Ik heb de indruk dat er weinig blogjes over onze grote Piet-Perluit gaan, wel vandaag ga ik daar verandering in brengen. Da's maar eerlijk!
Onze grote Piet-Perluit is een schat van een kerel! 't Is een toffe vent met veel vriendjes en altijd een lief woordje klaar voor iedereen. Hij doet het goed op school en heeft er echt zijn plekje gevonden. Hij geniet van sport (turnen op school, zwemmen, judo) wat ik heel fijn vind, en je kan overal met hem heen omdat hij zich op verplaatsing (thuis moet je zeker eens uit je bol kunnen gaan he, ter compensatie) altijd heel flink gedraagt (hij weet heel goed dat er nadien vaak een beloningkje komt onder de vorm van in de hemel prijzen of een snoepje of zo)
Alleen heeft hij het de laatste tijd moeilijk. Ik denk dat het er mee te maken heeft dat hij zijn unieke plekje op school kwijt is en het feit dat zijn zus vollop vertelt over school en hij dat altijd wat meer voor zichzelf hield. Nu ja, het zal wel een fase zijn en altijd duidelijk lezen wat er allemaal in zo'n kopje omgaat is onmogelijk.
Zo huilt hij op dit moment om het minste: het is altijd oneerlijk wat hem overkomt!Dat hij het aan zichzelf te danken heeft door oa ergens over te liegen en er te blijven over liegen, vergeet hij liever. De "straf" is afgesproken met hem, oa bij dat liegen, omdat het "in de hoek staan" geen probleem meer vormt en de 5 minuten in de hoek heerlijk worden weggelachen... Zo verliest hij zijn uurtje tv, iets waar hij enorm van kan genieten (mama ook hoor, want dan is het plots heerlijk rustig in huis) maar hij mag wel lekker verder spelen met wat hij bezig is op dat moment. Maar ja, da's dus wel niet eerlijk volgens hem hé... (Dat kleine Piet-Perluit op zo'n moment wel mag kijken, maar na 5 minuten het al "opgeeft" en lekker met hem gaat verder spelen, vergeet hij natuurlijk)
Hij heeft het ook erg moeilijk om te aanvaarden dat kleine Piet-Perluit iets meemaakt waar hij niks van weet omdat hij er gewoon niet bij was (zoals wat ze allemaal doet in haar klasje of het moment waarop zij al bij mama in de badkamer is 's morgens en hij nog heerlijk slaapt (ik haal haar gewoon weg bij hem omdat ze ligt te kwebbelen en dan haar grote broer zou wakker maken terwijl hij lekker nog wat slaapt...))
We proberen hier nu echt ons best te doen om hem nog méér apart te nemen en lekker te knuffelen, eens alleen voor hem een verhaaltje lezen, hem op te hemelen als hij zijn bordje leeg eet (iets waar kleine piet-perluit vaak veel moeite mee heeft), eens alleen met papa naar de film,... Maar op dit moment ziet hij dit allemaal niet.
We zullen dus maar gewoon doorzetten zeker en het tij zal keren... hopelijk binnenkort. Want dit vraagt behoorlijk energie en het is meestal veel makkelijker om je geduld te verliezen... (vooral als je moe bent en last hebt van het chronisch-zwangerschapsvermoeidheid-syndroom)
En toch, hij is zo'n schat!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Ach ja, natuurlijk is het een schat! Het kan ook best maar zo zijn dat ie weer tegen een 'sprong' in z'n ontwikkeling aan hikt en over een poosje weer tot rust komt in z'n doen en laten. En tja, als je kleine zusje al het gras voor je voeten weg maait als het over school gaat...herkenbaar hoor, toen onze dochter naar school ging! ;-)
BeantwoordenVerwijderen