"Mijn kop in't zand steken", dat is wat ik op dit moment zou willen doen. Ik zou van alle extra zorgen willen worden verlost en me enkel met mijn gezin willen bezig houden. Met alle kleine en grote zorgen die een gezin en een zwangerschap van een tweeling al met zich meebrengen, alleen daarmee wil ik mij bezig houden want daar zit mijn hoofd al vol mee.
Maar dat kan dus even niet. Ik probeer het en grote beer schermt mij wat af, maar het lukt hem niet helemaal. Gewoon, omdat anderen mij niet met rust kunnen (mogen?) laten. Er is iets in gang gezet wat ik liever nooit in gang had zien zetten, ik had een bepaald issue nooit willen oprakelen/bespreken. Ik kon het niet bewijzen en wou het laten voor wat het was, gewoon als een voorval zonder beschuldigende vinger, gewoon als voorbij is voorbij. Niemand willen beschuldigen. Nu is het door omstandigheden toch boven gekomen en sla ik emotioneel helemaal door. Ik kan enkel piekeren en huilen. Da's niet goed voor die kleine en grote zorgen in mijn eigen gezinnetje, zo ben ik niet de mama die ik wil zijn. Volgens grote beer moet ik het allemaal gewoon even laten rusten en alle betrokken partijen dit gewoon via sms laten weten, want praten erover kan ik niet. Mijn vent is zo rationeel, sms gewoon "Sorry, ik kan er nu even niet over praten, misschien later maar ik weet niet wanneer." naar de betrokken partijen, zegt hij. Maar ik wil er eigenlijk gewoon nooit meer over praten... Mijn kop in 't zand steken zoals ik eerder zei (alles even laten rusten, tot alles en iedereen wat gekalmeerd is, volgens grote beer) Maar zo ben ik normaal helemaal niet. "De koe bij de horens pakken", is eerder mijn motto in niet-zwangere omstandigheden.
Ik kan eigenlijk niet vertellen waar het precies over gaat, gewoon omdat het om iets gaat dat ondanks dat het buiten mijn gezin of familie ligt, wel heel erg privé is. Het zou veel makkelijker zijn als ik meer kon vertellen, want dit lijkt echt wel een blog van niks.
Stom hoor. Normaal ben ik vrij rationeel, maar nu schieten de emoties zo omhoog dat ik alweer moet huilen. Ik weet geen blijf met mezelf. Dit is niet goed voor die 2 schatten in mijn buik. Ik heb gelukkig geen harde buiken, maar ze schieten sinds een 2-3uur, sinds mijn hoofd op hol is geslagen, rond in mijn buik. Net alsof ze mee op hol zijn geslagen. "Laat het los en slaap er een nachtje over" is het advies hier thuis, maar hoe doe je dat? Juist ja, je kop in't zand steken, maar dat lost dus echt niks op...
Pffffff...
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Oei, dat is lastig voor je zeg! Als je niet zwanger zou zijn, zou je dit probleem misschien zo opgelost hebben maar tja...die hormonen hè? Dan zie je problemen zo heel anders en grijpt het je veel meer aan.
BeantwoordenVerwijderenGeef goed je grenzen aan hierin wil ik je aanraden, en blijf goed voor jezelf en je baby's zorgen!
Hoe grof het voor anderen ook moge overkomen: denk nu in de eerste plaats aan jezelf én die 2 schatjes in je buik.
BeantwoordenVerwijderenWat het probleem ook mag zijn, ik hoop dat je er aan uit raakt...
Groetjes,
Lie
Eens je van de stress af bent zie je het misschien ook een beetje klaarder?
BeantwoordenVerwijderenEen nachtje over slapen is een goed idee, maar idd, hoe doe je dat? Ik ben daar zelf ook zo slecht in. Proberen berusten, kalmerende dingen doen. Focussen op wat wel goed gaat. De tranen laten komen tot je helemaal leeg bent...
Maar het van je afschrijven via blog of via een brief is ook al een goed begin.
Wat het ook mag zijn, ik hoop dat jij/jullie er binnenkort uitgeraken of dat de issue gewoon terug verdwijnt in het donkere doosje waar het thuishoort en nooit meer boven komt.
Ook ik treed de andere dames bij: het proberen te laten rusten en inderdaad "je kop in het zand steken". Ik hoop dat je er snel uitgeraakt en alles snel op orde is.
BeantwoordenVerwijderenVeel succes
Kirsten
He Liesje toch. Dat klinkt allemaal niet leuk. Knuffel. 'n Dikke!
BeantwoordenVerwijderen(En mocht het helpen: probeer het van je af te schrijven. Als in: schrijf een brief en verstuur die niet. Misschien dat het helpt?)
Denk nu maar aan die twee kleine spruiten en de 2 grote spruiten die al rondlopen ... ook al stop je je kop niet graag in het zand, nu is het voor de goede zaak!
BeantwoordenVerwijderenHe, wat een vervelende situatie. Ik herken het wel trouwens, dat je zwanger anders bent dan normaal. Kiezen voor jezelf is echt belangrijk nu.
BeantwoordenVerwijderenEn verder spitte ik even flink door je archief, zodat ik helemaal op de hoogte ben! :-)