Allermooiste kerstcadeautje!

Snel snel nog een heerlijk berichtje voor we in onze kleren springen, mijn grote allerliefste beer oppikken op zijn werk en de lieve kleine piet-perluit oppikken bij oma, om rond 18u op het feestje te zijn in Deinze...

Ik ben absoluut en overduidelijk zwanger (zo vertelde de vroedvrouw mij!) De waarden in mijn bloed zijn erg goed: hcg (zwangerschapshormoon) in de 400 en oestrogenen meer dan 2000! Super super super! De vorige keren is het nog nooit zo goed geweest. Een goed voorteken?!

Wij leven op dit moment op een roze wolk!

Over 3 weken krijgen we onze eerste echo... een dag om naar uit te kijken!

Fijn kerstfeest allemaal en geniet van de volgende dagen!

Rust in huis, nu ook nog in mijn hoofd...

Onze 2 piet-perluitjes zijn op logement, wat een stilte hier in huis! Ik werk deze dagen nog en heb volgende week vakantie (wat een luxe! Ik had nog enkele dagen verlof over en mijn collega's niet, aangezien er normaal slechts 1 van de 4 verlof kan nemen, had ik zomaar de keuze en dan weet ik het wel te kiezen natuurlijk!) Oma let op de kindjes, en daar genieten ze allemaal van (zowel de kindjes als oma en opa), ze zullen weer rotverwend worden... Maar dat mag natuurlijk wel, daar dienen grootouders toch voor? Het is vrij rustig op het werk, dus dat is ook weer een meevaller.

Ondertussen zit ik af te tellen naar donderdag. Gelukkig maar dat ik nog aan het werk ben, zo gaan de dagen tenminste sneller (en nee, ik blog nu niet van op het werk...) Ik heb last van mijn borsten, maar ja, dat kan misschien ook een teken zijn van de aankomende menstruatie, alhoewel het nu al een paar dagen is dat ik last heb en dat is toch wat lang? En ik ben moe, maar dat kan ook weer de tijd van het jaar zijn en de medicatie die ik nu moet innemen die moeheid als bijwerking heeft. Bij elk "pijntje" denk ik: "ja, zie je wel, daar komt mijn menstruatie aan" Pfff, ik weet het allemaal niet meer... Een mens beeldt zich vanalles in, enerzijds om je te beschermen en anderzijds om toch te kunnen blijven hopen. 2 weken duren lang.

PS: ik probeer te bloggen, donderdag, al is het maar heel kort. Maar ik kan niks beloven, gezien het feestje waar we verwacht zijn om 18u en dat dat zo'n 1,5 à 2u rijden is van hieruit...

1 of 2?

Ja! We zijn weer een stapje verder: het aftellen is begonnen!

Gisteren mochten we terug naar het ziekenhuis voor de terugplaatsing. Van de 19 embryo's bleken er uiteindelijk 7 van prima kwaliteit (dat heeft grote beer prima gedaan!). Daarop zegt mijn gynaecoloog: "Wel, dan plaatsen we er vandaag 2 terug en gaan er 5 in de diepvries, oke?" Daar zit ik dan, een beetje verbouwereerd... 2 terugplaatsen? Dan betekent dat dat ik eventueel een 2-ling krijg? Grote beer ziet dit onmiddellijk zitten: "Ja, da's prima, we hebben altijd gezegd dat we 3 of 4 kinderen willen, dus als ze het allebei zouden halen, dan is ons gezin compleet en moeten we niet meer twijfelen of we voor een 4de kind gaan of niet"

Zo werd dat dus zomaar beslist... en nu heb ik 2 kleine embryootjes van prima kwaliteit in mijn baarmoeder die hard hun best doen zich in te nestelen en zich thuis te voelen voor de volgende 9 maanden... Er gaat vanalles door mijn hoofd: geen idee of dit de goede keuze was? Ik heb mij al helemaal aangepast, moet ik eerlijk zeggen en eigenlijk hoop ik al dat het er 2 zullen zijn en dat alles goed gaat: onze 2 piet-perluitjes uit Afrika zijn ook met 2 gekomen, dus mogen deze biologische kindjes toch ook met 2 komen?

De 24ste december mag ik bloed laten prikken, dan weet ik of ik zwanger ben. Als dit positief is (duimen he!) weet ik een 2-tal weken later of het er eentje of 2 worden...

oogst

Vanmorgen om 7u in het ziekenhuis (eerlijkheidshalve moet ik 7u15 zeggen aangezien grote beer niet zo goed uit z'n bedje raakt en toen we toch onderweg waren, ontdekte dat z'n gsm nog thuis lag en ze hem natuurlijk net vandaag van z'n werk moesten kunnen bereiken en we dus nog moesten omkeren...) Maar, om 7u dus, werden we daar verwacht, nuchter (allee, ik dan, grote beer doet dan voor het gemak mee want voor een ontbijt had hij geen tijd...) Ik kreeg er een kamertje toegewezen waar ik een spuitje Dormicum (om lekker te soezen) en half spuitje Dolantin (tegen de pijn, waarom geen ganse?!?) in mijn bil kreeg. Een "mooi" kleedje aan, een infuusje in de hand geprikt en op naar de pick up! Brrrr....

Maar, het viel mee! Het deed pijn, ja, en er zijn 2 eicelletjes blijven zitten omdat hij er niet aankon gezien ze op die slechte (en erg pijnlijke bij aanraking) eierstok zaten. Maar... er zijn wel 19 eicelletjes geoogst, lees het goed: 19! Ik ben dus super content! (ondertussen ben ik thuis en hang wat op de bank, met een pijnstiller is het wel te doen en grote beer heeft beloofd "springende" kindjes van mijn buik af te houden)

Nu maar hopen dat grote beer genoeg flinke "zwemmers" afgeleverd heeft ;-)

Zaterdag wordt er 1-tje teruggeplaatst en de rest gaat de diepvries in (allée, die die geslaagd zijn voor de test) Als ik goed tel, weet ik net de 24ste of ik zwanger ben of niet (eigenlijk pas de 26ste, maar dan logeren we bij mijn ouders in Oost-Vlaanderen, hopelijk kan ik dus al testen de 24ste...) Dat zou een mooi kerstcadeautje zijn!

Total Loss

Vrijdag avond krijg ik rond 17u telefoon van grote beer met vervelend nieuws: "Ik heb een auto-ongeluk gehad! Mijn auto ziet er "per total" uit (of hoe schrijf je zoiets? Dit wordt altijd gezegd, maar ja, hoe dat je het moet schrijven, weet ik niet...) en de politie is verwittigd. Ik heb niks, de andere ook niet, maar wat moet ik nu doen?"

Hij blijkt niet zo ver van huis te zijn (een paar km) en lijkt de "kluts" helemaal kwijt, je zou van minder. Oma is nog bij ons thuis en wil gerust op de kinderen letten, ik er naar toe.
Amai... wat een geluk dat hij inderdaad niks heeft! De man die tegen hem reed, heeft ook niks. Ze hebben allebei een enorme beschermengel want beide auto's zijn enorm gedeukt! Mijn eigen grote beer is niet in fout, dat is snel duidelijk, maar de jonge gast met de sportwagen (en een typisch petje, wat een cliché) reed te snel de bocht in. Je mag 70km per uur op die weg, maar het is een erge kronkelweg en het had geregend... Dan weet je wel beter niet? Hij verklaarde zelf 75km/u door die bocht te rijden, maar zelfs al het droog is, rij ik er in de bochten niet zo snel (en ik ken de weg vrij goed, dus rij er vlotjes door...)
Even een uitlegje proberen doen over wat er dan eigenlijk precies gebeurde: Grote beer reed op zijn wegdek (ook wel niet érg traag, hem kennende, maar toch ook niet té snel bij dit weer, hem kennende) en er reed vlak voor hem nog iemand. Plots kwam een tegenligger uit de bocht van links aan gesneld, die verloor blijkbaar de controle over het stuur. Hij ontweek op het nippertje de persoon die voor grote beer reed en wou daarna zijn reisweg corrigeren maar corrigeerde te veel en vloog met zijn neus tegen de bestuurdskant van grote beer zijn wagen (hij schuurde van het voorste wiel van grote beer z'n auto tot het achterste wiel tegen hem aan en schoof weer verder) Daardoor werd grote beer met de passagierskant tegen een verkeersbord gegooid en 'parkeerde' aan de overkant van de weg, op de parking van een restaurant. De tegenligger kwam tot stilstand aan de andere kant van de weg, met zijn neus tegen een inrijpoort en een huis aan...
Onze auto is vermoedelijk total loss... Net nu onze andere auto, een Citroën Berlingo van het jaar 1998 het door slijtage opgegeven heeft en we aan het wachten zijn op onze nieuwe... (die 5 minuten voor we gesleept aankwamen in onze vaste garage, aankwam in diezelfde garage, we hadden een iets andere kennismaking in gedachten)
Dat valt toch tegen in onze portemonee... Dringend op zoek naar een tweedehandsje, wordt dat (is de garagist mee bezig, want wij waren erg content van onze Renault Clio!)

Maar ze hebben niks! Die 2 mannen! En daarom ben ik ook wel heel erg blij!

PS: Duimen jullie allemaal morgen voor een goede (en veilige) oogst? Daarmee bedoel ik veel eicelletjes en een probleemloze pick up... Ik ben toch een beetje bang, moet ik eerlijk zeggen. Het zal wel loslopen, niet? De laatste echo zag er veelbelovend uit met zo'n 10-12 eicelletjes!

Verlof!

Het viel allemaal mee afgelopen vrijdag! De gynaecoloog heeft moeten prikken, want er zat nog 1 cyste (ik had toen nog geen menstruatie gehad, nu wel natuurlijk...), maar echt pijn deed het niet! Wonderlijk hoe ze dat kunnen met slechts het beeld van de echo en 1 (lange) naald. Ik zie de pick up weer een beetje zitten! (ze zeiden jammer genoeg wel dat dat meer zal pijn doen)

Deze week hebben we vrijaf, grote beer en ik. We hadden ons verlof gepland rond de vermoedelijke pick-up datum. Maar gezien alles wat langzamer is gegaan dan verwacht, hebben we nu echt een weekje vrij! Tja, de pick up en terugplaatsing zal dan gewoon ziekenverlof worden (wat ik natuurlijk niet echt heb als zelfstandige...)
Vandaag speelden we Sint en gingen we op zoektocht naar cadeautjes voor onze 2 piet-perluiten, morgen gaan we een dagje naar Maastricht om onze garderobe wat uit te breiden en een 4-tal kerstcadeautjes te zoeken. Woensdag laat ik nog eens bloed prikken en rommelen we wat in huis én gaan we lekker lezen en naaien. Onze lieve schatten gaan ondertussen gewoon naar school en de onthaalmoeder, zo zorgen we dat we ook eens wat tijd hebben voor onszelf! Vrijdag doen we iets fijn met de kids dankzij een Bongo-bon die ik begin dit jaar kreeg. Heeft iemand nog een idee voor donderdag?

Bang

Stress alom. Ik heb schrik voor volgende week. Stom hoor, vind ik van mezelf.

Donderdag bij de gynaecoloog geweest, blijkt dat mijn eierstok die normaal nog redelijk werkt, niet in menopauze wil gaan (tja, ik begrijp "hem" wel hoor, werkt hij normaal, wil ik hem in de menopauze! Hij doet toch z'n best terwijl de andere het gewoon opgeeft...) Mijn linker eierstok is overladen met cystes en is een pak te groot, ik moet het dus van mijn rechter hebben. Die blijkt nu, zoals vaak, enkele chocoladecystes (cystes met oud bloed in, en dat lijkt dus op chocolade qua kleur, vandaar de naam) te bezitten. Die verdwijnen normaal door mijn tijdelijke drugsverslaving, mijn neusspray. Deze keer willen ze niet verdwijnen.
En nu willen ze die, als ze er volgende vrijdag nog zitten, leeg zuigen. De gyn hoopt dat ik een menstruatie-achtige bloeding krijg en dan zijn ze spontaan verdwenen, maar zoniet gaat zij ze dan "gewoon" aanprikken. En dat "gewoon", daar heb ik mijn twijfels over... Net daar gaat mijn schrik en stress om.

Bij de pick-up bij mijn vorige ivf-poging, ging het fout. De gyn moet per ongeluk een bloedvat geraakt hebben waardoor ik een inwendige bloeding kreeg. Deze is spontaan gestopt, dat wel, maar ik heb er erg van af gezien en ben zelfs even opgenomen in het ziekenhuis. In de 15 jaar dat hij daar mee bezig is, heeft hij dit nog nooit gehad.
Ik ken ook wel wat van het menselijk lichaam en mijn verstand zegt dat dit gewoon niet opnieuw kan gebeuren. Dit is echt per ongeluk gebeurd en de pick-up is nu eenmaal moeilijker bij iemand met ernstige endometriose. Ik heb schrik voor de pick-up, maar aangezien we besloten hebben dat dit een laatste poging is, had ik er mij bij neergelegd dat ik het nog 1x moest laten doen voor het goede doel. Maar nu blijkt dat de kans er in zit dat ik nog een keer extra op een dergelijke manier moet geprikt worden!

Brrrr. Ik loop op de toppen van mijn tenen (en die hormonen-neusspray werkt daar niet bevorderend op). Voor het eerst in mijn leven verlang ik naar mijn menstruatie...

verslaafd

Ik lijk wel een beetje verslaafd... mijn nuesspray: ik snuif stilletjes in een hoekje zodat niemand het ziet en vertel er weinig mensen over...
Nu ja, als ik echt verslaafd was, hield ik het voor iedereen geheim zeker? Wat dan ook weer tegen mijn verslaving pleit is de wekker van mijn gsm die luid van zich laat horen om de 3u. Ik heb zelfs nog een extra wekker als ik thuis ben: "Mama, tijd voor je neusmedicijn!" roept grote Piet-Perluit heel vrolijk als hij mijn gsm hoort.
Ik heb het over de neusspray die mij in een soort menopauze moet brengen. Dit doen ze zodat de stimulatie daarna heel gecontroleerd kan gebeuren: zodat er vele eicelletjes tegelijk kunnen rijpen zonder dat ze "springen" op het moment dat zij dat zelf zouden willen, maar op het juiste moment kunnen "geplukt" worden tijdens de pick-up. Gek toch he, hoe ze dat allemaal kunnen controleren!

Door die neusspray ben ik nogal prikkelbaar, vraag maar aan mijn lieve schatten hier thuis. Ze zien af...
Grote en kleine Piet-Perluit probeer ik wat te sparen (lukt niet altijd, jammer genoeg) Grote Beer wordt niet echt gespaard. Ik word er zelf verdrietig van. Ik wil het niet, maar het gaat gewoon vanzelf. Ik grommel over vanalles, over dingen die al altijd zo zijn in onze relatie en die mij normaal niet storen, over speelgoed dat overal slingert, over mannen die mijn kleine tips niet snappen... Dingen die mij anders (meestal) niet storen. En toch, hij doet zo zijn best mijn grote lieve beer! Ondanks mijn gegrommel staat hij achter mij en probeert hij mij te begrijpen.

Nog 3 weken snuiven, vermoed ik... Donderdag heb ik controle bij de gynaecoloog en vermoedelijk mag ik daarna, naast snuiven, mezelf elke dag een inspuiting geven om zo de eicelletjes te laten rijpen.

Brrr, het blijft spannend.

Onzeker

Na lang twijfelen heb ik besloten het toch maar op mijn blog te zetten: een deeltje van mijn persoonlijk leven dat mij soms erg verdrietig maakt, maar ook soms nerveus, hoopvol, ... Ik vraag jullie om het voor jezelf te houden en mij er liefst enkel (als je mij ook in het 'echte' leven kent) over aan te spreken via mijn blogje. Ik voel mij er niet op elk moment klaar voor om over te praten. Bovendien hoeft niet iedereen te weten waar wij mee bezig zijn en dat wil ik graag zo houden. Ik wil er mijn schoonouders en ouders niet mee belasten, want zij hebben hier ook veel verdriet rond en ik kan (en wil) er niet altijd met hen over praten. In het verleden waren we altijd heel open over wat en hoe en wanneer, maar deze keer hebben we besloten niet zo open te zijn tegen iedereen.

Mijn verdriet gaat over onze kinderwens. Ons gezinnetje voelt niet als compleet, dat was al duidelijk enkele weken nadat we met onze kinderen in België aankwamen. Ik ben zo gelukkig met hen en hou ontzettend veel van hen. Het zijn mijn grootste schatten! Maar volgens ons gevoel "moeten" er nog kinderen bij in ons gezinnetje. Na twijfelen hebben we besloten deze keer toch de vruchtbaarheids-specialisten te raadplegen. Wat ons vooral tegen houdt voor een nieuwe adoptie is de ontzettend lange wachttijd (die kan nu oplopen tot 4 jaar!) Ondanks vinden we adoptie een echte aanradeer! Nu ja, ondertussen zijn we stillekes ook die kant weer aan het opgaan, vooral na alles wat we het laatste half jaar hebben meegemaakt. Eenmaal toegelaten (want ja, er horen nu eenmaal allerlei procedures bij) voor adoptie, zijn we tenminste zeker dat er een kind komt en kan onze onzekere gevoel omgezet worden naar een hoopvol gevoel.

We zijn terug begonnen met een ivf poging. Het is de 2de poging en de vorige was gelukt, was het niet dat ik op 10 weken onze kleine pruts moest afstaan. Eind juni kreeg ik een miskraam, de natuur besliste dat ook (jammer genoeg maakte ik dit nog eens mee) deze pruts er niet mocht zijn. Net dat maakt deze poging nog veel emotioneler voor mij. In onze omgeving krijgen "alle" mensen kinderen, lijkt het wel. Op zo'n moment probeer ik mij altijd te troosten met onze 2 kindjes en dat zorgt ook wel dat je alles wat beter relativeert, maar dat nijpend gevoel in mijn borstkast is er ondanks toch.

Ik ben bang voor wat er komt. Ik hoop dat deze poging lukt, en ben daar erg positief in, waarom niet? Onze eerste poging lukte vlot en er is enkel een technisch probleem (mijn eicellen raken niet door mijn eileiders omdat die niet doorgankelijk zijn) , dat maakt dat onze kans behoorlijk groot is. Alleen, hoe pak ik het daarna aan? Ik ben zelf behoorlijk rationeel van aard en heb graag alles in handen, maar dit kan ik niet in handen hebben en dat geeft mij een erg onzeker gevoel.

Duimen en bidden dat het deze keer wel mag lukken, en vooral goed mag blijven gaan? Dat is alles wat ik kan doen, maar dat lijkt zo weinig.