Even heel kort, maar dan echt kort... Ik doe mijn best: eenmaal aan het schrijven/kwetteren blijf ik schrijven/kwetteren.
Maandag weer controle gehad bij de gynaecoloog. Alles gaat nog steeds goed met die 2 kleine schatten. Ze groeien nog steeds zoals eenlingen zouden doen op dit moment, onze jongen zijn geschat gewicht bedraagt 1,480kg en onze kleine meid 1,720kg. Baby's komen vanaf nu blijkbaar zo'n 100 à 150g per week aan, en zoals we hadden kunnen verwachten doet onze meid daar weer wat bovenop en onze jongen volgt dit schema heel gewoon. Dat begint dus echt al goed vooruit te gaan hé! Nu weet ik dus waarom mijn buik al zo tonrond is, ik heb al 3,200kg baby in mijn buik(je) zitten. Een ander kindje is dan al klaar om te komen, maar bij mij mogen ze toch nog even blijven zitten!
Er is een groot verschil in hun beweeglijkheid, zou dat al iets zeggen over later? Onze meid die stampt een ganse dag door, mijn buik gaat vaak op en neer, en heen en weer, een echte voetballer. Een kop koffie of een glas water op mijn buik als ik lig? Dat kan, maar dan met het risico dat er iemand van binnenuit alles omstoot... Onze jongen kriebelt mij eerder, net alsof kleine handjes zitten te wriemelen vanbinnen in je buik. Hij drukt wel goed op mijn blaas met zijn hoofdje en met momenten kan ik echt denken: "oei, ik moet dringend plassen!", om dan enkele minuten later te ontdekken: "hé, ik heb helemaal geen aandrang meer?!" Gelukkig dus dat hij heel wat rustiger is dan zijn zusje, want anders zou ik de ganse dag op de wc mogen zitten... Hun beentjes komen samen op de middellijn, boven mijn navel, net tegen mijn ribbenrooster. Zo geven ze elkaar kleine (en grote) stampjes. Ze kijken op dit moment naar elkaar, hun gezichtjes liggen naar elkaar toe, mooi hé! Er tussenin zit een vlies en voldoende vruchtwater, da's dus nog zo'n goed teken. Ik ben dan al behoorlijk kortademig, doordat ze zo flink groeien en nog niet ingedaald zitten.
Nu ja, die kortademigheid zie ik een beetje als een goede barometer: die zorgt dat ik voldoende rust! Om te zorgen dat mijn baarmoederhals niet verder verstrijkt is rust nu eenmaal noodzakelijk, die kortademigheid verplicht mij tot rust terwijl ikzelf het verstrijken van mijn baarmoederhals niet voel en dan wel eens zou vergeten te rusten... Er is altijd zoveel wat ik nog zou willen doen.
Mijn bekken doet het relatief goed, de laatste tijd (dat rusten zal ook wel hiervoor helpen...) Ik kreeg wat oefeningetjes van de kinesist voor als ik weer eens geblokkeerd sta en als ik die dan even doe, kan ik weer vooruit. Heb ik teveel last, dan doet zij even wat oefeningen met mij samen, maar sinds een 2-tal weken is dat niet meer nodig geweest. Een ander vervelend probleem zijn mijn ribben/schouders: die raken geblokkeerd door het gewicht dat ik moet dragen (ik ben nu zo'n kleine 10kg bijgekomen en alle gewicht zit vooraan) De kinesist kan enkel dwarse fricties geven en heeft mij gisteren voor de eerste maal getaped, want spierversterkende oefeningen hebben nu geen zin (de relaxine zorgt dat mijn gewrichten los komen, maar doet dat net iets te "goed"...) Soms geeft dit zoveel pijn dat ik moeilijk kan ademen. Ach ja, nog heel even (een 8 weken max) en ik heb die 2 pagadders in mijn armen. Dat leed zal ik snel vergeten en mijn plan is om nadien toch eens wat spierversterkende oefeningen te leren bij de kinesist zodat ik nadien weer wat sterker sta! Die gewrichten van mij zijn gewoon te lui.
Deze avond gaan we op babybezoek! Fijn hoor, zo'n lief klein prutsje eens goed bekijken en denken aan wat er aan zit te komen bij ons... Ik kijk er naar uit.
Vandaag nog verder adressen ingeven om de geboortekaartjes te kunnen rondsturen en bedenken wat er in mijn koffertje moet om mee te nemen naar het ziekenhuis. Ik vind dat echt moeilijk, stom hoor, maar zal wel aan mij liggen. Voor de baby's ligt alles klaar, grote beer zal nog wat voor hen moeten meebrengen eenmaal ze er zijn, maar de eerste dagen kan ik verder. Het is gewoon dat ik niet weet in welke kleertjes ze zullen passen (hoe groot zullen ze zijn?) en wat voor weer het zal zijn (de zomers hier in België zijn niet zo voorspelbaar...), maar mijn ventje weet alles goed liggen dus daar heb ik alle vertrouwen in. Maar voor mezelf: waar ga ik zin in hebben? waar ga ik me goed in voelen? Ik heb echt niet alles in zo'n veelvoud liggen dat ik mijn koffer nu volledig kan pakken... Ik ga vermoedelijk een deel inpakken en dan een lijstje erbij leggen met wat er op het laatste nog in moet. Ik ken grote beer al een beetje: toen ik vorig jaar onverwacht werd opgenomen in het ziekenhuis, pakte hij nadien mijn koffer en bracht het mij: wat daar allemaal in zat... echt niet de dingen die ik vaak aan doe of die praktisch zijn in een ziekenhuis, maar hij dacht dus van wel... Ach, grote beer is gewoon een warhoofd, maar wel een erg lief warhoofd!
woensdag 23 juni 2010
zondag 20 juni 2010
meter en peter: gevonden!
Voila, we kunnen gerust zijn. Alle toekomstige meters en peters hebben toegezegd! Onze kleine meid en kleine jongen krijgen allebei de meter en peter die wij in gedachten hadden, mensen waar wij vertrouwen in hebben dat ze van onze kinderen gaan houden en er voor hen zullen zijn op die momenten dat dat echt nodig is (en op alle andere momenten natuurlijk) Da's toch een fijn gevoel, vind ik.
Ikzelf vind het ook een eer om de meter te mogen zijn van mijn kleine neefje en, raar hoor, je hebt toch net een grotere band met dát kind dan met vb zijn zusje, terwijl ze allebei mijn neefje en nichtje zijn. Kan iemand het mij uitleggen? Als het er op aan komt sta ik natuurlijk klaar voor allebei, absoluut. Maar dat kleine ventje verwen ik net iets meer... Hij is nu bijna 3, net zoals onze kleine piet-perluit (ze verschillen slechts 6 dagen volgens hun geboorte-akte [van onze kleine piet-perluit zullen we nooit zeker zijn dat die datum klopt]) en toch is hij zo anders dan haar. Anders in wat hij kan en al doet, dat maakt het zo mooi! Lekker een eigen karaktertje en een heerlijk kereltje. Ik vind dat ze een zalige leeftijd hebben, die 2, maar eigenlijk heb ik nog geen leeftijd gehad die ik niet graag had. Elke leeftijd heeft zijn charme, gaat soms gepaard met driftbuien, maar is telkens weer leuk! Allebei zijn het lieve schatten die lekker knuffelen, dus wat wil je dan nog meer?
Mijn 2 piet-perluitjes zijn trouwens grote knuffelaars. Ze knuffelen elkaar regelmatig en geven graag een dikke kus aan de mensen die ze vertrouwen. Wij krijgen allemaal verscheidene keren per dag een "pannenkoeken-kus" waarbij we heerlijk worden plat genepen (vooral kleine piet-perluit kan hier iets van) Ik hou ook wel van knuffelen en kan hier ontzettend van genieten! 's Avonds geven we elkaar altijd een dikke kus en ook 's morgens hoort dat bij het ritueel. Vlak voor ze gaat slapen en ik de deur van hun kamertje dicht doe, roept onze kleine piet-perluit: "Ik hou van jullie!" Zo lief, maar of ze al echt beseft wat het inhoudt? Ze merkt gewoon dat we van dit zinnetje genieten en dat is toch het belangrijkste!
"Ik hou van jou!", daar gaat het uiteindelijk om, dan voel je je goed in je vel. Nu zijn we dan ook gerust dat de meters en peters hetzelfde in gedachten hebben als ons! En net dat zochten wij in die meters en peters die wij gekozen hebben voor onze kinderen: onvoorwaardelijke liefde. Voor grote- en kleine piet-perluit zijn we gerust, die meters en peters doen het super. Voor die 2 kleine schatten in mijn buik komt het ook wel in orde!
Ikzelf vind het ook een eer om de meter te mogen zijn van mijn kleine neefje en, raar hoor, je hebt toch net een grotere band met dát kind dan met vb zijn zusje, terwijl ze allebei mijn neefje en nichtje zijn. Kan iemand het mij uitleggen? Als het er op aan komt sta ik natuurlijk klaar voor allebei, absoluut. Maar dat kleine ventje verwen ik net iets meer... Hij is nu bijna 3, net zoals onze kleine piet-perluit (ze verschillen slechts 6 dagen volgens hun geboorte-akte [van onze kleine piet-perluit zullen we nooit zeker zijn dat die datum klopt]) en toch is hij zo anders dan haar. Anders in wat hij kan en al doet, dat maakt het zo mooi! Lekker een eigen karaktertje en een heerlijk kereltje. Ik vind dat ze een zalige leeftijd hebben, die 2, maar eigenlijk heb ik nog geen leeftijd gehad die ik niet graag had. Elke leeftijd heeft zijn charme, gaat soms gepaard met driftbuien, maar is telkens weer leuk! Allebei zijn het lieve schatten die lekker knuffelen, dus wat wil je dan nog meer?
Mijn 2 piet-perluitjes zijn trouwens grote knuffelaars. Ze knuffelen elkaar regelmatig en geven graag een dikke kus aan de mensen die ze vertrouwen. Wij krijgen allemaal verscheidene keren per dag een "pannenkoeken-kus" waarbij we heerlijk worden plat genepen (vooral kleine piet-perluit kan hier iets van) Ik hou ook wel van knuffelen en kan hier ontzettend van genieten! 's Avonds geven we elkaar altijd een dikke kus en ook 's morgens hoort dat bij het ritueel. Vlak voor ze gaat slapen en ik de deur van hun kamertje dicht doe, roept onze kleine piet-perluit: "Ik hou van jullie!" Zo lief, maar of ze al echt beseft wat het inhoudt? Ze merkt gewoon dat we van dit zinnetje genieten en dat is toch het belangrijkste!
"Ik hou van jou!", daar gaat het uiteindelijk om, dan voel je je goed in je vel. Nu zijn we dan ook gerust dat de meters en peters hetzelfde in gedachten hebben als ons! En net dat zochten wij in die meters en peters die wij gekozen hebben voor onze kinderen: onvoorwaardelijke liefde. Voor grote- en kleine piet-perluit zijn we gerust, die meters en peters doen het super. Voor die 2 kleine schatten in mijn buik komt het ook wel in orde!
vrijdag 11 juni 2010
Een 3 en een 0, zomaar cadeau vandaag!
Groot feest vandaag, zou je zo denken... maar we houden het rustig. Ik werd deze morgen wakker in een leeg huis, iedereen was logeren. Zo kon ik op mijn verjaardag toch lekker uitslapen! Deze nacht, om 0u00 kreeg ik alvast een lief berichtje van grote beer (die mee was op bosklas) en vanmorgen was hij de eerste die belde om 9u30, net voor ik onder de douche ging. Hij was er dus eigenlijk wel een beetje bij! Morgen vieren we het wat uitgebreider met een heerlijke brunch en "bespreken" we mijn verjaardagscadeautje (2 nachten lekker met ons 2, ergens als de 2 kleine schatten zo'n 6 maand zijn, bestemming nog nader te bepalen) Nadien maken we een kort uitstapje in Hasselt (zo'n 10 minuten rijden, dus echt een "grote uitstap"...) om op tijd terug in de zetel te gaan liggen. Dat laatste is jammer genoeg nodig, helaas...
Maar straks meer over dat laatste, eerst wat vertellen over mijn 2 lieve piet-perluiten die net 2 super dagen achter de rug hebben en nu alweer op weg zijn naar hun volgende logeeradres van elke vrijdag: oma!
Grote piet-perluit vertrok gisterenochtend op bosklas, dit jaar was het thema A.lfred J. D.okus K.wak (sorry voor de "puntjes" tussenin, maar voor diegene die niet goed weten waarvoor die dienen: dan kom je niet te vlot op deze blog terecht via 1 of andere zoekmachine) De ene juf was verkleed in A.lfred en de andere juf was de verteller. Er werd een korte introductie gedaan op de speelplaats en de kinderen kregen allemaal een eendjescape aan, rond 9u stapten ze de bus op, op weg naar hun logeeradres. Ik zag allemaal vrolijk lachende gezichtjes (tja, hier en daar biggelden toch wel tranen, maar niet bij mijn grote lieve piet-perluit), uitkijkend naar een groot avontuur! Kleine piet-perluit was blij dat ze nog niet mee ging en zwaaide, natuurlijk met haar eendjescape aan, vrolijk naar alle vriendjes op de bus. Broer kreeg extra handkusjes toegeworpen waarop ze mij nog eens goed vastnam en zei "ikke lekke bij mama bjijven hé?!" Ze vond het dus helemaal niet erg om niet mee te mogen op de bus.
Vandaag rond 16u kwam hij thuis, samen met papa (die mocht gisterenavond het gezelschap vervoegen): allebei moe, bezweet en vooral grote piet-perluit klaar om rechtstreeks onder de douche te gaan... Hij protesteerde totaal niet toen ik het hem voorstelde. De aarde en het stof vielen uit zijn kleren bij het uitkleden, de schmink hing meer op zijn t-shirt dan op zijn gezicht. Ik heb goed moeten schrobben om hem proper te krijgen! Hij kon niet veel vertellen over de afgelopen 2 dagen (kan hij ook niet goed over wat hij doet in de klas hoor, het is gewoon geen grote verteller), veel te moe was hij. Hij is nu vertrokken naar oma en hij lag al bijna in slaap toen ze nog maar net de oprit afreden (om 17u30)... 1 ding is zeker, hij heeft super genoten en die verhalen komen morgen wel! (grote beer is ondertussen alweer niet meer thuis, hij is bijles gaan geven, kunnen we morgen zijn "zuur" verdiende centjes lekker gaan uitgeven ;-))
Samen met een andere mama, waarvan het zoontje de leeftijd heeft van kleine piet-perluit en dus ook nog te klein voor zo'n 2 intensieve dagen, besloten we van deze 2 dagen ook superdagen te maken! Maar dan wel op hun niveau... Gisteren voormiddag gingen we zwemmen en deze voormiddag gingen we naar de speeltuin in de buurt, 's namiddags lagen ze telkens heerlijk te bekomen in hun eigen bed. Afgelopen nacht mocht kleine piet-perluit uit logeren gaan bij dat lieve jongetje en ze genoot! Ze is super flink geweest en heeft er heerlijk gespeeld en geslapen. Zij is ook wel moe nu, ze zat zonet lekker met haar duim in de mond en "knojjetje" naast haar in het autostoeltje bij oma.
Zou oma veel moeite hebben om ze straks allebei in dromenland te krijgen? Ik vermoed van niet...
Nu nog even over dat in de zetel liggen.
Het moet, van de gynaecoloog. De 2 schatten in mijn buik doen het prima, ze wegen nu zo'n 1kg200 (ons jongetje) en 1kg400 (ons meisje). Zij ligt helemaal op schema voor 28 weken zwangerschap, zelfs een beetje voorop. Hij ligt een beetje achterop, maar dat is normaal bij een tweeling. Vanaf nu zullen ze stilletjes achterop raken wegens plaatsgebrek. Maar ze doen het allebei prima, ze hebben nog meer dan genoeg vruchtwater, hun hartjes kloppen goed, hun hoofdje, buikje en bovenbeen hebben prima afmetingen. Alleen... mijn baarmoederhals is aan het verstrijken (lees als: wordt korter) en dat hoort lang nog niet! Hij meet nu zo'n 2,5cm en dat is nog net toelaatbaar. Korter is absolute verplichte platte rust. Over 1,5 week alweer controle en het lot ligt in mijn eigen handen. "Ga ervoor!", zei de gynaecoloog nog, "maar dan wel liefst zoveel mogelijk liggend! Ik wil je over een maand nog zien met een dikke buik!". En nu ja, zo'n advies sla je niet in de wind, dus daar gaan wij gewoon voor! Ik lig zoveel mogelijk neer en het bezoek aan het zwembad en de speeltuin bracht ik al zittend door in het kabouter-ploeterbad en op een bankje. Ik ben ook doodop en ondanks zo'n heerlijk uitslapen (vanaf een uur of 4 slaap ik meestal pas echt goed), sliep ik deze namiddag nog zo'n anderhalf uur. Dinsdagavond ontdekte ik trouwens 2 dikke enkels, daar ergens onder die dikke buik... Met je voeten omhoog liggen en je hoofd tegelijk te rusten leggen op een stapel kussens (want het "heerlijke zuur" verbiedt mij gewoon plat te gaan liggen) is best ingewikkeld. Ik sleur dus overal kussens mee en echt goeie nachtrust heb ik niet. Maar ach, het lukt wel als je dan ook nog eens ganse dagen op de zetel mag liggen bijkomen hoor. Nu, dat omhoog liggen met die voeten hielp voor geen meter, een wonderbaarlijke "genezing" ontstond na mijn zitsessie in het kabouter-ploeterbad, vreemd hoor! Dus als ik nu opnieuw last krijg, zet ik mij gewoon in het zwembadje van de kids, buiten (als het weer het toelaat natuurlijk) Laat de zomer maar komen, ik kan er wel tegen, vanuit mijn bad! (trouwens, zo plots ontzwellen van enkels zorgt ook voor een gewichtsverlies van zo'n 2,5kg! Ik was namelijk zo'n 5kg bij op 2 weken en dus moest er volgens de gyn wel ergens vocht zitten dat we gewoon niet zagen... tot ik het 's avonds plots ontdekte daar onder die dikke buik)
Ach ja, vorig weekend was het toneeloptreden van grote beer. Het was super goed! Ik kan nog niet goed een link maken, maar een super filmpje van een professioneel kan je alvast bekijken als je "p.iet b.aete" (zonder die puntjes natuurlijk ;-) ) en "de vierde wand" intikt op g.oogle. Absoluut de moeite en leuke sfeerbeelden. Ga maar eens op zoek naar mijn ventje en mijn zusje... Zij die juist gokken, krijgen een dikke kus van mij!
Grote beer is nu echt toe aan rust en nu ook de regiecursus achter de rug is, krijgt hij die ook alvast in de weekends (door de week blijft het op zijn werk momenteel even druk) Onze 2 piet-perluiten zullen blij zijn hun papa wat meer te zien en ik ben ook blij dat hij er wat meer kan zijn hier vanaf nu.
Volgens grote beer moet ik trouwens mijn koffertje beginnen te pakken, voor het geval dat... Ik vind dat toch wat vroeg hoor en negeer het nog lekker. Ik wil nog niet bevallen! Die 2 schatten zijn nog niet klaar (en ik ook niet)! Dus, ga ik mij nu maar weer braafjes op de zetel leggen om zo te zorgen dat we die koffer voorlopig nog niet nodig hebben. (trouwens, vanaf wanneer stond jullie koffertje klaar?!)
Maar straks meer over dat laatste, eerst wat vertellen over mijn 2 lieve piet-perluiten die net 2 super dagen achter de rug hebben en nu alweer op weg zijn naar hun volgende logeeradres van elke vrijdag: oma!
Grote piet-perluit vertrok gisterenochtend op bosklas, dit jaar was het thema A.lfred J. D.okus K.wak (sorry voor de "puntjes" tussenin, maar voor diegene die niet goed weten waarvoor die dienen: dan kom je niet te vlot op deze blog terecht via 1 of andere zoekmachine) De ene juf was verkleed in A.lfred en de andere juf was de verteller. Er werd een korte introductie gedaan op de speelplaats en de kinderen kregen allemaal een eendjescape aan, rond 9u stapten ze de bus op, op weg naar hun logeeradres. Ik zag allemaal vrolijk lachende gezichtjes (tja, hier en daar biggelden toch wel tranen, maar niet bij mijn grote lieve piet-perluit), uitkijkend naar een groot avontuur! Kleine piet-perluit was blij dat ze nog niet mee ging en zwaaide, natuurlijk met haar eendjescape aan, vrolijk naar alle vriendjes op de bus. Broer kreeg extra handkusjes toegeworpen waarop ze mij nog eens goed vastnam en zei "ikke lekke bij mama bjijven hé?!" Ze vond het dus helemaal niet erg om niet mee te mogen op de bus.
Vandaag rond 16u kwam hij thuis, samen met papa (die mocht gisterenavond het gezelschap vervoegen): allebei moe, bezweet en vooral grote piet-perluit klaar om rechtstreeks onder de douche te gaan... Hij protesteerde totaal niet toen ik het hem voorstelde. De aarde en het stof vielen uit zijn kleren bij het uitkleden, de schmink hing meer op zijn t-shirt dan op zijn gezicht. Ik heb goed moeten schrobben om hem proper te krijgen! Hij kon niet veel vertellen over de afgelopen 2 dagen (kan hij ook niet goed over wat hij doet in de klas hoor, het is gewoon geen grote verteller), veel te moe was hij. Hij is nu vertrokken naar oma en hij lag al bijna in slaap toen ze nog maar net de oprit afreden (om 17u30)... 1 ding is zeker, hij heeft super genoten en die verhalen komen morgen wel! (grote beer is ondertussen alweer niet meer thuis, hij is bijles gaan geven, kunnen we morgen zijn "zuur" verdiende centjes lekker gaan uitgeven ;-))
Samen met een andere mama, waarvan het zoontje de leeftijd heeft van kleine piet-perluit en dus ook nog te klein voor zo'n 2 intensieve dagen, besloten we van deze 2 dagen ook superdagen te maken! Maar dan wel op hun niveau... Gisteren voormiddag gingen we zwemmen en deze voormiddag gingen we naar de speeltuin in de buurt, 's namiddags lagen ze telkens heerlijk te bekomen in hun eigen bed. Afgelopen nacht mocht kleine piet-perluit uit logeren gaan bij dat lieve jongetje en ze genoot! Ze is super flink geweest en heeft er heerlijk gespeeld en geslapen. Zij is ook wel moe nu, ze zat zonet lekker met haar duim in de mond en "knojjetje" naast haar in het autostoeltje bij oma.
Zou oma veel moeite hebben om ze straks allebei in dromenland te krijgen? Ik vermoed van niet...
Nu nog even over dat in de zetel liggen.
Het moet, van de gynaecoloog. De 2 schatten in mijn buik doen het prima, ze wegen nu zo'n 1kg200 (ons jongetje) en 1kg400 (ons meisje). Zij ligt helemaal op schema voor 28 weken zwangerschap, zelfs een beetje voorop. Hij ligt een beetje achterop, maar dat is normaal bij een tweeling. Vanaf nu zullen ze stilletjes achterop raken wegens plaatsgebrek. Maar ze doen het allebei prima, ze hebben nog meer dan genoeg vruchtwater, hun hartjes kloppen goed, hun hoofdje, buikje en bovenbeen hebben prima afmetingen. Alleen... mijn baarmoederhals is aan het verstrijken (lees als: wordt korter) en dat hoort lang nog niet! Hij meet nu zo'n 2,5cm en dat is nog net toelaatbaar. Korter is absolute verplichte platte rust. Over 1,5 week alweer controle en het lot ligt in mijn eigen handen. "Ga ervoor!", zei de gynaecoloog nog, "maar dan wel liefst zoveel mogelijk liggend! Ik wil je over een maand nog zien met een dikke buik!". En nu ja, zo'n advies sla je niet in de wind, dus daar gaan wij gewoon voor! Ik lig zoveel mogelijk neer en het bezoek aan het zwembad en de speeltuin bracht ik al zittend door in het kabouter-ploeterbad en op een bankje. Ik ben ook doodop en ondanks zo'n heerlijk uitslapen (vanaf een uur of 4 slaap ik meestal pas echt goed), sliep ik deze namiddag nog zo'n anderhalf uur. Dinsdagavond ontdekte ik trouwens 2 dikke enkels, daar ergens onder die dikke buik... Met je voeten omhoog liggen en je hoofd tegelijk te rusten leggen op een stapel kussens (want het "heerlijke zuur" verbiedt mij gewoon plat te gaan liggen) is best ingewikkeld. Ik sleur dus overal kussens mee en echt goeie nachtrust heb ik niet. Maar ach, het lukt wel als je dan ook nog eens ganse dagen op de zetel mag liggen bijkomen hoor. Nu, dat omhoog liggen met die voeten hielp voor geen meter, een wonderbaarlijke "genezing" ontstond na mijn zitsessie in het kabouter-ploeterbad, vreemd hoor! Dus als ik nu opnieuw last krijg, zet ik mij gewoon in het zwembadje van de kids, buiten (als het weer het toelaat natuurlijk) Laat de zomer maar komen, ik kan er wel tegen, vanuit mijn bad! (trouwens, zo plots ontzwellen van enkels zorgt ook voor een gewichtsverlies van zo'n 2,5kg! Ik was namelijk zo'n 5kg bij op 2 weken en dus moest er volgens de gyn wel ergens vocht zitten dat we gewoon niet zagen... tot ik het 's avonds plots ontdekte daar onder die dikke buik)
Ach ja, vorig weekend was het toneeloptreden van grote beer. Het was super goed! Ik kan nog niet goed een link maken, maar een super filmpje van een professioneel kan je alvast bekijken als je "p.iet b.aete" (zonder die puntjes natuurlijk ;-) ) en "de vierde wand" intikt op g.oogle. Absoluut de moeite en leuke sfeerbeelden. Ga maar eens op zoek naar mijn ventje en mijn zusje... Zij die juist gokken, krijgen een dikke kus van mij!
Grote beer is nu echt toe aan rust en nu ook de regiecursus achter de rug is, krijgt hij die ook alvast in de weekends (door de week blijft het op zijn werk momenteel even druk) Onze 2 piet-perluiten zullen blij zijn hun papa wat meer te zien en ik ben ook blij dat hij er wat meer kan zijn hier vanaf nu.
Volgens grote beer moet ik trouwens mijn koffertje beginnen te pakken, voor het geval dat... Ik vind dat toch wat vroeg hoor en negeer het nog lekker. Ik wil nog niet bevallen! Die 2 schatten zijn nog niet klaar (en ik ook niet)! Dus, ga ik mij nu maar weer braafjes op de zetel leggen om zo te zorgen dat we die koffer voorlopig nog niet nodig hebben. (trouwens, vanaf wanneer stond jullie koffertje klaar?!)
zaterdag 29 mei 2010
2 x 1kg
Daar zit ik weer: heerlijk alleen thuis op zaterdag ochtend! Ja, daar kan een mens echt van genieten, zeker als je de ganse week volk in huis hebt... Iedereen komt helpen en ik erken dat die hulp broodnodig is, maar af en toe snak ik er gewoon naar even helemaal alleen thuis te zijn... (In normale omstandigheden, als ik aan het werk ben, ben ik woensdag voormiddag alleen thuis en donderdag zijn de kindjes die nog niet naar school gaan bij mij. Wat geniet ik van die momenten!) Een avondje alleen met de kindjes en mijn ventje zijn ook echte genietmomenten, maar zo eens helemaal alleen zijn, dat doet ook gewoon deugd.
Grote beer moet nog een ganse week afzien en moet elke avond weg (zaal klaar zetten, techniek helpen in orde brengen, repeteren en uiteindelijk... optreden!), nadien zal hij genieten van wat meer thuis zijn. Waar klaag ik nu dus weer over?!
Afgelopen donderdag heeft mij wel erg gelukkig gemaakt! En nu geniet ik dan ook volop! Ik ging met een klein hartje op controle bij de gynaecoloog: Had ik wel genoeg gerust? Want wat houdt dat precies in? Deed ik niet teveel?
Maar alles was super goed! Er is geen verandering in de lengte van de baarmoederhals, ik heb geen opening, én de 2 allerkleinste piet-perluitjes zijn op 2 weken tijd elk zo'n 400g bijgekomen en wegen nu zo'n dikke kg elk! Vandaar dat mijn buikje elke dag groeit en mensen die mij 2 weken niet gezien hebben duidelijk een verschil opmerken. Mensen die niet weten dat het een tweeling is, beginnen trouwens te vragen "voor wanneer is het?" en kijken mij altijd met grote ogen aan als ik "eind augustus" zeg, ik laat het dan ook volgen door "maar het is wel een tweeling hoor!" Dan blijven ze wel verschrikt kijken met volgens mij in hun achterhoofd hetzelfde waar ik ook vaak aan denk "Waar gaat dat heen? Hoe ziet dat er uit op het einde?" Tja, we zullen wel zien zeker... Ik ben nu zo'n 7 kg bijgekomen en draag echt alleen vooraan. Mijn buik is al groot, maar voor de rest zie je niet veel bijzonder aan mij (al ben ik volgens sommigen, zo ook volgens mijn ventje, alweer vermagerd in mijn gezicht, maar ik eet echt goed hoor! Grote beer vind dat ik meer tussendoortjes moet eten, maar als ik dan opsom wat ik wanneer eet, dan begrijpt hij gelukkig dat ik echt wel voldoende eet met een 6-tal maaltijden, waaronder 3 tussendoortjes per dag, zowel gezond als ongezond) Er zit gewoon een jongen "heerlijk" in mijn maag te duwen nu en dan, en ik geef toe dat ik dan een kleinere maaltijd eet dan normaal... Ach, 1 groot voordeel tot nu toe: alle kilo's die er nu bij zijn, zullen er achteraf ook vlot weer af gaan. Mijn mama en grote zus kwamen ook telkens niet zoveel bij (het waren natuurlijk eenlingen, dus op 7-8kg konden ze aan de bevalling beginnen) en waren hun kilo's ook weer erg snel kwijt. Verder heb ik weinig last van echt vervelende zwangerschapskwaaltjes: geen dikke voeten of handen, geen aambeien,... en daar ben ik ontzettend blij om. Ik heb last van mijn bekken en mijn rug, vooral 's avonds is mijn buik erg zwaar en krijg ik soms harde buiken, mijn hart slaat zo snel alsof ik continu aan het sporten ben (zo'n 100/min) maar voldoende rust en luisteren naar mijn lichaam brengen veel soelaas! Dat geduw op mijn maag vind ik vervelend maar niet zo erg: die kleine jongen moet zich toch ook nu en dan kunnen uitrekken en eens heerlijk strekken!
Je merkt het, ik heb mij al behoorlijk aangepast aan de situatie zoals die nu is. Ik voel mij vooral 's voormiddags erg goed en dan vergeet ik wel eens dat er een dikke buik vooraan zit, zodat de deur nogal eens tegen mijn buik aankomt en ik in een smalle doorgang wel eens blijf vast zitten omdat ik een onderdeel aan mezelf even over het hoofd had gezien...
Ik ben ondertussen overgestapt van naaien op breien. Het voorovergebogen zitten aan de naaimachine is helaas te zwaar, vooral omdat ik over mijn buik heen moet buigen en mijn maag dan helemaal wordt afgesloten... Maar het breien bevalt mij wel! Ik ben een vestje aan het breien voor 1 van die kleine schatten in mijn buik en het rugpand is al af! (ik begon woensdag avond en gisteren rondde ik dit stuk af, wat een luxe hé thuis zitten, anders was dit mij niet gelukt hoor) Enig probleem: ik brei nog met wat spanning in mijn schouders dus moet ik op tijd en stond eens stoppen en wat ontspannen, een kersenpitkussentje brengt ook nu en dan soelaas en grote beer zorgt voor een kleine drukpuntmassage 's avonds. Een mens moet er iets voor over hebben hé!?
Ik vind het alleen jammer dat ik zal moeten doorgeven dat ik de te naaien vleugeltjes voor op bosklas voor een 15-tal kleutertjes niet zal kunnen afwerken. Da's moeilijk, vind ik. Nu, de meesten begrijpen dat wel, zeker de mama's die ook kunnen naaien en hopelijk lukt het hen nog om ze op tijd af te krijgen (de kleuters gaan op bosklas 10 en 11 juni, er is dus nog wel even tijd)
De bosklassen, ja da's wel iets speciaal hé. Onze kindjes zitten op een f.reinetschool en wij zijn daar super content mee! (en ja, dat is natuurlijk een bewuste keuze) Daar gaan ze dus al vanaf kleuterleeftijd 2 dagen op bosklas (do- en vrijdag). Er wordt natuurlijk wel 1 van de ouders verwacht vanaf de donderdagavond, zij blijven dan mee overnachten en de volgende dag 's namiddags komen ze samen met de kleuters naar huis. Rarara wie van ons mee mag (want ja, dat is niet van "moeten" maar van "mogen", want voor de ouders is dat ook echt super)... Grote beer natuurlijk, want hoe ik dat daar zou moeten doen, geen idee. Jammer! Onze kleine meid gaat wel nog niet mee. We wilden haar eerst wel laten mee gaan, maar gisterenvoormiddag had ze sportdag en toen dat 's middags gevolgd werd door een hyperactieve meid met hysterische driftbuien (en oogjes die al toevielen voor haar hoofdje de matras raakten bij haar namiddagdut), namen we een wijs besluit: zij is hier nog niet klaar voor en blijft beter nog een jaartje thuis. Er komen nadien nog 3 jaren waar ze mee kan! Grote piet-perluit vindt het niet zo erg dat ze niet mee gaat... zo'n kleine zus die al die aandacht naar haar toe trekt, vindt hij maar niks. Al ben ik zeker dat hij haar weer heel hard gaat missen!
Je hoort het, rust kennen ze hier voorlopig nog niet. Maar waar moet een mens zich anders mee bezig houden?! (Ik heb natuurlijk volle rust momenteel, even de drukte van de volgende dagen ontkennen ;-), met een kopje koffie en een kom c.ornflakes lekker ontspannen een blogje plaatsen, seffens nog even langs de w.ereldwinkel gaan en nadien heerlijk lezen of wat breien. Laat alle anderen maar heerlijk druk doen deze keer, ik doe even niet mee!)
Grote beer moet nog een ganse week afzien en moet elke avond weg (zaal klaar zetten, techniek helpen in orde brengen, repeteren en uiteindelijk... optreden!), nadien zal hij genieten van wat meer thuis zijn. Waar klaag ik nu dus weer over?!
Afgelopen donderdag heeft mij wel erg gelukkig gemaakt! En nu geniet ik dan ook volop! Ik ging met een klein hartje op controle bij de gynaecoloog: Had ik wel genoeg gerust? Want wat houdt dat precies in? Deed ik niet teveel?
Maar alles was super goed! Er is geen verandering in de lengte van de baarmoederhals, ik heb geen opening, én de 2 allerkleinste piet-perluitjes zijn op 2 weken tijd elk zo'n 400g bijgekomen en wegen nu zo'n dikke kg elk! Vandaar dat mijn buikje elke dag groeit en mensen die mij 2 weken niet gezien hebben duidelijk een verschil opmerken. Mensen die niet weten dat het een tweeling is, beginnen trouwens te vragen "voor wanneer is het?" en kijken mij altijd met grote ogen aan als ik "eind augustus" zeg, ik laat het dan ook volgen door "maar het is wel een tweeling hoor!" Dan blijven ze wel verschrikt kijken met volgens mij in hun achterhoofd hetzelfde waar ik ook vaak aan denk "Waar gaat dat heen? Hoe ziet dat er uit op het einde?" Tja, we zullen wel zien zeker... Ik ben nu zo'n 7 kg bijgekomen en draag echt alleen vooraan. Mijn buik is al groot, maar voor de rest zie je niet veel bijzonder aan mij (al ben ik volgens sommigen, zo ook volgens mijn ventje, alweer vermagerd in mijn gezicht, maar ik eet echt goed hoor! Grote beer vind dat ik meer tussendoortjes moet eten, maar als ik dan opsom wat ik wanneer eet, dan begrijpt hij gelukkig dat ik echt wel voldoende eet met een 6-tal maaltijden, waaronder 3 tussendoortjes per dag, zowel gezond als ongezond) Er zit gewoon een jongen "heerlijk" in mijn maag te duwen nu en dan, en ik geef toe dat ik dan een kleinere maaltijd eet dan normaal... Ach, 1 groot voordeel tot nu toe: alle kilo's die er nu bij zijn, zullen er achteraf ook vlot weer af gaan. Mijn mama en grote zus kwamen ook telkens niet zoveel bij (het waren natuurlijk eenlingen, dus op 7-8kg konden ze aan de bevalling beginnen) en waren hun kilo's ook weer erg snel kwijt. Verder heb ik weinig last van echt vervelende zwangerschapskwaaltjes: geen dikke voeten of handen, geen aambeien,... en daar ben ik ontzettend blij om. Ik heb last van mijn bekken en mijn rug, vooral 's avonds is mijn buik erg zwaar en krijg ik soms harde buiken, mijn hart slaat zo snel alsof ik continu aan het sporten ben (zo'n 100/min) maar voldoende rust en luisteren naar mijn lichaam brengen veel soelaas! Dat geduw op mijn maag vind ik vervelend maar niet zo erg: die kleine jongen moet zich toch ook nu en dan kunnen uitrekken en eens heerlijk strekken!
Je merkt het, ik heb mij al behoorlijk aangepast aan de situatie zoals die nu is. Ik voel mij vooral 's voormiddags erg goed en dan vergeet ik wel eens dat er een dikke buik vooraan zit, zodat de deur nogal eens tegen mijn buik aankomt en ik in een smalle doorgang wel eens blijf vast zitten omdat ik een onderdeel aan mezelf even over het hoofd had gezien...
Ik ben ondertussen overgestapt van naaien op breien. Het voorovergebogen zitten aan de naaimachine is helaas te zwaar, vooral omdat ik over mijn buik heen moet buigen en mijn maag dan helemaal wordt afgesloten... Maar het breien bevalt mij wel! Ik ben een vestje aan het breien voor 1 van die kleine schatten in mijn buik en het rugpand is al af! (ik begon woensdag avond en gisteren rondde ik dit stuk af, wat een luxe hé thuis zitten, anders was dit mij niet gelukt hoor) Enig probleem: ik brei nog met wat spanning in mijn schouders dus moet ik op tijd en stond eens stoppen en wat ontspannen, een kersenpitkussentje brengt ook nu en dan soelaas en grote beer zorgt voor een kleine drukpuntmassage 's avonds. Een mens moet er iets voor over hebben hé!?
Ik vind het alleen jammer dat ik zal moeten doorgeven dat ik de te naaien vleugeltjes voor op bosklas voor een 15-tal kleutertjes niet zal kunnen afwerken. Da's moeilijk, vind ik. Nu, de meesten begrijpen dat wel, zeker de mama's die ook kunnen naaien en hopelijk lukt het hen nog om ze op tijd af te krijgen (de kleuters gaan op bosklas 10 en 11 juni, er is dus nog wel even tijd)
De bosklassen, ja da's wel iets speciaal hé. Onze kindjes zitten op een f.reinetschool en wij zijn daar super content mee! (en ja, dat is natuurlijk een bewuste keuze) Daar gaan ze dus al vanaf kleuterleeftijd 2 dagen op bosklas (do- en vrijdag). Er wordt natuurlijk wel 1 van de ouders verwacht vanaf de donderdagavond, zij blijven dan mee overnachten en de volgende dag 's namiddags komen ze samen met de kleuters naar huis. Rarara wie van ons mee mag (want ja, dat is niet van "moeten" maar van "mogen", want voor de ouders is dat ook echt super)... Grote beer natuurlijk, want hoe ik dat daar zou moeten doen, geen idee. Jammer! Onze kleine meid gaat wel nog niet mee. We wilden haar eerst wel laten mee gaan, maar gisterenvoormiddag had ze sportdag en toen dat 's middags gevolgd werd door een hyperactieve meid met hysterische driftbuien (en oogjes die al toevielen voor haar hoofdje de matras raakten bij haar namiddagdut), namen we een wijs besluit: zij is hier nog niet klaar voor en blijft beter nog een jaartje thuis. Er komen nadien nog 3 jaren waar ze mee kan! Grote piet-perluit vindt het niet zo erg dat ze niet mee gaat... zo'n kleine zus die al die aandacht naar haar toe trekt, vindt hij maar niks. Al ben ik zeker dat hij haar weer heel hard gaat missen!
Je hoort het, rust kennen ze hier voorlopig nog niet. Maar waar moet een mens zich anders mee bezig houden?! (Ik heb natuurlijk volle rust momenteel, even de drukte van de volgende dagen ontkennen ;-), met een kopje koffie en een kom c.ornflakes lekker ontspannen een blogje plaatsen, seffens nog even langs de w.ereldwinkel gaan en nadien heerlijk lezen of wat breien. Laat alle anderen maar heerlijk druk doen deze keer, ik doe even niet mee!)
zaterdag 22 mei 2010
Rustige morgen!
Deze morgen is het hier heerlijk rustig! Na een rotnacht met een maag die niet tot rust wou komen en een blaas die (te) vaak op springen stond, mocht ik uitslapen deze morgen en dat is echt een grote luxe!
Onze 2 piet-perluitjes gaan vanaf nu logeren bij oma en opa op vrijdag en komen pas terug thuis 's zaterdags rond 15u30! Toen bleek dat ik meer moest rusten, keek ik samen met grote beer eens na wat de zwaarste momenten zijn als ik een week bekijk: nou, dan is dat heel snel duidelijk: zaterdag... Grote beer volgt dan een regiecursus, hij vertrekt rond 8u15 en is pas terug thuis rond 15u. Ik gun het hem enorm, want hij wil al veel langer deze cursus volgen. Alleen is zaterdag gewoon druk met de enkele boodschappen die nog moeten worden gedaan, het grote badritueel dat er bijhoort op zaterdag (en kinderen houden nu eenmaal vast aan gewoontes) en de "verplichtingen" af en toe op vrijdag- of zaterdagavond die ik nog niet wil/kan missen. Gewoon teveel dus, vooral als je weet dat grote beer op zondag ochtend van 9u tot 13u weg moet naar de toneelrepetitie en ik er weer alleen voor sta... (gelukkig is die cursus afgelopen na 5 juni en is het toneeloptreden op 4 en 5 juni, daarna zijn de weekends er gewoon weer voor het gezin!) Deze morgen was het voor de eerste keer zover: sinds maanden mocht ik eens heerlijk uitslapen in een stil en rustig huis! Grote beer stond op tijd op en kwam mij nog een kusje geven vlak voor vertrek. Ik bleef heerlijk tot 9u30 in bed liggen, het laatste half uurtje met de radio op. Heerlijk op mijn gemakje wakker worden! De allerkleinste piet-perluitjes voelen volgens mij ook goed het verschil: normaal hebben ze geen kans om 's morgens lekker te bewegen wegens te drukke buitenwereld, deze morgen zijn ze al heel actief en trappelen in het rond! Fijn hoor. Ik zit ondertussen met een kommetje c.ornflakes en een kopje koffie voor de computer, lekker in mijn pyjama luisteren naar de radio. Zo dadelijk ga ik mezelf even verwennen met een lekkere douche, helemaal op mijn eigen tempo. Nadien ga ik enkele boodschappen doen, waaronder even de nieuwe stoffenwinkel binnenlopen, hier in het dorp... zo zonder kinderen, zal dat toch allemaal meer relaxt gaan!
Gisteren avond kwam ik tot een jammerlijke conclusie:
Toen de kindjes vertrokken naar oma stelde ik grote beer voor om van een avondje buiten zitten te genieten en even iets lekker te gaan eten, gewoon nog eens met z'n tweetjes! (allee, die allerkleinste piet-perluitjes gaan natuurlijk altijd "in het geniep" mee ;-) ) Mijn avondritueel is normaal op de zetel liggen omdat dat hetgene is wat ik dan het beste aankan gezien mijn buik dan zo zwaar wordt, mijn bekken meer gaat kraken en ik gewoon niet goed meer van plek kan. Maar ik had hier zoveel zin in en ik had echt goed gerust overdag! Het werd helaas de laatste keer, moest ik besluiten toen we al om 21u thuis kwamen... Ik kreeg gewoon harde buiken van de korte afstand van de auto naar een terrasstoel stappen, ik moest echt aan grote beer z'n arm hangen om verder te raken wegens een onstabiel bekken en ik kon geen goede houding vinden op zo'n (normaal best aangename) terrasstoel. Mijn maag liet het nadien ook afweten. Stom hoor!
Een moeilijke maar zo noodzakelijke conclusie dus: geen avondlijke uitstapjes meer... geen helpen tijdens het toneeloptreden van onze groep (ik speel niet mee dit jaar, grote beer wel zoals ik daarnet al zei, maar ik zorg wel voor het decor en tussendoor help ik dus bij de nodige wissels en zorg dat alles op de juiste plek staat op het juiste moment) Vanaf nu zijn de avonden verplichte "platte" rust op de zetel! Die harde buiken doen zo'n avond toch vergallen, vooral als je weet dat de oorzaak 'te druk' is... Maar zo lijkt mijn wereldje nog maar eens in te krimpen.
"Voorlopig" moet ik er zelf maar bij bedenken en denken aan de volgende zomer met 4 heerlijke kinderen om me heen! Dit jaar heb ik nog het recht (want ja, verplichte rust) om lekker in een zeteltje te liggen met een heerlijk boek of een breiwerkje, volgend jaar zal het daar iets te druk voor zijn...
Ik ga jullie laten, zodat mijn dag echt kan beginnen en ik kan doen wat ik allemaal zou willen doen zonder dat het teveel wordt!
Ach ja, die verbouwingen: het gaat goed! Er zijn al 2 kamertjes goed gevorderd en ze zijn groter dan ik dacht, er komt ook lekker veel licht binnen. Het worden echt fijne plekjes voor onze 2 grote pagadders! De electricien komt volgende week en nadien kunnen mijn neef en nonkel ze verder afwerken met gyproc. Daarna is er veel werk voor grote beer: plamuren en schilderen... Wordt vervolgd!
Onze 2 piet-perluitjes gaan vanaf nu logeren bij oma en opa op vrijdag en komen pas terug thuis 's zaterdags rond 15u30! Toen bleek dat ik meer moest rusten, keek ik samen met grote beer eens na wat de zwaarste momenten zijn als ik een week bekijk: nou, dan is dat heel snel duidelijk: zaterdag... Grote beer volgt dan een regiecursus, hij vertrekt rond 8u15 en is pas terug thuis rond 15u. Ik gun het hem enorm, want hij wil al veel langer deze cursus volgen. Alleen is zaterdag gewoon druk met de enkele boodschappen die nog moeten worden gedaan, het grote badritueel dat er bijhoort op zaterdag (en kinderen houden nu eenmaal vast aan gewoontes) en de "verplichtingen" af en toe op vrijdag- of zaterdagavond die ik nog niet wil/kan missen. Gewoon teveel dus, vooral als je weet dat grote beer op zondag ochtend van 9u tot 13u weg moet naar de toneelrepetitie en ik er weer alleen voor sta... (gelukkig is die cursus afgelopen na 5 juni en is het toneeloptreden op 4 en 5 juni, daarna zijn de weekends er gewoon weer voor het gezin!) Deze morgen was het voor de eerste keer zover: sinds maanden mocht ik eens heerlijk uitslapen in een stil en rustig huis! Grote beer stond op tijd op en kwam mij nog een kusje geven vlak voor vertrek. Ik bleef heerlijk tot 9u30 in bed liggen, het laatste half uurtje met de radio op. Heerlijk op mijn gemakje wakker worden! De allerkleinste piet-perluitjes voelen volgens mij ook goed het verschil: normaal hebben ze geen kans om 's morgens lekker te bewegen wegens te drukke buitenwereld, deze morgen zijn ze al heel actief en trappelen in het rond! Fijn hoor. Ik zit ondertussen met een kommetje c.ornflakes en een kopje koffie voor de computer, lekker in mijn pyjama luisteren naar de radio. Zo dadelijk ga ik mezelf even verwennen met een lekkere douche, helemaal op mijn eigen tempo. Nadien ga ik enkele boodschappen doen, waaronder even de nieuwe stoffenwinkel binnenlopen, hier in het dorp... zo zonder kinderen, zal dat toch allemaal meer relaxt gaan!
Gisteren avond kwam ik tot een jammerlijke conclusie:
Toen de kindjes vertrokken naar oma stelde ik grote beer voor om van een avondje buiten zitten te genieten en even iets lekker te gaan eten, gewoon nog eens met z'n tweetjes! (allee, die allerkleinste piet-perluitjes gaan natuurlijk altijd "in het geniep" mee ;-) ) Mijn avondritueel is normaal op de zetel liggen omdat dat hetgene is wat ik dan het beste aankan gezien mijn buik dan zo zwaar wordt, mijn bekken meer gaat kraken en ik gewoon niet goed meer van plek kan. Maar ik had hier zoveel zin in en ik had echt goed gerust overdag! Het werd helaas de laatste keer, moest ik besluiten toen we al om 21u thuis kwamen... Ik kreeg gewoon harde buiken van de korte afstand van de auto naar een terrasstoel stappen, ik moest echt aan grote beer z'n arm hangen om verder te raken wegens een onstabiel bekken en ik kon geen goede houding vinden op zo'n (normaal best aangename) terrasstoel. Mijn maag liet het nadien ook afweten. Stom hoor!
Een moeilijke maar zo noodzakelijke conclusie dus: geen avondlijke uitstapjes meer... geen helpen tijdens het toneeloptreden van onze groep (ik speel niet mee dit jaar, grote beer wel zoals ik daarnet al zei, maar ik zorg wel voor het decor en tussendoor help ik dus bij de nodige wissels en zorg dat alles op de juiste plek staat op het juiste moment) Vanaf nu zijn de avonden verplichte "platte" rust op de zetel! Die harde buiken doen zo'n avond toch vergallen, vooral als je weet dat de oorzaak 'te druk' is... Maar zo lijkt mijn wereldje nog maar eens in te krimpen.
"Voorlopig" moet ik er zelf maar bij bedenken en denken aan de volgende zomer met 4 heerlijke kinderen om me heen! Dit jaar heb ik nog het recht (want ja, verplichte rust) om lekker in een zeteltje te liggen met een heerlijk boek of een breiwerkje, volgend jaar zal het daar iets te druk voor zijn...
Ik ga jullie laten, zodat mijn dag echt kan beginnen en ik kan doen wat ik allemaal zou willen doen zonder dat het teveel wordt!
Ach ja, die verbouwingen: het gaat goed! Er zijn al 2 kamertjes goed gevorderd en ze zijn groter dan ik dacht, er komt ook lekker veel licht binnen. Het worden echt fijne plekjes voor onze 2 grote pagadders! De electricien komt volgende week en nadien kunnen mijn neef en nonkel ze verder afwerken met gyproc. Daarna is er veel werk voor grote beer: plamuren en schilderen... Wordt vervolgd!
donderdag 13 mei 2010
Omdat... Omdat... en verplichte rust...
Waarom ik zo lang niet blogde? Omdat het hier druk is, door de verbouwingen en het opruimen/gerommel dat daar bij hoort... Omdat ik allerlei volk over de vloer krijg, waar ik voor wil/moet zorgen (als ik niet mee kan helpen, kan ik wel zorgen voor iets lekkers, niet?)... Omdat grote beer het super druk heeft met de (tijdelijke) combinatie van regiecursus/toneelrepetities (optreden 4 en 5 juni!)/verbouwen/rommelen en opruimen/huishouden en ik dus ook in de weekends en op vrije dagen alleen zorg voor de kindjes... Omdat mijn mama hier elke week 3 dagen logeert en ik het dan zo raar vind om lang aan de computer te zitten... Omdat ik begonnen ben met breien (eerst een proeflapje uiteraard! nadien wil ik een vestje maken voor de allerkleinste piet-perluitjes)... Omdat ik zo graag een fijn verhaal over moederdag wou schrijven maar hier gewoon niet werd aan gedacht door een grote beer die het veel te druk heeft en kindjes die daar op de freinetschool niet aan mee doen... en ik daarom een beetje zielig was, maar dat niet wou delen met anderen omdat ik mijn "verdrietig zijn" niet gegrond vond gezien het geluk dat hier overal rond hangt en ik in ruil dan maar genoten heb van al die mooie moederdagverhalen op de andere blogs!
Alweer 2 dagen geleden ging ik op controle bij de gynaecoloog en door al dat toch druk gedoe hier kreeg ik het bericht dat ik meer moet rusten... pfff, al diegene die mij goed kennen weten dat dat eigenlijk niet echt aan mij besteed is en ik dat ontzettend moeilijk vind. Ik had het gevoel van echt meer dan genoeg te rusten, maar niet dus.
Ik ben nu 24 weken en enkele dagen zwanger. Onze kleine schatten doen het prima! Ze groeien zoals het hoort en volgen nog steeds de curve die een eenling moet volgen. Ze wegen elk zo'n ruime 600g en zijn lekker beweeglijk (ik voel ze elk apart, meestal, maar ook samen en kan ze dus echt onderscheiden!) Hun hartje klopt precies zoals het hoort. Mijn baarmoederhals is nog lang genoeg en ik heb geen opening, maar... onze jongen ligt erg laag, waardoor het allemaal toch erg plots zou kunnen starten... Het vlies van de vruchtzak ligt net tegen mijn baarmoederhals aan. Harde buiken of vaginaal vochtverlies moet ik onmiddellijk melden en ik moet langskomen (ik stelde gewoon bellen voor, maar daar ging ze niet mee akkoord... ik ga toch maar, zo nodig, op voorhand eens bellen als ik het niet zou vertrouwen hoor, dan weten ze tenminste dat ik kom)
Volgende controle is alweer over 2 weken.
Dan zal ik maar gaan rusten zeker? (en zorgen dat er een goede internetverbinding is bij de zetel... zodat ik in de toekomst al liggend kan bloggen/mailen/internetten. Nóg een werkje voor grote beer...)
(en toch moet vandaag nog de zolder worden opgeruimd! Alles moet van een groot oppervlak naar ongeveer 1/4de van dit oppervlak worden verplaatst wegens dringende nood aan slaapkamertjes die vanaf morgen écht worden gebouwd! Grote beer wil er een stoel/zeteltje voor mij installeren zodat ik hem kan commanderen waar alles moet komen. Zij die ons persoonlijk kennen weten dat grote beer van opruimen niet veel kaas gegeten heeft en dat gelukkig zelf erkent... Hij wil er mij dus liefs bij, voor dat hij vanalles "fout" zet en ik achteraf lastig rondloop omdat ik niks terugvind. Ik ben zo'n klasseermens dat graag alles onmiddellijk terugvind en nogal geordend is, grote beer rekent trouwens op mij om alles terug te vinden en weet hier echt erg weinig liggen...)
Alweer 2 dagen geleden ging ik op controle bij de gynaecoloog en door al dat toch druk gedoe hier kreeg ik het bericht dat ik meer moet rusten... pfff, al diegene die mij goed kennen weten dat dat eigenlijk niet echt aan mij besteed is en ik dat ontzettend moeilijk vind. Ik had het gevoel van echt meer dan genoeg te rusten, maar niet dus.
Ik ben nu 24 weken en enkele dagen zwanger. Onze kleine schatten doen het prima! Ze groeien zoals het hoort en volgen nog steeds de curve die een eenling moet volgen. Ze wegen elk zo'n ruime 600g en zijn lekker beweeglijk (ik voel ze elk apart, meestal, maar ook samen en kan ze dus echt onderscheiden!) Hun hartje klopt precies zoals het hoort. Mijn baarmoederhals is nog lang genoeg en ik heb geen opening, maar... onze jongen ligt erg laag, waardoor het allemaal toch erg plots zou kunnen starten... Het vlies van de vruchtzak ligt net tegen mijn baarmoederhals aan. Harde buiken of vaginaal vochtverlies moet ik onmiddellijk melden en ik moet langskomen (ik stelde gewoon bellen voor, maar daar ging ze niet mee akkoord... ik ga toch maar, zo nodig, op voorhand eens bellen als ik het niet zou vertrouwen hoor, dan weten ze tenminste dat ik kom)
Volgende controle is alweer over 2 weken.
Dan zal ik maar gaan rusten zeker? (en zorgen dat er een goede internetverbinding is bij de zetel... zodat ik in de toekomst al liggend kan bloggen/mailen/internetten. Nóg een werkje voor grote beer...)
(en toch moet vandaag nog de zolder worden opgeruimd! Alles moet van een groot oppervlak naar ongeveer 1/4de van dit oppervlak worden verplaatst wegens dringende nood aan slaapkamertjes die vanaf morgen écht worden gebouwd! Grote beer wil er een stoel/zeteltje voor mij installeren zodat ik hem kan commanderen waar alles moet komen. Zij die ons persoonlijk kennen weten dat grote beer van opruimen niet veel kaas gegeten heeft en dat gelukkig zelf erkent... Hij wil er mij dus liefs bij, voor dat hij vanalles "fout" zet en ik achteraf lastig rondloop omdat ik niks terugvind. Ik ben zo'n klasseermens dat graag alles onmiddellijk terugvind en nogal geordend is, grote beer rekent trouwens op mij om alles terug te vinden en weet hier echt erg weinig liggen...)
maandag 3 mei 2010
de "grote" verbouwing
De "grote" werken zijn begonnen (tja, in vergelijking met vele medebloggers nog behoorlijk klein) : Gisteren werd de eerste stap gezet tot het ombouwen van de zolder tot slaapkamertjes!
De bedoeling is dat grote broer en grote zus elk een eigen kamertje krijgen op zolder (en er al 1 extra klaar staat voor een kleine broer of zus later, als hij/zij wat groter is), de kleinste piet-perluitjes krijgen de huidige kamer van hun grote broer en zus. Zo moet ik niet een verdieping naar boven als er iets aan de hand is of als ik borstvoeding moet/wil geven. Zo hoor ik ze ook beter en kunnen we tijdig reageren. Het lijkt ons ook fijn dat de "grote" kindjes lekker rustig kunnen slapen en niet wakker gehuild worden door die 2 kleintjes.
Nu, ik wil wel niet dat de kinderen het gevoel hadden van: "nu zijn die 2 kleine baby's er en moeten wij maar ergens anders gaan liggen... we worden gewoon weg gestuurd..." Daarom proberen we ze er echt bij te betrekken en, nog veel belangrijker, willen we hen al zo snel mogelijk in hun eigen kamertje laten slapen, dus al even vóór de baby's er zijn. Ze mogen mee een kleurtje verf kiezen en ze zullen ook mogen kiezen welk kamertje echt van hen wordt. We gaan voorlopig nog geen deuren hangen, zodat ze toch het gevoel hebben samen te zijn (want dat wordt volgens mij ook nog een behoorlijke stap) Ik vermoed trouwens dat ze initieel toch nog samen in een kamertje zullen liggen... Grote piet-perluit zeurt regelmatig om een eigen kamer, net zoals zijn vriendjes, "maar mijn zus moet dan ook wel bij mij slapen hoor" (snap jij het?)
Als alles goed loopt, dan is de planning de volgende:
1. 2 mei: afbreken van de zolderdeur en het 'hok' dat er aan vast zat zodat de zolder beter werd geïsoleerd (een vaste trap is er al, wat een luxe!) , door grote beer en 2 kameraden=> DONE!
2. 3 mei: raam dicht metselen, door opa (papa van papa) en een vriend van opa => DONE!
3. 9 mei-10 mei: profielen leggen en alles uitmeten, zodat er bij de opbouw onmiddellijk kan begonnen worden, door vake (papa van mama) en grote beer
4. 10 of 11 of 12 mei: buizen aanleggen zodat we later radiatoren kunnen installeren (de radiatoren installeren doen we voorlopig nog niet, want de kindjes zullen toch nog maar enkel slapen op zolder en nog niet spelen/studeren/...), door loodgieter (die reeds beloofde dan langs te komen)
5. 14-15 mei: 3 veluxen plaatsen en gyproc wanden installeren zodat er 3 slaapkamertjes en 1 zolderkamertje ontstaan (isolatie is reeds gebeurd, eventueel brengen ze nog een extra laag aan), door nonkel en neef van mij (luxe hoor, schrijnwerkers in de familie...)
6. nog te plannen, electriciteit laten leggen (de overburen vragen)
7. nog te plannen, plamuren en schilderen (gaat grote beer doen)
8. nog te plannen, vast tapijt leggen (om wat kosten te sparen, later komt er dan wel klikparket of zo)
En ik, waar sta ik in het plan? Ik coördineer alles en regel dat iedereen op het juiste moment op de juiste plek is, en alles doet zoals wij (euhm ik...) het wil(len). Ik kom met allerlei ideeën aan die anderen dan mogen uitvoeren... Wat zou ik graag helpen (afbreken, materiaal aanslepen, schilderen,...) , maar het kan gewoon niet en iedereen vindt bovendien dat ik niet mag helpen (bekken, rug, buiten adem als je de trap op gaat,...). Maar helpen is toch veel fijner dan er enkel op staan kijken.
Nadat deze kamertjes klaar zijn, moeten er nog enkele kleine dingen gebeuren in het kamertje voor de baby's, maar dat werk valt goed mee. Daar zal ik toch iets meer kunnen helpen!
We willen zorgen dat ze ook een eigen plekje hebben en niet gewoon "de oude kamer" van broer en zus. Dus, ik wil de bedjes graag een ander kleurtje geven (we mogen ze "lenen" van een nicht en een nieuw kleur geven, als we willen. Nu zijn ze nog wit, maar de mensen die ons goed kennen, weten dat we meer van kleur houden... felle kleuren :-) ) misschien elk een verschillend kleurtje of toch maar hetzelfde? Heeft iemand tips? Ik dacht zelf alvast aan rood, omdat dit past bij de kamer en een kleur is dat kinderen vrij snel kunnen onderscheiden (de kamer zelf is in het oranje en geel geschilderd en de verf is nog in prima staat, de muren krijgen dus zeker geen nieuw kleurtje) Ik zou graag boven het hoofduiteinde van hun bedje een (simpel) symbooltje schilderen, wat precies, weet ik nog niet goed.
Ben ik iets vergeten? Heeft er iemand tips? Laat maar weten!
Ik vind het alvast fijn dat alle plannen nu wat vorm krijgen!
De bedoeling is dat grote broer en grote zus elk een eigen kamertje krijgen op zolder (en er al 1 extra klaar staat voor een kleine broer of zus later, als hij/zij wat groter is), de kleinste piet-perluitjes krijgen de huidige kamer van hun grote broer en zus. Zo moet ik niet een verdieping naar boven als er iets aan de hand is of als ik borstvoeding moet/wil geven. Zo hoor ik ze ook beter en kunnen we tijdig reageren. Het lijkt ons ook fijn dat de "grote" kindjes lekker rustig kunnen slapen en niet wakker gehuild worden door die 2 kleintjes.
Nu, ik wil wel niet dat de kinderen het gevoel hadden van: "nu zijn die 2 kleine baby's er en moeten wij maar ergens anders gaan liggen... we worden gewoon weg gestuurd..." Daarom proberen we ze er echt bij te betrekken en, nog veel belangrijker, willen we hen al zo snel mogelijk in hun eigen kamertje laten slapen, dus al even vóór de baby's er zijn. Ze mogen mee een kleurtje verf kiezen en ze zullen ook mogen kiezen welk kamertje echt van hen wordt. We gaan voorlopig nog geen deuren hangen, zodat ze toch het gevoel hebben samen te zijn (want dat wordt volgens mij ook nog een behoorlijke stap) Ik vermoed trouwens dat ze initieel toch nog samen in een kamertje zullen liggen... Grote piet-perluit zeurt regelmatig om een eigen kamer, net zoals zijn vriendjes, "maar mijn zus moet dan ook wel bij mij slapen hoor" (snap jij het?)
Als alles goed loopt, dan is de planning de volgende:
1. 2 mei: afbreken van de zolderdeur en het 'hok' dat er aan vast zat zodat de zolder beter werd geïsoleerd (een vaste trap is er al, wat een luxe!) , door grote beer en 2 kameraden=> DONE!
2. 3 mei: raam dicht metselen, door opa (papa van papa) en een vriend van opa => DONE!
3. 9 mei-10 mei: profielen leggen en alles uitmeten, zodat er bij de opbouw onmiddellijk kan begonnen worden, door vake (papa van mama) en grote beer
4. 10 of 11 of 12 mei: buizen aanleggen zodat we later radiatoren kunnen installeren (de radiatoren installeren doen we voorlopig nog niet, want de kindjes zullen toch nog maar enkel slapen op zolder en nog niet spelen/studeren/...), door loodgieter (die reeds beloofde dan langs te komen)
5. 14-15 mei: 3 veluxen plaatsen en gyproc wanden installeren zodat er 3 slaapkamertjes en 1 zolderkamertje ontstaan (isolatie is reeds gebeurd, eventueel brengen ze nog een extra laag aan), door nonkel en neef van mij (luxe hoor, schrijnwerkers in de familie...)
6. nog te plannen, electriciteit laten leggen (de overburen vragen)
7. nog te plannen, plamuren en schilderen (gaat grote beer doen)
8. nog te plannen, vast tapijt leggen (om wat kosten te sparen, later komt er dan wel klikparket of zo)
En ik, waar sta ik in het plan? Ik coördineer alles en regel dat iedereen op het juiste moment op de juiste plek is, en alles doet zoals wij (euhm ik...) het wil(len). Ik kom met allerlei ideeën aan die anderen dan mogen uitvoeren... Wat zou ik graag helpen (afbreken, materiaal aanslepen, schilderen,...) , maar het kan gewoon niet en iedereen vindt bovendien dat ik niet mag helpen (bekken, rug, buiten adem als je de trap op gaat,...). Maar helpen is toch veel fijner dan er enkel op staan kijken.
Nadat deze kamertjes klaar zijn, moeten er nog enkele kleine dingen gebeuren in het kamertje voor de baby's, maar dat werk valt goed mee. Daar zal ik toch iets meer kunnen helpen!
We willen zorgen dat ze ook een eigen plekje hebben en niet gewoon "de oude kamer" van broer en zus. Dus, ik wil de bedjes graag een ander kleurtje geven (we mogen ze "lenen" van een nicht en een nieuw kleur geven, als we willen. Nu zijn ze nog wit, maar de mensen die ons goed kennen, weten dat we meer van kleur houden... felle kleuren :-) ) misschien elk een verschillend kleurtje of toch maar hetzelfde? Heeft iemand tips? Ik dacht zelf alvast aan rood, omdat dit past bij de kamer en een kleur is dat kinderen vrij snel kunnen onderscheiden (de kamer zelf is in het oranje en geel geschilderd en de verf is nog in prima staat, de muren krijgen dus zeker geen nieuw kleurtje) Ik zou graag boven het hoofduiteinde van hun bedje een (simpel) symbooltje schilderen, wat precies, weet ik nog niet goed.
Ben ik iets vergeten? Heeft er iemand tips? Laat maar weten!
Ik vind het alvast fijn dat alle plannen nu wat vorm krijgen!
Abonneren op:
Posts (Atom)