Ik zit ondertussen 2 weken thuis en begin er stillekes aan te wennen. Alleen had ik gehoopt zoveel te kunnen doen en da's dus niet het geval (nu ja, de reden dat ik thuis ben, is natuurlijk om het rustiger aan te doen...)
Hoe ziet mijn dag er dan uit? Ik sta op rond 7u om de 2 grote lieve pagadders klaar te maken om naar school te gaan. Ik heb 's ochtends altijd even tijd voor mezelf nodig voor de kindjes erbij mogen, gewoon even op mijn gemak wakker worden zonder hun lieve "ge-mama hier en ge-mama daar" en minder lieve geruzie... want ja, ook 's morgens begint dat al, vooral omdat kleine piet-perluit altijd zin heeft om aan de dag te beginnen en vrolijk aan het zingen is, terwijl grote piet-perluit een vreselijk ochtendhumeur heeft. Dus, rond 7u20 mogen zij ook uit hun bedjes (kleine piet-perluit houdt zich hier meestal niet zo goed aan, maar zit dan gewoon op het bankje naast mij in de badkamer een beker melk te drinken en wat te zingen of te kwetteren... ik geef toe dat ik er dan niet altijd bij ben met mijn hoofd en ze al eens iets moet herhalen als ze iets vraagt of vertelt waar ik moet op reageren) Dan start de rush hier en zorg ik om rond 8u30 op school aan te komen. Om 8u40 gaat de bel en rond 8u50 stap ik meestal terug mijn auto in. Ik zeg "meestal", want soms blijf ik wel iets langer kwetteren met de andere mama's. (ideaal voor mijn sociale contacten, want anders zou ik het contact met andere volwassenen toch wel ontzettend missen hoor!) Daarna doe ik wat noodzakelijke boodschappen en ga naar huis. Hier "rommel" ik wat, breng papieren in orde, lees mijn mails, struin eens door alle blogs en dan al laat mijn bekken weten dat het genoeg is! Stom hoor, maar meestal lig ik al in de zetel rond 11u... grrrrrrrrr, dus lees ik maar wat (da's dan wel weer een voordeel, daar maak ik anders veel te weinig tijd voor) 's Middags eet ik een boke en rond 13u-13u30 moet ik gewoon even slapen. Dat even duurt al snel een 2-tal uur... Ik moet mijn wekker zetten, anders slaap ik te lang en staat grote piet-perluit tevergeefs te wachten op school... Rond 15u40 vertrek ik naar school en pik er grote piet-perluit op, daarna rij ik naar de onthaalmoeder om er kleine piet-perluit op te pikken. Thuisgekomen eten we een 4-uurtje, ik speel met de kindjes of schrijf een blogje (zoals nu) en kook het avondmaal. We proberen om 18u te eten, zodat de kindjes op tijd hun bed in kunnen. Rond 19u15 liggen ze er meestal in (ja, ik weet het, ik heb geluk... het zijn echte slaapkoppen!) en daarna lees ik nog wat en babbel bij met grote beer. Rond 22u sleep ik mezelf de trap op (naar het einde van de dag toe gaat dat echt wat moeizamer dankzij dat bekken) en start mijn (hopelijk!) rustige nacht. (dat "hopelijk" is een utopie, en toch wens ik mezelf elke avond opnieuw een rustige nacht toe: draaien en goed liggen met een los bekken is echt geen pretje... bovendien is er volop actie in mijn buik 's avonds en 's nachts, wat natuurlijk wel erg fijn is maar soms ongelegen komt als er zo eentje continu op je blaas drukt...)
Zo zien mijn dagen er uit en eerlijk gezegd wou ik toch nét iets meer actie! Ik zou wat meer willen naaien en het al eens aankunnen om ergens op mijn gemakje heen te gaan. Maar momenteel vraagt dat of teveel energie of mijn bekken geeft zoveel last achteraf dat ik het niet meer doe. Nu heb ik toch besloten om eens na te kijken of ik er toch iets aan kan doen: ik heb deze morgen bloed laten prikken, eens kijken of mijn ijzergehalte voldoende is en of mijn schildklier niet in overdrive zit. Mijn bekken liet ik vorige week al onrechtstreeks behandelen door de voetreflexologe en dat voelt sinds het weekend al iets beter aan (gek hoor, hoe ze dat doet, mijn wetenschappelijk brein kan hier niet bij, maar het helpt wel)
Dus: deze week hoop ik toch iets meer te kunnen doen! Misschien dat ik begin te breien of zo, iemand een leuk ideetje? Het is geleden van toen ik 12 was dat ik dit gedaan heb, dus best wel spannend of ik het nog kan. Het is maar dat ik eens iets anders kan doen dan lezen. Dat het naaien tijdelijk minder is, daar heb ik mij al bij neergelegd (letterlijk ;-) ), maar ik wil wel creatief bezig blijven!
Ik zou het zo fijn vinden om een supertijd te hebben tijdens mijn zwangerschap... en dat moet ik er dan maar zelf van proberen maken, mét de beperkingen die er momenteel gewoon even bijhoren! (amai, dat kan ik nu wel zeggen, gelukkig dat ik afgelopen vrijdag niet blogde, dit berichtje had een gans andere toon gehad... de tranen hebben goed gebiggeld toen)
maandag 26 april 2010
maandag 19 april 2010
3 mijlpalen
Weer een grote mijlpaal gisteren! Grote beer heeft 1 van ons kleine schatten in mijn buik kunnen voelen! Ik stond in de badkamer en voelde gewoel vanbinnen, toen ik in de spiegel keek, zag je echt mijn buik bewegen op die plaats. Snel naar beneden en grote beer z'n hand er op gelegd, na een tijdje voelde hij het ook. Ik denk dat het ons kleine meisje was, want het zat behoorlijk hoog (enkele cm boven mijn navel), maar wel op de middenlijn... dus het kan ook nog onze kleine jongen geweest zijn. Hij vond het echt ireeël, en eigenlijk is het dat ook wel: er groeien 2 kleine schatten in mijn buik en die bewegen en leven echt! Dat wij zoiets mooi mogen meemaken, hadden we nooit gedacht. Dat dit ons kindjes zullen zijn, moet nog goed doordringen. Ik denk dat dit pas echt zo zal zijn als ik ze vast heb, en wie weet pas enkele dagen/weken (?) na de geboorte (bij de adoptie duurde het enkele dagen, toen pas besefte ik dat ik echt de mama mocht zijn van die 2 pagadders)
Vandaag was er een kleine mijlpaal in het leven van kleine piet-perluit, maar ook van grote piet-perluit.
Als ik kleine piet-perluit voor de vakantie afzette op school (voor de Nederlandse lezers: wij hebben net 2 weken paasvakantie achter de rug) wou ze enkel in de armen van de juf of even op de schoot van de juf om afscheid te nemen. Vandaag ging ze flink op een stoeltje zitten in de kring en zwaaide vrolijk naar mij aan het raam (da's zo'n gewoonte op school, dat je nog even aan het raam zwaait nadat je je kindje afzette in de klas) Flink hé!
Grote piet-perluit besloot toen ik hem een kusje gaf voor hij de klas in ging (want ja, ik breng kleine piet-perluit wel nog tot in haar klasje, maar kan echt onmogelijk op 2 plekken tegelijk zijn, dus hij gaat alleen binnen), dat ik niet meer mocht komen zwaaien aan het raam van zijn klas. "Als ik volgend jaar bij I.lse zit (de juf van de 1ste graad), kan je ook niet meer zwaaien" (ah nee, want die zit op het 1ste verdiep) Knap hé! Wij waren hem aan het voorbereiden dat we volgend jaar niet meer naar boven komen, dat kindjes van de 1ste graad al erg flink zijn en dat allemaal zelf kunnen. Sinds de krokusvakantie vertellen we dat af en toe (zie je mij bovendien al naar boven sleuren met de 2 baby's erbij?) en blijkbaar heeft hij besloten dat het nu ook al kan, want dat hij langzaamaan toch groot wordt!
Ach ja, nog even over afgelopen weekend:
Het weer was heerlijk en het trouwfeest van onze goeie kameraden, de peter van kleine piet-perluit, was super! Ons meisje mocht voorop lopen en was fier (en mooi, en lief, en...) Wij hebben met z'n allen genoten en kleine piet-perluit heeft de ringen net niet rondgezwierd in de kerk (als ze niet in zo'n stevig doosje zaten, was dat wel het geval geweest... dankjewel lieve praktische peter!) Het koppeltje straalde van liefde en geluk!
Zondag hebben we het rustig aan gedaan, op ons gemakje bekomen van die drukke, maar o zo heerlijke zaterdag.
Nu maar duimen voor die 2 lieve mensen dat ze morgen op huwelijksreis kunnen vertrekken, dat de vliegtuigen terug de lucht in kunnen, maar eerlijk gezegd vrees ik ervoor... Nu ja, uitstel is geen afstel hé! Jullie zijn al welkom voor een weekendje Bonn, hoorde ik, maar ook hier mag je komen genieten van de bloesems hoor!
Vandaag was er een kleine mijlpaal in het leven van kleine piet-perluit, maar ook van grote piet-perluit.
Als ik kleine piet-perluit voor de vakantie afzette op school (voor de Nederlandse lezers: wij hebben net 2 weken paasvakantie achter de rug) wou ze enkel in de armen van de juf of even op de schoot van de juf om afscheid te nemen. Vandaag ging ze flink op een stoeltje zitten in de kring en zwaaide vrolijk naar mij aan het raam (da's zo'n gewoonte op school, dat je nog even aan het raam zwaait nadat je je kindje afzette in de klas) Flink hé!
Grote piet-perluit besloot toen ik hem een kusje gaf voor hij de klas in ging (want ja, ik breng kleine piet-perluit wel nog tot in haar klasje, maar kan echt onmogelijk op 2 plekken tegelijk zijn, dus hij gaat alleen binnen), dat ik niet meer mocht komen zwaaien aan het raam van zijn klas. "Als ik volgend jaar bij I.lse zit (de juf van de 1ste graad), kan je ook niet meer zwaaien" (ah nee, want die zit op het 1ste verdiep) Knap hé! Wij waren hem aan het voorbereiden dat we volgend jaar niet meer naar boven komen, dat kindjes van de 1ste graad al erg flink zijn en dat allemaal zelf kunnen. Sinds de krokusvakantie vertellen we dat af en toe (zie je mij bovendien al naar boven sleuren met de 2 baby's erbij?) en blijkbaar heeft hij besloten dat het nu ook al kan, want dat hij langzaamaan toch groot wordt!
Ach ja, nog even over afgelopen weekend:
Het weer was heerlijk en het trouwfeest van onze goeie kameraden, de peter van kleine piet-perluit, was super! Ons meisje mocht voorop lopen en was fier (en mooi, en lief, en...) Wij hebben met z'n allen genoten en kleine piet-perluit heeft de ringen net niet rondgezwierd in de kerk (als ze niet in zo'n stevig doosje zaten, was dat wel het geval geweest... dankjewel lieve praktische peter!) Het koppeltje straalde van liefde en geluk!
Zondag hebben we het rustig aan gedaan, op ons gemakje bekomen van die drukke, maar o zo heerlijke zaterdag.
Nu maar duimen voor die 2 lieve mensen dat ze morgen op huwelijksreis kunnen vertrekken, dat de vliegtuigen terug de lucht in kunnen, maar eerlijk gezegd vrees ik ervoor... Nu ja, uitstel is geen afstel hé! Jullie zijn al welkom voor een weekendje Bonn, hoorde ik, maar ook hier mag je komen genieten van de bloesems hoor!
donderdag 15 april 2010
20 weken en 3 dagen, of is het al iets meer?
Ik wil al de ganse dag bloggen, maar ik was druk-druk-druk! Ik kreeg gisteren een opdracht van mijn grote zus: kan jij, als je het ziet zitten, tegen morgenavond (want dan moet het op de post, voor sluitingstijd) 27 medailles/oorkondes maken? Ja, dat wou ik wel. Een creatieve uitdaging is altijd fijn! Het allerlaatste deeltje, het kaartje dat bovenop komt, daar zorgt ze zelf voor. Het deel eronder, de 2 schijfjes uit vilt, de lintjes, het knippen, het aaneen naaien en de speld om te bevestigen, mocht ik allemaal doen. Ik ben er van 9u30 tot 15u zoet mee geweest en ik heb er best van genoten! Ondertussen zit alles op de post en dankzij bijbetalen (op kosten van de zaak van mijn zusje natuurlijk...) hebben ze mij verzekerd dat ze morgen voor 11u het pakketje ontvangt! Ik ben nu alleen erg moe en mijn bekken/rug zijn aan het zeuren, maar hé, het was gewoon fijn om te doen!
Gisteren had ik niet veel tijd om aan de opdracht van mijn zus te werken, wij hadden 's namiddags een afspraak bij de gynaecoloog! We kregen de uitgebreide 20 weken echo. Uitgebreid was het zeker... We waren bijna anderhalf uur binnen! Gezien de vorige keer het neusbeentje van onze kleine jongen nog niet voldoende was aangelegd en dit soms een teken is van het syndroom van Down (verder had ze geen reden om hier aan te denken hoor, dus eigenlijk waren wij best gerust en als het zo was, dan was hij ook welkom hoor!) werd alles nóg eens extra gecheckt: de lengte van zijn armen en beentjes werden 2x gemeten, zijn hartje werd extra lang bestudeerd, zijn tenen en vingers werden verscheidene keren geteld en het aantal kootjes en de stand ervan werden met extra zorg bekeken (zo was er nog wel meer dat extra aandacht kreeg) Zijn neusbeentje had nu wel een normale lengte en er was geen enkel teken meer dat nog maar in de richting van het syndroom van Down doet denken! Hij werd dus helemaal goedgekeurd en liet ons duidelijk zien dat hij een jongetje is.
Daarna was het aan baby 2, ZIJ zat met haar poep gewoon op ZIJN hoofdje... Hij ligt onderaan, lekker op mijn blaas te duwen, maar voelt zich daar duidelijk prima.
Ja, je hebt het goed gelezen: het is een meisje! Ik ben zwanger van een jongen en een meisje! Voor mij en grote beer maakte het niet zo erg uit, maar ik ben zo blij voor kleine piet-perluit dat ze er ook een klein zusje bij krijgt. Kleine piet-perluit is gek op haar poppen en wie weet vindt ze in deze kleine zus een goed vriendinnetje voor later (kleine broer mag ook met poppen spelen hoor, maar ik vermoed dat de kans iets groter is met een kleine zusje...) Zij (kleine zus), maakt het ook goed. Alle organen waren goed aangelegd en waren, net zoals bij haar broertje, prima van grootte. Ze was lekker aan het bewegen en zit daar duidelijk goed.
Hun geschatte gewicht is nu voor kleine broer 370 g en voor kleine zus 410g. Ze zijn op dit moment al zo'n 25 cm lang. Uit het gemiddelde van alle metingen lijken ze eerder een dikke 21 weken dan 20 weken en 3 dagen (en ja, dat weten wij precies, gezien het ivf is natuurlijk...)
En dat nu allemaal samen maakt mij erg gelukkig: ze ontwikkelen zich allebei prima en ze liggen voor op de curve! (zodat ze, op het moment dat ze niet veel plaats meer hebben of te vroeg geboren worden, misschien toch al een kleine voorsprong hebben?!) Het steunt mij alleszinds in mijn besluit om vroeger te stoppen met werken, dat komt enkel ten goede van deze 2 kleine lieve schatten! Alle papieren werden ingevuld en sinds maandag zit ik dus echt thuis in ziekenverlof, het doet deugd.
We kregen ook een 3D beeldje mee van hun gezichtjes, ze zien er allebei echt anders uit! Knap hoe je dat al kan zien, al zijn ze nog zo klein. Als het mij lukt (met wat hulp van grote beer want ik deed dit nog nooit, maar voor alles moet er eens een eerste keer zijn, niet?), zet ik de "foto" van hun gezichtjes op mijn blog. Maar ik beloof dus nog niks...
Gisteren had ik niet veel tijd om aan de opdracht van mijn zus te werken, wij hadden 's namiddags een afspraak bij de gynaecoloog! We kregen de uitgebreide 20 weken echo. Uitgebreid was het zeker... We waren bijna anderhalf uur binnen! Gezien de vorige keer het neusbeentje van onze kleine jongen nog niet voldoende was aangelegd en dit soms een teken is van het syndroom van Down (verder had ze geen reden om hier aan te denken hoor, dus eigenlijk waren wij best gerust en als het zo was, dan was hij ook welkom hoor!) werd alles nóg eens extra gecheckt: de lengte van zijn armen en beentjes werden 2x gemeten, zijn hartje werd extra lang bestudeerd, zijn tenen en vingers werden verscheidene keren geteld en het aantal kootjes en de stand ervan werden met extra zorg bekeken (zo was er nog wel meer dat extra aandacht kreeg) Zijn neusbeentje had nu wel een normale lengte en er was geen enkel teken meer dat nog maar in de richting van het syndroom van Down doet denken! Hij werd dus helemaal goedgekeurd en liet ons duidelijk zien dat hij een jongetje is.
Daarna was het aan baby 2, ZIJ zat met haar poep gewoon op ZIJN hoofdje... Hij ligt onderaan, lekker op mijn blaas te duwen, maar voelt zich daar duidelijk prima.
Ja, je hebt het goed gelezen: het is een meisje! Ik ben zwanger van een jongen en een meisje! Voor mij en grote beer maakte het niet zo erg uit, maar ik ben zo blij voor kleine piet-perluit dat ze er ook een klein zusje bij krijgt. Kleine piet-perluit is gek op haar poppen en wie weet vindt ze in deze kleine zus een goed vriendinnetje voor later (kleine broer mag ook met poppen spelen hoor, maar ik vermoed dat de kans iets groter is met een kleine zusje...) Zij (kleine zus), maakt het ook goed. Alle organen waren goed aangelegd en waren, net zoals bij haar broertje, prima van grootte. Ze was lekker aan het bewegen en zit daar duidelijk goed.
Hun geschatte gewicht is nu voor kleine broer 370 g en voor kleine zus 410g. Ze zijn op dit moment al zo'n 25 cm lang. Uit het gemiddelde van alle metingen lijken ze eerder een dikke 21 weken dan 20 weken en 3 dagen (en ja, dat weten wij precies, gezien het ivf is natuurlijk...)
En dat nu allemaal samen maakt mij erg gelukkig: ze ontwikkelen zich allebei prima en ze liggen voor op de curve! (zodat ze, op het moment dat ze niet veel plaats meer hebben of te vroeg geboren worden, misschien toch al een kleine voorsprong hebben?!) Het steunt mij alleszinds in mijn besluit om vroeger te stoppen met werken, dat komt enkel ten goede van deze 2 kleine lieve schatten! Alle papieren werden ingevuld en sinds maandag zit ik dus echt thuis in ziekenverlof, het doet deugd.
We kregen ook een 3D beeldje mee van hun gezichtjes, ze zien er allebei echt anders uit! Knap hoe je dat al kan zien, al zijn ze nog zo klein. Als het mij lukt (met wat hulp van grote beer want ik deed dit nog nooit, maar voor alles moet er eens een eerste keer zijn, niet?), zet ik de "foto" van hun gezichtjes op mijn blog. Maar ik beloof dus nog niks...
dinsdag 13 april 2010
Ijskoude gil...
Gisterenavond, toen de kindjes in bed lagen, werden wij plots heel hard opgeschrikt... Ik raak 's avonds normaal niet goed de trap op en moet het op mijn gemak doen, maar adrenaline doet nogal iets met je lijf hoor...
Wij (grote beer en ik) waren tv aan het kijken en tijdens een reclamepauze wilden we een heerlijk ijsje klaar maken (dat smaakt altijd, niet?) We hoorden een gil en keken elkaar aan. "Da's op tv", zegt grote beer. Enkele seconden nadien horen we opnieuw een nog veel hogere gil, gevolgd door onbedaarlijk huilen/schreeuwen/gillen... "Nee, dat komt van boven!" en hup, met z'n tweeën rennen we de trap op. Nog nooit zo hard gerend! Daar zit een klein meisje, helemaal in paniek en verward rondkijkend! Grote beer was eerst boven en heeft haar onmiddellijk in zijn armen, ze blijft huilen en schreeuwen. We krijgen haar gewoon niet gekalmeerd door lief en rustig tegen haar te praten, het is net of ze niet helemaal bij ons is. We besluiten haar mee te nemen naar beneden, waar ze op onze schoot, dicht tegen ons aan en in het licht tot rust kan komen. Ze heeft toch zo'n 10 minuten met wijdopen ogen zitten rondkijken, nadien kroop ze dicht tegen ons aan en wou weer gaan slapen. Ze vertelde niks, terwijl ze anders zo lekker kan kwetteren.
Ik vermoed dat ze eng gedroomd had, maar dan is het zo jammer dat ze dat nog niet kan vertellen en wij haar dus ook niet kunnen geruststellen. Ik heb haar dan maar 100 keer opnieuw verteld dat we ontzettend veel van haar houden en ze altijd bij ons mag blijven! (voor zo lang ze dat wil natuurlijk, tegen een puber van 16 klinkt zoiets misschien schrikwekkend?!)
Toen ik een uurtje later ging kijken, lag ze diep in slaap. Deze morgen was ze weer vrolijk aan het kwetteren en kwam onze kamer in gehuppeld om mama wakker te maken met een kusje.
Mama die was er niet zo snel van bekomen, deze morgen dwaalt het nog steeds door mijn hoofd. Tja, da's het lot van mama's zeker? Altijd bezorgd om hun kindjes?
En grote piet-perluit, die in hetzelfde kamertje slaapt als zijn zusje, zullen sommige zich afvragen? Tja, die hoorde natuurlijk niks en sliep lekker door...
Wij (grote beer en ik) waren tv aan het kijken en tijdens een reclamepauze wilden we een heerlijk ijsje klaar maken (dat smaakt altijd, niet?) We hoorden een gil en keken elkaar aan. "Da's op tv", zegt grote beer. Enkele seconden nadien horen we opnieuw een nog veel hogere gil, gevolgd door onbedaarlijk huilen/schreeuwen/gillen... "Nee, dat komt van boven!" en hup, met z'n tweeën rennen we de trap op. Nog nooit zo hard gerend! Daar zit een klein meisje, helemaal in paniek en verward rondkijkend! Grote beer was eerst boven en heeft haar onmiddellijk in zijn armen, ze blijft huilen en schreeuwen. We krijgen haar gewoon niet gekalmeerd door lief en rustig tegen haar te praten, het is net of ze niet helemaal bij ons is. We besluiten haar mee te nemen naar beneden, waar ze op onze schoot, dicht tegen ons aan en in het licht tot rust kan komen. Ze heeft toch zo'n 10 minuten met wijdopen ogen zitten rondkijken, nadien kroop ze dicht tegen ons aan en wou weer gaan slapen. Ze vertelde niks, terwijl ze anders zo lekker kan kwetteren.
Ik vermoed dat ze eng gedroomd had, maar dan is het zo jammer dat ze dat nog niet kan vertellen en wij haar dus ook niet kunnen geruststellen. Ik heb haar dan maar 100 keer opnieuw verteld dat we ontzettend veel van haar houden en ze altijd bij ons mag blijven! (voor zo lang ze dat wil natuurlijk, tegen een puber van 16 klinkt zoiets misschien schrikwekkend?!)
Toen ik een uurtje later ging kijken, lag ze diep in slaap. Deze morgen was ze weer vrolijk aan het kwetteren en kwam onze kamer in gehuppeld om mama wakker te maken met een kusje.
Mama die was er niet zo snel van bekomen, deze morgen dwaalt het nog steeds door mijn hoofd. Tja, da's het lot van mama's zeker? Altijd bezorgd om hun kindjes?
En grote piet-perluit, die in hetzelfde kamertje slaapt als zijn zusje, zullen sommige zich afvragen? Tja, die hoorde natuurlijk niks en sliep lekker door...
woensdag 7 april 2010
Mijn fijne werk en lekker fier!
Bijna... bijna stop ik met werken. Het zal zo vreemd doen!
Niet meer de kinderen snel naar school op maandagochtend, maar lekker kunnen wachten en ze echt naar de klas brengen, niet meer op dinsdagavond de kindjes te laat oppikken bij de oppas om ze thuis snel te wassen, een verhaaltje voorlezen en in bed "gooien", niet meer rennen op woensdagavond en snel een kus wisselen met grote beer terwijl de kindjes van auto wisselen en ze 's avonds enkel een kusje kunnen geven op hen lieve slapende snoetje, niet meer op vrijdagochtend wachten op oma die telkens te laat is zodat ook mijn werkdag te laat begint... Gewoon het rustig aan doen 's morgens, de lieve schatten 's namiddags oppikken op school en bij de onthaalmoeder (want kleine piet-perluit blijft daar gewoon 's namiddags heen gaan om te slapen: stel dat ik moet plat liggen en ze dan plots terug moet gaan, lijkt mij veel moeilijker voor haar), samen een vieruurtje eten en de kindjes lekker laten (buiten?) spelen!
Zeg nu zelf, wat klinkt het meest relax? En toch... Ik ga mijn werk missen! Dat ben ik nu al zeker. Het contact met de mensen en gewoon de waardering die ik er krijg (die krijg ik ook hoor thuis, maar daar is het net anders natuurlijk) ga ik echt missen. Mijn job is momenteel mijn uitdaging en mijn uitlaatklep. Ik heb super collega's, we zijn er echt voor elkaar. Zowel voor de kleine als de grote zaken kunnen we altijd bij elkaar terecht en lekker gekken om het leed dat we vaak te horen krijgen (en waar we ons meestal ook echt bij betrokken voelen), wat te verzachten, is gewoon echt fijn! Iedere vrijdagmiddag eten we samen ons bokes op en elke keer weer loopt onze middagpauze uit (we moeten daarna vergaderen) omdat het zo gezellig is. Elke keer weer nemen we ons voor vroeger te beginnen vergaderen want nadien is het telkens weer rennen om alles nog gedaan te krijgen. Een echt gezellige bende dus! Ik ben zeker dat er nu en dan iemand zal binnen springen hier thuis (ik woon maar een dikke 5 minuten rijden van het werk) en Nele, een collega, zal elke week komen slapen (maar da's na haar avondwerk en tijdens haar nachtwacht, dus meestal is het al na 10u en dan lig ik al in dromenland, 's morgens moet ze haar weer haasten om terug met spreekuur te beginnen en belandt ze hier in de ochtenddrukte, dus haar echt "zien en spreken" zal er niet bij zijn) Tja, ik zal zelf regelmatig moeten binnen springen hé! Maar ja, dan hoor je er niet écht bij, want iedereen om je heen is bezig...
Gek hoor, want toch kijk ik er naar uit te stoppen met werken, mijn lijf snakt er naar. Mijn bekken is stillekes uiteen aan het vallen (al helpt de houding die de gynaecoloog mij aanraadde er goed) en ik ben continu moe. De oprispingen zijn er nog steeds "heerlijk", vooral als ik wat wil rusten.
Maar... ik heb ook heerlijk zwangerschapsnieuws: IK VOEL DIE 2 GROTE SCHATTEN IN MIJN BUIKJE! Onze jongen is duidelijk een actieve kerel... hij duwt met tussenpozen "heerlijk" op mijn blaas en mijn uteriene banden. Ach, dan weet ik tenminste dat hij leeft en lekker wakker is. Het andere allerkleinste piet-perluitje beweegt minder, maar zit ook minder laag waardoor hij/zij mij minder 'last' kan geven. Als ik hem/haar voel bewegen, ben ik altijd weer gelukkig, want soms maak ik mij wel zorgen dat ik hem/haar minder voel. Stel je voor dat... Tja, die onrust in mijn hoofd zal pas verdwijnen als ik ze echt in mijn armen heb, vermoed ik. Mijn buikje groeit ondertussen goed (volgens mijn collega's kan je soms echt het verschil tussen gisteren en vandaag zien...) en da's natuurlijk ook een geruststelling. Al zeggen ze ook allemaal dat het nog erg goed meevalt voor een tweeling. Maar wat dat ooit zal worden?! Als ik foto's zie van buiken van tweelingmoeders die op het einde zijn van hun zwangerschap, klik ik ze snel weg, want: ai, ik ben nog niet klaar om zo'n buik te hebben! Wat moet komen zal komen en dat zien we dan wel weer...
Volgende week hebben we alweer de uitgebreide 20 weken echo! Het zou ook in 3D zijn, maar dat moet voor mij niet echt (ik heb in mijn opleiding leren echo's interpreteren en maak er altijd in mijn hoofd een 3D voorstelling van) Ik kijk er wel naar uit en hopelijk weten we dan het geslacht van ons 2de allerkleinste piet-perluitje... We hebben een afspraak van een uur (een half uur per kind), dus we zullen ze wel uitgebreid mogen bewonderen!
Ondertussen wil ik nog even over grote en kleine piet-perluit vertellen dat ik SUPER FIER op ze ben! We gingen vandaag naar de tandarts voor de jaarlijkse controle. Ze deden allebei super flink hun mondje open en kregen het bericht dat ze erg goed poetsen. Flink hé! (kleine piet-perluit wou wel enkel op de stoel als ze op mijn schoot mocht zitten, maar toch: om nog maar net 2,5 jaar oud te zijn, is het toch wel flink dat ze onmiddellijk haar mondje open deed en de tandarts goed liet kijken met z'n spiegeltje!)
Niet meer de kinderen snel naar school op maandagochtend, maar lekker kunnen wachten en ze echt naar de klas brengen, niet meer op dinsdagavond de kindjes te laat oppikken bij de oppas om ze thuis snel te wassen, een verhaaltje voorlezen en in bed "gooien", niet meer rennen op woensdagavond en snel een kus wisselen met grote beer terwijl de kindjes van auto wisselen en ze 's avonds enkel een kusje kunnen geven op hen lieve slapende snoetje, niet meer op vrijdagochtend wachten op oma die telkens te laat is zodat ook mijn werkdag te laat begint... Gewoon het rustig aan doen 's morgens, de lieve schatten 's namiddags oppikken op school en bij de onthaalmoeder (want kleine piet-perluit blijft daar gewoon 's namiddags heen gaan om te slapen: stel dat ik moet plat liggen en ze dan plots terug moet gaan, lijkt mij veel moeilijker voor haar), samen een vieruurtje eten en de kindjes lekker laten (buiten?) spelen!
Zeg nu zelf, wat klinkt het meest relax? En toch... Ik ga mijn werk missen! Dat ben ik nu al zeker. Het contact met de mensen en gewoon de waardering die ik er krijg (die krijg ik ook hoor thuis, maar daar is het net anders natuurlijk) ga ik echt missen. Mijn job is momenteel mijn uitdaging en mijn uitlaatklep. Ik heb super collega's, we zijn er echt voor elkaar. Zowel voor de kleine als de grote zaken kunnen we altijd bij elkaar terecht en lekker gekken om het leed dat we vaak te horen krijgen (en waar we ons meestal ook echt bij betrokken voelen), wat te verzachten, is gewoon echt fijn! Iedere vrijdagmiddag eten we samen ons bokes op en elke keer weer loopt onze middagpauze uit (we moeten daarna vergaderen) omdat het zo gezellig is. Elke keer weer nemen we ons voor vroeger te beginnen vergaderen want nadien is het telkens weer rennen om alles nog gedaan te krijgen. Een echt gezellige bende dus! Ik ben zeker dat er nu en dan iemand zal binnen springen hier thuis (ik woon maar een dikke 5 minuten rijden van het werk) en Nele, een collega, zal elke week komen slapen (maar da's na haar avondwerk en tijdens haar nachtwacht, dus meestal is het al na 10u en dan lig ik al in dromenland, 's morgens moet ze haar weer haasten om terug met spreekuur te beginnen en belandt ze hier in de ochtenddrukte, dus haar echt "zien en spreken" zal er niet bij zijn) Tja, ik zal zelf regelmatig moeten binnen springen hé! Maar ja, dan hoor je er niet écht bij, want iedereen om je heen is bezig...
Gek hoor, want toch kijk ik er naar uit te stoppen met werken, mijn lijf snakt er naar. Mijn bekken is stillekes uiteen aan het vallen (al helpt de houding die de gynaecoloog mij aanraadde er goed) en ik ben continu moe. De oprispingen zijn er nog steeds "heerlijk", vooral als ik wat wil rusten.
Maar... ik heb ook heerlijk zwangerschapsnieuws: IK VOEL DIE 2 GROTE SCHATTEN IN MIJN BUIKJE! Onze jongen is duidelijk een actieve kerel... hij duwt met tussenpozen "heerlijk" op mijn blaas en mijn uteriene banden. Ach, dan weet ik tenminste dat hij leeft en lekker wakker is. Het andere allerkleinste piet-perluitje beweegt minder, maar zit ook minder laag waardoor hij/zij mij minder 'last' kan geven. Als ik hem/haar voel bewegen, ben ik altijd weer gelukkig, want soms maak ik mij wel zorgen dat ik hem/haar minder voel. Stel je voor dat... Tja, die onrust in mijn hoofd zal pas verdwijnen als ik ze echt in mijn armen heb, vermoed ik. Mijn buikje groeit ondertussen goed (volgens mijn collega's kan je soms echt het verschil tussen gisteren en vandaag zien...) en da's natuurlijk ook een geruststelling. Al zeggen ze ook allemaal dat het nog erg goed meevalt voor een tweeling. Maar wat dat ooit zal worden?! Als ik foto's zie van buiken van tweelingmoeders die op het einde zijn van hun zwangerschap, klik ik ze snel weg, want: ai, ik ben nog niet klaar om zo'n buik te hebben! Wat moet komen zal komen en dat zien we dan wel weer...
Volgende week hebben we alweer de uitgebreide 20 weken echo! Het zou ook in 3D zijn, maar dat moet voor mij niet echt (ik heb in mijn opleiding leren echo's interpreteren en maak er altijd in mijn hoofd een 3D voorstelling van) Ik kijk er wel naar uit en hopelijk weten we dan het geslacht van ons 2de allerkleinste piet-perluitje... We hebben een afspraak van een uur (een half uur per kind), dus we zullen ze wel uitgebreid mogen bewonderen!
Ondertussen wil ik nog even over grote en kleine piet-perluit vertellen dat ik SUPER FIER op ze ben! We gingen vandaag naar de tandarts voor de jaarlijkse controle. Ze deden allebei super flink hun mondje open en kregen het bericht dat ze erg goed poetsen. Flink hé! (kleine piet-perluit wou wel enkel op de stoel als ze op mijn schoot mocht zitten, maar toch: om nog maar net 2,5 jaar oud te zijn, is het toch wel flink dat ze onmiddellijk haar mondje open deed en de tandarts goed liet kijken met z'n spiegeltje!)
donderdag 25 maart 2010
Ellendige afgelopen dagen, maar nu genieten van de zon!
Ik heb tot nu toe een ellendige week achter de rug, ondanks het mooie weer.
Ik voel me gewoon niet lekker in mijn vel, mijn lichaam en geest zijn momenteel niet helemaal in evenwicht.
Het begon afgelopen weekend met een humeur dat tot onder nul ging (erg fijn voor de mensen hier in huis...) Ik kon alleen maar grommelen zodat ik zaterdagnamiddag "ontsnapt" ben door me even terug te trekken boven: een bad nemen, een boekje lezen,... en 's avonds was ik weer mezelf. De volgende dag gingen we eten met de schoonouders, iedereen kreeg zijn bord leeg en ondanks dat het heerlijk was, moest ik na een tijdje gewoon ophouden: mijn maag zat vol tot in mijn keel. Sindsdien bleef dat gewoon zo. Ik zou graag willen eten, maar heel wat blijft zo hoog staan dat ik het uren nadien nog proef. Als ik regelmatig kleine hapjes eet, gaat het natuurlijk beter. En ik hou zo ontzettend van lekker eten...
Ik ben nog steeds moe, lang niet zo meer als in het begin, maar toch meer dan ik meestal ben. Da's natuurlijk normaal tijdens de zwangerschap, maar slapen gaat niet goed als je je eten nog proeft en continu oprispingen hebt... Rechtop zittend slapen helpt wel iets, maar ik vind het niet zo simpel en doorslapen doe je dan niet echt. Bovendien vindt mijn bekken rechtop zitten niet zo fijn.
Wat mijn bekken ook niet zo fijn vindt is mijn tas voor het werk dragen (en ik verzeker je, een d.okterstas is niet zo licht); zitten, opstaan, mensen onderzoeken en weer gaan zitten; een kleuter in en uit de auto tillen;... en dat is momenteel gewoon de realiteit. Het moet gewoon. Ganse dagen liggen is niet aan mij besteed en is niet vol te houden.
Die confrontatie heeft mij verplicht om na te denken en een beslissing te nemen: ik stop nog iets vroeger met werken, ik stop reeds op 20 weken (wat de gynaecoloog trouwens ook een goed idee vindt) en blijf thuis vanaf 12 april.
Ik vind het best moeilijk, want ik laat mijn collega's gewoon in de steek (tja, zo voelt het...) Zij zullen een behoorlijk tandje moeten bijsteken. De patiënten achterlaten vind ik ook moeilijk, maar ik ben zeker dat iedereen hen goed opvangt en ik had hen via het krantje reeds laten weten dat ik binnenkort tijdelijk van het toneel verdwijn. Gelukkig snappen ze op het werk goed dat ik dit gewoon moet doen. "Je hebt hier zoveel moeite voor moeten doen, nu moet je het ook koesteren en als dat betekent dat je dan moet stoppen met werken, moet je dat gewoon doen" Wat zijn het toch een schatten! (en toch is het emotioneel best moeilijk, voelt het een beetje als falen: ik wou werken tot 1 mei en nu moet ik gewoon vroeger "opgeven"...) Pfff, een mens zit ingewikkeld in elkaar.
Weet je wat wel gek is en mijn beslissing absoluut ondersteund: sinds ik die beslissing genomen heb, zakt mijn eten weer een beetje en staat het niet meer tot in mijn keel... Lichaam en geest hangen echt samen!
Deze namiddag ga ik toch even genieten buiten! Ik installeer me straks in mijn tuinstoel (met de hoop dat ik er nog uit raak natuurlijk ;-) ) en ga de zonnestralen opvangen. Dat gaat volgens mij goed doen.
Morgen ga ik met mijn grote zus naar een stockverkoop van kinderkleertjes en dat zal zeker ook deugd doen (alweer niet aan mijn bekken denken op die manier, maar dat trekt voorlopig maar z'n plan!) Lekker bijbabbelen en even de steunende woorden van mijn zus horen (want ja, dat doen ze wel mijn 2 lieve zusjes!) Genieten van de verhalen van mijn neefje en nichtje, dat zal mij opladen, dat ben ik zeker!
Nu nog even aftellen, nog 2 weekjes werken: enkel consultaties houden, geen huisbezoeken meer (geen gesleur meer met mijn tas), iedereen bedanken op mijn werk (en hier thuis natuurlijk, want mijn ventje staat volledig achter mij) dat ze mij zo hard steunen!
Zie, na een vervelende start van deze week, mag ik toch weer ontdekken dat alles wel goed komt!
Ik voel me gewoon niet lekker in mijn vel, mijn lichaam en geest zijn momenteel niet helemaal in evenwicht.
Het begon afgelopen weekend met een humeur dat tot onder nul ging (erg fijn voor de mensen hier in huis...) Ik kon alleen maar grommelen zodat ik zaterdagnamiddag "ontsnapt" ben door me even terug te trekken boven: een bad nemen, een boekje lezen,... en 's avonds was ik weer mezelf. De volgende dag gingen we eten met de schoonouders, iedereen kreeg zijn bord leeg en ondanks dat het heerlijk was, moest ik na een tijdje gewoon ophouden: mijn maag zat vol tot in mijn keel. Sindsdien bleef dat gewoon zo. Ik zou graag willen eten, maar heel wat blijft zo hoog staan dat ik het uren nadien nog proef. Als ik regelmatig kleine hapjes eet, gaat het natuurlijk beter. En ik hou zo ontzettend van lekker eten...
Ik ben nog steeds moe, lang niet zo meer als in het begin, maar toch meer dan ik meestal ben. Da's natuurlijk normaal tijdens de zwangerschap, maar slapen gaat niet goed als je je eten nog proeft en continu oprispingen hebt... Rechtop zittend slapen helpt wel iets, maar ik vind het niet zo simpel en doorslapen doe je dan niet echt. Bovendien vindt mijn bekken rechtop zitten niet zo fijn.
Wat mijn bekken ook niet zo fijn vindt is mijn tas voor het werk dragen (en ik verzeker je, een d.okterstas is niet zo licht); zitten, opstaan, mensen onderzoeken en weer gaan zitten; een kleuter in en uit de auto tillen;... en dat is momenteel gewoon de realiteit. Het moet gewoon. Ganse dagen liggen is niet aan mij besteed en is niet vol te houden.
Die confrontatie heeft mij verplicht om na te denken en een beslissing te nemen: ik stop nog iets vroeger met werken, ik stop reeds op 20 weken (wat de gynaecoloog trouwens ook een goed idee vindt) en blijf thuis vanaf 12 april.
Ik vind het best moeilijk, want ik laat mijn collega's gewoon in de steek (tja, zo voelt het...) Zij zullen een behoorlijk tandje moeten bijsteken. De patiënten achterlaten vind ik ook moeilijk, maar ik ben zeker dat iedereen hen goed opvangt en ik had hen via het krantje reeds laten weten dat ik binnenkort tijdelijk van het toneel verdwijn. Gelukkig snappen ze op het werk goed dat ik dit gewoon moet doen. "Je hebt hier zoveel moeite voor moeten doen, nu moet je het ook koesteren en als dat betekent dat je dan moet stoppen met werken, moet je dat gewoon doen" Wat zijn het toch een schatten! (en toch is het emotioneel best moeilijk, voelt het een beetje als falen: ik wou werken tot 1 mei en nu moet ik gewoon vroeger "opgeven"...) Pfff, een mens zit ingewikkeld in elkaar.
Weet je wat wel gek is en mijn beslissing absoluut ondersteund: sinds ik die beslissing genomen heb, zakt mijn eten weer een beetje en staat het niet meer tot in mijn keel... Lichaam en geest hangen echt samen!
Deze namiddag ga ik toch even genieten buiten! Ik installeer me straks in mijn tuinstoel (met de hoop dat ik er nog uit raak natuurlijk ;-) ) en ga de zonnestralen opvangen. Dat gaat volgens mij goed doen.
Morgen ga ik met mijn grote zus naar een stockverkoop van kinderkleertjes en dat zal zeker ook deugd doen (alweer niet aan mijn bekken denken op die manier, maar dat trekt voorlopig maar z'n plan!) Lekker bijbabbelen en even de steunende woorden van mijn zus horen (want ja, dat doen ze wel mijn 2 lieve zusjes!) Genieten van de verhalen van mijn neefje en nichtje, dat zal mij opladen, dat ben ik zeker!
Nu nog even aftellen, nog 2 weekjes werken: enkel consultaties houden, geen huisbezoeken meer (geen gesleur meer met mijn tas), iedereen bedanken op mijn werk (en hier thuis natuurlijk, want mijn ventje staat volledig achter mij) dat ze mij zo hard steunen!
Zie, na een vervelende start van deze week, mag ik toch weer ontdekken dat alles wel goed komt!
donderdag 18 maart 2010
Goedgekeurd!
Zoals beloofd, een blogje over gisteren! Ik had toen de energie niet meer om iets te schrijven. 's Namiddags heb ik een 2-tal uur geslapen en woensdag-avond is mijn werkavond. Het was druk! Nu de patiënten weten dat ik 1 mei tijdelijk stop, zijn allerlei preventieve zaken die al lang uitgesteld werden, plots prioriteit geworden... Zo doe ik veel meer uitstrijkjes en vaccineer ik meer. Wel, als dat de methode is om mensen aan te zetten preventief iets te doen aan hun gezondheid, dan wil ik wel vaker even stoppen met werken. Het is best grappig, maar ik vind het wel goed dat de mensen nu toch de stap zetten. Ik heb de coördinator het voorstel gedaan om jaarlijks 2 maand, betaald, thuis te zitten, maar ze ging niet akkoord ;-)
Gisteren zijn we op controle geweest bij de gynaecoloog, ik ben nu 16 weken zwanger. We gingen voor het eerst bij de gyn die ons verder zal begeleiden tijdens de zwangerschap en het contact viel echt goed mee! Ze is vriendelijk en geïnteresseerd in wat je doet en waar je mee bezig bent. Je krijgt de kans om je vragen te stellen en heeft een kort maar duidelijk antwoord. Ik zie het dus wel zitten. Bovendien hoordde ik dat ze in juni 3 weken verlof neemt, dus hoop ik dat ze in juli en augustus geen verlof meer neemt, zodat ze er eventueel bij kan zijn tijdens de bevalling. Het is toch altijd fijner dat diegene die je begeleidt er ook daadwerkelijk is!
En... van baby 1 weten we nu wat het wordt: een jongetje! Hij was lekker aan het zwemmen en het bewegen, waardoor we verschillende keren zijn piemeltje konden zien. Baby 2 lag heerlijk te slapen, in een kikkerhouding. Tja, dan zie je natuurlijk niks. We hebben haar/hem maar lekker laten slapen en over 4 weken hebben we de uitgebreide 20 weken echo van een uur (omdat het er dus 2 zijn), dan zullen we het wel zien! De vorige keer dacht ze dat het een meisje zal zijn, maar dat wou ze toen niet met zekerheid zeggen. Spannend hoor!
Gisterenavond vertelde grote beer aan grote piet-perluit dat hij al zeker 1 broertje krijgt en hij was door het dolle heen! Hij vindt wel dat het andere baby'tje nu een meisje moet zijn, anders is het niet eerlijk voor kleine piet-perluit... (da's toch nen grote schat hé, die grote piet-perluit! Zelfs op zo'n moment denkt hij aan zijn zusje!) We zijn open over het geslacht van onze babies tegen iedereen. We vinden dat best makkelijk, al die geheimdoenerij vind ik moeilijk (maar best spannend bij anderen!), bovendien zou ik mij al snel misspreken... De namen blijven nog ons groot geheim natuurlijk!
Ik moet nu op controle over 4 weken, daarna nog eens na 4 weken en vanaf dan om de 2 weken (gelukkig ben ik dan al thuis, want anders is het toch behoorlijk geregel telkens) en vanaf 30 weken om de week. Ze willen telkens kijken of ik nog geen opening heb en dus kans maak om vroeger te bevallen, want daar heb ik meer kans op met een tweeling. Ik krijg ook telkens een echo, want als ze enkel naar de harttoontjes luistert, weet ze niet of ze niet 2 x naar dezelfde baby luistert. Nu ja, als ik niet telkens 2 uur moet wachten (zoals gisteren, omdat ze een spoed-keizersnede had) is het wel doenbaar!
Gisteren vermeldde ze toch ook nog maar eens dat ik echt moet stoppen met werken op 22 weken zwangerschap. Dat zijn nu al 3 gynaecologen na elkaar die dit vertellen, dat maakt het voor mij net iets makkelijker om echt te luisteren. Zo thuis zitten, da's niks voor mij... Vooral omdat ik het dan echt rustig moet aandoen en niet vanalles en nog wat ondernemen. Ik ben graag met vanalles en nog wat bezig! Nu ja, als ik maar niet echt moet plat liggen, dan zou ik het veel erger vinden.
We gaan de 1ste week van mei nog een midweekje weg (centerparcs, sunparks,...), een last minute. Een vakantie niet zo ver van huis, zodat ik altijd kan terugkomen als er iets is. Zo krijgen de kinderen nog even echt vakantie met papa en mama! (en krijgt mama ook nog eens een klein weekje weg) Ik ga dat echt missen, op vakantie gaan, maar ik heb het er voor over! Vakantie moet voor mij niet ver zijn, maar het liefst ga ik kamperen en even écht weg van huis. Ik durf niet ver meer weg gaan, ik wil snel in het mij vertrouwde ziekenhuis zijn, als er iets aan de hand is.
Mijn buikje is echt aan het groeien en de spontane opmerkingen en vragen, beginnen te komen. We zullen nog zien hoe dik ik zal zijn op het einde. Ik ben tot nu toe 1kg zwaarder dan mijn startgewicht (ik ben tussenin 3,5 kg vermagerd) maar dat gewicht zit dus echt nog op mijn buik want mijn gezicht is nog steeds wat "getrokken" zoals vele mensen zeggen (ik zie er dus nog mager uit in mijn gezicht, voor diegene die dit niet begrijpen) Op die manier mag het wel van mij! Ik wil best de nodige kilo's bijkomen, maar nu ook weer niet teveel (liever geen 20-25 kg erbij). Die moeten er achteraf toch gewoon weer af. Ik dieet niet of zo hoor, ik probeer gewoon even gezond als voorheen te eten want daar voel ik mij zelf het beste bij. Ik geniet nog steeds erg van de ijsjes, desserts en chipjes nu en dan. Ik heb gewoon het geluk van nature niet zo zwaar te zijn. In de boeken lees ik dat ik gemiddeld zo'n 15 tot 18kg bij zal komen, dat zie ik wel zitten. Ik heb nog wel even te gaan dus... Nu ja, dat bijkomen is toch eerder naar het einde toe.
(het valt mij altijd op dat mijn blogjes zo lang worden... tja, als ik aan het "kwetteren" ben, dan hou ik niet op hé!)
Gisteren zijn we op controle geweest bij de gynaecoloog, ik ben nu 16 weken zwanger. We gingen voor het eerst bij de gyn die ons verder zal begeleiden tijdens de zwangerschap en het contact viel echt goed mee! Ze is vriendelijk en geïnteresseerd in wat je doet en waar je mee bezig bent. Je krijgt de kans om je vragen te stellen en heeft een kort maar duidelijk antwoord. Ik zie het dus wel zitten. Bovendien hoordde ik dat ze in juni 3 weken verlof neemt, dus hoop ik dat ze in juli en augustus geen verlof meer neemt, zodat ze er eventueel bij kan zijn tijdens de bevalling. Het is toch altijd fijner dat diegene die je begeleidt er ook daadwerkelijk is!
En... van baby 1 weten we nu wat het wordt: een jongetje! Hij was lekker aan het zwemmen en het bewegen, waardoor we verschillende keren zijn piemeltje konden zien. Baby 2 lag heerlijk te slapen, in een kikkerhouding. Tja, dan zie je natuurlijk niks. We hebben haar/hem maar lekker laten slapen en over 4 weken hebben we de uitgebreide 20 weken echo van een uur (omdat het er dus 2 zijn), dan zullen we het wel zien! De vorige keer dacht ze dat het een meisje zal zijn, maar dat wou ze toen niet met zekerheid zeggen. Spannend hoor!
Gisterenavond vertelde grote beer aan grote piet-perluit dat hij al zeker 1 broertje krijgt en hij was door het dolle heen! Hij vindt wel dat het andere baby'tje nu een meisje moet zijn, anders is het niet eerlijk voor kleine piet-perluit... (da's toch nen grote schat hé, die grote piet-perluit! Zelfs op zo'n moment denkt hij aan zijn zusje!) We zijn open over het geslacht van onze babies tegen iedereen. We vinden dat best makkelijk, al die geheimdoenerij vind ik moeilijk (maar best spannend bij anderen!), bovendien zou ik mij al snel misspreken... De namen blijven nog ons groot geheim natuurlijk!
Ik moet nu op controle over 4 weken, daarna nog eens na 4 weken en vanaf dan om de 2 weken (gelukkig ben ik dan al thuis, want anders is het toch behoorlijk geregel telkens) en vanaf 30 weken om de week. Ze willen telkens kijken of ik nog geen opening heb en dus kans maak om vroeger te bevallen, want daar heb ik meer kans op met een tweeling. Ik krijg ook telkens een echo, want als ze enkel naar de harttoontjes luistert, weet ze niet of ze niet 2 x naar dezelfde baby luistert. Nu ja, als ik niet telkens 2 uur moet wachten (zoals gisteren, omdat ze een spoed-keizersnede had) is het wel doenbaar!
Gisteren vermeldde ze toch ook nog maar eens dat ik echt moet stoppen met werken op 22 weken zwangerschap. Dat zijn nu al 3 gynaecologen na elkaar die dit vertellen, dat maakt het voor mij net iets makkelijker om echt te luisteren. Zo thuis zitten, da's niks voor mij... Vooral omdat ik het dan echt rustig moet aandoen en niet vanalles en nog wat ondernemen. Ik ben graag met vanalles en nog wat bezig! Nu ja, als ik maar niet echt moet plat liggen, dan zou ik het veel erger vinden.
We gaan de 1ste week van mei nog een midweekje weg (centerparcs, sunparks,...), een last minute. Een vakantie niet zo ver van huis, zodat ik altijd kan terugkomen als er iets is. Zo krijgen de kinderen nog even echt vakantie met papa en mama! (en krijgt mama ook nog eens een klein weekje weg) Ik ga dat echt missen, op vakantie gaan, maar ik heb het er voor over! Vakantie moet voor mij niet ver zijn, maar het liefst ga ik kamperen en even écht weg van huis. Ik durf niet ver meer weg gaan, ik wil snel in het mij vertrouwde ziekenhuis zijn, als er iets aan de hand is.
Mijn buikje is echt aan het groeien en de spontane opmerkingen en vragen, beginnen te komen. We zullen nog zien hoe dik ik zal zijn op het einde. Ik ben tot nu toe 1kg zwaarder dan mijn startgewicht (ik ben tussenin 3,5 kg vermagerd) maar dat gewicht zit dus echt nog op mijn buik want mijn gezicht is nog steeds wat "getrokken" zoals vele mensen zeggen (ik zie er dus nog mager uit in mijn gezicht, voor diegene die dit niet begrijpen) Op die manier mag het wel van mij! Ik wil best de nodige kilo's bijkomen, maar nu ook weer niet teveel (liever geen 20-25 kg erbij). Die moeten er achteraf toch gewoon weer af. Ik dieet niet of zo hoor, ik probeer gewoon even gezond als voorheen te eten want daar voel ik mij zelf het beste bij. Ik geniet nog steeds erg van de ijsjes, desserts en chipjes nu en dan. Ik heb gewoon het geluk van nature niet zo zwaar te zijn. In de boeken lees ik dat ik gemiddeld zo'n 15 tot 18kg bij zal komen, dat zie ik wel zitten. Ik heb nog wel even te gaan dus... Nu ja, dat bijkomen is toch eerder naar het einde toe.
(het valt mij altijd op dat mijn blogjes zo lang worden... tja, als ik aan het "kwetteren" ben, dan hou ik niet op hé!)
Abonneren op:
Posts (Atom)