2 x 1kg

Daar zit ik weer: heerlijk alleen thuis op zaterdag ochtend! Ja, daar kan een mens echt van genieten, zeker als je de ganse week volk in huis hebt... Iedereen komt helpen en ik erken dat die hulp broodnodig is, maar af en toe snak ik er gewoon naar even helemaal alleen thuis te zijn... (In normale omstandigheden, als ik aan het werk ben, ben ik woensdag voormiddag alleen thuis en donderdag zijn de kindjes die nog niet naar school gaan bij mij. Wat geniet ik van die momenten!) Een avondje alleen met de kindjes en mijn ventje zijn ook echte genietmomenten, maar zo eens helemaal alleen zijn, dat doet ook gewoon deugd.
Grote beer moet nog een ganse week afzien en moet elke avond weg (zaal klaar zetten, techniek helpen in orde brengen, repeteren en uiteindelijk... optreden!), nadien zal hij genieten van wat meer thuis zijn. Waar klaag ik nu dus weer over?!

Afgelopen donderdag heeft mij wel erg gelukkig gemaakt! En nu geniet ik dan ook volop! Ik ging met een klein hartje op controle bij de gynaecoloog: Had ik wel genoeg gerust? Want wat houdt dat precies in? Deed ik niet teveel?
Maar alles was super goed! Er is geen verandering in de lengte van de baarmoederhals, ik heb geen opening, én de 2 allerkleinste piet-perluitjes zijn op 2 weken tijd elk zo'n 400g bijgekomen en wegen nu zo'n dikke kg elk! Vandaar dat mijn buikje elke dag groeit en mensen die mij 2 weken niet gezien hebben duidelijk een verschil opmerken. Mensen die niet weten dat het een tweeling is, beginnen trouwens te vragen "voor wanneer is het?" en kijken mij altijd met grote ogen aan als ik "eind augustus" zeg, ik laat het dan ook volgen door "maar het is wel een tweeling hoor!" Dan blijven ze wel verschrikt kijken met volgens mij in hun achterhoofd hetzelfde waar ik ook vaak aan denk "Waar gaat dat heen? Hoe ziet dat er uit op het einde?" Tja, we zullen wel zien zeker... Ik ben nu zo'n 7 kg bijgekomen en draag echt alleen vooraan. Mijn buik is al groot, maar voor de rest zie je niet veel bijzonder aan mij (al ben ik volgens sommigen, zo ook volgens mijn ventje, alweer vermagerd in mijn gezicht, maar ik eet echt goed hoor! Grote beer vind dat ik meer tussendoortjes moet eten, maar als ik dan opsom wat ik wanneer eet, dan begrijpt hij gelukkig dat ik echt wel voldoende eet met een 6-tal maaltijden, waaronder 3 tussendoortjes per dag, zowel gezond als ongezond) Er zit gewoon een jongen "heerlijk" in mijn maag te duwen nu en dan, en ik geef toe dat ik dan een kleinere maaltijd eet dan normaal... Ach, 1 groot voordeel tot nu toe: alle kilo's die er nu bij zijn, zullen er achteraf ook vlot weer af gaan. Mijn mama en grote zus kwamen ook telkens niet zoveel bij (het waren natuurlijk eenlingen, dus op 7-8kg konden ze aan de bevalling beginnen) en waren hun kilo's ook weer erg snel kwijt. Verder heb ik weinig last van echt vervelende zwangerschapskwaaltjes: geen dikke voeten of handen, geen aambeien,... en daar ben ik ontzettend blij om. Ik heb last van mijn bekken en mijn rug, vooral 's avonds is mijn buik erg zwaar en krijg ik soms harde buiken, mijn hart slaat zo snel alsof ik continu aan het sporten ben (zo'n 100/min) maar voldoende rust en luisteren naar mijn lichaam brengen veel soelaas! Dat geduw op mijn maag vind ik vervelend maar niet zo erg: die kleine jongen moet zich toch ook nu en dan kunnen uitrekken en eens heerlijk strekken!
Je merkt het, ik heb mij al behoorlijk aangepast aan de situatie zoals die nu is. Ik voel mij vooral 's voormiddags erg goed en dan vergeet ik wel eens dat er een dikke buik vooraan zit, zodat de deur nogal eens tegen mijn buik aankomt en ik in een smalle doorgang wel eens blijf vast zitten omdat ik een onderdeel aan mezelf even over het hoofd had gezien...

Ik ben ondertussen overgestapt van naaien op breien. Het voorovergebogen zitten aan de naaimachine is helaas te zwaar, vooral omdat ik over mijn buik heen moet buigen en mijn maag dan helemaal wordt afgesloten... Maar het breien bevalt mij wel! Ik ben een vestje aan het breien voor 1 van die kleine schatten in mijn buik en het rugpand is al af! (ik begon woensdag avond en gisteren rondde ik dit stuk af, wat een luxe hé thuis zitten, anders was dit mij niet gelukt hoor) Enig probleem: ik brei nog met wat spanning in mijn schouders dus moet ik op tijd en stond eens stoppen en wat ontspannen, een kersenpitkussentje brengt ook nu en dan soelaas en grote beer zorgt voor een kleine drukpuntmassage 's avonds. Een mens moet er iets voor over hebben hé!?
Ik vind het alleen jammer dat ik zal moeten doorgeven dat ik de te naaien vleugeltjes voor op bosklas voor een 15-tal kleutertjes niet zal kunnen afwerken. Da's moeilijk, vind ik. Nu, de meesten begrijpen dat wel, zeker de mama's die ook kunnen naaien en hopelijk lukt het hen nog om ze op tijd af te krijgen (de kleuters gaan op bosklas 10 en 11 juni, er is dus nog wel even tijd)

De bosklassen, ja da's wel iets speciaal hé. Onze kindjes zitten op een f.reinetschool en wij zijn daar super content mee! (en ja, dat is natuurlijk een bewuste keuze) Daar gaan ze dus al vanaf kleuterleeftijd 2 dagen op bosklas (do- en vrijdag). Er wordt natuurlijk wel 1 van de ouders verwacht vanaf de donderdagavond, zij blijven dan mee overnachten en de volgende dag 's namiddags komen ze samen met de kleuters naar huis. Rarara wie van ons mee mag (want ja, dat is niet van "moeten" maar van "mogen", want voor de ouders is dat ook echt super)... Grote beer natuurlijk, want hoe ik dat daar zou moeten doen, geen idee. Jammer! Onze kleine meid gaat wel nog niet mee. We wilden haar eerst wel laten mee gaan, maar gisterenvoormiddag had ze sportdag en toen dat 's middags gevolgd werd door een hyperactieve meid met hysterische driftbuien (en oogjes die al toevielen voor haar hoofdje de matras raakten bij haar namiddagdut), namen we een wijs besluit: zij is hier nog niet klaar voor en blijft beter nog een jaartje thuis. Er komen nadien nog 3 jaren waar ze mee kan! Grote piet-perluit vindt het niet zo erg dat ze niet mee gaat... zo'n kleine zus die al die aandacht naar haar toe trekt, vindt hij maar niks. Al ben ik zeker dat hij haar weer heel hard gaat missen!

Je hoort het, rust kennen ze hier voorlopig nog niet. Maar waar moet een mens zich anders mee bezig houden?! (Ik heb natuurlijk volle rust momenteel, even de drukte van de volgende dagen ontkennen ;-), met een kopje koffie en een kom c.ornflakes lekker ontspannen een blogje plaatsen, seffens nog even langs de w.ereldwinkel gaan en nadien heerlijk lezen of wat breien. Laat alle anderen maar heerlijk druk doen deze keer, ik doe even niet mee!)

Rustige morgen!

Deze morgen is het hier heerlijk rustig! Na een rotnacht met een maag die niet tot rust wou komen en een blaas die (te) vaak op springen stond, mocht ik uitslapen deze morgen en dat is echt een grote luxe!
Onze 2 piet-perluitjes gaan vanaf nu logeren bij oma en opa op vrijdag en komen pas terug thuis 's zaterdags rond 15u30! Toen bleek dat ik meer moest rusten, keek ik samen met grote beer eens na wat de zwaarste momenten zijn als ik een week bekijk: nou, dan is dat heel snel duidelijk: zaterdag... Grote beer volgt dan een regiecursus, hij vertrekt rond 8u15 en is pas terug thuis rond 15u. Ik gun het hem enorm, want hij wil al veel langer deze cursus volgen. Alleen is zaterdag gewoon druk met de enkele boodschappen die nog moeten worden gedaan, het grote badritueel dat er bijhoort op zaterdag (en kinderen houden nu eenmaal vast aan gewoontes) en de "verplichtingen" af en toe op vrijdag- of zaterdagavond die ik nog niet wil/kan missen. Gewoon teveel dus, vooral als je weet dat grote beer op zondag ochtend van 9u tot 13u weg moet naar de toneelrepetitie en ik er weer alleen voor sta... (gelukkig is die cursus afgelopen na 5 juni en is het toneeloptreden op 4 en 5 juni, daarna zijn de weekends er gewoon weer voor het gezin!) Deze morgen was het voor de eerste keer zover: sinds maanden mocht ik eens heerlijk uitslapen in een stil en rustig huis! Grote beer stond op tijd op en kwam mij nog een kusje geven vlak voor vertrek. Ik bleef heerlijk tot 9u30 in bed liggen, het laatste half uurtje met de radio op. Heerlijk op mijn gemakje wakker worden! De allerkleinste piet-perluitjes voelen volgens mij ook goed het verschil: normaal hebben ze geen kans om 's morgens lekker te bewegen wegens te drukke buitenwereld, deze morgen zijn ze al heel actief en trappelen in het rond! Fijn hoor. Ik zit ondertussen met een kommetje c.ornflakes en een kopje koffie voor de computer, lekker in mijn pyjama luisteren naar de radio. Zo dadelijk ga ik mezelf even verwennen met een lekkere douche, helemaal op mijn eigen tempo. Nadien ga ik enkele boodschappen doen, waaronder even de nieuwe stoffenwinkel binnenlopen, hier in het dorp... zo zonder kinderen, zal dat toch allemaal meer relaxt gaan!

Gisteren avond kwam ik tot een jammerlijke conclusie:
Toen de kindjes vertrokken naar oma stelde ik grote beer voor om van een avondje buiten zitten te genieten en even iets lekker te gaan eten, gewoon nog eens met z'n tweetjes! (allee, die allerkleinste piet-perluitjes gaan natuurlijk altijd "in het geniep" mee ;-) ) Mijn avondritueel is normaal op de zetel liggen omdat dat hetgene is wat ik dan het beste aankan gezien mijn buik dan zo zwaar wordt, mijn bekken meer gaat kraken en ik gewoon niet goed meer van plek kan. Maar ik had hier zoveel zin in en ik had echt goed gerust overdag! Het werd helaas de laatste keer, moest ik besluiten toen we al om 21u thuis kwamen... Ik kreeg gewoon harde buiken van de korte afstand van de auto naar een terrasstoel stappen, ik moest echt aan grote beer z'n arm hangen om verder te raken wegens een onstabiel bekken en ik kon geen goede houding vinden op zo'n (normaal best aangename) terrasstoel. Mijn maag liet het nadien ook afweten. Stom hoor!
Een moeilijke maar zo noodzakelijke conclusie dus: geen avondlijke uitstapjes meer... geen helpen tijdens het toneeloptreden van onze groep (ik speel niet mee dit jaar, grote beer wel zoals ik daarnet al zei, maar ik zorg wel voor het decor en tussendoor help ik dus bij de nodige wissels en zorg dat alles op de juiste plek staat op het juiste moment) Vanaf nu zijn de avonden verplichte "platte" rust op de zetel! Die harde buiken doen zo'n avond toch vergallen, vooral als je weet dat de oorzaak 'te druk' is... Maar zo lijkt mijn wereldje nog maar eens in te krimpen.
"Voorlopig" moet ik er zelf maar bij bedenken en denken aan de volgende zomer met 4 heerlijke kinderen om me heen! Dit jaar heb ik nog het recht (want ja, verplichte rust) om lekker in een zeteltje te liggen met een heerlijk boek of een breiwerkje, volgend jaar zal het daar iets te druk voor zijn...

Ik ga jullie laten, zodat mijn dag echt kan beginnen en ik kan doen wat ik allemaal zou willen doen zonder dat het teveel wordt!

Ach ja, die verbouwingen: het gaat goed! Er zijn al 2 kamertjes goed gevorderd en ze zijn groter dan ik dacht, er komt ook lekker veel licht binnen. Het worden echt fijne plekjes voor onze 2 grote pagadders! De electricien komt volgende week en nadien kunnen mijn neef en nonkel ze verder afwerken met gyproc. Daarna is er veel werk voor grote beer: plamuren en schilderen... Wordt vervolgd!

Omdat... Omdat... en verplichte rust...

Waarom ik zo lang niet blogde? Omdat het hier druk is, door de verbouwingen en het opruimen/gerommel dat daar bij hoort... Omdat ik allerlei volk over de vloer krijg, waar ik voor wil/moet zorgen (als ik niet mee kan helpen, kan ik wel zorgen voor iets lekkers, niet?)... Omdat grote beer het super druk heeft met de (tijdelijke) combinatie van regiecursus/toneelrepetities (optreden 4 en 5 juni!)/verbouwen/rommelen en opruimen/huishouden en ik dus ook in de weekends en op vrije dagen alleen zorg voor de kindjes... Omdat mijn mama hier elke week 3 dagen logeert en ik het dan zo raar vind om lang aan de computer te zitten... Omdat ik begonnen ben met breien (eerst een proeflapje uiteraard! nadien wil ik een vestje maken voor de allerkleinste piet-perluitjes)... Omdat ik zo graag een fijn verhaal over moederdag wou schrijven maar hier gewoon niet werd aan gedacht door een grote beer die het veel te druk heeft en kindjes die daar op de freinetschool niet aan mee doen... en ik daarom een beetje zielig was, maar dat niet wou delen met anderen omdat ik mijn "verdrietig zijn" niet gegrond vond gezien het geluk dat hier overal rond hangt en ik in ruil dan maar genoten heb van al die mooie moederdagverhalen op de andere blogs!

Alweer 2 dagen geleden ging ik op controle bij de gynaecoloog en door al dat toch druk gedoe hier kreeg ik het bericht dat ik meer moet rusten... pfff, al diegene die mij goed kennen weten dat dat eigenlijk niet echt aan mij besteed is en ik dat ontzettend moeilijk vind. Ik had het gevoel van echt meer dan genoeg te rusten, maar niet dus.
Ik ben nu 24 weken en enkele dagen zwanger. Onze kleine schatten doen het prima! Ze groeien zoals het hoort en volgen nog steeds de curve die een eenling moet volgen. Ze wegen elk zo'n ruime 600g en zijn lekker beweeglijk (ik voel ze elk apart, meestal, maar ook samen en kan ze dus echt onderscheiden!) Hun hartje klopt precies zoals het hoort. Mijn baarmoederhals is nog lang genoeg en ik heb geen opening, maar... onze jongen ligt erg laag, waardoor het allemaal toch erg plots zou kunnen starten... Het vlies van de vruchtzak ligt net tegen mijn baarmoederhals aan. Harde buiken of vaginaal vochtverlies moet ik onmiddellijk melden en ik moet langskomen (ik stelde gewoon bellen voor, maar daar ging ze niet mee akkoord... ik ga toch maar, zo nodig, op voorhand eens bellen als ik het niet zou vertrouwen hoor, dan weten ze tenminste dat ik kom)
Volgende controle is alweer over 2 weken.

Dan zal ik maar gaan rusten zeker? (en zorgen dat er een goede internetverbinding is bij de zetel... zodat ik in de toekomst al liggend kan bloggen/mailen/internetten. Nóg een werkje voor grote beer...)

(en toch moet vandaag nog de zolder worden opgeruimd! Alles moet van een groot oppervlak naar ongeveer 1/4de van dit oppervlak worden verplaatst wegens dringende nood aan slaapkamertjes die vanaf morgen écht worden gebouwd! Grote beer wil er een stoel/zeteltje voor mij installeren zodat ik hem kan commanderen waar alles moet komen. Zij die ons persoonlijk kennen weten dat grote beer van opruimen niet veel kaas gegeten heeft en dat gelukkig zelf erkent... Hij wil er mij dus liefs bij, voor dat hij vanalles "fout" zet en ik achteraf lastig rondloop omdat ik niks terugvind. Ik ben zo'n klasseermens dat graag alles onmiddellijk terugvind en nogal geordend is, grote beer rekent trouwens op mij om alles terug te vinden en weet hier echt erg weinig liggen...)

de "grote" verbouwing

De "grote" werken zijn begonnen (tja, in vergelijking met vele medebloggers nog behoorlijk klein) : Gisteren werd de eerste stap gezet tot het ombouwen van de zolder tot slaapkamertjes!

De bedoeling is dat grote broer en grote zus elk een eigen kamertje krijgen op zolder (en er al 1 extra klaar staat voor een kleine broer of zus later, als hij/zij wat groter is), de kleinste piet-perluitjes krijgen de huidige kamer van hun grote broer en zus. Zo moet ik niet een verdieping naar boven als er iets aan de hand is of als ik borstvoeding moet/wil geven. Zo hoor ik ze ook beter en kunnen we tijdig reageren. Het lijkt ons ook fijn dat de "grote" kindjes lekker rustig kunnen slapen en niet wakker gehuild worden door die 2 kleintjes.

Nu, ik wil wel niet dat de kinderen het gevoel hadden van: "nu zijn die 2 kleine baby's er en moeten wij maar ergens anders gaan liggen... we worden gewoon weg gestuurd..." Daarom proberen we ze er echt bij te betrekken en, nog veel belangrijker, willen we hen al zo snel mogelijk in hun eigen kamertje laten slapen, dus al even vóór de baby's er zijn. Ze mogen mee een kleurtje verf kiezen en ze zullen ook mogen kiezen welk kamertje echt van hen wordt. We gaan voorlopig nog geen deuren hangen, zodat ze toch het gevoel hebben samen te zijn (want dat wordt volgens mij ook nog een behoorlijke stap) Ik vermoed trouwens dat ze initieel toch nog samen in een kamertje zullen liggen... Grote piet-perluit zeurt regelmatig om een eigen kamer, net zoals zijn vriendjes, "maar mijn zus moet dan ook wel bij mij slapen hoor" (snap jij het?)

Als alles goed loopt, dan is de planning de volgende:
1. 2 mei: afbreken van de zolderdeur en het 'hok' dat er aan vast zat zodat de zolder beter werd geïsoleerd (een vaste trap is er al, wat een luxe!) , door grote beer en 2 kameraden=> DONE!
2. 3 mei: raam dicht metselen, door opa (papa van papa) en een vriend van opa => DONE!
3. 9 mei-10 mei: profielen leggen en alles uitmeten, zodat er bij de opbouw onmiddellijk kan begonnen worden, door vake (papa van mama) en grote beer
4. 10 of 11 of 12 mei: buizen aanleggen zodat we later radiatoren kunnen installeren (de radiatoren installeren doen we voorlopig nog niet, want de kindjes zullen toch nog maar enkel slapen op zolder en nog niet spelen/studeren/...), door loodgieter (die reeds beloofde dan langs te komen)
5. 14-15 mei: 3 veluxen plaatsen en gyproc wanden installeren zodat er 3 slaapkamertjes en 1 zolderkamertje ontstaan (isolatie is reeds gebeurd, eventueel brengen ze nog een extra laag aan), door nonkel en neef van mij (luxe hoor, schrijnwerkers in de familie...)
6. nog te plannen, electriciteit laten leggen (de overburen vragen)
7. nog te plannen, plamuren en schilderen (gaat grote beer doen)
8. nog te plannen, vast tapijt leggen (om wat kosten te sparen, later komt er dan wel klikparket of zo)

En ik, waar sta ik in het plan? Ik coördineer alles en regel dat iedereen op het juiste moment op de juiste plek is, en alles doet zoals wij (euhm ik...) het wil(len). Ik kom met allerlei ideeën aan die anderen dan mogen uitvoeren... Wat zou ik graag helpen (afbreken, materiaal aanslepen, schilderen,...) , maar het kan gewoon niet en iedereen vindt bovendien dat ik niet mag helpen (bekken, rug, buiten adem als je de trap op gaat,...). Maar helpen is toch veel fijner dan er enkel op staan kijken.

Nadat deze kamertjes klaar zijn, moeten er nog enkele kleine dingen gebeuren in het kamertje voor de baby's, maar dat werk valt goed mee. Daar zal ik toch iets meer kunnen helpen!
We willen zorgen dat ze ook een eigen plekje hebben en niet gewoon "de oude kamer" van broer en zus. Dus, ik wil de bedjes graag een ander kleurtje geven (we mogen ze "lenen" van een nicht en een nieuw kleur geven, als we willen. Nu zijn ze nog wit, maar de mensen die ons goed kennen, weten dat we meer van kleur houden... felle kleuren :-) ) misschien elk een verschillend kleurtje of toch maar hetzelfde? Heeft iemand tips? Ik dacht zelf alvast aan rood, omdat dit past bij de kamer en een kleur is dat kinderen vrij snel kunnen onderscheiden (de kamer zelf is in het oranje en geel geschilderd en de verf is nog in prima staat, de muren krijgen dus zeker geen nieuw kleurtje) Ik zou graag boven het hoofduiteinde van hun bedje een (simpel) symbooltje schilderen, wat precies, weet ik nog niet goed.

Ben ik iets vergeten? Heeft er iemand tips? Laat maar weten!
Ik vind het alvast fijn dat alle plannen nu wat vorm krijgen!

Eentonige dagen...

Ik zit ondertussen 2 weken thuis en begin er stillekes aan te wennen. Alleen had ik gehoopt zoveel te kunnen doen en da's dus niet het geval (nu ja, de reden dat ik thuis ben, is natuurlijk om het rustiger aan te doen...)

Hoe ziet mijn dag er dan uit? Ik sta op rond 7u om de 2 grote lieve pagadders klaar te maken om naar school te gaan. Ik heb 's ochtends altijd even tijd voor mezelf nodig voor de kindjes erbij mogen, gewoon even op mijn gemak wakker worden zonder hun lieve "ge-mama hier en ge-mama daar" en minder lieve geruzie... want ja, ook 's morgens begint dat al, vooral omdat kleine piet-perluit altijd zin heeft om aan de dag te beginnen en vrolijk aan het zingen is, terwijl grote piet-perluit een vreselijk ochtendhumeur heeft. Dus, rond 7u20 mogen zij ook uit hun bedjes (kleine piet-perluit houdt zich hier meestal niet zo goed aan, maar zit dan gewoon op het bankje naast mij in de badkamer een beker melk te drinken en wat te zingen of te kwetteren... ik geef toe dat ik er dan niet altijd bij ben met mijn hoofd en ze al eens iets moet herhalen als ze iets vraagt of vertelt waar ik moet op reageren) Dan start de rush hier en zorg ik om rond 8u30 op school aan te komen. Om 8u40 gaat de bel en rond 8u50 stap ik meestal terug mijn auto in. Ik zeg "meestal", want soms blijf ik wel iets langer kwetteren met de andere mama's. (ideaal voor mijn sociale contacten, want anders zou ik het contact met andere volwassenen toch wel ontzettend missen hoor!) Daarna doe ik wat noodzakelijke boodschappen en ga naar huis. Hier "rommel" ik wat, breng papieren in orde, lees mijn mails, struin eens door alle blogs en dan al laat mijn bekken weten dat het genoeg is! Stom hoor, maar meestal lig ik al in de zetel rond 11u... grrrrrrrrr, dus lees ik maar wat (da's dan wel weer een voordeel, daar maak ik anders veel te weinig tijd voor) 's Middags eet ik een boke en rond 13u-13u30 moet ik gewoon even slapen. Dat even duurt al snel een 2-tal uur... Ik moet mijn wekker zetten, anders slaap ik te lang en staat grote piet-perluit tevergeefs te wachten op school... Rond 15u40 vertrek ik naar school en pik er grote piet-perluit op, daarna rij ik naar de onthaalmoeder om er kleine piet-perluit op te pikken. Thuisgekomen eten we een 4-uurtje, ik speel met de kindjes of schrijf een blogje (zoals nu) en kook het avondmaal. We proberen om 18u te eten, zodat de kindjes op tijd hun bed in kunnen. Rond 19u15 liggen ze er meestal in (ja, ik weet het, ik heb geluk... het zijn echte slaapkoppen!) en daarna lees ik nog wat en babbel bij met grote beer. Rond 22u sleep ik mezelf de trap op (naar het einde van de dag toe gaat dat echt wat moeizamer dankzij dat bekken) en start mijn (hopelijk!) rustige nacht. (dat "hopelijk" is een utopie, en toch wens ik mezelf elke avond opnieuw een rustige nacht toe: draaien en goed liggen met een los bekken is echt geen pretje... bovendien is er volop actie in mijn buik 's avonds en 's nachts, wat natuurlijk wel erg fijn is maar soms ongelegen komt als er zo eentje continu op je blaas drukt...)

Zo zien mijn dagen er uit en eerlijk gezegd wou ik toch nét iets meer actie! Ik zou wat meer willen naaien en het al eens aankunnen om ergens op mijn gemakje heen te gaan. Maar momenteel vraagt dat of teveel energie of mijn bekken geeft zoveel last achteraf dat ik het niet meer doe. Nu heb ik toch besloten om eens na te kijken of ik er toch iets aan kan doen: ik heb deze morgen bloed laten prikken, eens kijken of mijn ijzergehalte voldoende is en of mijn schildklier niet in overdrive zit. Mijn bekken liet ik vorige week al onrechtstreeks behandelen door de voetreflexologe en dat voelt sinds het weekend al iets beter aan (gek hoor, hoe ze dat doet, mijn wetenschappelijk brein kan hier niet bij, maar het helpt wel)
Dus: deze week hoop ik toch iets meer te kunnen doen! Misschien dat ik begin te breien of zo, iemand een leuk ideetje? Het is geleden van toen ik 12 was dat ik dit gedaan heb, dus best wel spannend of ik het nog kan. Het is maar dat ik eens iets anders kan doen dan lezen. Dat het naaien tijdelijk minder is, daar heb ik mij al bij neergelegd (letterlijk ;-) ), maar ik wil wel creatief bezig blijven!

Ik zou het zo fijn vinden om een supertijd te hebben tijdens mijn zwangerschap... en dat moet ik er dan maar zelf van proberen maken, mét de beperkingen die er momenteel gewoon even bijhoren! (amai, dat kan ik nu wel zeggen, gelukkig dat ik afgelopen vrijdag niet blogde, dit berichtje had een gans andere toon gehad... de tranen hebben goed gebiggeld toen)

3 mijlpalen

Weer een grote mijlpaal gisteren! Grote beer heeft 1 van ons kleine schatten in mijn buik kunnen voelen! Ik stond in de badkamer en voelde gewoel vanbinnen, toen ik in de spiegel keek, zag je echt mijn buik bewegen op die plaats. Snel naar beneden en grote beer z'n hand er op gelegd, na een tijdje voelde hij het ook. Ik denk dat het ons kleine meisje was, want het zat behoorlijk hoog (enkele cm boven mijn navel), maar wel op de middenlijn... dus het kan ook nog onze kleine jongen geweest zijn. Hij vond het echt ireeël, en eigenlijk is het dat ook wel: er groeien 2 kleine schatten in mijn buik en die bewegen en leven echt! Dat wij zoiets mooi mogen meemaken, hadden we nooit gedacht. Dat dit ons kindjes zullen zijn, moet nog goed doordringen. Ik denk dat dit pas echt zo zal zijn als ik ze vast heb, en wie weet pas enkele dagen/weken (?) na de geboorte (bij de adoptie duurde het enkele dagen, toen pas besefte ik dat ik echt de mama mocht zijn van die 2 pagadders)

Vandaag was er een kleine mijlpaal in het leven van kleine piet-perluit, maar ook van grote piet-perluit.
Als ik kleine piet-perluit voor de vakantie afzette op school (voor de Nederlandse lezers: wij hebben net 2 weken paasvakantie achter de rug) wou ze enkel in de armen van de juf of even op de schoot van de juf om afscheid te nemen. Vandaag ging ze flink op een stoeltje zitten in de kring en zwaaide vrolijk naar mij aan het raam (da's zo'n gewoonte op school, dat je nog even aan het raam zwaait nadat je je kindje afzette in de klas) Flink hé!
Grote piet-perluit besloot toen ik hem een kusje gaf voor hij de klas in ging (want ja, ik breng kleine piet-perluit wel nog tot in haar klasje, maar kan echt onmogelijk op 2 plekken tegelijk zijn, dus hij gaat alleen binnen), dat ik niet meer mocht komen zwaaien aan het raam van zijn klas. "Als ik volgend jaar bij I.lse zit (de juf van de 1ste graad), kan je ook niet meer zwaaien" (ah nee, want die zit op het 1ste verdiep) Knap hé! Wij waren hem aan het voorbereiden dat we volgend jaar niet meer naar boven komen, dat kindjes van de 1ste graad al erg flink zijn en dat allemaal zelf kunnen. Sinds de krokusvakantie vertellen we dat af en toe (zie je mij bovendien al naar boven sleuren met de 2 baby's erbij?) en blijkbaar heeft hij besloten dat het nu ook al kan, want dat hij langzaamaan toch groot wordt!

Ach ja, nog even over afgelopen weekend:
Het weer was heerlijk en het trouwfeest van onze goeie kameraden, de peter van kleine piet-perluit, was super! Ons meisje mocht voorop lopen en was fier (en mooi, en lief, en...) Wij hebben met z'n allen genoten en kleine piet-perluit heeft de ringen net niet rondgezwierd in de kerk (als ze niet in zo'n stevig doosje zaten, was dat wel het geval geweest... dankjewel lieve praktische peter!) Het koppeltje straalde van liefde en geluk!
Zondag hebben we het rustig aan gedaan, op ons gemakje bekomen van die drukke, maar o zo heerlijke zaterdag.
Nu maar duimen voor die 2 lieve mensen dat ze morgen op huwelijksreis kunnen vertrekken, dat de vliegtuigen terug de lucht in kunnen, maar eerlijk gezegd vrees ik ervoor... Nu ja, uitstel is geen afstel hé! Jullie zijn al welkom voor een weekendje Bonn, hoorde ik, maar ook hier mag je komen genieten van de bloesems hoor!

20 weken en 3 dagen, of is het al iets meer?

Ik wil al de ganse dag bloggen, maar ik was druk-druk-druk! Ik kreeg gisteren een opdracht van mijn grote zus: kan jij, als je het ziet zitten, tegen morgenavond (want dan moet het op de post, voor sluitingstijd) 27 medailles/oorkondes maken? Ja, dat wou ik wel. Een creatieve uitdaging is altijd fijn! Het allerlaatste deeltje, het kaartje dat bovenop komt, daar zorgt ze zelf voor. Het deel eronder, de 2 schijfjes uit vilt, de lintjes, het knippen, het aaneen naaien en de speld om te bevestigen, mocht ik allemaal doen. Ik ben er van 9u30 tot 15u zoet mee geweest en ik heb er best van genoten! Ondertussen zit alles op de post en dankzij bijbetalen (op kosten van de zaak van mijn zusje natuurlijk...) hebben ze mij verzekerd dat ze morgen voor 11u het pakketje ontvangt! Ik ben nu alleen erg moe en mijn bekken/rug zijn aan het zeuren, maar hé, het was gewoon fijn om te doen!

Gisteren had ik niet veel tijd om aan de opdracht van mijn zus te werken, wij hadden 's namiddags een afspraak bij de gynaecoloog! We kregen de uitgebreide 20 weken echo. Uitgebreid was het zeker... We waren bijna anderhalf uur binnen! Gezien de vorige keer het neusbeentje van onze kleine jongen nog niet voldoende was aangelegd en dit soms een teken is van het syndroom van Down (verder had ze geen reden om hier aan te denken hoor, dus eigenlijk waren wij best gerust en als het zo was, dan was hij ook welkom hoor!) werd alles nóg eens extra gecheckt: de lengte van zijn armen en beentjes werden 2x gemeten, zijn hartje werd extra lang bestudeerd, zijn tenen en vingers werden verscheidene keren geteld en het aantal kootjes en de stand ervan werden met extra zorg bekeken (zo was er nog wel meer dat extra aandacht kreeg) Zijn neusbeentje had nu wel een normale lengte en er was geen enkel teken meer dat nog maar in de richting van het syndroom van Down doet denken! Hij werd dus helemaal goedgekeurd en liet ons duidelijk zien dat hij een jongetje is.
Daarna was het aan baby 2, ZIJ zat met haar poep gewoon op ZIJN hoofdje... Hij ligt onderaan, lekker op mijn blaas te duwen, maar voelt zich daar duidelijk prima.
Ja, je hebt het goed gelezen: het is een meisje! Ik ben zwanger van een jongen en een meisje! Voor mij en grote beer maakte het niet zo erg uit, maar ik ben zo blij voor kleine piet-perluit dat ze er ook een klein zusje bij krijgt. Kleine piet-perluit is gek op haar poppen en wie weet vindt ze in deze kleine zus een goed vriendinnetje voor later (kleine broer mag ook met poppen spelen hoor, maar ik vermoed dat de kans iets groter is met een kleine zusje...) Zij (kleine zus), maakt het ook goed. Alle organen waren goed aangelegd en waren, net zoals bij haar broertje, prima van grootte. Ze was lekker aan het bewegen en zit daar duidelijk goed.

Hun geschatte gewicht is nu voor kleine broer 370 g en voor kleine zus 410g. Ze zijn op dit moment al zo'n 25 cm lang. Uit het gemiddelde van alle metingen lijken ze eerder een dikke 21 weken dan 20 weken en 3 dagen (en ja, dat weten wij precies, gezien het ivf is natuurlijk...)
En dat nu allemaal samen maakt mij erg gelukkig: ze ontwikkelen zich allebei prima en ze liggen voor op de curve! (zodat ze, op het moment dat ze niet veel plaats meer hebben of te vroeg geboren worden, misschien toch al een kleine voorsprong hebben?!) Het steunt mij alleszinds in mijn besluit om vroeger te stoppen met werken, dat komt enkel ten goede van deze 2 kleine lieve schatten! Alle papieren werden ingevuld en sinds maandag zit ik dus echt thuis in ziekenverlof, het doet deugd.

We kregen ook een 3D beeldje mee van hun gezichtjes, ze zien er allebei echt anders uit! Knap hoe je dat al kan zien, al zijn ze nog zo klein. Als het mij lukt (met wat hulp van grote beer want ik deed dit nog nooit, maar voor alles moet er eens een eerste keer zijn, niet?), zet ik de "foto" van hun gezichtjes op mijn blog. Maar ik beloof dus nog niks...