Bang

Stress alom. Ik heb schrik voor volgende week. Stom hoor, vind ik van mezelf.

Donderdag bij de gynaecoloog geweest, blijkt dat mijn eierstok die normaal nog redelijk werkt, niet in menopauze wil gaan (tja, ik begrijp "hem" wel hoor, werkt hij normaal, wil ik hem in de menopauze! Hij doet toch z'n best terwijl de andere het gewoon opgeeft...) Mijn linker eierstok is overladen met cystes en is een pak te groot, ik moet het dus van mijn rechter hebben. Die blijkt nu, zoals vaak, enkele chocoladecystes (cystes met oud bloed in, en dat lijkt dus op chocolade qua kleur, vandaar de naam) te bezitten. Die verdwijnen normaal door mijn tijdelijke drugsverslaving, mijn neusspray. Deze keer willen ze niet verdwijnen.
En nu willen ze die, als ze er volgende vrijdag nog zitten, leeg zuigen. De gyn hoopt dat ik een menstruatie-achtige bloeding krijg en dan zijn ze spontaan verdwenen, maar zoniet gaat zij ze dan "gewoon" aanprikken. En dat "gewoon", daar heb ik mijn twijfels over... Net daar gaat mijn schrik en stress om.

Bij de pick-up bij mijn vorige ivf-poging, ging het fout. De gyn moet per ongeluk een bloedvat geraakt hebben waardoor ik een inwendige bloeding kreeg. Deze is spontaan gestopt, dat wel, maar ik heb er erg van af gezien en ben zelfs even opgenomen in het ziekenhuis. In de 15 jaar dat hij daar mee bezig is, heeft hij dit nog nooit gehad.
Ik ken ook wel wat van het menselijk lichaam en mijn verstand zegt dat dit gewoon niet opnieuw kan gebeuren. Dit is echt per ongeluk gebeurd en de pick-up is nu eenmaal moeilijker bij iemand met ernstige endometriose. Ik heb schrik voor de pick-up, maar aangezien we besloten hebben dat dit een laatste poging is, had ik er mij bij neergelegd dat ik het nog 1x moest laten doen voor het goede doel. Maar nu blijkt dat de kans er in zit dat ik nog een keer extra op een dergelijke manier moet geprikt worden!

Brrrr. Ik loop op de toppen van mijn tenen (en die hormonen-neusspray werkt daar niet bevorderend op). Voor het eerst in mijn leven verlang ik naar mijn menstruatie...