Zoals de meeste mama's heb ik 's avonds zo'n moment waarop ik altijd even mag beseffen hoe gelukkig ik ben... Dat is het moment waarop ik de kamer van mijn 2 liefste schatten binnen stap, vlak voor ik zelf ga slapen.
Ik vermoed dat alle mama's wel even checken of hun kroost lekker slaapt en alles oké is voor ze zelf hun bed in kruipen. Wel, dát moment is voor mij altijd weer even genieten.
Helemaal ontspannen liggen ze daar dan: uitgestrekt met de armen en benen op hun rug, lekker snurkend of heerlijk in een bolletje gerold. Kleine Piet-Perluit haar knuffel (een kinderzakdoekje van Micky Mouse of Pooh beer en "Kojeke"= Knorretje) ligt dicht bij haar, de duim in haar mondje. Grote Piet-Perluit heeft zo'n knuffel niet nodig, als hij gaat slapen wil hij er graag 1, diegene die die dag zijn favoriet was, maar als ik dan ga kijken is die meestal ergens op de grond verzeild geraakt. Ze liggen allebei bovenop of naast hun dekbed en toch hebben ze het altijd lekker warm als ik nog even aan hun voetjes voel. Hoe doen ze het toch? Mama kruipt altijd diep onder de deken, anders heeft ze het koud.
Ik geef ze allebei nog een kusje en ga soms (als ik niet té lang vanalles en nog wat heb gedaan beneden en dus op tijd mijn eigen bed in zal raken) nog even zitten in de zetel die tussen hun bedjes in staat. Even genietend luisteren naar hun diepe slaapademhaling, genieten van de rust die die 2 kleine lijfjes uitstralen.
Wat kan een mama toch élke dag weer haar dag gelukkig afsluiten!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Dat is het zaligste zich wat er is hé. Een slapend kindje.
BeantwoordenVerwijderenHelaas hebben wij een heel slechte slaper gehad het eerste jaar. En daarom durven we ze zeker niet storen, zo'n schrik dat ze nog maar zou wakker worden. Maar als ik haar s'morgens ooit ga wakker maken en ze slaapt nog, dan kan ik toch even genieten van het uitzicht.