Bevallingsverhaal en foto's! Eindelijk...

Dit schreef ik afgelopen maandag, ondertussen is het al woensdag..."Bijna 4 weken geleden ben ik bevallen... Volgende nacht is het alweer 4 weken geleden dat alles begon. Het wordt dus dringend tijd voor mijn bevallingsverhaal, niet?"
...en toch moest het verhaal nog even wachten.
Tja, het is hier nu eenmaal erg druk. Ik denk altijd: nu heb ik even tijd, een minuut of 10, maar dan hebben de 2 allerkleinste weer honger of heb ik onze 2 grotere schatten een verhaaltje beloofd of "moet" ik gewoon even met hen spelen omdat dat gewoon moet, vind ik. Of... het is 14u en ik ben nog steeds niet aan wassen toegekomen zodat ik me eerst zelf even ga opfrissen ipv bloggen.
Ik hoop dat jullie het begrijpen, want ook jullie heb ik even genegeerd. Het kon gewoon niet anders. Ik heb het gevoel dat de energie stilletjes terug aan het komen is, dus hopelijk ben ik in de toekomst weer meer actief aanwezig!

Hoe het allemaal begon, zo'n 4 weken geleden? Met plotse enorme maagpijn om 0u30 op 27 juli 2010. Ik dacht dat de pijn lager zou zitten, maar initieel was dat dus niet het geval. Ik was net ingedommeld, rechtop zittend, want dat was de enige houding die nog een beetje lukte met die maag die altijd protesteerde, maar plots was er echt enorme pijn. Die hield een 15 minuten aan en daarna kwam de eerste wee. Ik was eerst niet echt ongerust, want ik had wel vaker een pijnlijke contractie. Ik probeerde dus maar weer wat te slapen. Al gauw ontdekte ik dat die pijnlijke contracties regelmatig kwamen en toen ik het een beetje begon te checken op de klok, bleken ze te komen om de 7 minuten, bovendien werden ze heviger. "Is dit het nu? Is het echt begonnen?", vroeg ik me af. Nog even afwachten, leek mij de beste optie. rond 1u30 maakte ik grote beer wakker. Hij raakt normaal niet goed uit zijn bed, maar nu sprong hij er uit... Om 1u45 zaten we echt in de auto, op weg naar het ziekenhuis (tja, ik moest snel naar het ziekenhuis komen, volgens de gynaecoloog: weeën om de 10 minuten waren al een reden om te vertrekken, verzekerde ze mij op de controle enkele dagen ervoor) Ik zat mezelf steeds af te vragen of ik niet veel te vroeg vertrokken was, want wat als het nu stil zou vallen en "vals alarm" was? Op het verloskwartier begon ik mij dan ook meteen te verontschuldigen (tussen 2 weeën in...): het leek mij gewoon zo stom om daar te zijn zonder reden.
Bij controle bleek ik "al" 2cm opening te hebben en om 2u50 braken spontaan de vruchtvliezen die rond ons kleine ventje zaten. "Zie je, alle reden dus om hier te zijn!", zei de verloskundige. De weeën werden ondertussen heviger en iets frequenter, ze deden ook meer en meer pijn. Ik had vooral pijn aan mijn rug, ontzettende pijn. Ik kreeg meer en meer opening, maar de weeën kwamen nog steeds niet erg snel (om de 5 minuten) zodat, na overleg met de gynaecoloog besloten werd om weeënversterker via infuus toe te dienen. De weeën werden heviger, frequenter en vooral nog pijnlijker thv mijn rug. Ik ben in bad gegaan en besloot om een epidurale te vragen (wat een luxe hier in België: je vraagt het en een klein half uurtje later heb je je epidurale, zonder dat er al te veel vragen rond worden gesteld. In Nederland doen ze hier iets moeilijker over, heb ik hier en daar al gelezen) Rond 7u30 kreeg ik die epidurale. Wat een pijnverlichting! De plaatsing zelf viel ook erg goed mee, ik had het erger verwacht. Alleen reageerde mijn bloeddruk nogal door enorm te zakken, de anesthesist is nog een tijdje in de buurt gebleven en ik kreeg wat extra medicatie toegediend. Nu kon ik wat rusten... Ik kreeg ondertussen meer en meer opening en om 11u had ik 9cm. De neonato werd verwittigd (ik was nog maar 35 weken en 2 dagen ver, we wisten dus met zekerheid dat onze schatten daar nog even gingen terecht komen) en de gynaecoloog kwam nog even langs: ik zou bevallen tijdens haar middagpauze, daar was ze gerust in... Om 12u30 had ik 10cm opening, nu zou ik ze bijna zien en vast kunnen nemen, dacht ik... Niet dus! B.riek bleek goed ingedaald, maar niet goed gedraaid te zitten, hij zat dwars. Een eenling kunnen ze dan door druk op je buik wat proberen draaien, maar bij een tweeling lukt dat niet aangezien ze niet weten op wie ze dan zitten te duwen. "Wachten", was de boodschap en op mijn zij liggen. Een uurtje later was hij nog niet gedraaid, dus probeerden ze hem vaginaal te draaien. Het lukte voor even, maar hij draaide terug tot halverwege: niet meer dwars, maar ook nog niet zoals het hoort. Nog even wachten... De druk van de persweeën werd harder, ik was dus echt blij met die epidurale! Daarna "mocht" ik even op ellebogen en knieën gaan zitten: alles om die kleine vent te draaien! Uiteindelijk om 15u30 mocht ik beginnen persen. B.riek bleek vlot voorbij de smalste opening te gaan, maar daarna bleef hij vast zitten. Iedereen mij maar aanmoedigen, maar hij zat gewoon vast. Gelukkig bleven de 2 kleine schatten het wel super doen in mijn buik, hun hartslag bleef tip top in orde! Er werd nog een gynaecologe bij gehaald voor advies, want de "zuignap" mocht nog niet worden gebruikt omdat hij nog te klein was, de forceps (tang) leek de enige optie. Uiteindelijk was hij daar! Ons kleine mannetje! Hij had een erg korte navelstreng en werd dus naar 2 kanten getrokken tijdens de geboorte: ik wou hem er uit, maar de placenta hield dat gewoon tegen. De kleine duts! Ik mocht hem heel even zien, daarna werd hij meegenomen door de pediater. Ik kreeg heel snel het bericht dat hij het erg goed deed! Ondertussen kreeg ik alweer weeën. Ik wou even pauze en werd boos op de gynaecoloog: ik wou en kon even niet meer. Een gynaecologe en een vroedvrouw stelden zich klaar om mij wat te helpen en op mijn buik te duwen, ik vond het maar niks! (op dat moment natuurlijk, achteraf ben ik blij dat ze me zo goed geholpen hebben, want ik was gewoon op) Mijn gynaecologe wou de vruchtvliezen breken, de andere wou even wachten, maar op dat moment braken ze alweer spontaan. Onze meid kwam er aan! Dankzij wat hulp werd A.yko een kwartier na haar tweelingbroertje geboren! Ik kreeg B.riek op mijn buik en A.yko werd meegenomen door de pediater. Zij deed het niet zo goed: ze had koorts en had het even moeilijk met ademen (dit zien ze blijkbaar vaker bij het 2de kindje tijdens een tweeling-bevalling. Het trok gelukkig allemaal spontaan weg en een 12u later werd ze helemaal gezond verklaard, ze had gewoon nog even rust nodig) Zij mocht slechts heel even bij mij liggen en werd toen snel naar de neonato over gebracht. B.riek bleef nog even dicht bij me. De airco was uitgezet tijdens de bevalling zodat het warm genoeg zou zijn voor mijn 2 kleine schatten, ondertussen zat iedereen wel te puffen van de hitte, maar zo mocht hij toch even, stevig ingewikkeld in een dekentje en met een mutsje op, dicht bij me liggen.
Toen pas ontdekte ik hoeveel volk er aanwezig was tijdens mijn bevalling: 2 gynaecologen, een assistente gynaecologie, een stagiair gynaecologie, 2 vroedvrouwen en een pediater (allemaal vrouwen) en mijn eigenste grote vent. Het was daar een drukte, iedereen was even lief en ze hebben mij echt allemaal aangemoedigd en gesteund.

Ik deed nog een aantal bloeddrukvallen (terwijl ik al lag) en moest echt bekomen (de dagen nadien bleef het nog van hetzelfde hoor: op mijn gemak rechtop gaan staan en dan nog een bloeddruk die regelmatig de dieperik in dook, met gelukkig slechts eenmalig een "bezoekje" aan de badkamervloer) Ik was veel bloed verloren en echt kapot. B.riek en A.yko lagen ondertussen zelf te bekomen op de neonato afdeling, elk in een eigen couveuse, maar naast elkaar. Na een uurtje werd ik met mijn bed naar ze toe gereden en kon ik ze even goed bekijken en aaien. Wat een schatten!

Enkele foto's van 1-08-2010:

Onze "grote" meid A.yko, dicht bij haar papa:
Onze "kleine" vent, Briek, dicht bij zijn papa:

Samen op mama's schoot:

Een foto van afgelopen zaterdag, lekker samen thuis in de wieg!