Ik ben het een beetje beu... Ik wil heel graag het doel van 37 weken halen, begrijp mij niet verkeerd, maar ik ben het toch allemaal een beetje beu.
Ik zou zo graag lekker rond springen en genieten van de zomer! Lekker terrasjes doen, fietstochtjes maken in de zon, met de kinderen de speeltuin onveilig maken, heerlijk op reis gaan met de tent,... niks van: verplichte rust op de zetel of in bed (jaja, ik ben nu al liggend op mijn zij aan het tokkelen op de laptop) Ik hou me alsmaar voor: "Het is voor het goede doel! Blijven liggen jij!" Maar ik moet eerlijk zijn, ik stel me mijn zomers meestal net iets anders voor. We hopen hier dan ook op een heerlijke nazomer en 2 rustige baby's, zodat we nog kunnen gaan wandelen en lekker genieten op terrasjes terwijl we naar de kids kijken op de speeltuin.
De vakantie van grote beer ziet er dus ook net iets anders uit met een partner die verplichte platte rust houdt, hij had dan ook een onvoldaan gevoel gisteren avond na zijn weekje verlof en ik kon hem geen ongelijk geven... Vanaf ik 37 weken zwanger ben, heeft hij nog 2 weekjes verlof op staan én er komen nog 10 dagen vaderschapsverlof voor hem aan, ik gok dat het dan allemaal nét iets drukker zal zijn hier thuis! Net dan, eind aug/begin sept heeft hij eigenlijk veel minder tijd voor verlof wegens drukte op het werk. Het leven kan toch "gecompliceerd" zijn...
En toch, we gaan er voor! Nog 2 weekjes...
maandag 26 juli 2010
vrijdag 23 juli 2010
luxe-paard
Even enkele feiten op een rijtje zetten:
- Ik ben vandaag al 34weken en 5 dagen zwanger (op naar de 37!) van 2 kleine schatten.
- Mijn buikomtrek bedraagt momenteel 106 cm max
- Ik ben 11kg bijgekomen (ik ben initieel 2 kg afgevallen, die heb ik er niet bijgeteld. Ik dacht dat ik zo'n 15 kg zou bijkomen, maar daarvoor zal ik echt mijn best moeten doen de volgende 2 weken ;-))
En... dit is een foto van mijn buik:
Die foto maakten we vandaag maar eens na er weken over gesproken te hebben: "we moeten dringend eens een foto van je buik maken, voor het te laat is..." Het is maar dat ik nog nergens echt met mijn buikje op de foto sta te pronken en ik vermoed dat dit mijn eerste (nu ja, niet helemaal de eerste, wel de derde keer, maar wel de éérste keer dat ik zo'n kleine schatten zo lang bij mij mag houden) en laatste keer is dat ik zwanger ben. Ons gezinnetje zal hierna wel compleet zijn!
Wie had ooit gedacht dat ik nog eens zwanger zou zijn? IVF werkt prima voor ons, maar er zijn zoveel mensen die het proberen en bij wie het niet lukt. En vooral, bij wie het echt de enige optie is, omdat ze de andere opties (adoptie, pleegzorg) niet echt zien zitten, wat hun volste recht is! Voor ons was adoptie een volwaardig alternatief. Wij hebben gewoon echt chance gehad dat het gelukt is na 2 pogingen (dat was wel het maximum dat ik zelf wou proberen, al die extra hormonen in mijn lijf, leken mij niet zo gezond. Daarna wilden we terug de adoptie-molen in) Bovendien hebben we super geluk, want het wordt gewoon een 2-ling!
Even een kort overzichtje
We hebben altijd gezegd: 3 of 4 kinderen lijkt ons erg fijn. We zijn 7 jaar geleden getrouwd, toen ik nog aan het studeren was. Grote beer was afgestudeerd en had vrij snel een toffe job (die hij ondertussen al verruilde voor 2 andere jobs...) Vanaf dan zijn wij er "werk" van gaan maken om aan dat gezinnetje te beginnen. Ik wou er gerust een jaartje studie voor uitstellen (ik moest nog 2 jaar echt studeren, met nadien nog minimum 2 jaar opleiding) Toen na ruim een jaar het verdict viel: diepe endometriose, type 4, en bleek dat het allemaal niet zo vlot liep, was het eerste wat in ons op kwam: adoptie (en geen ivf, want na een zware operatie wou mijn lichaam even rust!) We kregen na een hele procedure 2 grote schatten toegewezen, echt broer en zus, hij 3,5 jaar oud en zij 7,5 maand oud bij thuiskomst. We zijn hen zelf gaan ophalen en ik sta ze 'nooit' meer af. Ik mag hun mama zijn en vindt dat echt fantastisch! Het zijn 2 schatten! Wij zijn hun buikmama oprecht dankbaar en vinden haar een super moedige vrouw: sta jij je kinderen "zomaar" af om ze een betere toekomst te geven?! Al gauw na hun thuiskomst bleek dat ons gezinnetje nog steeds niet compleet aanvoelde, dus werd er nagedacht over de volgende stap. Een zwangerschap zou goed zijn om ons gezinnetje uit te breiden én het zou de endometriose die weer helemaal terug was ondanks die zware operatie, ook terugdringen. Maar hoe doe je dat, zwanger worden als het niet op de natuurlijke manier kan? Toch weer even de natuur zijn gang laten gaan (je weet nooit hé, een mens moet positief blijven), maar de endometriose werd weer alleen maar erger, ivf was en is onze enige optie. De eerste poging lukte, maar na 9 weken (eind juni 2009) moesten we alweer een klein wondertje afstaan. We gaven onszelf weer even rust en in oktober 2009 starten we een nieuwe poging. Bij de terugplaatsing stelde de arts voor om 2 embryo's terug te plaatsen en er 5 "in de diepvries" te steken. Wat een luxe, zoveel embryo's! Maar de grootste luxe kregen we te horen op 24 december: ik was zwanger! En... het leek al snel om een tweeling te gaan, aangezien de hcg-waarden (zwangerschapshormoon) al erg hoog was in mijn bloed. De eerste echo bevestigde dit fijne nieuws. Er kwamen 12 weken vol spanning aan, zou het deze keer écht gelukt zijn? Het vervolg kennen jullie en kan je ook bewonderen, hier bovenaan, op die "dikke buiken" foto! Nu gaan we er voor om deze dikke buik nog zo'n 2 weken te behouden!
Zal ons gezinnetje compleet zijn op deze manier? Wij vermoeden van wel. We zien wel, zoiets kan je niet voorspellen want dat is een gevoel (praktisch gezien is onze beslissing wel al duidelijk : waar we aan nog een slaapkamer moeten raken in dit huis, wordt dan wel het grootste raadsel... verhuizen vinden we geen optie, dus vermoedelijk blijft het echt bij 4 kinderen) Ik had zelf gedacht dat we ooit nog eens zouden adopteren, binnenlandse of buitenlandse adoptie. Momenteel is dit plan helemaal van de baan geschoven natuurlijk.
Wie had ooit gedacht dat het allemaal zo zou lopen bij ons? Wie had dit voorspeld zo'n 10, bijna 11 jaar geleden toen we elkaar ontmoetten of 7 jaar geleden toen we trouwden? Ik kan hier enkel uit concluderen dat we 2 grote gelukzakken zijn! We houden nog steeds ontzettend veel van elkaar. Er zijn zoveel koppels die uiteen gaan als er problemen blijken te zijn met hun kinderwens, maar wij zijn nog steeds samen en alles wat we meegemaakt hebben, heeft ons enkel sterker gemaakt en nog meer overtuigd dat we gewoon samen horen!
Grote beer zorgt ontzettend goed voor ons allen, zeker nu ik even aan rust toe ben. Ik ben er ook gerust op dat ondanks de drukte die er aan zit te komen, hij er ook steeds zal zijn voor ons allemaal! Het is een echte lieve papa die gekke spelletjes speelt met z'n kinderen, maar die ze ook knuffelt en goed verzorgt. Dat komt dus zeker in orde!
(Ach ja, controle bij de gynaecoloog vandaag: het gaat prima! De lengte van de baarmoederhals bedraagt nog steeds 2 cm. Kleine broer is wel verder ingedaald en zit al goed te duwen in mijn bekken. Het kan elk moment starten, maar even goed nog 2 weken duren. Ik kies persoonlijk voor die laatste optie ;-) Hun gewicht schatten is momenteel erg moeilijk: ze wriemelen voor elkaar heen om toch maar goed op de echo te staan (wat wordt dat als we foto's gaan maken later?) en door hun ligging is het soms erg moeilijk om goed te meten. Hij wordt momenteel op een dikke 2kg geschat en zij op 2,5kg. Ik ben nu al fier op die 2! Ik heb nog steeds harde buiken bij elke kleine inspanning, zoals rechtop komen of draaien in bed, maar deze doen geen pijn. Dus dat is oké. En wat een luxe, alweer, de gyn wil zelf proberen aanwezig te zijn bij mijn bevalling, ook 's nachts of in het weekend als ze niet van wacht is! Ze mogen haar altijd bellen! Tenzij ze ergens vast zit door andere verplichtingen natuurlijk. Ik heb al duidelijk laten weten dat ik dat erg goed begrijp, naast je job is je privé-leven ook erg belangrijk: grenzen trekken is iets wat ik ook altijd doe.)
Ik had het beloofd aan tante Hilde en eigenlijk wil ik het ook gewoon aan iedereen vertellen: ik won vandaag een super cadeau voor onze kleine meid! De blog van tante Hilde bestaat 3 jaar en ik besloot mee te doen aan haar give-away... en IK WON! Ik won gewoonweg... Tante Hilde maakt prachtige poppen. Ik wou er al lang eentje bestellen, maar het kwam er nooit van. Nu krijg ik een pop. Wat denk je (klik eens op de link die ik gemaakt heb), zal onze kleine meid blij zijn? Zij weet natuurlijk nog van niks, ze krijgt haar popje pas als de baby's er zijn, als cadeautje. Zo heeft ze een popje met een heerlijk chocolade velletje (want zo spreken wij hier over hun mooie zwarte kleurtje) en een popje met een wit velletje: kleine piet-perluit zelf én haar kleine zusje...
- Ik ben vandaag al 34weken en 5 dagen zwanger (op naar de 37!) van 2 kleine schatten.
- Mijn buikomtrek bedraagt momenteel 106 cm max
- Ik ben 11kg bijgekomen (ik ben initieel 2 kg afgevallen, die heb ik er niet bijgeteld. Ik dacht dat ik zo'n 15 kg zou bijkomen, maar daarvoor zal ik echt mijn best moeten doen de volgende 2 weken ;-))
En... dit is een foto van mijn buik:
Die foto maakten we vandaag maar eens na er weken over gesproken te hebben: "we moeten dringend eens een foto van je buik maken, voor het te laat is..." Het is maar dat ik nog nergens echt met mijn buikje op de foto sta te pronken en ik vermoed dat dit mijn eerste (nu ja, niet helemaal de eerste, wel de derde keer, maar wel de éérste keer dat ik zo'n kleine schatten zo lang bij mij mag houden) en laatste keer is dat ik zwanger ben. Ons gezinnetje zal hierna wel compleet zijn!
Wie had ooit gedacht dat ik nog eens zwanger zou zijn? IVF werkt prima voor ons, maar er zijn zoveel mensen die het proberen en bij wie het niet lukt. En vooral, bij wie het echt de enige optie is, omdat ze de andere opties (adoptie, pleegzorg) niet echt zien zitten, wat hun volste recht is! Voor ons was adoptie een volwaardig alternatief. Wij hebben gewoon echt chance gehad dat het gelukt is na 2 pogingen (dat was wel het maximum dat ik zelf wou proberen, al die extra hormonen in mijn lijf, leken mij niet zo gezond. Daarna wilden we terug de adoptie-molen in) Bovendien hebben we super geluk, want het wordt gewoon een 2-ling!
Even een kort overzichtje
We hebben altijd gezegd: 3 of 4 kinderen lijkt ons erg fijn. We zijn 7 jaar geleden getrouwd, toen ik nog aan het studeren was. Grote beer was afgestudeerd en had vrij snel een toffe job (die hij ondertussen al verruilde voor 2 andere jobs...) Vanaf dan zijn wij er "werk" van gaan maken om aan dat gezinnetje te beginnen. Ik wou er gerust een jaartje studie voor uitstellen (ik moest nog 2 jaar echt studeren, met nadien nog minimum 2 jaar opleiding) Toen na ruim een jaar het verdict viel: diepe endometriose, type 4, en bleek dat het allemaal niet zo vlot liep, was het eerste wat in ons op kwam: adoptie (en geen ivf, want na een zware operatie wou mijn lichaam even rust!) We kregen na een hele procedure 2 grote schatten toegewezen, echt broer en zus, hij 3,5 jaar oud en zij 7,5 maand oud bij thuiskomst. We zijn hen zelf gaan ophalen en ik sta ze 'nooit' meer af. Ik mag hun mama zijn en vindt dat echt fantastisch! Het zijn 2 schatten! Wij zijn hun buikmama oprecht dankbaar en vinden haar een super moedige vrouw: sta jij je kinderen "zomaar" af om ze een betere toekomst te geven?! Al gauw na hun thuiskomst bleek dat ons gezinnetje nog steeds niet compleet aanvoelde, dus werd er nagedacht over de volgende stap. Een zwangerschap zou goed zijn om ons gezinnetje uit te breiden én het zou de endometriose die weer helemaal terug was ondanks die zware operatie, ook terugdringen. Maar hoe doe je dat, zwanger worden als het niet op de natuurlijke manier kan? Toch weer even de natuur zijn gang laten gaan (je weet nooit hé, een mens moet positief blijven), maar de endometriose werd weer alleen maar erger, ivf was en is onze enige optie. De eerste poging lukte, maar na 9 weken (eind juni 2009) moesten we alweer een klein wondertje afstaan. We gaven onszelf weer even rust en in oktober 2009 starten we een nieuwe poging. Bij de terugplaatsing stelde de arts voor om 2 embryo's terug te plaatsen en er 5 "in de diepvries" te steken. Wat een luxe, zoveel embryo's! Maar de grootste luxe kregen we te horen op 24 december: ik was zwanger! En... het leek al snel om een tweeling te gaan, aangezien de hcg-waarden (zwangerschapshormoon) al erg hoog was in mijn bloed. De eerste echo bevestigde dit fijne nieuws. Er kwamen 12 weken vol spanning aan, zou het deze keer écht gelukt zijn? Het vervolg kennen jullie en kan je ook bewonderen, hier bovenaan, op die "dikke buiken" foto! Nu gaan we er voor om deze dikke buik nog zo'n 2 weken te behouden!
Zal ons gezinnetje compleet zijn op deze manier? Wij vermoeden van wel. We zien wel, zoiets kan je niet voorspellen want dat is een gevoel (praktisch gezien is onze beslissing wel al duidelijk : waar we aan nog een slaapkamer moeten raken in dit huis, wordt dan wel het grootste raadsel... verhuizen vinden we geen optie, dus vermoedelijk blijft het echt bij 4 kinderen) Ik had zelf gedacht dat we ooit nog eens zouden adopteren, binnenlandse of buitenlandse adoptie. Momenteel is dit plan helemaal van de baan geschoven natuurlijk.
Wie had ooit gedacht dat het allemaal zo zou lopen bij ons? Wie had dit voorspeld zo'n 10, bijna 11 jaar geleden toen we elkaar ontmoetten of 7 jaar geleden toen we trouwden? Ik kan hier enkel uit concluderen dat we 2 grote gelukzakken zijn! We houden nog steeds ontzettend veel van elkaar. Er zijn zoveel koppels die uiteen gaan als er problemen blijken te zijn met hun kinderwens, maar wij zijn nog steeds samen en alles wat we meegemaakt hebben, heeft ons enkel sterker gemaakt en nog meer overtuigd dat we gewoon samen horen!
Grote beer zorgt ontzettend goed voor ons allen, zeker nu ik even aan rust toe ben. Ik ben er ook gerust op dat ondanks de drukte die er aan zit te komen, hij er ook steeds zal zijn voor ons allemaal! Het is een echte lieve papa die gekke spelletjes speelt met z'n kinderen, maar die ze ook knuffelt en goed verzorgt. Dat komt dus zeker in orde!
(Ach ja, controle bij de gynaecoloog vandaag: het gaat prima! De lengte van de baarmoederhals bedraagt nog steeds 2 cm. Kleine broer is wel verder ingedaald en zit al goed te duwen in mijn bekken. Het kan elk moment starten, maar even goed nog 2 weken duren. Ik kies persoonlijk voor die laatste optie ;-) Hun gewicht schatten is momenteel erg moeilijk: ze wriemelen voor elkaar heen om toch maar goed op de echo te staan (wat wordt dat als we foto's gaan maken later?) en door hun ligging is het soms erg moeilijk om goed te meten. Hij wordt momenteel op een dikke 2kg geschat en zij op 2,5kg. Ik ben nu al fier op die 2! Ik heb nog steeds harde buiken bij elke kleine inspanning, zoals rechtop komen of draaien in bed, maar deze doen geen pijn. Dus dat is oké. En wat een luxe, alweer, de gyn wil zelf proberen aanwezig te zijn bij mijn bevalling, ook 's nachts of in het weekend als ze niet van wacht is! Ze mogen haar altijd bellen! Tenzij ze ergens vast zit door andere verplichtingen natuurlijk. Ik heb al duidelijk laten weten dat ik dat erg goed begrijp, naast je job is je privé-leven ook erg belangrijk: grenzen trekken is iets wat ik ook altijd doe.)
Ik had het beloofd aan tante Hilde en eigenlijk wil ik het ook gewoon aan iedereen vertellen: ik won vandaag een super cadeau voor onze kleine meid! De blog van tante Hilde bestaat 3 jaar en ik besloot mee te doen aan haar give-away... en IK WON! Ik won gewoonweg... Tante Hilde maakt prachtige poppen. Ik wou er al lang eentje bestellen, maar het kwam er nooit van. Nu krijg ik een pop. Wat denk je (klik eens op de link die ik gemaakt heb), zal onze kleine meid blij zijn? Zij weet natuurlijk nog van niks, ze krijgt haar popje pas als de baby's er zijn, als cadeautje. Zo heeft ze een popje met een heerlijk chocolade velletje (want zo spreken wij hier over hun mooie zwarte kleurtje) en een popje met een wit velletje: kleine piet-perluit zelf én haar kleine zusje...
zondag 18 juli 2010
terug thuis
Ik ben sinds vrijdag namiddag terug thuis! Het is fijn om hier weer te zijn, al mis ik de rust soms een beetje... (en het goeie bed ;-), had ik hier thuis maar zo'n luxe bed dat je in alle posities kan zetten enkel door op een knopje te drukken... hier zit ik te prutsen met kussens om toch maar goed te liggen met die verdomde ribblokkage en een buik die echt in de weg begint te zitten)
Ik moet zoveel mogelijk platte rust houden en dat is best moeilijk als je al 2 kinderen hebt. Ik lig dus vooral in de zetel of in mijn bed. Ik moet het woordje 'vooral' jammer genoeg wel gebruiken, want zoveel rusten als ik in het ziekenhuis deed, dat lukt hier gewoon niet! Grote beer moet nu alles doen en dat is zwaar voor hem (hij heeft net een weekje vakantie nu, ik denk dat hij het zich net iets anders had voorgesteld) Normaal lukt het ons goed om met z'n tweetjes voor de kinderen te zorgen en het huishouden te doen, dit in combinatie met wat vrije tijd voor allebei (iets waar we allebei echt aan verknocht zijn: even tijd voor onszelf. Ik vrees echter wel dat dit ook nog een tijdje afwezig zal zijn als de tweeling er is, maar kom) Nu lijkt het wel alsof enkel ik vrije tijd heb en hij alles moet doen...
Een klein voorbeeldje: Grote beer is aan het koken, ik lig in de zetel wat tv te kijken of een boekje te lezen en plots horen we dat er een "crisis" ontstaat tussen de kinderen buiten. Tja, wat doe je dan? Normaal gaat diegene die niet aan het koken is de crisis oplossen... en nu, hoe doe je dat dan nu? Ik krijg een harde buik als ik recht kom en moet eerst even proberen ontspannen voor ik tot actie over ga. Als grote beer zich nu naar buiten rept, is ons eten "verpieterd" Ik kom dus toch maar recht en probeer het op afstand wat op te lossen (wij hebben een nogal grote tuin, wat er achteraan precies gebeurt, heb je niet goed gezien en dan "wint" de verbaal sterkste nogal makkelijk op dat moment (kleine piet-perluit dus, die gilt gewoon...) en zomaar op afstand wat staan schreeuwen van "en nu houden jullie op", vind ik geen goeie oplossing en wordt meestal snel vervolgd door een nieuwe crisis, bovendien moeten ze leren dat schreeuwen echt niet de juiste manier is om je zin te krijgen ) Ik vraag hen om naar me toe te komen en dan praten we alles even uit. Nadeel? Ik hou me niet aan het voorschrift "platte rust" en kleine piet-perluit weet al niet goed meer waar de crisis over ging als ze bij ons is, zodat grote piet-perluit meestal "wint" Pfffff... moeilijk voor iedereen hier in huis!
Vanaf morgen gaat kleine piet-perluit terug naar de onthaalmoeder en grote piet-perluit gaat overdag op sportkamp. Zo krijgen we hier allebei wat meer rust!
Hoe het verder met me gaat? Ik moet zoveel mogelijk rusten om ons nieuwe doel te proberen halen: 37 weken! Platte rust is ideaal, zodat ik zo weinig mogelijk de trap op en af ga en de dag door kom door te liggen en nog eens te liggen. Alle boodschappen, alle kleine huishoudelijke taken en de verzorging van de kinderen komen op grote beer z'n nek terecht. (gelukkig hebben we een poetsvrouw, anders moest hij dat ook nog doen) Ik ben nu 34 weken ver en als de weeën toch echt zouden doorbreken, is dat geen ramp. Ik zou natuurlijk alles liever nog even uitstellen want op 37 weken zijn tweeling-kindjes voldragen en dan moeten ze normaal niet naar de afdeling neonatologie en is de kans veel groter dat ze echt bij mij mogen blijven en dat ze gewoon met me mee naar huis mogen na 5 dagen! Zeg nu zelf, dat klinkt toch veel beter dan alleen naar huis gaan, zonder je kindjes... Mijn koffer en het koffertje voor de kindjes staan klaar ondertussen en we hebben voor elke nacht een opvangplek voorzien waar grote broer en grote zus zich ook veilig voelen. (doet er mij aan denken dat het koffertje voor grote- en kleine piet-perluit nog niet is gemaakt, oke dan: deze nacht mag ik zeker nog niet bevallen!)
Ik heb nog steeds harde buiken bij elke verandering van houding, bij elke kleine inspanning en soms komen die ook regelmatig terwijl ik gewoon in de zetel lig (maar veel minder!) Maar ze doen geen pijn, en dat is dus oke. Ik wacht nu en heb er goeie hoop op.
Grote beer is overtuigd dat we deze week nog vertrekken naar het verloskwartier (als ik teveel doe is dat zelfs zijn "dreigement": "zullen we deze nacht via spoed binnen gaan of hou je nu op waarmee je bezig bent en ga jij nog even liggen?" Ik moet zeggen, het werkt wel hoor... Hij is duidelijk een grote schat! Hij heeft het liefst dat ik de ganse dag plat lig...) De gynaecoloog is overtuigd dat ik het nog even rek en ik vrijdag gewoon op controle kom bij haar. Afgelopen donderdag bleek dat mijn baarmoederhals nog steeds 2cm lang was en die weeën geen effect hadden gehad, wie ben ik dan om haar tegen te spreken ;-) Ik ga er voor, ik probeer die 37 weken te halen. Nog slechts 3 weekjes! Ik geloof er wel in!
En komen ze vroeger, dan is dat ook maar gewoon zo. Ik heb mezelf al schuldig gevoeld, maar gelukkig is dat gevoel aan het wegebben en bevestigen zowel de gynaecoloog als grote beer dat als dit gebeurt, het echt niet mijn schuld is. En toch hé, als ik nu... een vrouw zit toch ingewikkeld in elkaar!?!
Ik moet zoveel mogelijk platte rust houden en dat is best moeilijk als je al 2 kinderen hebt. Ik lig dus vooral in de zetel of in mijn bed. Ik moet het woordje 'vooral' jammer genoeg wel gebruiken, want zoveel rusten als ik in het ziekenhuis deed, dat lukt hier gewoon niet! Grote beer moet nu alles doen en dat is zwaar voor hem (hij heeft net een weekje vakantie nu, ik denk dat hij het zich net iets anders had voorgesteld) Normaal lukt het ons goed om met z'n tweetjes voor de kinderen te zorgen en het huishouden te doen, dit in combinatie met wat vrije tijd voor allebei (iets waar we allebei echt aan verknocht zijn: even tijd voor onszelf. Ik vrees echter wel dat dit ook nog een tijdje afwezig zal zijn als de tweeling er is, maar kom) Nu lijkt het wel alsof enkel ik vrije tijd heb en hij alles moet doen...
Een klein voorbeeldje: Grote beer is aan het koken, ik lig in de zetel wat tv te kijken of een boekje te lezen en plots horen we dat er een "crisis" ontstaat tussen de kinderen buiten. Tja, wat doe je dan? Normaal gaat diegene die niet aan het koken is de crisis oplossen... en nu, hoe doe je dat dan nu? Ik krijg een harde buik als ik recht kom en moet eerst even proberen ontspannen voor ik tot actie over ga. Als grote beer zich nu naar buiten rept, is ons eten "verpieterd" Ik kom dus toch maar recht en probeer het op afstand wat op te lossen (wij hebben een nogal grote tuin, wat er achteraan precies gebeurt, heb je niet goed gezien en dan "wint" de verbaal sterkste nogal makkelijk op dat moment (kleine piet-perluit dus, die gilt gewoon...) en zomaar op afstand wat staan schreeuwen van "en nu houden jullie op", vind ik geen goeie oplossing en wordt meestal snel vervolgd door een nieuwe crisis, bovendien moeten ze leren dat schreeuwen echt niet de juiste manier is om je zin te krijgen ) Ik vraag hen om naar me toe te komen en dan praten we alles even uit. Nadeel? Ik hou me niet aan het voorschrift "platte rust" en kleine piet-perluit weet al niet goed meer waar de crisis over ging als ze bij ons is, zodat grote piet-perluit meestal "wint" Pfffff... moeilijk voor iedereen hier in huis!
Vanaf morgen gaat kleine piet-perluit terug naar de onthaalmoeder en grote piet-perluit gaat overdag op sportkamp. Zo krijgen we hier allebei wat meer rust!
Hoe het verder met me gaat? Ik moet zoveel mogelijk rusten om ons nieuwe doel te proberen halen: 37 weken! Platte rust is ideaal, zodat ik zo weinig mogelijk de trap op en af ga en de dag door kom door te liggen en nog eens te liggen. Alle boodschappen, alle kleine huishoudelijke taken en de verzorging van de kinderen komen op grote beer z'n nek terecht. (gelukkig hebben we een poetsvrouw, anders moest hij dat ook nog doen) Ik ben nu 34 weken ver en als de weeën toch echt zouden doorbreken, is dat geen ramp. Ik zou natuurlijk alles liever nog even uitstellen want op 37 weken zijn tweeling-kindjes voldragen en dan moeten ze normaal niet naar de afdeling neonatologie en is de kans veel groter dat ze echt bij mij mogen blijven en dat ze gewoon met me mee naar huis mogen na 5 dagen! Zeg nu zelf, dat klinkt toch veel beter dan alleen naar huis gaan, zonder je kindjes... Mijn koffer en het koffertje voor de kindjes staan klaar ondertussen en we hebben voor elke nacht een opvangplek voorzien waar grote broer en grote zus zich ook veilig voelen. (doet er mij aan denken dat het koffertje voor grote- en kleine piet-perluit nog niet is gemaakt, oke dan: deze nacht mag ik zeker nog niet bevallen!)
Ik heb nog steeds harde buiken bij elke verandering van houding, bij elke kleine inspanning en soms komen die ook regelmatig terwijl ik gewoon in de zetel lig (maar veel minder!) Maar ze doen geen pijn, en dat is dus oke. Ik wacht nu en heb er goeie hoop op.
Grote beer is overtuigd dat we deze week nog vertrekken naar het verloskwartier (als ik teveel doe is dat zelfs zijn "dreigement": "zullen we deze nacht via spoed binnen gaan of hou je nu op waarmee je bezig bent en ga jij nog even liggen?" Ik moet zeggen, het werkt wel hoor... Hij is duidelijk een grote schat! Hij heeft het liefst dat ik de ganse dag plat lig...) De gynaecoloog is overtuigd dat ik het nog even rek en ik vrijdag gewoon op controle kom bij haar. Afgelopen donderdag bleek dat mijn baarmoederhals nog steeds 2cm lang was en die weeën geen effect hadden gehad, wie ben ik dan om haar tegen te spreken ;-) Ik ga er voor, ik probeer die 37 weken te halen. Nog slechts 3 weekjes! Ik geloof er wel in!
En komen ze vroeger, dan is dat ook maar gewoon zo. Ik heb mezelf al schuldig gevoeld, maar gelukkig is dat gevoel aan het wegebben en bevestigen zowel de gynaecoloog als grote beer dat als dit gebeurt, het echt niet mijn schuld is. En toch hé, als ik nu... een vrouw zit toch ingewikkeld in elkaar!?!
dinsdag 13 juli 2010
verblijf wordt verlengd...
Ik ben nog steeds in het ziekenhuis, en nog steeds niet bevallen! dat deel "ziekenhuis" is niet zo oke, maar dat deel "niet bevallen", vind ik prima!
Ik heb nog steeds harde buiken, op en af gaand en continu regelmatig (om de 6-7 minuten), maar ze doen momenteel geen pijn. Ik word er enkel heel erg moe van, want eigenlijk is mijn buik continu aan het sporten (je moet het zien als een spier die om de 7 minuten voor een minuut aanspant) Afgelopen zondag heb ik even echte weeën gehad met pijn en afzien, wat gelukkig tot rust is gebracht met N.ifedipine na anderhalf uur. Gisteren namiddag begon ik hetzelfde te voelen, alweer bracht dit pilletje soelaas. Vandaag nog geen pijnlijke harde buiken! We hebben dus wat vooruitgang, elke dag is weer een dag gewonnen. Ik neem nu wel U.trogestan 3x/dag om de baarmoeder wat minder te prikkelen. Ik heb samen met de gynaecologe besloten te blijven tot vrijdag, want zondag ben ik 34 weken en vanaf dan doen ze niks meer om het tegen te houden... Krijg ik deze week dus nog pijn, dan zijn we op tijd om nog iets te geven om het nog wat tegen te houden. Als ik nu naar huis zou gaan, moet ik terugkomen telkens ik pijn zou krijgen en daarom blijf ik liever hier. Ik ben hier gewoon geruster. Krijg ik volgende week pijnlijke harde buiken, dan begin ik vermoedelijk "gewoon" aan de bevalling...
Vanaf 34 weken doen ze niks meer omdat de baby's lichamelijk dan wel klaar zijn, dan moeten ze enkel nog groeien en zwaarder worden, maar qua ontwikkeling gebeurt er niks meer.
De kans is dus wel reeël dat ik volgende week beval (al mag het gerust voor mij nog even duren hoor!) en dan horen jullie daar alles over! De kindjes zullen dan nog zo'n 3 weken naar de afdeling neonatologie moeten, maar waarschijnlijk enkel in warm-houd bedjes en niet echt in de couveuse.
Wij zijn nu druk bezig met etiketten schrijven om op de enveloppen de plakken van de gehoortekaartjes, met het laatste van de doopsuiker in orde maken,... Mijn zus, die de kaartjes heeft ontworpen, is heel hard op zoek gegaan naar een drukker die volgende week géén verlof heeft en van wie ze gerust is dat hij/zij goede kwaliteit levert (mijn zus werkt in Gent, en de Gentse feesten starten daar weer! Gevolg is dat het bedrijfsleven er dan helemaal "op zijn gat" ligt) Zonet liet ze mij weten dat het in orde komt, pffffoeiuwww... De babykamer is helemaal nog niet in orde, maar daar maak ik mij geen zorgen over: laat die kleintjes maar lekker dicht bij ons op de kamer slapen, hun kleertjes zijn al uitgepakt en liggen momenteel geordend in "c.urverbakken" in onze kamer, wegens plaatsgebrek (de kinderkamers op zolder zijn nog niet klaar), maar dat moet allemaal lukken!
En toch, lieve allerkleinste piet-perluitjes, ik zou het toch erg fijn vinden als jullie nog even in mijn buikje willen blijven zitten! Vrijdagavond ga ik naar huis en ik ga mij in bed en op de zetel installeren, enkel voor een douche en toiletbezoek kom ik er nog uit. Als ik zo goed rust, blijven jullie dan nog even heel dicht bij mij? Tot zo'n 37 weken?
Ik heb nog steeds harde buiken, op en af gaand en continu regelmatig (om de 6-7 minuten), maar ze doen momenteel geen pijn. Ik word er enkel heel erg moe van, want eigenlijk is mijn buik continu aan het sporten (je moet het zien als een spier die om de 7 minuten voor een minuut aanspant) Afgelopen zondag heb ik even echte weeën gehad met pijn en afzien, wat gelukkig tot rust is gebracht met N.ifedipine na anderhalf uur. Gisteren namiddag begon ik hetzelfde te voelen, alweer bracht dit pilletje soelaas. Vandaag nog geen pijnlijke harde buiken! We hebben dus wat vooruitgang, elke dag is weer een dag gewonnen. Ik neem nu wel U.trogestan 3x/dag om de baarmoeder wat minder te prikkelen. Ik heb samen met de gynaecologe besloten te blijven tot vrijdag, want zondag ben ik 34 weken en vanaf dan doen ze niks meer om het tegen te houden... Krijg ik deze week dus nog pijn, dan zijn we op tijd om nog iets te geven om het nog wat tegen te houden. Als ik nu naar huis zou gaan, moet ik terugkomen telkens ik pijn zou krijgen en daarom blijf ik liever hier. Ik ben hier gewoon geruster. Krijg ik volgende week pijnlijke harde buiken, dan begin ik vermoedelijk "gewoon" aan de bevalling...
Vanaf 34 weken doen ze niks meer omdat de baby's lichamelijk dan wel klaar zijn, dan moeten ze enkel nog groeien en zwaarder worden, maar qua ontwikkeling gebeurt er niks meer.
De kans is dus wel reeël dat ik volgende week beval (al mag het gerust voor mij nog even duren hoor!) en dan horen jullie daar alles over! De kindjes zullen dan nog zo'n 3 weken naar de afdeling neonatologie moeten, maar waarschijnlijk enkel in warm-houd bedjes en niet echt in de couveuse.
Wij zijn nu druk bezig met etiketten schrijven om op de enveloppen de plakken van de gehoortekaartjes, met het laatste van de doopsuiker in orde maken,... Mijn zus, die de kaartjes heeft ontworpen, is heel hard op zoek gegaan naar een drukker die volgende week géén verlof heeft en van wie ze gerust is dat hij/zij goede kwaliteit levert (mijn zus werkt in Gent, en de Gentse feesten starten daar weer! Gevolg is dat het bedrijfsleven er dan helemaal "op zijn gat" ligt) Zonet liet ze mij weten dat het in orde komt, pffffoeiuwww... De babykamer is helemaal nog niet in orde, maar daar maak ik mij geen zorgen over: laat die kleintjes maar lekker dicht bij ons op de kamer slapen, hun kleertjes zijn al uitgepakt en liggen momenteel geordend in "c.urverbakken" in onze kamer, wegens plaatsgebrek (de kinderkamers op zolder zijn nog niet klaar), maar dat moet allemaal lukken!
En toch, lieve allerkleinste piet-perluitjes, ik zou het toch erg fijn vinden als jullie nog even in mijn buikje willen blijven zitten! Vrijdagavond ga ik naar huis en ik ga mij in bed en op de zetel installeren, enkel voor een douche en toiletbezoek kom ik er nog uit. Als ik zo goed rust, blijven jullie dan nog even heel dicht bij mij? Tot zo'n 37 weken?
vrijdag 9 juli 2010
weeën...
Gisteren avond rond 18u werden de weeënremmers weggehaald en rond 3u deze nacht had ik terug weeën... om de 5 minuten alweer en deze keer ook pijnlijk. Ik lig dus weer aan een kuur voor 48u en zondag starten we dan weer die ultieme 24u. Krijg ik dan toch weer spontaan weeën, gaan ze het proberen met pilletjes, maar dat is niet zo sterk.
Hopelijk mag ik maandag gewoon weeënvrij naar huis, maar ik ben wel bang. Ergens heb ik schrik dat het toch zo ver zal zijn en dat ik volgende week ga bevallen, dat mijn 2 pagadders dan de couveuse in zullen moeten om lekker bij te komen en te groeien. Ik zou het liever anders hebben natuurlijk. Zondag ben ik 33 weken zwanger. Ik weet wel dat ze al groot genoeg zullen zijn en ze vooral in de couveuse zullen moeten om aan te komen en te groeien, maar toch...
Nu hoor ik natuurlijk allerlei aanmoedigende woorden van veel mensen, iedereen kent wel iemand die het met pilletjes nog lang heeft kunnen rekken en soms zelfs over tijd ging. Toch heb ik schrik... Wat gaat het worden? Ik kan enkel rusten, meer niet, houdt de gynaecoloog mij alsmaar voor. Maar dat lijkt zo weinig?!
Hopelijk mag ik maandag gewoon weeënvrij naar huis, maar ik ben wel bang. Ergens heb ik schrik dat het toch zo ver zal zijn en dat ik volgende week ga bevallen, dat mijn 2 pagadders dan de couveuse in zullen moeten om lekker bij te komen en te groeien. Ik zou het liever anders hebben natuurlijk. Zondag ben ik 33 weken zwanger. Ik weet wel dat ze al groot genoeg zullen zijn en ze vooral in de couveuse zullen moeten om aan te komen en te groeien, maar toch...
Nu hoor ik natuurlijk allerlei aanmoedigende woorden van veel mensen, iedereen kent wel iemand die het met pilletjes nog lang heeft kunnen rekken en soms zelfs over tijd ging. Toch heb ik schrik... Wat gaat het worden? Ik kan enkel rusten, meer niet, houdt de gynaecoloog mij alsmaar voor. Maar dat lijkt zo weinig?!
woensdag 7 juli 2010
"uit logeren"...
De titel zegt al "iets", rarara waar ben ik?
Gisteren ging ik, zoals elke 2 weken op controle bij de gynaecoloog. "Tja, die baarmoederhals is weeral korter geworden, nog zo'n 2,1cm... voor de zekerheid, je weet maar nooit, zou je best toch Celestone laten inspuiten om de longen alvast te laten rijpen" Op 32 weken zijn zij en ik gewoon nog niet klaar hoor! Ik zie dat allemaal nog niet zitten! Ik mocht dezelfde dag nog binnen komen, of de volgende dag, dat was om het even. Ik moest 2 nachten blijven. Die inspuitingen worden met 24u tussen gegeven en best blijf je dan nog een extra nachtje nadien, aangezien de baby's als reactie soms wat minder actief zijn en dat toch enkel voor ongerustheid zorgt. Ik besloot mijn valiesje te gaan pakken thuis en door te gaan.
Chance... Ik kreeg de Celestone inspuiting en ik mocht een half uurtje aan de monitor. Wij zagen zelf ook wat de vroedvrouw zag: Ik had weeën om de 5 minuten, en ik merkte hier zelf niks van!!! Ja, inderdaad, mijn buik werd wel wat hard, maar dit deed geen pijn en dus schonk ik er geen aandacht aan.
Nu lig ik hier dus met een weeënremmend infuus gedurende 48u en ik krijg een 3-tal keer per dag een monitor. Gisterenavond rond 21u waren de weeën al verdwenen, alleen nu en dan nog een onregelmatige harde buik. Deze morgen had ik een 3-tal harde buiken te zien op de monitor gedurende 40minuten, maar ze tekenden niet zo sterk als de weeën gisteren. Die zouden dus allemaal nog helemaal moeten verdwijnen...
Spannend en zelfs behoorlijk eng, vind ik het. Onze kleine schatten zijn nog veel te klein om nu al te komen! Hun geschatte gewicht gisteren was 1700g (ons zoontje) en 2000g (ons dochtertje) en dat is gewoon nog veel te klein! Ze groeien dus wel goed, maar dat mogen ze voor mijn part nog zo'n 5 weken volhouden in mijn buik! Ze liggen allebei met hun hoofdje naar beneden en kunnen nu echt niet meer draaien. Als ik moet bevallen zal het normaal gezien een vaginale bevalling worden (maar liefst dus pas over 5 weken), daar ben ik wel al blij om.
Vrijdag mag ik in de loop van de dag (vermoedelijk 's avonds) naar huis als alles goed is en er geen weeën meer te zien zijn op de monitor. Met als grote vereiste: PLATTE RUST. Grote beer gaat hier helemaal mee akkoord en ik vermoed zelfs dat hij mij aan de zetel of het bed zal binden als ik dit niet doe ;-) Hij is al volop opvang aan het regelen voor de kinderen, allemaal dingen waar hij anders niet zo goed in is (die praktische zaken laat hij meestal aan mij over), doet hij nu zomaar... (Moet ik daar iets uit leren? Ik vrees dat ik zelf meestal 'teveel' controle over alles wil en het dan liever allemaal zelf regel. Maar hier blijkt dus maar weer dat hij dat ook allemaal kan! Toch een hele geruststelling, moet ik bekennen)
Duimen jullie mee dat de 2 schatten nog even blijven zitten? (Duimen jullie evt ook mee, maar dit is minder belangrijk, dat ik vrijdag naar huis kan, want ze verwachten hier weer een hittegolf met zo'n 35°C (wij wonen in het warmste deel van Vlaanderen) en dan ben ik liever thuis dan hier in het warme ziekenhuis...
Dus, als jullie mij voor vandaag even willen excuseren, ik hou platte rust!
Gisteren ging ik, zoals elke 2 weken op controle bij de gynaecoloog. "Tja, die baarmoederhals is weeral korter geworden, nog zo'n 2,1cm... voor de zekerheid, je weet maar nooit, zou je best toch Celestone laten inspuiten om de longen alvast te laten rijpen" Op 32 weken zijn zij en ik gewoon nog niet klaar hoor! Ik zie dat allemaal nog niet zitten! Ik mocht dezelfde dag nog binnen komen, of de volgende dag, dat was om het even. Ik moest 2 nachten blijven. Die inspuitingen worden met 24u tussen gegeven en best blijf je dan nog een extra nachtje nadien, aangezien de baby's als reactie soms wat minder actief zijn en dat toch enkel voor ongerustheid zorgt. Ik besloot mijn valiesje te gaan pakken thuis en door te gaan.
Chance... Ik kreeg de Celestone inspuiting en ik mocht een half uurtje aan de monitor. Wij zagen zelf ook wat de vroedvrouw zag: Ik had weeën om de 5 minuten, en ik merkte hier zelf niks van!!! Ja, inderdaad, mijn buik werd wel wat hard, maar dit deed geen pijn en dus schonk ik er geen aandacht aan.
Nu lig ik hier dus met een weeënremmend infuus gedurende 48u en ik krijg een 3-tal keer per dag een monitor. Gisterenavond rond 21u waren de weeën al verdwenen, alleen nu en dan nog een onregelmatige harde buik. Deze morgen had ik een 3-tal harde buiken te zien op de monitor gedurende 40minuten, maar ze tekenden niet zo sterk als de weeën gisteren. Die zouden dus allemaal nog helemaal moeten verdwijnen...
Spannend en zelfs behoorlijk eng, vind ik het. Onze kleine schatten zijn nog veel te klein om nu al te komen! Hun geschatte gewicht gisteren was 1700g (ons zoontje) en 2000g (ons dochtertje) en dat is gewoon nog veel te klein! Ze groeien dus wel goed, maar dat mogen ze voor mijn part nog zo'n 5 weken volhouden in mijn buik! Ze liggen allebei met hun hoofdje naar beneden en kunnen nu echt niet meer draaien. Als ik moet bevallen zal het normaal gezien een vaginale bevalling worden (maar liefst dus pas over 5 weken), daar ben ik wel al blij om.
Vrijdag mag ik in de loop van de dag (vermoedelijk 's avonds) naar huis als alles goed is en er geen weeën meer te zien zijn op de monitor. Met als grote vereiste: PLATTE RUST. Grote beer gaat hier helemaal mee akkoord en ik vermoed zelfs dat hij mij aan de zetel of het bed zal binden als ik dit niet doe ;-) Hij is al volop opvang aan het regelen voor de kinderen, allemaal dingen waar hij anders niet zo goed in is (die praktische zaken laat hij meestal aan mij over), doet hij nu zomaar... (Moet ik daar iets uit leren? Ik vrees dat ik zelf meestal 'teveel' controle over alles wil en het dan liever allemaal zelf regel. Maar hier blijkt dus maar weer dat hij dat ook allemaal kan! Toch een hele geruststelling, moet ik bekennen)
Duimen jullie mee dat de 2 schatten nog even blijven zitten? (Duimen jullie evt ook mee, maar dit is minder belangrijk, dat ik vrijdag naar huis kan, want ze verwachten hier weer een hittegolf met zo'n 35°C (wij wonen in het warmste deel van Vlaanderen) en dan ben ik liever thuis dan hier in het warme ziekenhuis...
Dus, als jullie mij voor vandaag even willen excuseren, ik hou platte rust!
vrijdag 2 juli 2010
Mijn hoofd komt stilaan weer vrij!
Na afgelopen zondag is er heel wat gebeurd, ik heb mijn hoofd voorzichtig uit het zand gehaald ;-) Dankjewel voor jullie lieve aanmoedigende woorden, die hebben mij echt deugd gedaan.
Ik had besloten om er niet over te gaan praten, gewoon dat kan en kon ik niet, ook niet afgelopen week. Ik had het gevoel dat alles dan te veel rond mij zou draaien (omdat ik er overdreven emotioneel zou reageren), terwijl het eigenlijk allemaal niet om mij ging! Na een nachtje rust was ik dus erg blij dat grote beer mij behoed had voor een gesprek die zondag! Na dat nachtje rust was ik wel overtuigd dat ik het op een andere manier wou "aanpakken", hoe daar was ik nog niet helemaal uit. Eergisteren kreeg ik een mail met de vraag of ik aub via een brief/mail/gesprek, maakte hen niet uit hoe, toch even wou voor wat opheldering zorgen. Zo kon de betrokken lieve meid toch met een goed gevoel aan de vakantie beginnen, waar ze gewoon recht op had!
Zoals jullie weten, lukt schrijven mij redelijk ;-) en zo heb ik ook mijn eigen gedachten wat geordend! (Gelukkig bestaat er zoiets als tekstverwerking, zodat je volop kan schrijven en weer wissen waar nodig.) Uiteindelijk heb ik een mail gestuurd en dat deed gewoon goed. Er viel echt iets van mij af! De ontvangers waren ook blij met mijn verhaal en zien alles nu ook als voorbij en respecteren dat ik er nu, maar misschien ook nooit meer over wil praten. Zij willen ook liever dat het voorbij is en hebben een beetje hetzelfde gevoel hierover.
En zo raakt mijn hoofd stilletjes uit het zand! Nu kan ik mij weer met die 2 grote rondrennende schatten en die 2 kleine schatten in mijn buik bezig houden, en vooral van hun genieten! Al moet gezegd zijn dat ik een rustige week tegemoet ga, gezien die 2 grote piet-perluiten zo dadelijk voor een weekje naar zee vertrekken met oma en opa. Die rust zal goed doen, want met dit weer krijg ik toch stilletjes dikkere enkels en gaan liggen met die 2 rondrennende bengels is niet altijd zo evident...
Toch wil ik liever die 2 kleine schatten in mijn buik verder laten groeien, pasgeborenen laten afzien in deze hitte vind ik veel erger! Laat mij maar de last dragen, zodat zij niet vanaf het prille begin van hun leven moeten afzien!
Ik had besloten om er niet over te gaan praten, gewoon dat kan en kon ik niet, ook niet afgelopen week. Ik had het gevoel dat alles dan te veel rond mij zou draaien (omdat ik er overdreven emotioneel zou reageren), terwijl het eigenlijk allemaal niet om mij ging! Na een nachtje rust was ik dus erg blij dat grote beer mij behoed had voor een gesprek die zondag! Na dat nachtje rust was ik wel overtuigd dat ik het op een andere manier wou "aanpakken", hoe daar was ik nog niet helemaal uit. Eergisteren kreeg ik een mail met de vraag of ik aub via een brief/mail/gesprek, maakte hen niet uit hoe, toch even wou voor wat opheldering zorgen. Zo kon de betrokken lieve meid toch met een goed gevoel aan de vakantie beginnen, waar ze gewoon recht op had!
Zoals jullie weten, lukt schrijven mij redelijk ;-) en zo heb ik ook mijn eigen gedachten wat geordend! (Gelukkig bestaat er zoiets als tekstverwerking, zodat je volop kan schrijven en weer wissen waar nodig.) Uiteindelijk heb ik een mail gestuurd en dat deed gewoon goed. Er viel echt iets van mij af! De ontvangers waren ook blij met mijn verhaal en zien alles nu ook als voorbij en respecteren dat ik er nu, maar misschien ook nooit meer over wil praten. Zij willen ook liever dat het voorbij is en hebben een beetje hetzelfde gevoel hierover.
En zo raakt mijn hoofd stilletjes uit het zand! Nu kan ik mij weer met die 2 grote rondrennende schatten en die 2 kleine schatten in mijn buik bezig houden, en vooral van hun genieten! Al moet gezegd zijn dat ik een rustige week tegemoet ga, gezien die 2 grote piet-perluiten zo dadelijk voor een weekje naar zee vertrekken met oma en opa. Die rust zal goed doen, want met dit weer krijg ik toch stilletjes dikkere enkels en gaan liggen met die 2 rondrennende bengels is niet altijd zo evident...
Toch wil ik liever die 2 kleine schatten in mijn buik verder laten groeien, pasgeborenen laten afzien in deze hitte vind ik veel erger! Laat mij maar de last dragen, zodat zij niet vanaf het prille begin van hun leven moeten afzien!
Abonneren op:
Posts (Atom)