Na lang twijfelen heb ik besloten het toch maar op mijn blog te zetten: een deeltje van mijn persoonlijk leven dat mij soms erg verdrietig maakt, maar ook soms nerveus, hoopvol, ... Ik vraag jullie om het voor jezelf te houden en mij er liefst enkel (als je mij ook in het 'echte' leven kent) over aan te spreken via mijn blogje. Ik voel mij er niet op elk moment klaar voor om over te praten. Bovendien hoeft niet iedereen te weten waar wij mee bezig zijn en dat wil ik graag zo houden. Ik wil er mijn schoonouders en ouders niet mee belasten, want zij hebben hier ook veel verdriet rond en ik kan (en wil) er niet altijd met hen over praten. In het verleden waren we altijd heel open over wat en hoe en wanneer, maar deze keer hebben we besloten niet zo open te zijn tegen iedereen.
Mijn verdriet gaat over onze kinderwens. Ons gezinnetje voelt niet als compleet, dat was al duidelijk enkele weken nadat we met onze kinderen in België aankwamen. Ik ben zo gelukkig met hen en hou ontzettend veel van hen. Het zijn mijn grootste schatten! Maar volgens ons gevoel "moeten" er nog kinderen bij in ons gezinnetje. Na twijfelen hebben we besloten deze keer toch de vruchtbaarheids-specialisten te raadplegen. Wat ons vooral tegen houdt voor een nieuwe adoptie is de ontzettend lange wachttijd (die kan nu oplopen tot 4 jaar!) Ondanks vinden we adoptie een echte aanradeer! Nu ja, ondertussen zijn we stillekes ook die kant weer aan het opgaan, vooral na alles wat we het laatste half jaar hebben meegemaakt. Eenmaal toegelaten (want ja, er horen nu eenmaal allerlei procedures bij) voor adoptie, zijn we tenminste zeker dat er een kind komt en kan onze onzekere gevoel omgezet worden naar een hoopvol gevoel.
We zijn terug begonnen met een ivf poging. Het is de 2de poging en de vorige was gelukt, was het niet dat ik op 10 weken onze kleine pruts moest afstaan. Eind juni kreeg ik een miskraam, de natuur besliste dat ook (jammer genoeg maakte ik dit nog eens mee) deze pruts er niet mocht zijn. Net dat maakt deze poging nog veel emotioneler voor mij. In onze omgeving krijgen "alle" mensen kinderen, lijkt het wel. Op zo'n moment probeer ik mij altijd te troosten met onze 2 kindjes en dat zorgt ook wel dat je alles wat beter relativeert, maar dat nijpend gevoel in mijn borstkast is er ondanks toch.
Ik ben bang voor wat er komt. Ik hoop dat deze poging lukt, en ben daar erg positief in, waarom niet? Onze eerste poging lukte vlot en er is enkel een technisch probleem (mijn eicellen raken niet door mijn eileiders omdat die niet doorgankelijk zijn) , dat maakt dat onze kans behoorlijk groot is. Alleen, hoe pak ik het daarna aan? Ik ben zelf behoorlijk rationeel van aard en heb graag alles in handen, maar dit kan ik niet in handen hebben en dat geeft mij een erg onzeker gevoel.
Duimen en bidden dat het deze keer wel mag lukken, en vooral goed mag blijven gaan? Dat is alles wat ik kan doen, maar dat lijkt zo weinig.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Het moeilijkste is dat je dit niet zelf onder controle hebt hè? En dat in een tijd waarin bijna alles maakbaar en te realiseren is. Ik begrijp dat het voelt alsof je gezin nog niet compleet is en dat heeft niets te maken met de kinderen die je al hebt. Wat verdrietig dat je al 2 keer een miskraam hebt gekregen, ik bid en hoop mee met je dat het de volgende keer goed gaat! Sterkte Liesje!
BeantwoordenVerwijderenGrappig! De tijd onder het bericht klopt niet! Het is bij mij nu niet 10.45 maar 19.45 en zoveel tijdsverschil is er toch niet tussen ons? ;-)
BeantwoordenVerwijderenDank je wel voor je reactie bij mij!
BeantwoordenVerwijderenLief dat je, zeker nu, kunt reageren.
En ik voel met je mee. Zo'n traject is zo onzeker. Je weet waar je aan begint, maar je weet niet of het oplevert wat jullie graag willen: nog een kindje. Kon je er maar een garantie bij afsluiten hé.
Ik wens je heel veel sterkte, moed en doorzettingskracht om hier doorheen te komen!
Wij duimen alleszins met je mee. Kan begrijpen dat voor jouw gevoel je gezinnetje nog niet compleet is.
BeantwoordenVerwijderenVeel succes en veel moed.
Grtjs
Knap dat je er zo open over kan schrijven. Hopelijk kan dit je helpen in je verwerkingsproces. Wat de toekomst betreft duim ik met jullie mee. Succes!
BeantwoordenVerwijderen@ Madelief: ik weet het, ik erger mij al langer aan dat 'uurprobleem'. Ik vermoed inderdaad dat wij in dezelfde tijdszone zitten... Ik ben niet zo goed met al die dingen maar ik vermoed dat vanaf nu de tijdsaanduiding wel goed zal zijn!
BeantwoordenVerwijderen@allen: dankjewel voor de lieve berichtjes
aiaiai, neen dat uur is nog niet in orde... heeft iemand een idee hoe ik dit aanpas?
BeantwoordenVerwijderenIk duim hier in ieder geval met je mee... Wij gaan morgen ook weer van start met onze laatste inseminatiepoging...
BeantwoordenVerwijderen@ familiekoch: ik duim voor jullie! waarom niet: laatste kans goeie kans? (bij patiënten van mij was het alleszins het geval, de laatste ivf poging die ze wilden wagen is gelukt, ze is nu 12 weken zwanger... Daar gaan wij ook voor hé!)
BeantwoordenVerwijderenOok wij duimen heel hard met jullie mee en willen even laten weten dat, wanneer jullie er behoefte aan hebben, wij er altijd voor jullie zijn!
BeantwoordenVerwijderenliefs van ons allen.
Onze 'geluks'kaars zal speciaal voor jullie branden! Wij hopen dat alle gebedjes en alle duimen tesamen ervoor gaan zorgen dat jullie gezinnetje compleet wordt. Probeer vooral positief te blijven denken en weet dat jullie altijd op ons kunnen rekenen...
BeantwoordenVerwijderenHele dikke knuffel,
Kristiaan en Ellen
kus
BeantwoordenVerwijderenEen vriendin van me maakte het ook mee... vruchtbaarheidsproblemen, miskramen... maar weet je: ik denk dat veel mensen hier mee kampen maar het moeilijk vinden om hierover te praten en daardoor lijkt het alsof het bij alle anderen vanzelf gaat, wat vaak niet zo is.
BeantwoordenVerwijderenDit neemt je verdriet natuurlijk niet weg. Het afscheid is zwaar en weegt door.
Ik duim en laat een kaarsje branden dat je binnenkort met een hele dikke buik mag pronken, dat kleintje zal bevoorrecht zijn jullie gezin te mogen vervoegen.