Grote Piet-Perluit begint te vertellen

Grote Piet-Perluit is nogal "uit zijn doen" de laatste tijd, hij heeft vaak een rothumeur en start om het minste met huilen en zielig doen. In het begin denk je dat het vermoeidheid is, het schooljaar is net bezig en dat vraagt veel van zo'n kind. Woensdagnamiddag en in het weekend stellen we een "dutje" voor, en meestal lukt dat ook erg vlot (wat wel zo'n teken is van vermoeidheid, anders heeft hij daar geen zin in).

Maar we merken ook dat hij met vanalles zit en vermoeden dat dit een veel belangrijkere oorzaak is en hem waarschijnlijk gewoon erg moe maakt . Op de meest "ongepaste" momenten komt hij met vragen rond zijn adoptie. Met "ongepast" bedoel ik vooral moeilijke momenten om er veel aandacht aan te kunnen besteden (als we aan het rijden zijn in de auto en ik zit achter het stuur, als ik onder de douche sta, als we snel moeten vertrekken naar school,...) Voorheen sprak hij niet over zijn verleden en wou hij er eigenlijk ook niet over praten. Wij hebben het zo gelaten, maar telkens heel open gepraat over wat wij beleefd hebben in Ethiopië en foto's over hun aankomst laten "rondslingeren". Een 2-tal maand geleden wou hij in een boek kijken over Ethiopië en nu is hij begonnen met vragen stellen en vertellen over zijn verleden.
Zo vroeg hij of wij hem gekozen hadden en een tijdje later vroeg hij zich af of wij hem gekocht hadden. Best moeilijke vragen hoor, hoe leg je goed uit hoe zo'n adoptie loopt en hoe dan wordt bepaald welk kind waar terecht komt. Ik heb maar uitgelegd dat zij daar als eerste in een rij stonden en wij hier in België ook als eerste, en dat wij dus samen hoorden. Want "de eerste" en "de laatste" en "voor" en "achter" in een rij begint hij nu goed te snappen. De uitleg over leeftijdsgrenzen en zo die wij en andere mensen stellen, en dat wij daardoor sneller dan mensen die voor ons op de lijst stonden, konden adopteren, heb ik maar weggelaten. En die vraag over dat kopen, tja wij hebben best een behoorlijk bedrag betaald, maar hem niet gekocht hé! (over dat bedrag heb ik niet gesproken hoor) Kindjes zijn toch niet te koop in de winkel?!
Hij vertelt nu ook over het weeshuis, over de schrik die hij en de andere kindjes hadden als er een auto aankwam: "misschien brengen ze dan wel de kindjes terug die eerst mee mochten met een nieuwe mama en papa omdat ze niet blij waren met die kindjes" Wat een horror, wat gaat daar allemaal om in zijn hoofdje! Erg dat hij hier nu nog mee zit. Ik knuffel hem dan op zo'n moment bijna plat en zeg dat hij nóóit weg moet bij ons en dat wij altijd van hem zullen houden, ook als hij wij eens boos op hem moeten zijn omdat hij iets doet waar wij niet mee akkoord gaan.
Er komen ook mooie dingen hoor. Maanden of zelfs bijna een jaar geleden, bij het eerste aanblik van een stapelbed sinds hij bij ons is, vertelde hij dat zij boven in het bed moesten slapen als ze stout waren geweest (in het weeshuis waren er stapelbedden voor de 'grote' kinderen, ze sliepen met 4 à 5 kinderen in zo'n stapelbed. Aan elk uiteinde een kind en de kleinste kinderen, zoals grote Piet-Perluit kregen soms ook nog een vriendje naast hen) Een paar dagen geleden vertelde hij dat als als hij dan wakker werd en er was nog licht, dan mocht hij lekker tv kijken. Dus dat boven "moeten" liggen vond hij niet zo erg...
Toen hij gisteren cornflakes at, vertelde hij dat ze ook een soort cornflakes aten in het huis (hij spreekt zelf niet over het weeshuis), maar dat hij er niet zoveel kreeg en dat hij deze hier veel lekkerder vindt. Hij zei dat hij daar soms honger had, want daar was er nooit zoveel. Hij vroeg ook hoe hij eigenlijk in dat huis was terecht gekomen en of hij daar altijd had gewoond. Was hij ook zo klein als kleine Piet-Perluit toen hij er kwam? Nee dus, dan verteld over zijn buikmama en uitgelegd dat dat een hele lieve mama moet zijn geweest want dat zij gezorgd heeft dat hij bij ons is mogen komen wonen. Daar ging hij volledig mee akkoord en vertrok huppelend van tafel...

Benieuwd wat hij ons nog gaat vertellen of vragen...

Eindelijk jarig!

Ja, het gaat allemaal veel te snel...

Afgelopen donderdag werd grote Piet-Perluit 5! Hij telde al dagen af (eigenlijk al een maand, sinds de verjaardag van kleine Piet-Perluit op 12 augustus...) en toen was het zover: cadeautjes, cadeautjes en vooral dat ene allerbelangrijkste cadeautje van zijn peter... een auto met "astantsdediening" (wat een moeilijk woord ook) We hebben lekker gevierd, eerst samen met mama en papa, dan met oma en opa, daarna met zijn vriendjes en gisteren met zijn meter en peter. Als dat niet voldoende is?!

Ik moest ook denken aan zijn buikmama. Voor mij betekent zijn verjaardag op zich weinig. De datum waarop wij hem voor het eerst konden knuffelen en de dag waarop we thuiskwamen en iedereen ons stond op te wachten in Zaventem, zijn voor mij veel belangrijker. Dan krijg ik weer even kippevel. Die dagen vieren wij hier ook: de eerste ontmoeting vieren we lekker in het gezinnetje en op de verjaardag van de aankomstdag is iedereen welkom!
Wie zegt trouwens dat het wel echt zijn geboortedatum is? In Ethiopië is er namelijk geen geboorteregister en bij kinderen die op latere leeftijd in het weeshuis aankomen wordt een geboortedatum gegokt (soms vertellen de mama's iets, want in Ethiopië mag je ook je kind afstaan, dan is het zoiets in het genre van 'in die zomer dat het zoveel regende'. De leeftijd kan ook redelijk fout zitten doordat ze vb een erg slechte voeding kregen en er zo veel jonger uitzien dan ze eigenlijk zijn) Wij vermoeden dat zijn geboortedatum wel redelijk klopt. Bij zijn botleeftijd (ze maken een foto van de pols en vergelijken met foto's van een hele rij kinderen bij wie ze wel de leeftijd kennen) werd hij jonger geschat, maar dan zou hij wel erg groot zijn voor zijn leeftijd. Hij is 1 van de grootsten van zijn klas, terwijl hij toch al laat op het jaar verjaart. In Ethiopië is er een bevolkingsgroep die erg groot is, daar zal hij dus wel toe behoren. Volgens wat hij nu kan en hoe hij ontwikkelt, klopt de leeftijd van 5 jaar wel.

Ongeveer 5 jaar geleden was zijn buikmama aan het afzien en ik wist nog niks van zijn toekomstig bestaan en nog minder van het idee dat hij bij ons zou komen wonen! Wat ben ik zijn buikmama dankbaar! Volgens ons moet het een lieve mama zijn, want hij heeft zich erg vlot gehecht aan ons. Dit kan enkel als hij een mooie start heeft gehad! Hij was al 3 toen hij werd afgestaan, samen met zijn zusje die net 6 weken oud was en de hechting is vlot verlopen. Hij ontwikkelt zich normaal, alsof hij altijd bij ons is geweest (zo voelt het ook) Hij is een hele lieve jongen en mijn grote schat! Hij moet een erg moedige mama hebben, wie staat anders zijn kinderen af omdat ze zo een betere toekomst te geven? De meeste mama's zijn behoorlijk "egoïstisch" en willen zelf voor hun kinderen zorgen. Zo ben ik ook, ik zou ze nooit meer kunnen afstaan, die 2 lieve piet-perluiten!

Dankjewel lieve buikmama dat jij ons deze lieve grote en kleine Piet-Perluit schonk!