Wat adrenaline door je lijf en rennen maar...

Gisterenavond ontdekte ik dat ik nog behoorlijk kan rennen met mijn dikke buik voorop. Nadien heb ik wel afgezien: hijgen als een oud vrouwtje en buikspieren die "lekker" gingen trekken (wat alleen maar "beter" werd toen die 2 schatten eens lekker gingen bewegen en wie weet, eigenlijk ook wel aan het rennen waren?) Vandaag heb ik geen last meer, dus het kan nog! Wat adrenaline allemaal met je doet!

Waarom ik zo aan het rennen ging? Omdat onze normaal zo lieve en nog-nooit-eerder- onstnapte-hond ontsnapte...
Wij hebben een zwarte laberador van zo'n 3, bijna 4 jaar oud. Ze is erg lief met de kinderen en luistert behoorlijk goed. Ze blijft een laberador natuurlijk en is altijd heerlijk actief (nu ligt ze wel lekker in de zon uit te rusten, wachtend tot de kinderen uit school komen) en een beetje eigenzinnig. Ze mag nooit alleen buiten met de kinderen (het blijft wel een hond hé! Je weet nooit dat die 2 piet-perluitjes besluiten een potlood in haar oor te stoppen met alle te verwachten gevolgen vandien... ze weten dat ze nooit mogen schoppen of slaan naar haar, maar je weet nooit...) Ze luistert normaal goed en komt als je roept. Kleine piet-perluit is haar ook de baas, net zoals grote beer en ik. Onze hond luistert naar juffrouw's commando's terwijl ze zelf amper boven haar uitkomt, kleine piet-perluit mag op haar gaan zitten en ligt vaak lekker naast haar te knuffelen, alleen moet ze dan af en toe een liefdevol likje verdragen en dat vindt ons piet-perluitje niet zo leuk. Maar ach, het is toch zo lief bedoeld! Naar grote piet-perluit luistert ze minder goed, hij mag haar ook lekker knuffelen, maar naar de commando's "zit" en "blijf" luistert ze bij hem niet zo goed. Ze (de hond) is wel gek op de renspelletjes naast grote piet-perluit zijn fiets of de gooispelletjes met de bal (maar het commando "los" aanvaardt ze dan ook weer niet van hem, zodat het soms een meer ruw spelletje wordt...) Ik vermoed dat het er mee te maken heeft dat grote piet-perluit reeds 3 was toen hij bij ons aankwam en kleine piet-perluit slechts7,5 maand. Zij zat 's avonds nog op onze schoot haar flesje te drinken en als onze hond dan binnen kwam 's avonds kwam ze voorzichtig snuffelen bij ons klein piet-perluitje zonder haar aan te raken. Voor grote piet-perluit heeft ze gewoon nooit zoveel respect getoond omdat ze hem nooit zo klein en fragiel gekend heeft, maar hem altijd als een speelkameraad heeft beschouwd.

Gisterenavond was onze hond niet zo lief, wel enthousiast en vrolijk als altijd, maar niet zo lief... We (kleine- en grote piet-perluit, onze hond en ik) waren mijn mama aan het uitzwaaien toen grote beer haar naar de trein bracht. Normaal blijft onze hond dan flink aan mijn voeten zitten en rent ze niet weg. Gisteren had ze plots zin om toch eens op verkenning te gaan... Ze rende de straat over, naar de vuilniszakken (altijd honger hé, een laberador) van de overburen. Daar kreeg ik haar gelukkig weer te pakken. Maar ze maakte zich weer los toen ik aan de voordeur was (bukken met die dikke buik wordt moeilijker) en vertrok opnieuw. De straat door (wij wonen niet langs een erg rustige weg, het is een verbindingsweg tussen 2 dorpen), op bezoek bij de andere honden in de buurt (die wel allemaal in hun tuin achter het hek zaten, gelukkig) en plots achter een fietser aan... Ze stak een paar keer de straat over, gelukkig konden de auto's op tijd remmen. Ik zette de kinderen binnen, greep haar riem en nam 2 loksnoepjes en sloot de deur achter mij (2 op straat rondrennende kinderen er nog bij zag ik niet zitten) Gelukkig besloot ze zo'n 200m verder, aan de hoek van de straat, te stoppen en draaide zich om (ik had al zo'n 100m gerend). Ik probeerde haar lief te lokken door op mijn hurken te gaan zitten (ook dat gaat op zo'n moment verbazend goed) en haar te roepen, dolenthousiast kwam ze naar mij toegerend (niet op de stoep wel te verstaan maar in het midden van de straat) tot ze een grote hond, zo'n hond waarvan je schrik hebt, ontdekte waar ze nog even gedag moest zeggen. Dan maar tot daar rennen en toen kreeg ik ze eindelijk aangelijnd. Ik was zo boos, maar ook zo opgelucht... Op weg naar huis kwamen we langs de boerderij een paar huizen verder hier in de straat, waar de boeren buiten stonden. Zij hadden alles gezien en hadden schrik dat hun Duitse Herdershond, een echte waker, eentje om schrik van te hebben (dat zeiden de eigenaars zelf) zou ontsnappen door alle commotie. Ik praatte heel even met hen om mijn hart te luchten, waarop hun hond inderdaad ontsnapte en recht op de keel van onze hond af vloog! Ze hebben hun hond gewoon met stokken van onze hond moeten slaan. Gelukkig stonden we er bij en had ze niks! Met de belofte later eens langs te komen voor een babbeltje (ik vind contact met de buren echt belangrijk! Als er iets is moet je bij elkaar terecht kunnen.), vertrok ik onmiddellijk naar huis, snel weg van de aanvaller.
Daar vond ik 2 zielige kindjes in de zetel. Huilend en dicht tegen elkaar aan gekropen. Ze hadden schrik dat onze hond dood zou zijn! Onze hond kreeg dus niet echt een straf toen ze thuis kwam, maar een dikke knuffel van onze piet-perluitjes en een heerlijk snoepje van allebei... Zou ze het afgeleerd hebben nu? Na de aanval van die Duitse Herder bleef ze ook kwispelen... De goedheid zelve, vrees ik, maar af en toe een beetje té enthousiast en speels.
Wij hebben ons les geleerd: nooit meer mee uitwuiven of dan toch enkel met de leiband aan!

Puffend en zo ontspannen en luchtig mogelijk naar de kindjes toe (probeer dat maar eens als je je gewoon uitgeput voelt), stopte ik de 2 piet-perluitjes in bed. Grote beer kwam gelukkig snel thuis en hielp mee om ze helemaal gerustgesteld te laten gaan slapen. Een verhaaltje van Jip en Janneke later, lagen ze snel in dromenland.

En ik? Tja, adrenaline doet wonderen, dat blijkt nog maar eens. Maar vandaag hoop ik toch op een iets rustiger dag en lekker bekomen op de bank... Dat rennen zal toch niet helemaal passen in de voorgeschreven "relatieve rust", vrees ik.