Ellendige afgelopen dagen, maar nu genieten van de zon!

Ik heb tot nu toe een ellendige week achter de rug, ondanks het mooie weer.

Ik voel me gewoon niet lekker in mijn vel, mijn lichaam en geest zijn momenteel niet helemaal in evenwicht.
Het begon afgelopen weekend met een humeur dat tot onder nul ging (erg fijn voor de mensen hier in huis...) Ik kon alleen maar grommelen zodat ik zaterdagnamiddag "ontsnapt" ben door me even terug te trekken boven: een bad nemen, een boekje lezen,... en 's avonds was ik weer mezelf. De volgende dag gingen we eten met de schoonouders, iedereen kreeg zijn bord leeg en ondanks dat het heerlijk was, moest ik na een tijdje gewoon ophouden: mijn maag zat vol tot in mijn keel. Sindsdien bleef dat gewoon zo. Ik zou graag willen eten, maar heel wat blijft zo hoog staan dat ik het uren nadien nog proef. Als ik regelmatig kleine hapjes eet, gaat het natuurlijk beter. En ik hou zo ontzettend van lekker eten...
Ik ben nog steeds moe, lang niet zo meer als in het begin, maar toch meer dan ik meestal ben. Da's natuurlijk normaal tijdens de zwangerschap, maar slapen gaat niet goed als je je eten nog proeft en continu oprispingen hebt... Rechtop zittend slapen helpt wel iets, maar ik vind het niet zo simpel en doorslapen doe je dan niet echt. Bovendien vindt mijn bekken rechtop zitten niet zo fijn.
Wat mijn bekken ook niet zo fijn vindt is mijn tas voor het werk dragen (en ik verzeker je, een d.okterstas is niet zo licht); zitten, opstaan, mensen onderzoeken en weer gaan zitten; een kleuter in en uit de auto tillen;... en dat is momenteel gewoon de realiteit. Het moet gewoon. Ganse dagen liggen is niet aan mij besteed en is niet vol te houden.

Die confrontatie heeft mij verplicht om na te denken en een beslissing te nemen: ik stop nog iets vroeger met werken, ik stop reeds op 20 weken (wat de gynaecoloog trouwens ook een goed idee vindt) en blijf thuis vanaf 12 april.
Ik vind het best moeilijk, want ik laat mijn collega's gewoon in de steek (tja, zo voelt het...) Zij zullen een behoorlijk tandje moeten bijsteken. De patiënten achterlaten vind ik ook moeilijk, maar ik ben zeker dat iedereen hen goed opvangt en ik had hen via het krantje reeds laten weten dat ik binnenkort tijdelijk van het toneel verdwijn. Gelukkig snappen ze op het werk goed dat ik dit gewoon moet doen. "Je hebt hier zoveel moeite voor moeten doen, nu moet je het ook koesteren en als dat betekent dat je dan moet stoppen met werken, moet je dat gewoon doen" Wat zijn het toch een schatten! (en toch is het emotioneel best moeilijk, voelt het een beetje als falen: ik wou werken tot 1 mei en nu moet ik gewoon vroeger "opgeven"...) Pfff, een mens zit ingewikkeld in elkaar.
Weet je wat wel gek is en mijn beslissing absoluut ondersteund: sinds ik die beslissing genomen heb, zakt mijn eten weer een beetje en staat het niet meer tot in mijn keel... Lichaam en geest hangen echt samen!

Deze namiddag ga ik toch even genieten buiten! Ik installeer me straks in mijn tuinstoel (met de hoop dat ik er nog uit raak natuurlijk ;-) ) en ga de zonnestralen opvangen. Dat gaat volgens mij goed doen.
Morgen ga ik met mijn grote zus naar een stockverkoop van kinderkleertjes en dat zal zeker ook deugd doen (alweer niet aan mijn bekken denken op die manier, maar dat trekt voorlopig maar z'n plan!) Lekker bijbabbelen en even de steunende woorden van mijn zus horen (want ja, dat doen ze wel mijn 2 lieve zusjes!) Genieten van de verhalen van mijn neefje en nichtje, dat zal mij opladen, dat ben ik zeker!

Nu nog even aftellen, nog 2 weekjes werken: enkel consultaties houden, geen huisbezoeken meer (geen gesleur meer met mijn tas), iedereen bedanken op mijn werk (en hier thuis natuurlijk, want mijn ventje staat volledig achter mij) dat ze mij zo hard steunen!

Zie, na een vervelende start van deze week, mag ik toch weer ontdekken dat alles wel goed komt!