Schaamrood op mijn wangen... ja ik leef nog! maar ik vind gewoon geen tijd om te bloggen, laat staan om andere blogs te volgen...
Alles gaat goed hier! Het is ontzettend druk, maar dat had ik niet anders verwacht. De 2 kleine schatten doen het super en komen heerlijk bij! A.yko woog vorige donderdag 3,7kg en B.riek al 3,3kg. Borstvoeding blijkt dus voldoende voedzaam voor allebei en ik hoop hen dit nog even te kunnen geven. Ik zie wel hoe lang dit nog lukt. 's Nachts lukt het ook allemaal vrij goed, ik geef de laatste voeding rond 23u, daarna maken ze mij wakker rond 2-3u en opnieuw rond 6u. Overdag is er geen uur op vast te pinnen. Tja, borstvoeding is voeding op vraag en ik voel mij daar goed bij! Soms eten ze samen, soms apart. Als ze apart eten ben ik wel veel langer bezig, maar dan krijgen ze even "privé" aandacht en daar hebben ze ook recht op.
Het zijn duidelijk 2 aparte individuen.
B.riek is een rustig kereltje dat alles heel bedachtzaam opneemt met zijn grote, heldere oogjes. Hij zou het liefst de ganse dag in zijn wipper liggen/zitten om alles te bestuderen. Hij wordt daar natuurlijk erg moe van en vaak zelfs oververmoeid zodat hij daarna niet kan slapen. De enige manier is dan met hem rondlopen, op de arm of in de draagdoek en na de volgende voeding ligt hij dan ook onmiddellijk in slaap.
A.yko is een actieve meid die niet graag stil ligt. Ze lacht erg veel (al is dat nog reflexmatig, vermoed ik) en brabbelt sinds enkele dagen, heerlijk om naar te luisteren! Het is een stevige meid die al erg goed haar hoofdje recht kan houden. Ze heeft veel last van buikkrampjes en kan dan echt afzien: huilen, brullen en ook heel zielig gesnik. Dit begint een uurtje na het eten en duurt dan tot de volgende voeding. Ze geeft ook erg veel terug na het eten, maar lijkt daar geen last van te hebben. Gisteren gingen we naar de osteopaat, hopelijk helpt het! Vandaag heeft ze toch nog geen last gehad en dat is al een overwinning voor haar en mij.
Je ziet, het gaat hier goed! Elke dag is anders en toch weer niet. Ik zou graag wat vaker kunnen bloggen/mailen/internetten, maar dat lukt nog niet (alhoewel, gisteren lukte het en vandaag blijkbaar ook weer, zou er een nieuwe fase aangebroken zijn?) Ach, dit is even een drukke periode in mijn leven en er komt wel een moment dat ik weer wat meer tijd heb voor mezelf. Vermoedelijk zal ik dan de fase waarin mijn schatten zo klein zijn heel hard missen... (mijn zwangerschapsperiode mis ik eigenlijk niet)
Kleine piet-perluit (zij heet m.i.t.u, voor de grote nieuwsgierigen) is momenteel wat agressief (bijten, schoppen, slaan), zowel op school als thuis. Enkel bij de onthaalmoeder is ze echt zichzelf. We hebben dan ook besloten dat ze geen ganse dagen meer naar school gaat, maar terug halve dagen. Zo kan ze weer wat tot rust komen. Je plekje als jongste afstaan is namelijk niet zo evident!
Ze is ontzettende lief voor A.yko en B.riek! Ze geeft hen hun tuutje en ze zou ze continu kusjes geven. Als ze huilen, komt ze het mij steeds vertellen (ook al sta ik naast haar...) en 'vertaalt' hun gehuil. "mama, B.riek/A.yko doet hap-hap hoor, hij heeft honger!" of "oei, oei, doet je buikje pijn? Dat is niet fijn"
Grote piet-perluit (hij heet t.a.m.i.r.a.t) is de lieve grote broer zoals we hem kennen. Heel zacht en zorgzaam voor zijn broer en zusjes, hij staat altijd klaar om een liedje te zingen (al is zijn zangtalent niet erg goed...) als ze huilen. Hij zou hen beschermen tegen de ganse wereld, als het nodig is!
(zo nu kennen jullie de namen van die 2 grote schatten, vanaf morgen heten ze hier weer grote en kleine piet-perluit hoor)
woensdag 22 september 2010
dinsdag 24 augustus 2010
Bevallingsverhaal en foto's! Eindelijk...
Dit schreef ik afgelopen maandag, ondertussen is het al woensdag..."Bijna 4 weken geleden ben ik bevallen... Volgende nacht is het alweer 4 weken geleden dat alles begon. Het wordt dus dringend tijd voor mijn bevallingsverhaal, niet?"
...en toch moest het verhaal nog even wachten.
Tja, het is hier nu eenmaal erg druk. Ik denk altijd: nu heb ik even tijd, een minuut of 10, maar dan hebben de 2 allerkleinste weer honger of heb ik onze 2 grotere schatten een verhaaltje beloofd of "moet" ik gewoon even met hen spelen omdat dat gewoon moet, vind ik. Of... het is 14u en ik ben nog steeds niet aan wassen toegekomen zodat ik me eerst zelf even ga opfrissen ipv bloggen.
Ik hoop dat jullie het begrijpen, want ook jullie heb ik even genegeerd. Het kon gewoon niet anders. Ik heb het gevoel dat de energie stilletjes terug aan het komen is, dus hopelijk ben ik in de toekomst weer meer actief aanwezig!
Hoe het allemaal begon, zo'n 4 weken geleden? Met plotse enorme maagpijn om 0u30 op 27 juli 2010. Ik dacht dat de pijn lager zou zitten, maar initieel was dat dus niet het geval. Ik was net ingedommeld, rechtop zittend, want dat was de enige houding die nog een beetje lukte met die maag die altijd protesteerde, maar plots was er echt enorme pijn. Die hield een 15 minuten aan en daarna kwam de eerste wee. Ik was eerst niet echt ongerust, want ik had wel vaker een pijnlijke contractie. Ik probeerde dus maar weer wat te slapen. Al gauw ontdekte ik dat die pijnlijke contracties regelmatig kwamen en toen ik het een beetje begon te checken op de klok, bleken ze te komen om de 7 minuten, bovendien werden ze heviger. "Is dit het nu? Is het echt begonnen?", vroeg ik me af. Nog even afwachten, leek mij de beste optie. rond 1u30 maakte ik grote beer wakker. Hij raakt normaal niet goed uit zijn bed, maar nu sprong hij er uit... Om 1u45 zaten we echt in de auto, op weg naar het ziekenhuis (tja, ik moest snel naar het ziekenhuis komen, volgens de gynaecoloog: weeën om de 10 minuten waren al een reden om te vertrekken, verzekerde ze mij op de controle enkele dagen ervoor) Ik zat mezelf steeds af te vragen of ik niet veel te vroeg vertrokken was, want wat als het nu stil zou vallen en "vals alarm" was? Op het verloskwartier begon ik mij dan ook meteen te verontschuldigen (tussen 2 weeën in...): het leek mij gewoon zo stom om daar te zijn zonder reden.
Bij controle bleek ik "al" 2cm opening te hebben en om 2u50 braken spontaan de vruchtvliezen die rond ons kleine ventje zaten. "Zie je, alle reden dus om hier te zijn!", zei de verloskundige. De weeën werden ondertussen heviger en iets frequenter, ze deden ook meer en meer pijn. Ik had vooral pijn aan mijn rug, ontzettende pijn. Ik kreeg meer en meer opening, maar de weeën kwamen nog steeds niet erg snel (om de 5 minuten) zodat, na overleg met de gynaecoloog besloten werd om weeënversterker via infuus toe te dienen. De weeën werden heviger, frequenter en vooral nog pijnlijker thv mijn rug. Ik ben in bad gegaan en besloot om een epidurale te vragen (wat een luxe hier in België: je vraagt het en een klein half uurtje later heb je je epidurale, zonder dat er al te veel vragen rond worden gesteld. In Nederland doen ze hier iets moeilijker over, heb ik hier en daar al gelezen) Rond 7u30 kreeg ik die epidurale. Wat een pijnverlichting! De plaatsing zelf viel ook erg goed mee, ik had het erger verwacht. Alleen reageerde mijn bloeddruk nogal door enorm te zakken, de anesthesist is nog een tijdje in de buurt gebleven en ik kreeg wat extra medicatie toegediend. Nu kon ik wat rusten... Ik kreeg ondertussen meer en meer opening en om 11u had ik 9cm. De neonato werd verwittigd (ik was nog maar 35 weken en 2 dagen ver, we wisten dus met zekerheid dat onze schatten daar nog even gingen terecht komen) en de gynaecoloog kwam nog even langs: ik zou bevallen tijdens haar middagpauze, daar was ze gerust in... Om 12u30 had ik 10cm opening, nu zou ik ze bijna zien en vast kunnen nemen, dacht ik... Niet dus! B.riek bleek goed ingedaald, maar niet goed gedraaid te zitten, hij zat dwars. Een eenling kunnen ze dan door druk op je buik wat proberen draaien, maar bij een tweeling lukt dat niet aangezien ze niet weten op wie ze dan zitten te duwen. "Wachten", was de boodschap en op mijn zij liggen. Een uurtje later was hij nog niet gedraaid, dus probeerden ze hem vaginaal te draaien. Het lukte voor even, maar hij draaide terug tot halverwege: niet meer dwars, maar ook nog niet zoals het hoort. Nog even wachten... De druk van de persweeën werd harder, ik was dus echt blij met die epidurale! Daarna "mocht" ik even op ellebogen en knieën gaan zitten: alles om die kleine vent te draaien! Uiteindelijk om 15u30 mocht ik beginnen persen. B.riek bleek vlot voorbij de smalste opening te gaan, maar daarna bleef hij vast zitten. Iedereen mij maar aanmoedigen, maar hij zat gewoon vast. Gelukkig bleven de 2 kleine schatten het wel super doen in mijn buik, hun hartslag bleef tip top in orde! Er werd nog een gynaecologe bij gehaald voor advies, want de "zuignap" mocht nog niet worden gebruikt omdat hij nog te klein was, de forceps (tang) leek de enige optie. Uiteindelijk was hij daar! Ons kleine mannetje! Hij had een erg korte navelstreng en werd dus naar 2 kanten getrokken tijdens de geboorte: ik wou hem er uit, maar de placenta hield dat gewoon tegen. De kleine duts! Ik mocht hem heel even zien, daarna werd hij meegenomen door de pediater. Ik kreeg heel snel het bericht dat hij het erg goed deed! Ondertussen kreeg ik alweer weeën. Ik wou even pauze en werd boos op de gynaecoloog: ik wou en kon even niet meer. Een gynaecologe en een vroedvrouw stelden zich klaar om mij wat te helpen en op mijn buik te duwen, ik vond het maar niks! (op dat moment natuurlijk, achteraf ben ik blij dat ze me zo goed geholpen hebben, want ik was gewoon op) Mijn gynaecologe wou de vruchtvliezen breken, de andere wou even wachten, maar op dat moment braken ze alweer spontaan. Onze meid kwam er aan! Dankzij wat hulp werd A.yko een kwartier na haar tweelingbroertje geboren! Ik kreeg B.riek op mijn buik en A.yko werd meegenomen door de pediater. Zij deed het niet zo goed: ze had koorts en had het even moeilijk met ademen (dit zien ze blijkbaar vaker bij het 2de kindje tijdens een tweeling-bevalling. Het trok gelukkig allemaal spontaan weg en een 12u later werd ze helemaal gezond verklaard, ze had gewoon nog even rust nodig) Zij mocht slechts heel even bij mij liggen en werd toen snel naar de neonato over gebracht. B.riek bleef nog even dicht bij me. De airco was uitgezet tijdens de bevalling zodat het warm genoeg zou zijn voor mijn 2 kleine schatten, ondertussen zat iedereen wel te puffen van de hitte, maar zo mocht hij toch even, stevig ingewikkeld in een dekentje en met een mutsje op, dicht bij me liggen.
Toen pas ontdekte ik hoeveel volk er aanwezig was tijdens mijn bevalling: 2 gynaecologen, een assistente gynaecologie, een stagiair gynaecologie, 2 vroedvrouwen en een pediater (allemaal vrouwen) en mijn eigenste grote vent. Het was daar een drukte, iedereen was even lief en ze hebben mij echt allemaal aangemoedigd en gesteund.
Ik deed nog een aantal bloeddrukvallen (terwijl ik al lag) en moest echt bekomen (de dagen nadien bleef het nog van hetzelfde hoor: op mijn gemak rechtop gaan staan en dan nog een bloeddruk die regelmatig de dieperik in dook, met gelukkig slechts eenmalig een "bezoekje" aan de badkamervloer) Ik was veel bloed verloren en echt kapot. B.riek en A.yko lagen ondertussen zelf te bekomen op de neonato afdeling, elk in een eigen couveuse, maar naast elkaar. Na een uurtje werd ik met mijn bed naar ze toe gereden en kon ik ze even goed bekijken en aaien. Wat een schatten!
Enkele foto's van 1-08-2010:
Onze "grote" meid A.yko, dicht bij haar papa:
Onze "kleine" vent, Briek, dicht bij zijn papa:
Samen op mama's schoot:
Een foto van afgelopen zaterdag, lekker samen thuis in de wieg!
...en toch moest het verhaal nog even wachten.
Tja, het is hier nu eenmaal erg druk. Ik denk altijd: nu heb ik even tijd, een minuut of 10, maar dan hebben de 2 allerkleinste weer honger of heb ik onze 2 grotere schatten een verhaaltje beloofd of "moet" ik gewoon even met hen spelen omdat dat gewoon moet, vind ik. Of... het is 14u en ik ben nog steeds niet aan wassen toegekomen zodat ik me eerst zelf even ga opfrissen ipv bloggen.
Ik hoop dat jullie het begrijpen, want ook jullie heb ik even genegeerd. Het kon gewoon niet anders. Ik heb het gevoel dat de energie stilletjes terug aan het komen is, dus hopelijk ben ik in de toekomst weer meer actief aanwezig!
Hoe het allemaal begon, zo'n 4 weken geleden? Met plotse enorme maagpijn om 0u30 op 27 juli 2010. Ik dacht dat de pijn lager zou zitten, maar initieel was dat dus niet het geval. Ik was net ingedommeld, rechtop zittend, want dat was de enige houding die nog een beetje lukte met die maag die altijd protesteerde, maar plots was er echt enorme pijn. Die hield een 15 minuten aan en daarna kwam de eerste wee. Ik was eerst niet echt ongerust, want ik had wel vaker een pijnlijke contractie. Ik probeerde dus maar weer wat te slapen. Al gauw ontdekte ik dat die pijnlijke contracties regelmatig kwamen en toen ik het een beetje begon te checken op de klok, bleken ze te komen om de 7 minuten, bovendien werden ze heviger. "Is dit het nu? Is het echt begonnen?", vroeg ik me af. Nog even afwachten, leek mij de beste optie. rond 1u30 maakte ik grote beer wakker. Hij raakt normaal niet goed uit zijn bed, maar nu sprong hij er uit... Om 1u45 zaten we echt in de auto, op weg naar het ziekenhuis (tja, ik moest snel naar het ziekenhuis komen, volgens de gynaecoloog: weeën om de 10 minuten waren al een reden om te vertrekken, verzekerde ze mij op de controle enkele dagen ervoor) Ik zat mezelf steeds af te vragen of ik niet veel te vroeg vertrokken was, want wat als het nu stil zou vallen en "vals alarm" was? Op het verloskwartier begon ik mij dan ook meteen te verontschuldigen (tussen 2 weeën in...): het leek mij gewoon zo stom om daar te zijn zonder reden.
Bij controle bleek ik "al" 2cm opening te hebben en om 2u50 braken spontaan de vruchtvliezen die rond ons kleine ventje zaten. "Zie je, alle reden dus om hier te zijn!", zei de verloskundige. De weeën werden ondertussen heviger en iets frequenter, ze deden ook meer en meer pijn. Ik had vooral pijn aan mijn rug, ontzettende pijn. Ik kreeg meer en meer opening, maar de weeën kwamen nog steeds niet erg snel (om de 5 minuten) zodat, na overleg met de gynaecoloog besloten werd om weeënversterker via infuus toe te dienen. De weeën werden heviger, frequenter en vooral nog pijnlijker thv mijn rug. Ik ben in bad gegaan en besloot om een epidurale te vragen (wat een luxe hier in België: je vraagt het en een klein half uurtje later heb je je epidurale, zonder dat er al te veel vragen rond worden gesteld. In Nederland doen ze hier iets moeilijker over, heb ik hier en daar al gelezen) Rond 7u30 kreeg ik die epidurale. Wat een pijnverlichting! De plaatsing zelf viel ook erg goed mee, ik had het erger verwacht. Alleen reageerde mijn bloeddruk nogal door enorm te zakken, de anesthesist is nog een tijdje in de buurt gebleven en ik kreeg wat extra medicatie toegediend. Nu kon ik wat rusten... Ik kreeg ondertussen meer en meer opening en om 11u had ik 9cm. De neonato werd verwittigd (ik was nog maar 35 weken en 2 dagen ver, we wisten dus met zekerheid dat onze schatten daar nog even gingen terecht komen) en de gynaecoloog kwam nog even langs: ik zou bevallen tijdens haar middagpauze, daar was ze gerust in... Om 12u30 had ik 10cm opening, nu zou ik ze bijna zien en vast kunnen nemen, dacht ik... Niet dus! B.riek bleek goed ingedaald, maar niet goed gedraaid te zitten, hij zat dwars. Een eenling kunnen ze dan door druk op je buik wat proberen draaien, maar bij een tweeling lukt dat niet aangezien ze niet weten op wie ze dan zitten te duwen. "Wachten", was de boodschap en op mijn zij liggen. Een uurtje later was hij nog niet gedraaid, dus probeerden ze hem vaginaal te draaien. Het lukte voor even, maar hij draaide terug tot halverwege: niet meer dwars, maar ook nog niet zoals het hoort. Nog even wachten... De druk van de persweeën werd harder, ik was dus echt blij met die epidurale! Daarna "mocht" ik even op ellebogen en knieën gaan zitten: alles om die kleine vent te draaien! Uiteindelijk om 15u30 mocht ik beginnen persen. B.riek bleek vlot voorbij de smalste opening te gaan, maar daarna bleef hij vast zitten. Iedereen mij maar aanmoedigen, maar hij zat gewoon vast. Gelukkig bleven de 2 kleine schatten het wel super doen in mijn buik, hun hartslag bleef tip top in orde! Er werd nog een gynaecologe bij gehaald voor advies, want de "zuignap" mocht nog niet worden gebruikt omdat hij nog te klein was, de forceps (tang) leek de enige optie. Uiteindelijk was hij daar! Ons kleine mannetje! Hij had een erg korte navelstreng en werd dus naar 2 kanten getrokken tijdens de geboorte: ik wou hem er uit, maar de placenta hield dat gewoon tegen. De kleine duts! Ik mocht hem heel even zien, daarna werd hij meegenomen door de pediater. Ik kreeg heel snel het bericht dat hij het erg goed deed! Ondertussen kreeg ik alweer weeën. Ik wou even pauze en werd boos op de gynaecoloog: ik wou en kon even niet meer. Een gynaecologe en een vroedvrouw stelden zich klaar om mij wat te helpen en op mijn buik te duwen, ik vond het maar niks! (op dat moment natuurlijk, achteraf ben ik blij dat ze me zo goed geholpen hebben, want ik was gewoon op) Mijn gynaecologe wou de vruchtvliezen breken, de andere wou even wachten, maar op dat moment braken ze alweer spontaan. Onze meid kwam er aan! Dankzij wat hulp werd A.yko een kwartier na haar tweelingbroertje geboren! Ik kreeg B.riek op mijn buik en A.yko werd meegenomen door de pediater. Zij deed het niet zo goed: ze had koorts en had het even moeilijk met ademen (dit zien ze blijkbaar vaker bij het 2de kindje tijdens een tweeling-bevalling. Het trok gelukkig allemaal spontaan weg en een 12u later werd ze helemaal gezond verklaard, ze had gewoon nog even rust nodig) Zij mocht slechts heel even bij mij liggen en werd toen snel naar de neonato over gebracht. B.riek bleef nog even dicht bij me. De airco was uitgezet tijdens de bevalling zodat het warm genoeg zou zijn voor mijn 2 kleine schatten, ondertussen zat iedereen wel te puffen van de hitte, maar zo mocht hij toch even, stevig ingewikkeld in een dekentje en met een mutsje op, dicht bij me liggen.
Toen pas ontdekte ik hoeveel volk er aanwezig was tijdens mijn bevalling: 2 gynaecologen, een assistente gynaecologie, een stagiair gynaecologie, 2 vroedvrouwen en een pediater (allemaal vrouwen) en mijn eigenste grote vent. Het was daar een drukte, iedereen was even lief en ze hebben mij echt allemaal aangemoedigd en gesteund.
Ik deed nog een aantal bloeddrukvallen (terwijl ik al lag) en moest echt bekomen (de dagen nadien bleef het nog van hetzelfde hoor: op mijn gemak rechtop gaan staan en dan nog een bloeddruk die regelmatig de dieperik in dook, met gelukkig slechts eenmalig een "bezoekje" aan de badkamervloer) Ik was veel bloed verloren en echt kapot. B.riek en A.yko lagen ondertussen zelf te bekomen op de neonato afdeling, elk in een eigen couveuse, maar naast elkaar. Na een uurtje werd ik met mijn bed naar ze toe gereden en kon ik ze even goed bekijken en aaien. Wat een schatten!
Enkele foto's van 1-08-2010:
Onze "grote" meid A.yko, dicht bij haar papa:
Onze "kleine" vent, Briek, dicht bij zijn papa:
Samen op mama's schoot:
Een foto van afgelopen zaterdag, lekker samen thuis in de wieg!
woensdag 4 augustus 2010
allemaal aansterken
Alweer een kort berichtje, want over een kwartiertje ten laatste vertrek ik alweer naar het ziekenhuis.
Alles gaat goed hier, ik ben nog ontzettend moe want de bevalling was zwaar... (lange arbeid, veel bloedverlies en geregelde bloeddrukvallen) Dat verhaal komt nog wel.
Onze allerkleinste piet-perluitjes doen het erg goed! A.yko weegt ondertussen alweer 2, 595kg en B.riek zit al terug boven zijn geboortegewicht en woog deze morgen na een heerlijk badje (dat ik vandaag voor het eerst zelf mocht geven!) 2,150kg. Ze liggen nu allebei in een verwarmd bedje en drinken samen lekker aan de borst. Ze zitten dan naar elkaar te kijken en vallen er op het einde heerlijk in slaap. A.yko drinkt enkel nog aan de borst (als ik er ben natuurlijk, want ik ga geen 8x per dag naar daar... ik ga slechts 2x, meer is niet haalbaar, en tussendoor krijgen ze afgekolfde melk. We zijn telkens zo'n 2u-2u30 bezig en onderweg, bovendien hebben we ook nog onze 2 andere lieve piet-perluitjes die nu ook veel aandacht verdienen!) B.riek heeft het nog erg moeilijk en drinkt weinig aan de borst, het vreet energie van hem. Hij krijgt daarna telkens nog even een flesje aangeboden en als dat niet lukt, krijgt hij verder zijn eten via een maagsonde. Zo kan hij eerst wat aansterken en uiteindelijk zal de borst wel volstaan in de toekomst!
We vroegen vandaag of ze een idee hadden wanneer ze naar huis zouden kunnen en het ziet er nu naar uit, als alles blijft lopen zoals nu, dat A.yko nog een week zal moeten blijven (zodat ze 37 weken oud is) en B.riek nog een 3-tal weken. Hij moet eerst aan zijn gewicht raken (ze mogen er pas naar huis als ze 2,600kg wegen) Nu ja, ik hou me altijd voor dat ze daar in goede handen zijn! Hen achter laten deed en doet nog steeds ontzettend pijn, ik heb al heel wat tranen vergoten... De hormonen razen nu nog regelmatig door mijn lijf zodat de tranen nog geregeld komen. Ze komen voor domme zaken (zoals het niet kunnen kiezen wat er 's avonds op tafel moet komen en een grote beer die vindt dat ik moet beslissen...), maar ook om het gemis van mijn kindjes. Wat is er fijner dan hen ruiken en ze heerlijk knuffelen?!
En voila, dat laatste ga ik nu weer eens doen!
PS: een foto komt zeker nog!
Alles gaat goed hier, ik ben nog ontzettend moe want de bevalling was zwaar... (lange arbeid, veel bloedverlies en geregelde bloeddrukvallen) Dat verhaal komt nog wel.
Onze allerkleinste piet-perluitjes doen het erg goed! A.yko weegt ondertussen alweer 2, 595kg en B.riek zit al terug boven zijn geboortegewicht en woog deze morgen na een heerlijk badje (dat ik vandaag voor het eerst zelf mocht geven!) 2,150kg. Ze liggen nu allebei in een verwarmd bedje en drinken samen lekker aan de borst. Ze zitten dan naar elkaar te kijken en vallen er op het einde heerlijk in slaap. A.yko drinkt enkel nog aan de borst (als ik er ben natuurlijk, want ik ga geen 8x per dag naar daar... ik ga slechts 2x, meer is niet haalbaar, en tussendoor krijgen ze afgekolfde melk. We zijn telkens zo'n 2u-2u30 bezig en onderweg, bovendien hebben we ook nog onze 2 andere lieve piet-perluitjes die nu ook veel aandacht verdienen!) B.riek heeft het nog erg moeilijk en drinkt weinig aan de borst, het vreet energie van hem. Hij krijgt daarna telkens nog even een flesje aangeboden en als dat niet lukt, krijgt hij verder zijn eten via een maagsonde. Zo kan hij eerst wat aansterken en uiteindelijk zal de borst wel volstaan in de toekomst!
We vroegen vandaag of ze een idee hadden wanneer ze naar huis zouden kunnen en het ziet er nu naar uit, als alles blijft lopen zoals nu, dat A.yko nog een week zal moeten blijven (zodat ze 37 weken oud is) en B.riek nog een 3-tal weken. Hij moet eerst aan zijn gewicht raken (ze mogen er pas naar huis als ze 2,600kg wegen) Nu ja, ik hou me altijd voor dat ze daar in goede handen zijn! Hen achter laten deed en doet nog steeds ontzettend pijn, ik heb al heel wat tranen vergoten... De hormonen razen nu nog regelmatig door mijn lijf zodat de tranen nog geregeld komen. Ze komen voor domme zaken (zoals het niet kunnen kiezen wat er 's avonds op tafel moet komen en een grote beer die vindt dat ik moet beslissen...), maar ook om het gemis van mijn kindjes. Wat is er fijner dan hen ruiken en ze heerlijk knuffelen?!
En voila, dat laatste ga ik nu weer eens doen!
PS: een foto komt zeker nog!
woensdag 28 juli 2010
Ze zijn er, te nieuwsgierig zeker...
Ze zijn er!
Gisteren, 27 juli 2010 mochten wij onze 2 kleine schatten in de armen nemen. Ze maken het allebei goed, maar liggen wel in de couveuse.
De kleine schatten heten:
Briek (geboren om 16u35, 2,055kg)
Ayko (geboren om 16u50, 2,610kg)
Het verhaal krijgen jullie later, eerst even genieten en proberen wat te rusten tussendoor.
Gisteren, 27 juli 2010 mochten wij onze 2 kleine schatten in de armen nemen. Ze maken het allebei goed, maar liggen wel in de couveuse.
De kleine schatten heten:
Briek (geboren om 16u35, 2,055kg)
Ayko (geboren om 16u50, 2,610kg)
Het verhaal krijgen jullie later, eerst even genieten en proberen wat te rusten tussendoor.
maandag 26 juli 2010
aftellen
Ik ben het een beetje beu... Ik wil heel graag het doel van 37 weken halen, begrijp mij niet verkeerd, maar ik ben het toch allemaal een beetje beu.
Ik zou zo graag lekker rond springen en genieten van de zomer! Lekker terrasjes doen, fietstochtjes maken in de zon, met de kinderen de speeltuin onveilig maken, heerlijk op reis gaan met de tent,... niks van: verplichte rust op de zetel of in bed (jaja, ik ben nu al liggend op mijn zij aan het tokkelen op de laptop) Ik hou me alsmaar voor: "Het is voor het goede doel! Blijven liggen jij!" Maar ik moet eerlijk zijn, ik stel me mijn zomers meestal net iets anders voor. We hopen hier dan ook op een heerlijke nazomer en 2 rustige baby's, zodat we nog kunnen gaan wandelen en lekker genieten op terrasjes terwijl we naar de kids kijken op de speeltuin.
De vakantie van grote beer ziet er dus ook net iets anders uit met een partner die verplichte platte rust houdt, hij had dan ook een onvoldaan gevoel gisteren avond na zijn weekje verlof en ik kon hem geen ongelijk geven... Vanaf ik 37 weken zwanger ben, heeft hij nog 2 weekjes verlof op staan én er komen nog 10 dagen vaderschapsverlof voor hem aan, ik gok dat het dan allemaal nét iets drukker zal zijn hier thuis! Net dan, eind aug/begin sept heeft hij eigenlijk veel minder tijd voor verlof wegens drukte op het werk. Het leven kan toch "gecompliceerd" zijn...
En toch, we gaan er voor! Nog 2 weekjes...
Ik zou zo graag lekker rond springen en genieten van de zomer! Lekker terrasjes doen, fietstochtjes maken in de zon, met de kinderen de speeltuin onveilig maken, heerlijk op reis gaan met de tent,... niks van: verplichte rust op de zetel of in bed (jaja, ik ben nu al liggend op mijn zij aan het tokkelen op de laptop) Ik hou me alsmaar voor: "Het is voor het goede doel! Blijven liggen jij!" Maar ik moet eerlijk zijn, ik stel me mijn zomers meestal net iets anders voor. We hopen hier dan ook op een heerlijke nazomer en 2 rustige baby's, zodat we nog kunnen gaan wandelen en lekker genieten op terrasjes terwijl we naar de kids kijken op de speeltuin.
De vakantie van grote beer ziet er dus ook net iets anders uit met een partner die verplichte platte rust houdt, hij had dan ook een onvoldaan gevoel gisteren avond na zijn weekje verlof en ik kon hem geen ongelijk geven... Vanaf ik 37 weken zwanger ben, heeft hij nog 2 weekjes verlof op staan én er komen nog 10 dagen vaderschapsverlof voor hem aan, ik gok dat het dan allemaal nét iets drukker zal zijn hier thuis! Net dan, eind aug/begin sept heeft hij eigenlijk veel minder tijd voor verlof wegens drukte op het werk. Het leven kan toch "gecompliceerd" zijn...
En toch, we gaan er voor! Nog 2 weekjes...
vrijdag 23 juli 2010
luxe-paard
Even enkele feiten op een rijtje zetten:
- Ik ben vandaag al 34weken en 5 dagen zwanger (op naar de 37!) van 2 kleine schatten.
- Mijn buikomtrek bedraagt momenteel 106 cm max
- Ik ben 11kg bijgekomen (ik ben initieel 2 kg afgevallen, die heb ik er niet bijgeteld. Ik dacht dat ik zo'n 15 kg zou bijkomen, maar daarvoor zal ik echt mijn best moeten doen de volgende 2 weken ;-))
En... dit is een foto van mijn buik:
Die foto maakten we vandaag maar eens na er weken over gesproken te hebben: "we moeten dringend eens een foto van je buik maken, voor het te laat is..." Het is maar dat ik nog nergens echt met mijn buikje op de foto sta te pronken en ik vermoed dat dit mijn eerste (nu ja, niet helemaal de eerste, wel de derde keer, maar wel de éérste keer dat ik zo'n kleine schatten zo lang bij mij mag houden) en laatste keer is dat ik zwanger ben. Ons gezinnetje zal hierna wel compleet zijn!
Wie had ooit gedacht dat ik nog eens zwanger zou zijn? IVF werkt prima voor ons, maar er zijn zoveel mensen die het proberen en bij wie het niet lukt. En vooral, bij wie het echt de enige optie is, omdat ze de andere opties (adoptie, pleegzorg) niet echt zien zitten, wat hun volste recht is! Voor ons was adoptie een volwaardig alternatief. Wij hebben gewoon echt chance gehad dat het gelukt is na 2 pogingen (dat was wel het maximum dat ik zelf wou proberen, al die extra hormonen in mijn lijf, leken mij niet zo gezond. Daarna wilden we terug de adoptie-molen in) Bovendien hebben we super geluk, want het wordt gewoon een 2-ling!
Even een kort overzichtje
We hebben altijd gezegd: 3 of 4 kinderen lijkt ons erg fijn. We zijn 7 jaar geleden getrouwd, toen ik nog aan het studeren was. Grote beer was afgestudeerd en had vrij snel een toffe job (die hij ondertussen al verruilde voor 2 andere jobs...) Vanaf dan zijn wij er "werk" van gaan maken om aan dat gezinnetje te beginnen. Ik wou er gerust een jaartje studie voor uitstellen (ik moest nog 2 jaar echt studeren, met nadien nog minimum 2 jaar opleiding) Toen na ruim een jaar het verdict viel: diepe endometriose, type 4, en bleek dat het allemaal niet zo vlot liep, was het eerste wat in ons op kwam: adoptie (en geen ivf, want na een zware operatie wou mijn lichaam even rust!) We kregen na een hele procedure 2 grote schatten toegewezen, echt broer en zus, hij 3,5 jaar oud en zij 7,5 maand oud bij thuiskomst. We zijn hen zelf gaan ophalen en ik sta ze 'nooit' meer af. Ik mag hun mama zijn en vindt dat echt fantastisch! Het zijn 2 schatten! Wij zijn hun buikmama oprecht dankbaar en vinden haar een super moedige vrouw: sta jij je kinderen "zomaar" af om ze een betere toekomst te geven?! Al gauw na hun thuiskomst bleek dat ons gezinnetje nog steeds niet compleet aanvoelde, dus werd er nagedacht over de volgende stap. Een zwangerschap zou goed zijn om ons gezinnetje uit te breiden én het zou de endometriose die weer helemaal terug was ondanks die zware operatie, ook terugdringen. Maar hoe doe je dat, zwanger worden als het niet op de natuurlijke manier kan? Toch weer even de natuur zijn gang laten gaan (je weet nooit hé, een mens moet positief blijven), maar de endometriose werd weer alleen maar erger, ivf was en is onze enige optie. De eerste poging lukte, maar na 9 weken (eind juni 2009) moesten we alweer een klein wondertje afstaan. We gaven onszelf weer even rust en in oktober 2009 starten we een nieuwe poging. Bij de terugplaatsing stelde de arts voor om 2 embryo's terug te plaatsen en er 5 "in de diepvries" te steken. Wat een luxe, zoveel embryo's! Maar de grootste luxe kregen we te horen op 24 december: ik was zwanger! En... het leek al snel om een tweeling te gaan, aangezien de hcg-waarden (zwangerschapshormoon) al erg hoog was in mijn bloed. De eerste echo bevestigde dit fijne nieuws. Er kwamen 12 weken vol spanning aan, zou het deze keer écht gelukt zijn? Het vervolg kennen jullie en kan je ook bewonderen, hier bovenaan, op die "dikke buiken" foto! Nu gaan we er voor om deze dikke buik nog zo'n 2 weken te behouden!
Zal ons gezinnetje compleet zijn op deze manier? Wij vermoeden van wel. We zien wel, zoiets kan je niet voorspellen want dat is een gevoel (praktisch gezien is onze beslissing wel al duidelijk : waar we aan nog een slaapkamer moeten raken in dit huis, wordt dan wel het grootste raadsel... verhuizen vinden we geen optie, dus vermoedelijk blijft het echt bij 4 kinderen) Ik had zelf gedacht dat we ooit nog eens zouden adopteren, binnenlandse of buitenlandse adoptie. Momenteel is dit plan helemaal van de baan geschoven natuurlijk.
Wie had ooit gedacht dat het allemaal zo zou lopen bij ons? Wie had dit voorspeld zo'n 10, bijna 11 jaar geleden toen we elkaar ontmoetten of 7 jaar geleden toen we trouwden? Ik kan hier enkel uit concluderen dat we 2 grote gelukzakken zijn! We houden nog steeds ontzettend veel van elkaar. Er zijn zoveel koppels die uiteen gaan als er problemen blijken te zijn met hun kinderwens, maar wij zijn nog steeds samen en alles wat we meegemaakt hebben, heeft ons enkel sterker gemaakt en nog meer overtuigd dat we gewoon samen horen!
Grote beer zorgt ontzettend goed voor ons allen, zeker nu ik even aan rust toe ben. Ik ben er ook gerust op dat ondanks de drukte die er aan zit te komen, hij er ook steeds zal zijn voor ons allemaal! Het is een echte lieve papa die gekke spelletjes speelt met z'n kinderen, maar die ze ook knuffelt en goed verzorgt. Dat komt dus zeker in orde!
(Ach ja, controle bij de gynaecoloog vandaag: het gaat prima! De lengte van de baarmoederhals bedraagt nog steeds 2 cm. Kleine broer is wel verder ingedaald en zit al goed te duwen in mijn bekken. Het kan elk moment starten, maar even goed nog 2 weken duren. Ik kies persoonlijk voor die laatste optie ;-) Hun gewicht schatten is momenteel erg moeilijk: ze wriemelen voor elkaar heen om toch maar goed op de echo te staan (wat wordt dat als we foto's gaan maken later?) en door hun ligging is het soms erg moeilijk om goed te meten. Hij wordt momenteel op een dikke 2kg geschat en zij op 2,5kg. Ik ben nu al fier op die 2! Ik heb nog steeds harde buiken bij elke kleine inspanning, zoals rechtop komen of draaien in bed, maar deze doen geen pijn. Dus dat is oké. En wat een luxe, alweer, de gyn wil zelf proberen aanwezig te zijn bij mijn bevalling, ook 's nachts of in het weekend als ze niet van wacht is! Ze mogen haar altijd bellen! Tenzij ze ergens vast zit door andere verplichtingen natuurlijk. Ik heb al duidelijk laten weten dat ik dat erg goed begrijp, naast je job is je privé-leven ook erg belangrijk: grenzen trekken is iets wat ik ook altijd doe.)
Ik had het beloofd aan tante Hilde en eigenlijk wil ik het ook gewoon aan iedereen vertellen: ik won vandaag een super cadeau voor onze kleine meid! De blog van tante Hilde bestaat 3 jaar en ik besloot mee te doen aan haar give-away... en IK WON! Ik won gewoonweg... Tante Hilde maakt prachtige poppen. Ik wou er al lang eentje bestellen, maar het kwam er nooit van. Nu krijg ik een pop. Wat denk je (klik eens op de link die ik gemaakt heb), zal onze kleine meid blij zijn? Zij weet natuurlijk nog van niks, ze krijgt haar popje pas als de baby's er zijn, als cadeautje. Zo heeft ze een popje met een heerlijk chocolade velletje (want zo spreken wij hier over hun mooie zwarte kleurtje) en een popje met een wit velletje: kleine piet-perluit zelf én haar kleine zusje...
- Ik ben vandaag al 34weken en 5 dagen zwanger (op naar de 37!) van 2 kleine schatten.
- Mijn buikomtrek bedraagt momenteel 106 cm max
- Ik ben 11kg bijgekomen (ik ben initieel 2 kg afgevallen, die heb ik er niet bijgeteld. Ik dacht dat ik zo'n 15 kg zou bijkomen, maar daarvoor zal ik echt mijn best moeten doen de volgende 2 weken ;-))
En... dit is een foto van mijn buik:
Die foto maakten we vandaag maar eens na er weken over gesproken te hebben: "we moeten dringend eens een foto van je buik maken, voor het te laat is..." Het is maar dat ik nog nergens echt met mijn buikje op de foto sta te pronken en ik vermoed dat dit mijn eerste (nu ja, niet helemaal de eerste, wel de derde keer, maar wel de éérste keer dat ik zo'n kleine schatten zo lang bij mij mag houden) en laatste keer is dat ik zwanger ben. Ons gezinnetje zal hierna wel compleet zijn!
Wie had ooit gedacht dat ik nog eens zwanger zou zijn? IVF werkt prima voor ons, maar er zijn zoveel mensen die het proberen en bij wie het niet lukt. En vooral, bij wie het echt de enige optie is, omdat ze de andere opties (adoptie, pleegzorg) niet echt zien zitten, wat hun volste recht is! Voor ons was adoptie een volwaardig alternatief. Wij hebben gewoon echt chance gehad dat het gelukt is na 2 pogingen (dat was wel het maximum dat ik zelf wou proberen, al die extra hormonen in mijn lijf, leken mij niet zo gezond. Daarna wilden we terug de adoptie-molen in) Bovendien hebben we super geluk, want het wordt gewoon een 2-ling!
Even een kort overzichtje
We hebben altijd gezegd: 3 of 4 kinderen lijkt ons erg fijn. We zijn 7 jaar geleden getrouwd, toen ik nog aan het studeren was. Grote beer was afgestudeerd en had vrij snel een toffe job (die hij ondertussen al verruilde voor 2 andere jobs...) Vanaf dan zijn wij er "werk" van gaan maken om aan dat gezinnetje te beginnen. Ik wou er gerust een jaartje studie voor uitstellen (ik moest nog 2 jaar echt studeren, met nadien nog minimum 2 jaar opleiding) Toen na ruim een jaar het verdict viel: diepe endometriose, type 4, en bleek dat het allemaal niet zo vlot liep, was het eerste wat in ons op kwam: adoptie (en geen ivf, want na een zware operatie wou mijn lichaam even rust!) We kregen na een hele procedure 2 grote schatten toegewezen, echt broer en zus, hij 3,5 jaar oud en zij 7,5 maand oud bij thuiskomst. We zijn hen zelf gaan ophalen en ik sta ze 'nooit' meer af. Ik mag hun mama zijn en vindt dat echt fantastisch! Het zijn 2 schatten! Wij zijn hun buikmama oprecht dankbaar en vinden haar een super moedige vrouw: sta jij je kinderen "zomaar" af om ze een betere toekomst te geven?! Al gauw na hun thuiskomst bleek dat ons gezinnetje nog steeds niet compleet aanvoelde, dus werd er nagedacht over de volgende stap. Een zwangerschap zou goed zijn om ons gezinnetje uit te breiden én het zou de endometriose die weer helemaal terug was ondanks die zware operatie, ook terugdringen. Maar hoe doe je dat, zwanger worden als het niet op de natuurlijke manier kan? Toch weer even de natuur zijn gang laten gaan (je weet nooit hé, een mens moet positief blijven), maar de endometriose werd weer alleen maar erger, ivf was en is onze enige optie. De eerste poging lukte, maar na 9 weken (eind juni 2009) moesten we alweer een klein wondertje afstaan. We gaven onszelf weer even rust en in oktober 2009 starten we een nieuwe poging. Bij de terugplaatsing stelde de arts voor om 2 embryo's terug te plaatsen en er 5 "in de diepvries" te steken. Wat een luxe, zoveel embryo's! Maar de grootste luxe kregen we te horen op 24 december: ik was zwanger! En... het leek al snel om een tweeling te gaan, aangezien de hcg-waarden (zwangerschapshormoon) al erg hoog was in mijn bloed. De eerste echo bevestigde dit fijne nieuws. Er kwamen 12 weken vol spanning aan, zou het deze keer écht gelukt zijn? Het vervolg kennen jullie en kan je ook bewonderen, hier bovenaan, op die "dikke buiken" foto! Nu gaan we er voor om deze dikke buik nog zo'n 2 weken te behouden!
Zal ons gezinnetje compleet zijn op deze manier? Wij vermoeden van wel. We zien wel, zoiets kan je niet voorspellen want dat is een gevoel (praktisch gezien is onze beslissing wel al duidelijk : waar we aan nog een slaapkamer moeten raken in dit huis, wordt dan wel het grootste raadsel... verhuizen vinden we geen optie, dus vermoedelijk blijft het echt bij 4 kinderen) Ik had zelf gedacht dat we ooit nog eens zouden adopteren, binnenlandse of buitenlandse adoptie. Momenteel is dit plan helemaal van de baan geschoven natuurlijk.
Wie had ooit gedacht dat het allemaal zo zou lopen bij ons? Wie had dit voorspeld zo'n 10, bijna 11 jaar geleden toen we elkaar ontmoetten of 7 jaar geleden toen we trouwden? Ik kan hier enkel uit concluderen dat we 2 grote gelukzakken zijn! We houden nog steeds ontzettend veel van elkaar. Er zijn zoveel koppels die uiteen gaan als er problemen blijken te zijn met hun kinderwens, maar wij zijn nog steeds samen en alles wat we meegemaakt hebben, heeft ons enkel sterker gemaakt en nog meer overtuigd dat we gewoon samen horen!
Grote beer zorgt ontzettend goed voor ons allen, zeker nu ik even aan rust toe ben. Ik ben er ook gerust op dat ondanks de drukte die er aan zit te komen, hij er ook steeds zal zijn voor ons allemaal! Het is een echte lieve papa die gekke spelletjes speelt met z'n kinderen, maar die ze ook knuffelt en goed verzorgt. Dat komt dus zeker in orde!
(Ach ja, controle bij de gynaecoloog vandaag: het gaat prima! De lengte van de baarmoederhals bedraagt nog steeds 2 cm. Kleine broer is wel verder ingedaald en zit al goed te duwen in mijn bekken. Het kan elk moment starten, maar even goed nog 2 weken duren. Ik kies persoonlijk voor die laatste optie ;-) Hun gewicht schatten is momenteel erg moeilijk: ze wriemelen voor elkaar heen om toch maar goed op de echo te staan (wat wordt dat als we foto's gaan maken later?) en door hun ligging is het soms erg moeilijk om goed te meten. Hij wordt momenteel op een dikke 2kg geschat en zij op 2,5kg. Ik ben nu al fier op die 2! Ik heb nog steeds harde buiken bij elke kleine inspanning, zoals rechtop komen of draaien in bed, maar deze doen geen pijn. Dus dat is oké. En wat een luxe, alweer, de gyn wil zelf proberen aanwezig te zijn bij mijn bevalling, ook 's nachts of in het weekend als ze niet van wacht is! Ze mogen haar altijd bellen! Tenzij ze ergens vast zit door andere verplichtingen natuurlijk. Ik heb al duidelijk laten weten dat ik dat erg goed begrijp, naast je job is je privé-leven ook erg belangrijk: grenzen trekken is iets wat ik ook altijd doe.)
Ik had het beloofd aan tante Hilde en eigenlijk wil ik het ook gewoon aan iedereen vertellen: ik won vandaag een super cadeau voor onze kleine meid! De blog van tante Hilde bestaat 3 jaar en ik besloot mee te doen aan haar give-away... en IK WON! Ik won gewoonweg... Tante Hilde maakt prachtige poppen. Ik wou er al lang eentje bestellen, maar het kwam er nooit van. Nu krijg ik een pop. Wat denk je (klik eens op de link die ik gemaakt heb), zal onze kleine meid blij zijn? Zij weet natuurlijk nog van niks, ze krijgt haar popje pas als de baby's er zijn, als cadeautje. Zo heeft ze een popje met een heerlijk chocolade velletje (want zo spreken wij hier over hun mooie zwarte kleurtje) en een popje met een wit velletje: kleine piet-perluit zelf én haar kleine zusje...
zondag 18 juli 2010
terug thuis
Ik ben sinds vrijdag namiddag terug thuis! Het is fijn om hier weer te zijn, al mis ik de rust soms een beetje... (en het goeie bed ;-), had ik hier thuis maar zo'n luxe bed dat je in alle posities kan zetten enkel door op een knopje te drukken... hier zit ik te prutsen met kussens om toch maar goed te liggen met die verdomde ribblokkage en een buik die echt in de weg begint te zitten)
Ik moet zoveel mogelijk platte rust houden en dat is best moeilijk als je al 2 kinderen hebt. Ik lig dus vooral in de zetel of in mijn bed. Ik moet het woordje 'vooral' jammer genoeg wel gebruiken, want zoveel rusten als ik in het ziekenhuis deed, dat lukt hier gewoon niet! Grote beer moet nu alles doen en dat is zwaar voor hem (hij heeft net een weekje vakantie nu, ik denk dat hij het zich net iets anders had voorgesteld) Normaal lukt het ons goed om met z'n tweetjes voor de kinderen te zorgen en het huishouden te doen, dit in combinatie met wat vrije tijd voor allebei (iets waar we allebei echt aan verknocht zijn: even tijd voor onszelf. Ik vrees echter wel dat dit ook nog een tijdje afwezig zal zijn als de tweeling er is, maar kom) Nu lijkt het wel alsof enkel ik vrije tijd heb en hij alles moet doen...
Een klein voorbeeldje: Grote beer is aan het koken, ik lig in de zetel wat tv te kijken of een boekje te lezen en plots horen we dat er een "crisis" ontstaat tussen de kinderen buiten. Tja, wat doe je dan? Normaal gaat diegene die niet aan het koken is de crisis oplossen... en nu, hoe doe je dat dan nu? Ik krijg een harde buik als ik recht kom en moet eerst even proberen ontspannen voor ik tot actie over ga. Als grote beer zich nu naar buiten rept, is ons eten "verpieterd" Ik kom dus toch maar recht en probeer het op afstand wat op te lossen (wij hebben een nogal grote tuin, wat er achteraan precies gebeurt, heb je niet goed gezien en dan "wint" de verbaal sterkste nogal makkelijk op dat moment (kleine piet-perluit dus, die gilt gewoon...) en zomaar op afstand wat staan schreeuwen van "en nu houden jullie op", vind ik geen goeie oplossing en wordt meestal snel vervolgd door een nieuwe crisis, bovendien moeten ze leren dat schreeuwen echt niet de juiste manier is om je zin te krijgen ) Ik vraag hen om naar me toe te komen en dan praten we alles even uit. Nadeel? Ik hou me niet aan het voorschrift "platte rust" en kleine piet-perluit weet al niet goed meer waar de crisis over ging als ze bij ons is, zodat grote piet-perluit meestal "wint" Pfffff... moeilijk voor iedereen hier in huis!
Vanaf morgen gaat kleine piet-perluit terug naar de onthaalmoeder en grote piet-perluit gaat overdag op sportkamp. Zo krijgen we hier allebei wat meer rust!
Hoe het verder met me gaat? Ik moet zoveel mogelijk rusten om ons nieuwe doel te proberen halen: 37 weken! Platte rust is ideaal, zodat ik zo weinig mogelijk de trap op en af ga en de dag door kom door te liggen en nog eens te liggen. Alle boodschappen, alle kleine huishoudelijke taken en de verzorging van de kinderen komen op grote beer z'n nek terecht. (gelukkig hebben we een poetsvrouw, anders moest hij dat ook nog doen) Ik ben nu 34 weken ver en als de weeën toch echt zouden doorbreken, is dat geen ramp. Ik zou natuurlijk alles liever nog even uitstellen want op 37 weken zijn tweeling-kindjes voldragen en dan moeten ze normaal niet naar de afdeling neonatologie en is de kans veel groter dat ze echt bij mij mogen blijven en dat ze gewoon met me mee naar huis mogen na 5 dagen! Zeg nu zelf, dat klinkt toch veel beter dan alleen naar huis gaan, zonder je kindjes... Mijn koffer en het koffertje voor de kindjes staan klaar ondertussen en we hebben voor elke nacht een opvangplek voorzien waar grote broer en grote zus zich ook veilig voelen. (doet er mij aan denken dat het koffertje voor grote- en kleine piet-perluit nog niet is gemaakt, oke dan: deze nacht mag ik zeker nog niet bevallen!)
Ik heb nog steeds harde buiken bij elke verandering van houding, bij elke kleine inspanning en soms komen die ook regelmatig terwijl ik gewoon in de zetel lig (maar veel minder!) Maar ze doen geen pijn, en dat is dus oke. Ik wacht nu en heb er goeie hoop op.
Grote beer is overtuigd dat we deze week nog vertrekken naar het verloskwartier (als ik teveel doe is dat zelfs zijn "dreigement": "zullen we deze nacht via spoed binnen gaan of hou je nu op waarmee je bezig bent en ga jij nog even liggen?" Ik moet zeggen, het werkt wel hoor... Hij is duidelijk een grote schat! Hij heeft het liefst dat ik de ganse dag plat lig...) De gynaecoloog is overtuigd dat ik het nog even rek en ik vrijdag gewoon op controle kom bij haar. Afgelopen donderdag bleek dat mijn baarmoederhals nog steeds 2cm lang was en die weeën geen effect hadden gehad, wie ben ik dan om haar tegen te spreken ;-) Ik ga er voor, ik probeer die 37 weken te halen. Nog slechts 3 weekjes! Ik geloof er wel in!
En komen ze vroeger, dan is dat ook maar gewoon zo. Ik heb mezelf al schuldig gevoeld, maar gelukkig is dat gevoel aan het wegebben en bevestigen zowel de gynaecoloog als grote beer dat als dit gebeurt, het echt niet mijn schuld is. En toch hé, als ik nu... een vrouw zit toch ingewikkeld in elkaar!?!
Ik moet zoveel mogelijk platte rust houden en dat is best moeilijk als je al 2 kinderen hebt. Ik lig dus vooral in de zetel of in mijn bed. Ik moet het woordje 'vooral' jammer genoeg wel gebruiken, want zoveel rusten als ik in het ziekenhuis deed, dat lukt hier gewoon niet! Grote beer moet nu alles doen en dat is zwaar voor hem (hij heeft net een weekje vakantie nu, ik denk dat hij het zich net iets anders had voorgesteld) Normaal lukt het ons goed om met z'n tweetjes voor de kinderen te zorgen en het huishouden te doen, dit in combinatie met wat vrije tijd voor allebei (iets waar we allebei echt aan verknocht zijn: even tijd voor onszelf. Ik vrees echter wel dat dit ook nog een tijdje afwezig zal zijn als de tweeling er is, maar kom) Nu lijkt het wel alsof enkel ik vrije tijd heb en hij alles moet doen...
Een klein voorbeeldje: Grote beer is aan het koken, ik lig in de zetel wat tv te kijken of een boekje te lezen en plots horen we dat er een "crisis" ontstaat tussen de kinderen buiten. Tja, wat doe je dan? Normaal gaat diegene die niet aan het koken is de crisis oplossen... en nu, hoe doe je dat dan nu? Ik krijg een harde buik als ik recht kom en moet eerst even proberen ontspannen voor ik tot actie over ga. Als grote beer zich nu naar buiten rept, is ons eten "verpieterd" Ik kom dus toch maar recht en probeer het op afstand wat op te lossen (wij hebben een nogal grote tuin, wat er achteraan precies gebeurt, heb je niet goed gezien en dan "wint" de verbaal sterkste nogal makkelijk op dat moment (kleine piet-perluit dus, die gilt gewoon...) en zomaar op afstand wat staan schreeuwen van "en nu houden jullie op", vind ik geen goeie oplossing en wordt meestal snel vervolgd door een nieuwe crisis, bovendien moeten ze leren dat schreeuwen echt niet de juiste manier is om je zin te krijgen ) Ik vraag hen om naar me toe te komen en dan praten we alles even uit. Nadeel? Ik hou me niet aan het voorschrift "platte rust" en kleine piet-perluit weet al niet goed meer waar de crisis over ging als ze bij ons is, zodat grote piet-perluit meestal "wint" Pfffff... moeilijk voor iedereen hier in huis!
Vanaf morgen gaat kleine piet-perluit terug naar de onthaalmoeder en grote piet-perluit gaat overdag op sportkamp. Zo krijgen we hier allebei wat meer rust!
Hoe het verder met me gaat? Ik moet zoveel mogelijk rusten om ons nieuwe doel te proberen halen: 37 weken! Platte rust is ideaal, zodat ik zo weinig mogelijk de trap op en af ga en de dag door kom door te liggen en nog eens te liggen. Alle boodschappen, alle kleine huishoudelijke taken en de verzorging van de kinderen komen op grote beer z'n nek terecht. (gelukkig hebben we een poetsvrouw, anders moest hij dat ook nog doen) Ik ben nu 34 weken ver en als de weeën toch echt zouden doorbreken, is dat geen ramp. Ik zou natuurlijk alles liever nog even uitstellen want op 37 weken zijn tweeling-kindjes voldragen en dan moeten ze normaal niet naar de afdeling neonatologie en is de kans veel groter dat ze echt bij mij mogen blijven en dat ze gewoon met me mee naar huis mogen na 5 dagen! Zeg nu zelf, dat klinkt toch veel beter dan alleen naar huis gaan, zonder je kindjes... Mijn koffer en het koffertje voor de kindjes staan klaar ondertussen en we hebben voor elke nacht een opvangplek voorzien waar grote broer en grote zus zich ook veilig voelen. (doet er mij aan denken dat het koffertje voor grote- en kleine piet-perluit nog niet is gemaakt, oke dan: deze nacht mag ik zeker nog niet bevallen!)
Ik heb nog steeds harde buiken bij elke verandering van houding, bij elke kleine inspanning en soms komen die ook regelmatig terwijl ik gewoon in de zetel lig (maar veel minder!) Maar ze doen geen pijn, en dat is dus oke. Ik wacht nu en heb er goeie hoop op.
Grote beer is overtuigd dat we deze week nog vertrekken naar het verloskwartier (als ik teveel doe is dat zelfs zijn "dreigement": "zullen we deze nacht via spoed binnen gaan of hou je nu op waarmee je bezig bent en ga jij nog even liggen?" Ik moet zeggen, het werkt wel hoor... Hij is duidelijk een grote schat! Hij heeft het liefst dat ik de ganse dag plat lig...) De gynaecoloog is overtuigd dat ik het nog even rek en ik vrijdag gewoon op controle kom bij haar. Afgelopen donderdag bleek dat mijn baarmoederhals nog steeds 2cm lang was en die weeën geen effect hadden gehad, wie ben ik dan om haar tegen te spreken ;-) Ik ga er voor, ik probeer die 37 weken te halen. Nog slechts 3 weekjes! Ik geloof er wel in!
En komen ze vroeger, dan is dat ook maar gewoon zo. Ik heb mezelf al schuldig gevoeld, maar gelukkig is dat gevoel aan het wegebben en bevestigen zowel de gynaecoloog als grote beer dat als dit gebeurt, het echt niet mijn schuld is. En toch hé, als ik nu... een vrouw zit toch ingewikkeld in elkaar!?!
Abonneren op:
Posts (Atom)