Kleine meisjes worden groot

Na de krokusvakantie (22 feb) mag kleine piet-perluit naar school. Ze is er helemaal klaar voor! Op een accidenteel kaka-broekje nu en dan (ze moeten helemaal proper zijn op school), ziet ze het zelf helemaal zitten (meer dan mama natuurlijk: waar is mijn kleine meisje?)

Nadat we grote piet-perluit deze morgen naar zijn klasje brachten, gingen we even naar haar klasje. Ze ging direct de haren kammen van de pop en toen ze de puzzelhoek ontdekte wou ze zich installeren. Toen Aline, haar toekomstige juf, voorstelde of ze even mee in de praatronde wou zitten, koos ze met plezier een plekje uit. Toen we moesten vertrekken, om het dagelijkse leven in zo'n klasje niet teveel te verstoren, wou ze niet mee. Gelukkig kon ze naar de onthaalmoeder om er te spelen met haar grote vriend "atuu"...

Tja, normaal is het de bedoeling dat kinderen af en toe even binnen gaan in het klasje om wat te wennen en meer vertrouwd te raken met de klasgenootjes en de juf. Gewoon, een 5-tal minuutjes 1 of 2 x per week gedurende enkele weekjes. Aline ging er mee akkoord toen ik voorstelde om dit beter niet meer te doen met kleine piet-perluit... De volgende keer komt ze gewoon niet meer mee naar huis (of de onthaalmoeder)! Ze mag nu eenmaal nog niet starten, ze wordt pas 2,5 jaar op 12 februari en da's nu eenmaal de wettelijke grens! Eigenlijk, vind ik dat zelf al behoorlijk vroeg: mijn kleine meid wordt veel te snel groot.

Nu ja, gelukkig zijn er nog 2 allerkleinste piet-perluitjes onder weg!
Ik overlegde met mijn gynaecologe en ik mag volgende week even langs gaan voor een echo, fijn! Ze vermoedt zelf dat het allemaal in orde komt omdat ze het zo prima deden op 8,5 week, maar ze begrijpt onze ongerustheid. Zij is zelf gespecialiseerd in echo's (ze werkt ook in een universitair ziekenhuis 1x/week om er enkel gespecialiseerde echo's te doen) en wil perse zelf de echo van 12,5 week doen. Zij doet in de praktijk alle echo's op 20 weken en de "speciallekes" op 12 weken. Zij vindt een tweeling tot de categorie "specialleke" horen... Tja, dat wordt nog uitvechten met de gynaecoloog die mij (voorlopig?) opvolgt. Hij doet alle vruchtbaarheidsbehandelingen en volgt af en toe mensen op tot bij (en tijdens) de bevalling. Ik heb de indruk dat hij mij nu ook wil volgen, nu mijn eigen gyn nog slechts de echo's doet in de praktijk wegens verhuis en eigen zwangerschap. Grote beer ziet het niet zitten om bij hem te blijven, hij had veel meer vertrouwen in haar. Hij vindt dat hij teveel gespecialiseerd is in zijn vak en dus niet meer zo bezig is met opvolgen van zwangere vrouwen. Ik weet het zelf allemaal niet zo goed. Ik voel mij beter en beter bij hem, en ik vermoed dat hij als ivf specialist wel vaker 2-ling zwangerschappen opvolgt. We hebben dan ook besloten om woensdag bij mijn eigen gyn dit probleem voor te leggen, we kunnen eens horen hoe zij er over denkt!

Nog een klein weekje en we kunnen onze 2 allerkleinste piet-perluitjes weer bewonderen!

Op...

Ik kan niet meer.

Ik raak niet meer vooruit, ik ben gewoon ontzettend moe en zag mijn werk even niet meer zitten. Na overleg thuis heb ik besloten om tem woensdag thuis te blijven: de gewone dagelijkse dingen doen en vooral heel veel rusten in de zetel en mijn bed. Donderdag werk ik nooit en vrijdag "vlucht" ik een dagje naar mijn werk omdat kleine piet-perluit zoals altijd op vrijdag thuis is samen met oma en grote piet-perluit heeft net dan een dagje vrij... Thuis rust vinden, zit er dan niet in, vrees ik. Vrijdag is gelukkig niet zo druk voor mij op het werk.

Mijn besluit is makkelijker geworden toen ik de weegschaal in de gaten kreeg... Normaal geef ik niet snel op, maar nu ik mij met per dag zie afvallen, moet ik gewoon luisteren. Dit is niet oke, toch? Het ging redelijk, maar sinds vorige week ben ik anderhalve kg kwijt. Ik eet nochtans nog elke maaltijd mee(wel kleinere porties dan voorheen, gewoon omdat ik er niet meer in krijg) en tussendoor eet ik droge koekjes tegen de misselijkheid. Ik probeer echt gezond te zijn en eet ook voldoende fruit (zo'n 2 stukken per dag), ook al smaakt mij dit niet altijd. Tja, da's zwanger zijn zeker, je de eerste weken moeten slepen (nog zo'n 3 tot 5 weken te gaan, hoop ik, liefst minder natuurlijk...)

We hebben ondertussen besloten nog eens bij mijn eigen gynaecologe langs te gaan. Zij is een grote schat, maar is minder gaan werken nu ze getrouwd is en ondertussen zelf zwanger! Ik gun het haar van harte, maar ik vind het toch jammer dat zij mij niet zal kunnen opvolgen. Ik ga eens proberen langsgaan 1 van de volgende dagen en vragen of ze nog een echo tussendoor wil maken. We zijn ondertussen toch weer ongerust, ook al was vorige week zo goed. Gewoon, na alles wat we de vorige keren meegemaakt hebben, vind ik het erg moeilijk 4 weken te wachten. De vorige keer liep het nu ongeveer fout... Dat zit toch steeds in je achterhoofd hoor.

Maar we zijn ons ook stilletjes aan het voorbereiden op 2 kindjes bij in ons gezin, eigenlijk zien we het echt wel zitten! Het zal heel wat praktische beslommeringen met zich meebrengen, maar dat kunnen we wel aan. Ik ben een boek aan het lezen over het verloop van tweelingzwangerschappen en -bevallingen en kan de horror-scenario's wat uit mijn hoofd wissen (door mijn job zag ik weer allerlei complicaties, ipv al die gevallen waar het allemaal prima gaat), want meestal gaat het wel goed! Grote beer is bezig met namen zoeken, dat stel ik zelf nog even uit of hij vindt de allerbeste namen ooit?

Ik ga me nu gewoon op de zetel installeren: wat slapen, wat hangen en straks als de school uit is, weer in het drukke leven van alledag stappen.

2 x 1,75 cm groot!

Wat kregen wij een heerlijk nieuws te horen vandaag! Ik ben 8 weken en 3 dagen zwanger van een tweeling! Ze maken het goed, zitten allebei prima op de curve: 1,75 cm groot, en hun hartje horen kloppen was pas echt zalig. Ik ben uitgeteld voor 29 augustus 2010, we doen ons best dit te halen!

Over 3 weken opnieuw controle. De gynaecoloog was er gerust in, wij dus ook maar hé.
Ik kreeg wel al het bericht dat ik ten laatste op 6 maand zwangerschap zal moeten stoppen met werken, om prematuriteit te voorkomen. Dat betekent dus al eind mei... Amai, da's wel vroeg lijkt mij, maar ik heb het er met plezier voor over. Even informeren of mijn vervanger van tijdens het adoptieverlof terug zin heeft om tijdelijk te komen werken bij ons! We zullen maar regelen dat hij iets vroeger begint, dan ben ik ook gerust.

Nu weet ik ook waarom ik deze keer wat extremer reageer: echt misselijk, wat ik de vorige keren niet had, nog veel méér moe dan de vorige keren volgens mijn lieve ventje (ik kan altijd en overal slapen, zelfs deze voormiddag toen ik zo nerveus aan het uitkijken was naar onze afspraak bij de gynaecoloog...) Maar het mag, het mag allemaal!

En verder... lekker dromen op mijn wolk en stapels boeken aanleggen om mij bezig te houden de laatste maanden. (ik vrees dat naaien en lang op mijn stoel zitten achter mijn naai- en lockmachine niet zal gelden als rust...) Het moet allemaal nog een beetje doordringen, maar wij zien het eigenlijk wel zitten: onze adoptiekindjes kwamen met 2, dan is het maar eerlijk dat ook onze biologisch eigen kindjes met 2 komen, niet?

(1 probleem, onze nieuwe auto van nog maar slechts 1 maand oud zal al aan vervanging toe zijn wegens plaatsgebrek, vrees ik...Iemand een busje in aanbieding?)

moe en misselijk

Zin om iets te doen, maar ik kom nergens toe: na mijn werk moet ik hangen op de zetel of slapen in mijn bed (ik kan overal mijn hoofdje neerleggen en vertrek naar dromenland), ondertussen walg ik van allerlei eten en geuren (gelukkig moet ik niet overgeven) en ben van 's morgens tot 's avonds misselijk. En toch vind ik het fijn, zwanger zijn! Ik ben toch wel een beetje gek, niet?

Dat worden voorlopig maar korte berichtjes...

(Ik zit ondertussen af te tellen naar de 20ste. Pff, da's toch nog een 12 dagen)

2010!

Het nieuwe jaar is weer volop begonnen, dicht bij onze beste vrienden! Gisteren hadden we een heerlijk feestje en deze morgen een gezellig ontbijt. Ik bleef in mijn pyjama zitten tot mijn zusje en haar lieve vriend onverwacht op bezoek kwamen deze namiddag. Fijn!

1 dingetje valt wat tegen, onze kleine piet-perluit voelt zich niet lekker. Haar mondje ligt open en ze krijgt blaasjes op haar duim (ze is zo'n lekker duimelotje) en rond haar mondje. Volgens grote beer kan het wel om de windpokken (waterpokken) gaan, straf dat ik het zelf niet door had! Nu ja, we zullen nog zien wat het wordt. Ze hangt, zeurt en klaagt over pijn in haar mondje. Ze sliep deze namiddag zo'n 3,5u, waarna ze heerlijk bij mama kwam doezelen (die ook dringend een dutje nodig had) om pas nóg een uurtje later samen op te staan. Ondertussen zit ze alweer bij papa op schoot naar Samson te kijken, met haar duimpje in de mond. Koorts heeft ze niet, eten doet ze amper, ze wil enkel water drinken. Ze wil wat Teejel in haar mondje en omdat ze zó ellendig is, gaf ik haar wat tegen de pijn. Ik zal wel zien wat het geeft, alleszins geen mooie start van 2010 voor haar.
Grote Piet-Perluit zat natuurlijk te laat in zijn bed gisterenavond en is een kleine brombeer, maar dat trekken we weer recht door op tijd z'n bed in te "gooien" deze avond!

En wij, wij hangen lekker thuis rond vandaag. Geen gedoe van familiebezoek, dat hebben we zelf afgeschaft sinds een paar jaar. We vonden er niks aan en een te groot gedoe na een veel te late avond...
Zondag een feestje bij mijn grootouders (jaja, die leven nog alle 4!) en bijhorende familie, morgen een kort bezoekje bij oma en opa (grote beer z'n ouders) om dan te gaan slapen bij moetje en vake (mijn ouders) om fris op het feestje aanwezig te zijn zondag.
En dan? Dan is onze vakantie alweer voorbij en begint het gewone leventje z'n gangetje. En om eerlijk te zijn, kijk ik daar best naar uit! Weer het gewone ritme en niet het gedoe van allerlei feestjes waardoor de kindjes uit hun doen zijn. 't Is toch iets hoor die kerstvakantie: ik kijk er altijd weer naar uit, maar eenmaal bezig vind ik het veel te druk en te donker...

Laat het nieuwe jaar maar starten en heel veel liefde en geluk brengen, voor iedereen! Wat onze grootste wens is, dat kunnen jullie wel raden, en toch... Eigenlijk wil ik gewoon geluk in ons gezinnetje, en we zien wel hoe dat loopt! (Nu ja, zo'n babytje(s) zou(den) ons natuurlijk wel heel erg gelukkig maken...)

3 dikke kussen en een knuffel voor iedereen die er wil!