Onze 2 schatten doen alsof ze eenlingen zijn!

Even heel kort, maar dan echt kort... Ik doe mijn best: eenmaal aan het schrijven/kwetteren blijf ik schrijven/kwetteren.

Maandag weer controle gehad bij de gynaecoloog. Alles gaat nog steeds goed met die 2 kleine schatten. Ze groeien nog steeds zoals eenlingen zouden doen op dit moment, onze jongen zijn geschat gewicht bedraagt 1,480kg en onze kleine meid 1,720kg. Baby's komen vanaf nu blijkbaar zo'n 100 à 150g per week aan, en zoals we hadden kunnen verwachten doet onze meid daar weer wat bovenop en onze jongen volgt dit schema heel gewoon. Dat begint dus echt al goed vooruit te gaan hé! Nu weet ik dus waarom mijn buik al zo tonrond is, ik heb al 3,200kg baby in mijn buik(je) zitten. Een ander kindje is dan al klaar om te komen, maar bij mij mogen ze toch nog even blijven zitten!
Er is een groot verschil in hun beweeglijkheid, zou dat al iets zeggen over later? Onze meid die stampt een ganse dag door, mijn buik gaat vaak op en neer, en heen en weer, een echte voetballer. Een kop koffie of een glas water op mijn buik als ik lig? Dat kan, maar dan met het risico dat er iemand van binnenuit alles omstoot... Onze jongen kriebelt mij eerder, net alsof kleine handjes zitten te wriemelen vanbinnen in je buik. Hij drukt wel goed op mijn blaas met zijn hoofdje en met momenten kan ik echt denken: "oei, ik moet dringend plassen!", om dan enkele minuten later te ontdekken: "hé, ik heb helemaal geen aandrang meer?!" Gelukkig dus dat hij heel wat rustiger is dan zijn zusje, want anders zou ik de ganse dag op de wc mogen zitten... Hun beentjes komen samen op de middellijn, boven mijn navel, net tegen mijn ribbenrooster. Zo geven ze elkaar kleine (en grote) stampjes. Ze kijken op dit moment naar elkaar, hun gezichtjes liggen naar elkaar toe, mooi hé! Er tussenin zit een vlies en voldoende vruchtwater, da's dus nog zo'n goed teken. Ik ben dan al behoorlijk kortademig, doordat ze zo flink groeien en nog niet ingedaald zitten.
Nu ja, die kortademigheid zie ik een beetje als een goede barometer: die zorgt dat ik voldoende rust! Om te zorgen dat mijn baarmoederhals niet verder verstrijkt is rust nu eenmaal noodzakelijk, die kortademigheid verplicht mij tot rust terwijl ikzelf het verstrijken van mijn baarmoederhals niet voel en dan wel eens zou vergeten te rusten... Er is altijd zoveel wat ik nog zou willen doen.

Mijn bekken doet het relatief goed, de laatste tijd (dat rusten zal ook wel hiervoor helpen...) Ik kreeg wat oefeningetjes van de kinesist voor als ik weer eens geblokkeerd sta en als ik die dan even doe, kan ik weer vooruit. Heb ik teveel last, dan doet zij even wat oefeningen met mij samen, maar sinds een 2-tal weken is dat niet meer nodig geweest. Een ander vervelend probleem zijn mijn ribben/schouders: die raken geblokkeerd door het gewicht dat ik moet dragen (ik ben nu zo'n kleine 10kg bijgekomen en alle gewicht zit vooraan) De kinesist kan enkel dwarse fricties geven en heeft mij gisteren voor de eerste maal getaped, want spierversterkende oefeningen hebben nu geen zin (de relaxine zorgt dat mijn gewrichten los komen, maar doet dat net iets te "goed"...) Soms geeft dit zoveel pijn dat ik moeilijk kan ademen. Ach ja, nog heel even (een 8 weken max) en ik heb die 2 pagadders in mijn armen. Dat leed zal ik snel vergeten en mijn plan is om nadien toch eens wat spierversterkende oefeningen te leren bij de kinesist zodat ik nadien weer wat sterker sta! Die gewrichten van mij zijn gewoon te lui.

Deze avond gaan we op babybezoek! Fijn hoor, zo'n lief klein prutsje eens goed bekijken en denken aan wat er aan zit te komen bij ons... Ik kijk er naar uit.

Vandaag nog verder adressen ingeven om de geboortekaartjes te kunnen rondsturen en bedenken wat er in mijn koffertje moet om mee te nemen naar het ziekenhuis. Ik vind dat echt moeilijk, stom hoor, maar zal wel aan mij liggen. Voor de baby's ligt alles klaar, grote beer zal nog wat voor hen moeten meebrengen eenmaal ze er zijn, maar de eerste dagen kan ik verder. Het is gewoon dat ik niet weet in welke kleertjes ze zullen passen (hoe groot zullen ze zijn?) en wat voor weer het zal zijn (de zomers hier in België zijn niet zo voorspelbaar...), maar mijn ventje weet alles goed liggen dus daar heb ik alle vertrouwen in. Maar voor mezelf: waar ga ik zin in hebben? waar ga ik me goed in voelen? Ik heb echt niet alles in zo'n veelvoud liggen dat ik mijn koffer nu volledig kan pakken... Ik ga vermoedelijk een deel inpakken en dan een lijstje erbij leggen met wat er op het laatste nog in moet. Ik ken grote beer al een beetje: toen ik vorig jaar onverwacht werd opgenomen in het ziekenhuis, pakte hij nadien mijn koffer en bracht het mij: wat daar allemaal in zat... echt niet de dingen die ik vaak aan doe of die praktisch zijn in een ziekenhuis, maar hij dacht dus van wel... Ach, grote beer is gewoon een warhoofd, maar wel een erg lief warhoofd!