1ste schooldag en zo

Vandaag was het de eerste schooldag van onze kleine piet-perluit! Ze sprong deze morgen dolenthousiast uit haar bed en zag het helemaal zitten...

Grote beer bracht haar naar school, omdat ik maandag moeilijk kan wachten en veel minder verlof heb dan hem. Ze wou onmiddellijk in de kring zitten, maar "papa hie bjijven" was toch haar boodschap. Hij is stilletjes vertrokken toen ze het niet zag, waarna ze toch even traantjes moest laten. Ze mocht onmiddellijk bij Aline op de schoot, wat een schat! Toen papa alle papieren had ingevuld (verdere inschrijving en zo) , zag hij door het raam van haar klasje dat ze al weer op een stoeltje zat in de kring en geen traantjes meer liet.

Deze middag haalde de man van de onthaalmoeder haar op, ze was dolenthousiast, maar doodop. Ze is dan ook onmiddellijk gaan slapen (ze had al in de klas haar middagmaal gegeten), zelfs voor de andere, jongere kindjes en sliep even lang als de andere kindjes... Deze avond raakt haar duimpje amper uit haar mond, ze is nog steeds stikop.

Ze heeft blij verteld over Aline en over de puzzelhoek, natuurlijk ook over het vallen op de speelplaats ;-).
"En morgen?" vroeg ik haar, "Mogen ook sjool hé, mama!" Ze heeft er dus echt van genoten en daar wordt een mama blij en fier van vanbinnen! (ik moet toegeven dat ik deze morgen toch een knoop in mijn maag voelde...)


Afgelopen zaterdag vertelden we onze piet-perluiten over de 2 baby's in mijn buik.
Kleine Piet-Perluit deed alsof ze het al lang wist (wij hebben zo de indruk dat dat een meid is met enorme antennes) Ze geeft nu aaikes aan mijn buik en vraagt of ze niet huilen. Ik heb haar verteld dat ze een dikke kus op mijn buik geven als ze dat wil en dat de baby's dan zeker zullen lachen.
Grote Piet-Perluit had het eerst allemaal niet zo goed door... Hij was dolenthousiast toen hij hoorde over een baby en helemaal toen hij eindelijk begreep dat het er 2 zijn. Hij wil het liefste een broertje en een zusje, maar we hebben hem toch voorzichtig uitgelegd dat je zoiets niet kan kiezen... We hadden wel vermoed dat hij erg blij zou zijn, want hij had zijn juf onlangs verteld dat hij zo graag een broer of een zusje wou maar dat mama dat niet wou... (hij moest eens weten, de juf wist ook beter en had het best moeilijk om haar lach in te houden)
Op school vandaag, vertelde hij zijn grote nieuws en hij vertelde er bij dat dit wel moet betekenen dat iedereen 2 doosjes met snoepjes zou krijgen (dat kwam hij mij deze avond uitleggen)... Tja, het is maar dat wij het weten zeker!

Mijn bekken is ondertussen echt al los aan het komen (iemand een goede behandeling hiervoor?) Ik kan met momenten amper stappen en 's avonds kan ik gewoon niet slapen van de pijn.
Mijn buikje is ook al aan het groeien, mijn gewone kleren (gewone broeken en rokken) heb ik al aan de kant gelegd. Ik verdraag gewoon niks spannend op mijn buik. En dan zie je mensen wel eens gluren naar je buikje, maar niks durven zeggen... Ik wacht op de eerste die iets durft te vragen!