Mijn hoofd komt stilaan weer vrij!

Na afgelopen zondag is er heel wat gebeurd, ik heb mijn hoofd voorzichtig uit het zand gehaald ;-) Dankjewel voor jullie lieve aanmoedigende woorden, die hebben mij echt deugd gedaan.

Ik had besloten om er niet over te gaan praten, gewoon dat kan en kon ik niet, ook niet afgelopen week. Ik had het gevoel dat alles dan te veel rond mij zou draaien (omdat ik er overdreven emotioneel zou reageren), terwijl het eigenlijk allemaal niet om mij ging! Na een nachtje rust was ik dus erg blij dat grote beer mij behoed had voor een gesprek die zondag! Na dat nachtje rust was ik wel overtuigd dat ik het op een andere manier wou "aanpakken", hoe daar was ik nog niet helemaal uit. Eergisteren kreeg ik een mail met de vraag of ik aub via een brief/mail/gesprek, maakte hen niet uit hoe, toch even wou voor wat opheldering zorgen. Zo kon de betrokken lieve meid toch met een goed gevoel aan de vakantie beginnen, waar ze gewoon recht op had!
Zoals jullie weten, lukt schrijven mij redelijk ;-) en zo heb ik ook mijn eigen gedachten wat geordend! (Gelukkig bestaat er zoiets als tekstverwerking, zodat je volop kan schrijven en weer wissen waar nodig.) Uiteindelijk heb ik een mail gestuurd en dat deed gewoon goed. Er viel echt iets van mij af! De ontvangers waren ook blij met mijn verhaal en zien alles nu ook als voorbij en respecteren dat ik er nu, maar misschien ook nooit meer over wil praten. Zij willen ook liever dat het voorbij is en hebben een beetje hetzelfde gevoel hierover.

En zo raakt mijn hoofd stilletjes uit het zand! Nu kan ik mij weer met die 2 grote rondrennende schatten en die 2 kleine schatten in mijn buik bezig houden, en vooral van hun genieten! Al moet gezegd zijn dat ik een rustige week tegemoet ga, gezien die 2 grote piet-perluiten zo dadelijk voor een weekje naar zee vertrekken met oma en opa. Die rust zal goed doen, want met dit weer krijg ik toch stilletjes dikkere enkels en gaan liggen met die 2 rondrennende bengels is niet altijd zo evident...
Toch wil ik liever die 2 kleine schatten in mijn buik verder laten groeien, pasgeborenen laten afzien in deze hitte vind ik veel erger! Laat mij maar de last dragen, zodat zij niet vanaf het prille begin van hun leven moeten afzien!

oogst

Vanmorgen om 7u in het ziekenhuis (eerlijkheidshalve moet ik 7u15 zeggen aangezien grote beer niet zo goed uit z'n bedje raakt en toen we toch onderweg waren, ontdekte dat z'n gsm nog thuis lag en ze hem natuurlijk net vandaag van z'n werk moesten kunnen bereiken en we dus nog moesten omkeren...) Maar, om 7u dus, werden we daar verwacht, nuchter (allee, ik dan, grote beer doet dan voor het gemak mee want voor een ontbijt had hij geen tijd...) Ik kreeg er een kamertje toegewezen waar ik een spuitje Dormicum (om lekker te soezen) en half spuitje Dolantin (tegen de pijn, waarom geen ganse?!?) in mijn bil kreeg. Een "mooi" kleedje aan, een infuusje in de hand geprikt en op naar de pick up! Brrrr....

Maar, het viel mee! Het deed pijn, ja, en er zijn 2 eicelletjes blijven zitten omdat hij er niet aankon gezien ze op die slechte (en erg pijnlijke bij aanraking) eierstok zaten. Maar... er zijn wel 19 eicelletjes geoogst, lees het goed: 19! Ik ben dus super content! (ondertussen ben ik thuis en hang wat op de bank, met een pijnstiller is het wel te doen en grote beer heeft beloofd "springende" kindjes van mijn buik af te houden)

Nu maar hopen dat grote beer genoeg flinke "zwemmers" afgeleverd heeft ;-)

Zaterdag wordt er 1-tje teruggeplaatst en de rest gaat de diepvries in (allée, die die geslaagd zijn voor de test) Als ik goed tel, weet ik net de 24ste of ik zwanger ben of niet (eigenlijk pas de 26ste, maar dan logeren we bij mijn ouders in Oost-Vlaanderen, hopelijk kan ik dus al testen de 24ste...) Dat zou een mooi kerstcadeautje zijn!