Na lang twijfelen heb ik besloten het toch maar op mijn blog te zetten: een deeltje van mijn persoonlijk leven dat mij soms erg verdrietig maakt, maar ook soms nerveus, hoopvol, ... Ik vraag jullie om het voor jezelf te houden en mij er liefst enkel (als je mij ook in het 'echte' leven kent) over aan te spreken via mijn blogje. Ik voel mij er niet op elk moment klaar voor om over te praten. Bovendien hoeft niet iedereen te weten waar wij mee bezig zijn en dat wil ik graag zo houden. Ik wil er mijn schoonouders en ouders niet mee belasten, want zij hebben hier ook veel verdriet rond en ik kan (en wil) er niet altijd met hen over praten. In het verleden waren we altijd heel open over wat en hoe en wanneer, maar deze keer hebben we besloten niet zo open te zijn tegen iedereen.
Mijn verdriet gaat over onze kinderwens. Ons gezinnetje voelt niet als compleet, dat was al duidelijk enkele weken nadat we met onze kinderen in België aankwamen. Ik ben zo gelukkig met hen en hou ontzettend veel van hen. Het zijn mijn grootste schatten! Maar volgens ons gevoel "moeten" er nog kinderen bij in ons gezinnetje. Na twijfelen hebben we besloten deze keer toch de vruchtbaarheids-specialisten te raadplegen. Wat ons vooral tegen houdt voor een nieuwe adoptie is de ontzettend lange wachttijd (die kan nu oplopen tot 4 jaar!) Ondanks vinden we adoptie een echte aanradeer! Nu ja, ondertussen zijn we stillekes ook die kant weer aan het opgaan, vooral na alles wat we het laatste half jaar hebben meegemaakt. Eenmaal toegelaten (want ja, er horen nu eenmaal allerlei procedures bij) voor adoptie, zijn we tenminste zeker dat er een kind komt en kan onze onzekere gevoel omgezet worden naar een hoopvol gevoel.
We zijn terug begonnen met een ivf poging. Het is de 2de poging en de vorige was gelukt, was het niet dat ik op 10 weken onze kleine pruts moest afstaan. Eind juni kreeg ik een miskraam, de natuur besliste dat ook (jammer genoeg maakte ik dit nog eens mee) deze pruts er niet mocht zijn. Net dat maakt deze poging nog veel emotioneler voor mij. In onze omgeving krijgen "alle" mensen kinderen, lijkt het wel. Op zo'n moment probeer ik mij altijd te troosten met onze 2 kindjes en dat zorgt ook wel dat je alles wat beter relativeert, maar dat nijpend gevoel in mijn borstkast is er ondanks toch.
Ik ben bang voor wat er komt. Ik hoop dat deze poging lukt, en ben daar erg positief in, waarom niet? Onze eerste poging lukte vlot en er is enkel een technisch probleem (mijn eicellen raken niet door mijn eileiders omdat die niet doorgankelijk zijn) , dat maakt dat onze kans behoorlijk groot is. Alleen, hoe pak ik het daarna aan? Ik ben zelf behoorlijk rationeel van aard en heb graag alles in handen, maar dit kan ik niet in handen hebben en dat geeft mij een erg onzeker gevoel.
Duimen en bidden dat het deze keer wel mag lukken, en vooral goed mag blijven gaan? Dat is alles wat ik kan doen, maar dat lijkt zo weinig.
woensdag 28 oktober 2009
dinsdag 20 oktober 2009
Kieskeurig...
Kleine Piet-Perluit heeft besloten dat ze af en toe pipi wil doen op het potje! Ook daar wordt een mama fier van (gek hé, wat die kleine kindjes met je kunnen doen, word je al fier op 'pipi doen')
Ze wordt al een tijdje wakker met een droge pamper na haar middagdutje en dit gebeurt ook regelmatig 's morgens (tenzij ze erg vroeg wakker is en al vollop "aan de kwetter" is voor ik haar uit haar bedje haal. Tja, een mama heeft niet altijd zin om al om 6u op te staan...) Ze is bovendien erg geïnteresseerd als wij pipi gaan doen en wil meestal mee. Tijd dus om de potjes uit te halen en eentje te installeren naast het verzorgingskussen boven en eentje naast het toilet beneden. Beiden zijn ondertussen goedgekeurd en worden meer en meer gebruikt. Het probleem blijkt nu dat enkel die 2 potjes goedgekeurd zijn, het potje bij haar onthaalmoeder "verdient" tot nu toe geen pipi (ah nee, want volgens haar is dat "noje potje" en niet van haar) en ook het potje van haar neefje was geen optie ("jukas potje")
Tja, ons madam is kieskeurig....
(Ik heb besloten niet met potjes te gaan 'sleuren', ze zal er aan moeten wennen dat ze ook in een ander zijn potje haar pipi mag achterlaten. Stel je voor zeg, dat ze later overal haar eigen toiletpot mee moet nemen omdat ze niet op dat van een ander haar boodschap wil achterlaten...)
Ze wordt al een tijdje wakker met een droge pamper na haar middagdutje en dit gebeurt ook regelmatig 's morgens (tenzij ze erg vroeg wakker is en al vollop "aan de kwetter" is voor ik haar uit haar bedje haal. Tja, een mama heeft niet altijd zin om al om 6u op te staan...) Ze is bovendien erg geïnteresseerd als wij pipi gaan doen en wil meestal mee. Tijd dus om de potjes uit te halen en eentje te installeren naast het verzorgingskussen boven en eentje naast het toilet beneden. Beiden zijn ondertussen goedgekeurd en worden meer en meer gebruikt. Het probleem blijkt nu dat enkel die 2 potjes goedgekeurd zijn, het potje bij haar onthaalmoeder "verdient" tot nu toe geen pipi (ah nee, want volgens haar is dat "noje potje" en niet van haar) en ook het potje van haar neefje was geen optie ("jukas potje")
Tja, ons madam is kieskeurig....
(Ik heb besloten niet met potjes te gaan 'sleuren', ze zal er aan moeten wennen dat ze ook in een ander zijn potje haar pipi mag achterlaten. Stel je voor zeg, dat ze later overal haar eigen toiletpot mee moet nemen omdat ze niet op dat van een ander haar boodschap wil achterlaten...)
dinsdag 13 oktober 2009
Fier!
Wat ben ik fier op grote Piet-perluit! Afgelopen zondag liep hij 1 km tijdens 'Dwars door Hasselt' en hij is pas 5.
We kregen via school een briefje mee en hij was onmiddellijk overtuigd dat hij mee wou lopen. Ik was eerst wat ongerust, 'kon hij dat wel?' , maar hij was zelf al overtuigd... Grote beer zag ook geen probleem en wou wel even oefenenen met hem. 2x is hij gaan lopen met zijn papa en zijn oma (mama is geen held in joggen...) en hij zag het nog steeds zitten.
Hij was dolenthousiast afgelopen zondag, er waren nog een 5-tal kindjes van zijn klasje, er liepen 2 leerkrachten mee van school en er was een mama die zich opofferde om mee te lopen. Maar bij hem hoefde niemand mee te lopen: "je kan niet fout lopen hoor, mama. Er staan overal hekkens en linten en zo weet je precies de weg die je moet volgen", vertelde hij om mij gerust te stellen. Ik stond langs het traject met kleine Piet-Perluit en grote beer stond bij de aankomst. Ik probeerde hem 2x te zien maar zag hem niet de eerste keer. De tweede keer wel, en daar liep hij, helemaal op zijn gemak, rustig rondkijkend, "fier als een gieter". Bij aankomst kreeg hij een medaille, een echte gouden... en een tasje met wat lekkers en een springbal in.
"Volgende keer wil ik wel verder lopen hé mama, want dit was wel niet ver hoor..."
We zijn gewaarschuwd... (volgend jaar gaan we hem met atletiek laten starten, want als je hem vraagt wat het leukste was op de training bij judo, dan antwoordt hij de laatste tijd telkens "lopen!" Het is een echt sportmannetje want de leukste dagen van de week zijn die waarop ze gaan sporten met de klas, die waarop hij naar de judo training gaat en de dag van zijn zwemles. Laat hem maar genieten van zoveel sport!)
We kregen via school een briefje mee en hij was onmiddellijk overtuigd dat hij mee wou lopen. Ik was eerst wat ongerust, 'kon hij dat wel?' , maar hij was zelf al overtuigd... Grote beer zag ook geen probleem en wou wel even oefenenen met hem. 2x is hij gaan lopen met zijn papa en zijn oma (mama is geen held in joggen...) en hij zag het nog steeds zitten.
Hij was dolenthousiast afgelopen zondag, er waren nog een 5-tal kindjes van zijn klasje, er liepen 2 leerkrachten mee van school en er was een mama die zich opofferde om mee te lopen. Maar bij hem hoefde niemand mee te lopen: "je kan niet fout lopen hoor, mama. Er staan overal hekkens en linten en zo weet je precies de weg die je moet volgen", vertelde hij om mij gerust te stellen. Ik stond langs het traject met kleine Piet-Perluit en grote beer stond bij de aankomst. Ik probeerde hem 2x te zien maar zag hem niet de eerste keer. De tweede keer wel, en daar liep hij, helemaal op zijn gemak, rustig rondkijkend, "fier als een gieter". Bij aankomst kreeg hij een medaille, een echte gouden... en een tasje met wat lekkers en een springbal in.
"Volgende keer wil ik wel verder lopen hé mama, want dit was wel niet ver hoor..."
We zijn gewaarschuwd... (volgend jaar gaan we hem met atletiek laten starten, want als je hem vraagt wat het leukste was op de training bij judo, dan antwoordt hij de laatste tijd telkens "lopen!" Het is een echt sportmannetje want de leukste dagen van de week zijn die waarop ze gaan sporten met de klas, die waarop hij naar de judo training gaat en de dag van zijn zwemles. Laat hem maar genieten van zoveel sport!)
woensdag 30 september 2009
Grote Piet-Perluit begint te vertellen
Grote Piet-Perluit is nogal "uit zijn doen" de laatste tijd, hij heeft vaak een rothumeur en start om het minste met huilen en zielig doen. In het begin denk je dat het vermoeidheid is, het schooljaar is net bezig en dat vraagt veel van zo'n kind. Woensdagnamiddag en in het weekend stellen we een "dutje" voor, en meestal lukt dat ook erg vlot (wat wel zo'n teken is van vermoeidheid, anders heeft hij daar geen zin in).
Maar we merken ook dat hij met vanalles zit en vermoeden dat dit een veel belangrijkere oorzaak is en hem waarschijnlijk gewoon erg moe maakt . Op de meest "ongepaste" momenten komt hij met vragen rond zijn adoptie. Met "ongepast" bedoel ik vooral moeilijke momenten om er veel aandacht aan te kunnen besteden (als we aan het rijden zijn in de auto en ik zit achter het stuur, als ik onder de douche sta, als we snel moeten vertrekken naar school,...) Voorheen sprak hij niet over zijn verleden en wou hij er eigenlijk ook niet over praten. Wij hebben het zo gelaten, maar telkens heel open gepraat over wat wij beleefd hebben in Ethiopië en foto's over hun aankomst laten "rondslingeren". Een 2-tal maand geleden wou hij in een boek kijken over Ethiopië en nu is hij begonnen met vragen stellen en vertellen over zijn verleden.
Zo vroeg hij of wij hem gekozen hadden en een tijdje later vroeg hij zich af of wij hem gekocht hadden. Best moeilijke vragen hoor, hoe leg je goed uit hoe zo'n adoptie loopt en hoe dan wordt bepaald welk kind waar terecht komt. Ik heb maar uitgelegd dat zij daar als eerste in een rij stonden en wij hier in België ook als eerste, en dat wij dus samen hoorden. Want "de eerste" en "de laatste" en "voor" en "achter" in een rij begint hij nu goed te snappen. De uitleg over leeftijdsgrenzen en zo die wij en andere mensen stellen, en dat wij daardoor sneller dan mensen die voor ons op de lijst stonden, konden adopteren, heb ik maar weggelaten. En die vraag over dat kopen, tja wij hebben best een behoorlijk bedrag betaald, maar hem niet gekocht hé! (over dat bedrag heb ik niet gesproken hoor) Kindjes zijn toch niet te koop in de winkel?!
Hij vertelt nu ook over het weeshuis, over de schrik die hij en de andere kindjes hadden als er een auto aankwam: "misschien brengen ze dan wel de kindjes terug die eerst mee mochten met een nieuwe mama en papa omdat ze niet blij waren met die kindjes" Wat een horror, wat gaat daar allemaal om in zijn hoofdje! Erg dat hij hier nu nog mee zit. Ik knuffel hem dan op zo'n moment bijna plat en zeg dat hij nóóit weg moet bij ons en dat wij altijd van hem zullen houden, ook als hij wij eens boos op hem moeten zijn omdat hij iets doet waar wij niet mee akkoord gaan.
Er komen ook mooie dingen hoor. Maanden of zelfs bijna een jaar geleden, bij het eerste aanblik van een stapelbed sinds hij bij ons is, vertelde hij dat zij boven in het bed moesten slapen als ze stout waren geweest (in het weeshuis waren er stapelbedden voor de 'grote' kinderen, ze sliepen met 4 à 5 kinderen in zo'n stapelbed. Aan elk uiteinde een kind en de kleinste kinderen, zoals grote Piet-Perluit kregen soms ook nog een vriendje naast hen) Een paar dagen geleden vertelde hij dat als als hij dan wakker werd en er was nog licht, dan mocht hij lekker tv kijken. Dus dat boven "moeten" liggen vond hij niet zo erg...
Toen hij gisteren cornflakes at, vertelde hij dat ze ook een soort cornflakes aten in het huis (hij spreekt zelf niet over het weeshuis), maar dat hij er niet zoveel kreeg en dat hij deze hier veel lekkerder vindt. Hij zei dat hij daar soms honger had, want daar was er nooit zoveel. Hij vroeg ook hoe hij eigenlijk in dat huis was terecht gekomen en of hij daar altijd had gewoond. Was hij ook zo klein als kleine Piet-Perluit toen hij er kwam? Nee dus, dan verteld over zijn buikmama en uitgelegd dat dat een hele lieve mama moet zijn geweest want dat zij gezorgd heeft dat hij bij ons is mogen komen wonen. Daar ging hij volledig mee akkoord en vertrok huppelend van tafel...
Benieuwd wat hij ons nog gaat vertellen of vragen...
Maar we merken ook dat hij met vanalles zit en vermoeden dat dit een veel belangrijkere oorzaak is en hem waarschijnlijk gewoon erg moe maakt . Op de meest "ongepaste" momenten komt hij met vragen rond zijn adoptie. Met "ongepast" bedoel ik vooral moeilijke momenten om er veel aandacht aan te kunnen besteden (als we aan het rijden zijn in de auto en ik zit achter het stuur, als ik onder de douche sta, als we snel moeten vertrekken naar school,...) Voorheen sprak hij niet over zijn verleden en wou hij er eigenlijk ook niet over praten. Wij hebben het zo gelaten, maar telkens heel open gepraat over wat wij beleefd hebben in Ethiopië en foto's over hun aankomst laten "rondslingeren". Een 2-tal maand geleden wou hij in een boek kijken over Ethiopië en nu is hij begonnen met vragen stellen en vertellen over zijn verleden.
Zo vroeg hij of wij hem gekozen hadden en een tijdje later vroeg hij zich af of wij hem gekocht hadden. Best moeilijke vragen hoor, hoe leg je goed uit hoe zo'n adoptie loopt en hoe dan wordt bepaald welk kind waar terecht komt. Ik heb maar uitgelegd dat zij daar als eerste in een rij stonden en wij hier in België ook als eerste, en dat wij dus samen hoorden. Want "de eerste" en "de laatste" en "voor" en "achter" in een rij begint hij nu goed te snappen. De uitleg over leeftijdsgrenzen en zo die wij en andere mensen stellen, en dat wij daardoor sneller dan mensen die voor ons op de lijst stonden, konden adopteren, heb ik maar weggelaten. En die vraag over dat kopen, tja wij hebben best een behoorlijk bedrag betaald, maar hem niet gekocht hé! (over dat bedrag heb ik niet gesproken hoor) Kindjes zijn toch niet te koop in de winkel?!
Hij vertelt nu ook over het weeshuis, over de schrik die hij en de andere kindjes hadden als er een auto aankwam: "misschien brengen ze dan wel de kindjes terug die eerst mee mochten met een nieuwe mama en papa omdat ze niet blij waren met die kindjes" Wat een horror, wat gaat daar allemaal om in zijn hoofdje! Erg dat hij hier nu nog mee zit. Ik knuffel hem dan op zo'n moment bijna plat en zeg dat hij nóóit weg moet bij ons en dat wij altijd van hem zullen houden, ook als hij wij eens boos op hem moeten zijn omdat hij iets doet waar wij niet mee akkoord gaan.
Er komen ook mooie dingen hoor. Maanden of zelfs bijna een jaar geleden, bij het eerste aanblik van een stapelbed sinds hij bij ons is, vertelde hij dat zij boven in het bed moesten slapen als ze stout waren geweest (in het weeshuis waren er stapelbedden voor de 'grote' kinderen, ze sliepen met 4 à 5 kinderen in zo'n stapelbed. Aan elk uiteinde een kind en de kleinste kinderen, zoals grote Piet-Perluit kregen soms ook nog een vriendje naast hen) Een paar dagen geleden vertelde hij dat als als hij dan wakker werd en er was nog licht, dan mocht hij lekker tv kijken. Dus dat boven "moeten" liggen vond hij niet zo erg...
Toen hij gisteren cornflakes at, vertelde hij dat ze ook een soort cornflakes aten in het huis (hij spreekt zelf niet over het weeshuis), maar dat hij er niet zoveel kreeg en dat hij deze hier veel lekkerder vindt. Hij zei dat hij daar soms honger had, want daar was er nooit zoveel. Hij vroeg ook hoe hij eigenlijk in dat huis was terecht gekomen en of hij daar altijd had gewoond. Was hij ook zo klein als kleine Piet-Perluit toen hij er kwam? Nee dus, dan verteld over zijn buikmama en uitgelegd dat dat een hele lieve mama moet zijn geweest want dat zij gezorgd heeft dat hij bij ons is mogen komen wonen. Daar ging hij volledig mee akkoord en vertrok huppelend van tafel...
Benieuwd wat hij ons nog gaat vertellen of vragen...
maandag 14 september 2009
Eindelijk jarig!
Ja, het gaat allemaal veel te snel...
Afgelopen donderdag werd grote Piet-Perluit 5! Hij telde al dagen af (eigenlijk al een maand, sinds de verjaardag van kleine Piet-Perluit op 12 augustus...) en toen was het zover: cadeautjes, cadeautjes en vooral dat ene allerbelangrijkste cadeautje van zijn peter... een auto met "astantsdediening" (wat een moeilijk woord ook) We hebben lekker gevierd, eerst samen met mama en papa, dan met oma en opa, daarna met zijn vriendjes en gisteren met zijn meter en peter. Als dat niet voldoende is?!
Ik moest ook denken aan zijn buikmama. Voor mij betekent zijn verjaardag op zich weinig. De datum waarop wij hem voor het eerst konden knuffelen en de dag waarop we thuiskwamen en iedereen ons stond op te wachten in Zaventem, zijn voor mij veel belangrijker. Dan krijg ik weer even kippevel. Die dagen vieren wij hier ook: de eerste ontmoeting vieren we lekker in het gezinnetje en op de verjaardag van de aankomstdag is iedereen welkom!
Wie zegt trouwens dat het wel echt zijn geboortedatum is? In Ethiopië is er namelijk geen geboorteregister en bij kinderen die op latere leeftijd in het weeshuis aankomen wordt een geboortedatum gegokt (soms vertellen de mama's iets, want in Ethiopië mag je ook je kind afstaan, dan is het zoiets in het genre van 'in die zomer dat het zoveel regende'. De leeftijd kan ook redelijk fout zitten doordat ze vb een erg slechte voeding kregen en er zo veel jonger uitzien dan ze eigenlijk zijn) Wij vermoeden dat zijn geboortedatum wel redelijk klopt. Bij zijn botleeftijd (ze maken een foto van de pols en vergelijken met foto's van een hele rij kinderen bij wie ze wel de leeftijd kennen) werd hij jonger geschat, maar dan zou hij wel erg groot zijn voor zijn leeftijd. Hij is 1 van de grootsten van zijn klas, terwijl hij toch al laat op het jaar verjaart. In Ethiopië is er een bevolkingsgroep die erg groot is, daar zal hij dus wel toe behoren. Volgens wat hij nu kan en hoe hij ontwikkelt, klopt de leeftijd van 5 jaar wel.
Ongeveer 5 jaar geleden was zijn buikmama aan het afzien en ik wist nog niks van zijn toekomstig bestaan en nog minder van het idee dat hij bij ons zou komen wonen! Wat ben ik zijn buikmama dankbaar! Volgens ons moet het een lieve mama zijn, want hij heeft zich erg vlot gehecht aan ons. Dit kan enkel als hij een mooie start heeft gehad! Hij was al 3 toen hij werd afgestaan, samen met zijn zusje die net 6 weken oud was en de hechting is vlot verlopen. Hij ontwikkelt zich normaal, alsof hij altijd bij ons is geweest (zo voelt het ook) Hij is een hele lieve jongen en mijn grote schat! Hij moet een erg moedige mama hebben, wie staat anders zijn kinderen af omdat ze zo een betere toekomst te geven? De meeste mama's zijn behoorlijk "egoïstisch" en willen zelf voor hun kinderen zorgen. Zo ben ik ook, ik zou ze nooit meer kunnen afstaan, die 2 lieve piet-perluiten!
Dankjewel lieve buikmama dat jij ons deze lieve grote en kleine Piet-Perluit schonk!
Afgelopen donderdag werd grote Piet-Perluit 5! Hij telde al dagen af (eigenlijk al een maand, sinds de verjaardag van kleine Piet-Perluit op 12 augustus...) en toen was het zover: cadeautjes, cadeautjes en vooral dat ene allerbelangrijkste cadeautje van zijn peter... een auto met "astantsdediening" (wat een moeilijk woord ook) We hebben lekker gevierd, eerst samen met mama en papa, dan met oma en opa, daarna met zijn vriendjes en gisteren met zijn meter en peter. Als dat niet voldoende is?!
Ik moest ook denken aan zijn buikmama. Voor mij betekent zijn verjaardag op zich weinig. De datum waarop wij hem voor het eerst konden knuffelen en de dag waarop we thuiskwamen en iedereen ons stond op te wachten in Zaventem, zijn voor mij veel belangrijker. Dan krijg ik weer even kippevel. Die dagen vieren wij hier ook: de eerste ontmoeting vieren we lekker in het gezinnetje en op de verjaardag van de aankomstdag is iedereen welkom!
Wie zegt trouwens dat het wel echt zijn geboortedatum is? In Ethiopië is er namelijk geen geboorteregister en bij kinderen die op latere leeftijd in het weeshuis aankomen wordt een geboortedatum gegokt (soms vertellen de mama's iets, want in Ethiopië mag je ook je kind afstaan, dan is het zoiets in het genre van 'in die zomer dat het zoveel regende'. De leeftijd kan ook redelijk fout zitten doordat ze vb een erg slechte voeding kregen en er zo veel jonger uitzien dan ze eigenlijk zijn) Wij vermoeden dat zijn geboortedatum wel redelijk klopt. Bij zijn botleeftijd (ze maken een foto van de pols en vergelijken met foto's van een hele rij kinderen bij wie ze wel de leeftijd kennen) werd hij jonger geschat, maar dan zou hij wel erg groot zijn voor zijn leeftijd. Hij is 1 van de grootsten van zijn klas, terwijl hij toch al laat op het jaar verjaart. In Ethiopië is er een bevolkingsgroep die erg groot is, daar zal hij dus wel toe behoren. Volgens wat hij nu kan en hoe hij ontwikkelt, klopt de leeftijd van 5 jaar wel.
Ongeveer 5 jaar geleden was zijn buikmama aan het afzien en ik wist nog niks van zijn toekomstig bestaan en nog minder van het idee dat hij bij ons zou komen wonen! Wat ben ik zijn buikmama dankbaar! Volgens ons moet het een lieve mama zijn, want hij heeft zich erg vlot gehecht aan ons. Dit kan enkel als hij een mooie start heeft gehad! Hij was al 3 toen hij werd afgestaan, samen met zijn zusje die net 6 weken oud was en de hechting is vlot verlopen. Hij ontwikkelt zich normaal, alsof hij altijd bij ons is geweest (zo voelt het ook) Hij is een hele lieve jongen en mijn grote schat! Hij moet een erg moedige mama hebben, wie staat anders zijn kinderen af omdat ze zo een betere toekomst te geven? De meeste mama's zijn behoorlijk "egoïstisch" en willen zelf voor hun kinderen zorgen. Zo ben ik ook, ik zou ze nooit meer kunnen afstaan, die 2 lieve piet-perluiten!
Dankjewel lieve buikmama dat jij ons deze lieve grote en kleine Piet-Perluit schonk!
donderdag 3 september 2009
mijmeren over ons fijn verlof
We zijn weer thuis (al zo'n anderhalve week hoor) en weer volop aan het werk.
Het ging allemaal veel te snel! Ons verlof was echt fijn. De kinderen hebben fijn gespeeld, we hebben mooie uitstappen gedaan, er was zonnig weer zonder echt te heet te zijn, we hebben goed uitgeslapen, we zijn lekker uit gaan eten en hebben zelf ook heerlijk gekookt (al zeg ik het zelf ;-) : wat wil een mens nog meer? (wat rust op de camping 's avonds en 's nachts... Parisiens kunnen rumoerig zijn en hebben niet veel respect voor anderen blijkbaar. Nu, dat was alles wat tegen viel op vakantie, dus daar kunnen en mogen we niet over zeuren)
We gingen, voor zij die het nog niet weten, naar het zuiden van Bretagne in Frankrijk. Een absolute aanrader voor iedereen, maar nog meer voor gezinnen met kleine kinderen. De zee (met zandstrand!) was namelijk op zo'n 5 minuutjes rijden van de camping en bij eb vormden er zich grote poelen van zo'n 15cm diep: super voor de kinderen!
Kleine Piet-Perluit ontdekte eerst de grote "zandbak" (het strand) en pas na een half uurtje spelen met haar schepjes ook het enorme "zwembad" (de zee), je moest haar oogjes zien! "Mama, kom!" en daar ging ze, naar de zee... (toch maar snel een zwempamper aangetrokken, en dat was nodig want ze ging onmiddellijk liggen in het water en er doorheen rennen) Het is een echte waterrat als het om een "bad" in al z'n facetten gaat (een douche en het bijhorende gespetter in haar oogjes, vindt ze maar niks) Grote Piet-Perluit heeft gezwommen en stapels schelpen verzameld, maar zijn grootste passie werd vliegeren! Jammer genoeg (voor hem, gelukkig voor ons) was er niet altijd genoeg wind.
Grote Piet-Perluit zagen we op de camping minder en minder naar mate de vakantie vorderde: fietsen en steppen in alsmaar grotere lussen! Kleine Piet-Perluit besloot op het einde alleen naar de speeltuin te vertrekken, op haar fietsje, "ikke peetuin, dada mama!". Gelukkig kondigde ze het aan, zodat we haar op tijd konden tegen houden. Ik vind haar toch nog net iets te jong om alleen op pad te gaan (ze werd 2 op vakantie! De speel-kookpotjes en pannetjes op vakantie en het speel-keukentje bij thuiskomst waren een groot succes!)
Terwijl ik dit schrijf, ben ik nog aan het nagenieten... dus was het in orde he! Voor herhaling vatbaar!
Het ging allemaal veel te snel! Ons verlof was echt fijn. De kinderen hebben fijn gespeeld, we hebben mooie uitstappen gedaan, er was zonnig weer zonder echt te heet te zijn, we hebben goed uitgeslapen, we zijn lekker uit gaan eten en hebben zelf ook heerlijk gekookt (al zeg ik het zelf ;-) : wat wil een mens nog meer? (wat rust op de camping 's avonds en 's nachts... Parisiens kunnen rumoerig zijn en hebben niet veel respect voor anderen blijkbaar. Nu, dat was alles wat tegen viel op vakantie, dus daar kunnen en mogen we niet over zeuren)
We gingen, voor zij die het nog niet weten, naar het zuiden van Bretagne in Frankrijk. Een absolute aanrader voor iedereen, maar nog meer voor gezinnen met kleine kinderen. De zee (met zandstrand!) was namelijk op zo'n 5 minuutjes rijden van de camping en bij eb vormden er zich grote poelen van zo'n 15cm diep: super voor de kinderen!
Kleine Piet-Perluit ontdekte eerst de grote "zandbak" (het strand) en pas na een half uurtje spelen met haar schepjes ook het enorme "zwembad" (de zee), je moest haar oogjes zien! "Mama, kom!" en daar ging ze, naar de zee... (toch maar snel een zwempamper aangetrokken, en dat was nodig want ze ging onmiddellijk liggen in het water en er doorheen rennen) Het is een echte waterrat als het om een "bad" in al z'n facetten gaat (een douche en het bijhorende gespetter in haar oogjes, vindt ze maar niks) Grote Piet-Perluit heeft gezwommen en stapels schelpen verzameld, maar zijn grootste passie werd vliegeren! Jammer genoeg (voor hem, gelukkig voor ons) was er niet altijd genoeg wind.
Grote Piet-Perluit zagen we op de camping minder en minder naar mate de vakantie vorderde: fietsen en steppen in alsmaar grotere lussen! Kleine Piet-Perluit besloot op het einde alleen naar de speeltuin te vertrekken, op haar fietsje, "ikke peetuin, dada mama!". Gelukkig kondigde ze het aan, zodat we haar op tijd konden tegen houden. Ik vind haar toch nog net iets te jong om alleen op pad te gaan (ze werd 2 op vakantie! De speel-kookpotjes en pannetjes op vakantie en het speel-keukentje bij thuiskomst waren een groot succes!)
Terwijl ik dit schrijf, ben ik nog aan het nagenieten... dus was het in orde he! Voor herhaling vatbaar!
woensdag 5 augustus 2009
vreemde in eigen huis
Toch gek hoor, je een vreemde voelen in je eigen huis...
Grote beer heeft vanavond hier thuis een vergadering gepland ivm de school van grote piet-perluit (iets met een vzw en de maximum-factuur) Normaal ben ik op woensdag-avond altijd laat thuis: ik heb consultaties en meestal wordt het een uur of 10 voor ik echt thuis kom. Maar vandaag was het rustig en reed ik blijgemutst naar huis om 20u30: onverwacht lekker een avondje samen met grote beer op het terras zitten! Niet dus... hier zitten enkele mannen te vergaderen.
Op zo'n moment voel ik mij een vreemde in mijn eigen huis. Ik weet niet goed wat doen en durf niet goed "te hangen", wat ik op andere avonden nogal eens doe.
Wat kan ik dan beter doen dan een blogje schrijven? De koffers verder pakken... maar daar heb ik natuurlijk geen zin in...
Grote beer heeft vanavond hier thuis een vergadering gepland ivm de school van grote piet-perluit (iets met een vzw en de maximum-factuur) Normaal ben ik op woensdag-avond altijd laat thuis: ik heb consultaties en meestal wordt het een uur of 10 voor ik echt thuis kom. Maar vandaag was het rustig en reed ik blijgemutst naar huis om 20u30: onverwacht lekker een avondje samen met grote beer op het terras zitten! Niet dus... hier zitten enkele mannen te vergaderen.
Op zo'n moment voel ik mij een vreemde in mijn eigen huis. Ik weet niet goed wat doen en durf niet goed "te hangen", wat ik op andere avonden nogal eens doe.
Wat kan ik dan beter doen dan een blogje schrijven? De koffers verder pakken... maar daar heb ik natuurlijk geen zin in...
Abonneren op:
Posts (Atom)