleggen? Als het er op aan komt sta ik natuurlijk klaar voor allebei, absoluut. Maar dat kleine ventje verwen ik net iets meer... Hij is nu bijna 3, net zoals onze kleine piet-perluit (ze verschillen slechts 6 dagen volgens hun geboorte-akte [van onze kleine piet-perluit zullen we nooit zeker zijn dat die datum klopt]) en toch is hij zo anders dan haar. Anders in wat hij kan en al doet, dat maakt het zo mooi! Lekker een eigen karaktertje en een heerlijk kereltje. Ik vind dat ze een zalige leeftijd hebben, die 2, maar eigenlijk heb ik nog geen leeftijd gehad die ik niet graag had. Elke leeftijd heeft zijn charme, gaat soms gepaard met driftbuien, maar is telkens weer leuk! Allebei zijn het lieve schatten die lekker knuffelen, dus wat wil je dan nog meer?

Mijn 2 piet-perluitjes zijn trouwens grote knuffelaars. Ze knuffelen elkaar regelmatig en geven graag een dikke kus aan de mensen die ze vertrouwen. Wij krijgen allemaal verscheidene keren per dag een "pannenkoeken-kus" waarbij we heerlijk worden plat genepen (vooral kleine piet-perluit kan hier iets van) Ik hou ook wel van knuffelen en kan hier ontzettend van genieten! 's Avonds geven we elkaar altijd een dikke kus en ook 's morgens hoort dat bij het ritueel. Vlak voor ze gaat slapen en ik de deur van hun kamertje dicht doe, roept onze kleine piet-perluit: "Ik hou van jullie!" Zo lief, maar of ze al echt beseft wat het inhoudt? Ze merkt gewoon dat we van dit zinnetje genieten en dat is toch het belangrijkste!

"Ik hou van jou!", daar gaat het uiteindelijk om, dan voel je je goed in je vel. Nu zijn we dan ook gerust dat de meters en peters hetzelfde in gedachten hebben als ons! En net dat zochten wij in die meters en peters die wij gekozen hebben voor onze kinderen: onvoorwaardelijke liefde. Voor grote- en kleine piet-perluit zijn we gerust, die meters en peters doen het super. Voor die 2 kleine schatten in mijn buik komt het ook wel in orde!